Czy w 2026 roku, lat kilkanaście po “aferze Snowdena” jest jeszcze sens, by czytać jego biografię? Okazuje się, że jak najbardziej tak!
Jest oczywistą oczywistością, że władze amerykańskie będą starały się zdyskredytować i i oczernić osobę, która ujawnia ich tajemnice. Sposób zawsze się znajdzie, bo nikt nie jest krystalicznie czysty. Tak samo jak oczywiste jest, że w reakcjach na tego typu książki zawsze, ale to zawsze pojawiają się oskarżenia o to, że są one “próbą wybielenia” bohatera. Brak zaufania jest w sumie zrozumiały. Dokładnie tak jak Snowden napisał w książce: wystarczy wskazać palcem na mapę. Już sam fakt przebywania w Rosji wystarcza, by podważyć jakąkolwiek wiarygodność. Nieważne, że w tę sytuację wepchnął go jego własny kraj (i może właśnie o to chodziło). Ileż to więc osób, siedząc w kapciach przed swoim komputerem, nie zastanawiających się nawet nad zakwestionowaniem istniejącego systemu i nie odróżniających powszechnej inwigilacji od faktycznej działalności wywiadowczej, ocenia Edwarda Snowdena, dywagując czy jest on bohaterem, czy zdrajcą. Do tego dołączają sugestie graniczące z pewnością, że jest rosyjskim szpiegiem. Chciał bronić demokracji i przestrzegania prawa gwarantowanego konstytucją, w tym prawa do prywatności i wolności - i dlatego sprzedał się Rosjanom. No tak, to ma sens. Tak samo jak to, że w wyniku tego stracił wszystko: pracę, rodzinę, całe swoje dotychczasowe wygodne i dostatnie życie. Zastanówmy się też, ilu z nas byłoby skłonnych rzucić wszystko w obronie własnych ideałów i w trosce o interes społeczny - a ilu z nas jest właśnie takimi trybikami w maszynie, zgorzkniałymi cynikami, wiedzącymi, że służą złemu panu, ale “mającymi to w d…e”? No właśnie. I co byś zrobił/a, gdybyś utknął w putinowskiej Rosji? Fakt, że Snowden od lat przebywa w Rosji i uzyskał już nawet rosyjskie obywatelstwo (w 2022 roku, książkę wydano w roku 2019) - faktycznie brzmi jednak słabo. Interesujące jest czemu Rosja, niesłynąca przecież z łagodności w stosunku do tych, którzy przeciwstawiają się władzom, chroni tego amerykańskiego dysydenta. Na pewno nie jest to czarno-biała sytuacja.
Tragedia Edwarda Snowdena polega nie tylko na tym, że trafił z deszczu pod rynnę. Abstrahując nawet od tego, czy obecnie Snowden ma coś wspólnego ze szpiegowaniem na rzecz Rosji, to wszystko to, co zrobił poszło jak krew w piach. Chciał przekazać coś ważnego ludziom, tymczasem my to zignorowaliśmy. Bo wszystko to, o czym Snowden pisze - o tym, jak funkcjonuje internet, jak pozyskiwane są dane i jak masowa (i celowa) jest inwigilacja nas wszystkich - to prawda i to wszystko jest cholernie aktualne. Bo czy rządy przestały nas inwigilować (w szczególności rząd USA, żeby nie wspomnieć państw niedemokratycznych)? Nie, a ta inwigilacja wznosi się na coraz to wyższy poziom dzięki AI. A większość z nas wzrusza ramionami. Czy kogokolwiek jeszcze treść tej książki szokuje? Wszystko to wyraża jedna z opinii:
"Tak naprawdę nie dowiedziałam się niczego nowego. Liczyłam na jakieś tajemnice, coś szokującego... a dostałam informację, że jesteśmy inwigilowani. Wow, serio?"
No właśnie. Łatwo powiedzieć w 2026, ale czy było to takie oczywiste zanim Snowden to ujawnił? Co gorsza, czy nas to niepokoi? Skoro twierdzimy, że to dla nas nic nowego, a mimo to nie przejmujemy się tym - jak to o nas świadczy? Wiemy też, że zbierają dane o nas prywatne firmy, które następnie dane te monetyzują. "ludzie, okazujecie oburzenie w przypadku działań aparatu państwowego, jednocześnie dobrowolnie oddając swoje dane Facebookowi." I to ma być argument? Tylko co jest groźniejsze: inwigilacja ze strony prywatnych firm, czy państwa? Bo ten argument mógłby być skuteczny tylko przy założeniu, że państwo jest "dobre" i działa w interesie obywatela. Niestety to nigdy nie jest pewne. Wielu z nas powie, że “nie ma nic do ukrycia” - i ten argument też Snowden rozbraja. Bo to, czy masz coś do ukrycia, czy nie, to oceni twój rzęd, a nie ty - a nie jesteś w stanie przewidzieć, kto przejmie władzę w przyszłości i jakie będą kryteria tej oceny. Nie chodzi zresztą o to, czy ma się coś do ukrycia, czy nie, ale o zasady: o to, że państwo nie ma prawa szpiegować obywateli “na wszelki wypadek”. Wszyscy powinniśmy to wiedzieć, bo "Rok 1984" jest historią powszechnie znaną. A jednak okazuje się, że dziś powszechnie o tym zapominamy. I wreszcie - czy w 2026 roku, kiedy USA oficjalnie porzuciły maskę światowego policjanta, na rzecz raczej światowego pirata - czy ktoś jeszcze wierzy w dobre intencje tego kraju??? Kraju, w którym demokracja umiera, a prezydent robi co chce, prowadząc politykę destabilizującą cały glob? W świetle tego, że władze amerykańskie od osób chcących wjechać do tego kraju, żądają dostępu do telefonu, e-maila, sprawdzają wpisy w mediach społecznościowych z ostatnich 5-ciu lat, szukając czegoś, co nie spodoba się obecnym władzom??? I w tym temacie przestrogi Snowdena brzmią przerażająco aktualnie, łącznie z uwagami na temat presji wywieranej przez USA na inne kraje, które po prostu boją się sprzeciwić temu tyranowi.
Ogromnie zaskoczyło mnie, że książka jest tak ciekawa, napisana potoczystym stylem, co zapewne zawdzięcza ghostwriterowi - nie oczekuję, żeby Snowden miał zdolności literackie i nie o to tu chodzi. Zwłaszcza dotyczy to pierwszej części, w której Snowden opisuje swoje dzieciństwo i młodość, to w jaki sposób stał się pracownikiem wywiadu. Nie słuchajcie tych, którzy twierdzą, że jest to nudne, czy nieistotne. Wręcz przeciwnie - tak naprawdę w biografiach właśnie najbardziej powinno ciekawić nas dzieciństwo, jako okres formatywny dla człowieka. I tu faktycznie dowiadujemy się, jak wyglądał system wartości bohatera, w jakim środowisku dorastał, ale też jak wyglądają kulisy pracy w amerykańskich instytucjach rządowych. Bez tego naprawdę trudno wnioskować cokolwiek na temat motywów Snowdena. A przede wszystkim, przede wszystkim, jest tu mnóstwo refleksji na temat internetu - tego, jak wyglądał on na początku, a jak wygląda teraz. Bo nic się nie zmieniło przez tych kilka lat, a na pewno nie na lepsze. Dla starszych osób to w sumie nie będzie nic nowego, ale dla młodszych, urodzonych już w XXI wieku może to jednak być bardzo pouczające.
Dlatego m.in. warto tę książkę przeczytać. Ja zadałam sobie w efekcie - niestety - pytanie: "czy warto poświęcać się “dla dobra ludzkości”, w sytuacji kiedy ludzkość ma to w d.....e?"
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Rozum i Godność Człowieka
Po tym co wyszło na Gonciarza nie jestem w stanie jej dokończyć...
Po tym co wyszło na Gonciarza nie jestem w stanie jej dokończyć...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKrzysztof Gonciarz. Pewnie wiele osób śledzących go na platformie YouTube poznało tę osobę w różnych sytuacjach. W jego komediowej odsłonie, przy pokazywaniu nagrań z Japonii albo może przy współpracy z Eurosportem przy zimowej olimpiadzie w Pjongczang. Obecnie przy letniej olimpiadzie w Tokio też można zobaczyć jego nagrania kulis. Ale jeżeli kogoś interesują początki tej osoby to powinien sięgnąć po „Rozum i godność człowieka”.
Jest to wywiad-książka z Krzysztofem, która pozwoli go poznać trochę lepiej. Może też dać częściowo odpowiedź na to: kim jest Gonciarz?
„RIGCZ” to skrót tytułu książki zawierającej wywiad z Krzysztofem Gonciarzem. Przeprowadził go Bartek Przybyszewski, któremu udało się wejść w życie YouTubera i wyrwać chwilkę czasu z tak ciasnego planu dnia bohatera wywiadu. Na samym początku można stwierdzić, że nie jest to pozycja, po którą może sięgnąć każdy człowiek. Trzeba choć trochę znać Gonciarza, żeby móc dobrze wczuć się w czytanie i odpowiednie zrozumienie niektórych wątków.
Na początku trzeba odpowiedzieć na pytanie: kim jest Krzysztof Gonciarz? On sam nie jest w stanie określić się jednym zawodem. Jest on twórcą internetowym (YouTuberem),ale samą jego twórczość można podzielić na kilka stref. Wiele osób go zna z cyklu „Zapytaj Beczkę”, w którym pokazywał swoją komediową odsłonę. W ostatnich latach raczej pojawiająca się tylko okazyjnie.
Zarazem jest autorem wielu videoblogów z Japonii oraz wielu ciekawych materiałów pokazujących Kraj Kwitnącej Wiśni lub inne części Azji Południowo-Wschodniej. Jest on również twórcą przedsiębiorstwa Tofu Media, które działa w branży filmowej. Również zna się on dobrze na montażu, nagrywaniu czy wykonywaniu zdjęć. Czasami wydaje się, że to „człowiek orkiestra”, bo ma za sobą m.in. reżyserię teledysku, produkcję płyty z kolędami wraz z Pawbeatsem czy nawet założenie wytwórni muzycznej.
W Polsce zasłyną także z akcji z ciężarówką, która jeździła za podobnym pojazdem reklamującym zakłamane hasła dotyczące negatywnych skutków seksedukacji. Później trafił nawet do programu Kuby Wojewódzkiego.
Krzysztof Gonciarz. Pewnie wiele osób śledzących go na platformie YouTube poznało tę osobę w różnych sytuacjach. W jego komediowej odsłonie, przy pokazywaniu nagrań z Japonii albo może przy współpracy z Eurosportem przy zimowej olimpiadzie w Pjongczang. Obecnie przy letniej olimpiadzie w Tokio też można zobaczyć jego nagrania kulis. Ale jeżeli kogoś interesują początki tej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDostałem w prezencie. Lubiłem Gonciarza za jakość produkcji wideo, fotografie czy styl życia. Myślałem że książka będzie wartościowa, skoro została napisana przez "inteligentną" i "oczytaną" osobę. Niestety potwierdziła obawy, że jajko jest zepsute. Nie potrafiłem dotrzeć do chociażby połowy. Nudna, bez płci - jak postać Krzysztofa Gonciarza. Brnąłem dalej jednak nic w niej mnie nie zainteresowało. Anegdoty i historie z dzieciństwa wzbudzały we mnie uczucia zażenowania i politowania dla autora. Zapoznanie się z częścią treści, było dla mnie pierwszym krokiem ku utwierdzeniu o nijakości i zadufaniu autora. Potwierdziła ona obawy że jest on rozpieszczonym jedynakiem, wiedzącym wszytsko lepiej. Wyniosły i pozbawiony pokory.
Jako były widz - nie polecam.
Dostałem w prezencie. Lubiłem Gonciarza za jakość produkcji wideo, fotografie czy styl życia. Myślałem że książka będzie wartościowa, skoro została napisana przez "inteligentną" i "oczytaną" osobę. Niestety potwierdziła obawy, że jajko jest zepsute. Nie potrafiłem dotrzeć do chociażby połowy. Nudna, bez płci - jak postać Krzysztofa Gonciarza. Brnąłem dalej jednak nic w niej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążkę zakupiłam jeszcze w pre-orderze, ale dopiero teraz ją wymęczyłam. Momentami czyta się ją bardzo lekko i przyjemnie, innymi dłuży się niesamowicie. Osoby, które obserwują działalność Gonciarza od lat, raczej nie dowiedzą się z niej wiele nowego (a szkoda, bo liczyłam na jakieś smaczki). Wywiad-rzeka, ale trochę o niczym.
Książkę zakupiłam jeszcze w pre-orderze, ale dopiero teraz ją wymęczyłam. Momentami czyta się ją bardzo lekko i przyjemnie, innymi dłuży się niesamowicie. Osoby, które obserwują działalność Gonciarza od lat, raczej nie dowiedzą się z niej wiele nowego (a szkoda, bo liczyłam na jakieś smaczki). Wywiad-rzeka, ale trochę o niczym.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo czasie tym dobitniej stwierdzam, że zupełnie niepotrzebnie kupiłam tę książkę. Względem Krzyśka mam nadal jakiś rodzaj sympatii, ale ten tytuł jest o niczym... Spodziewałam się czegoś znacznie lepszego, sensownego. Niestety, nie polecam.
Po czasie tym dobitniej stwierdzam, że zupełnie niepotrzebnie kupiłam tę książkę. Względem Krzyśka mam nadal jakiś rodzaj sympatii, ale ten tytuł jest o niczym... Spodziewałam się czegoś znacznie lepszego, sensownego. Niestety, nie polecam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMomentami naprawdę się dłuży, nie wszyskie poruszone w wywiadzie kwestie zdają się być potrzebne. Zdecydowanie tylko dla stałych widzów Gonciarza, a mimo spełnienia tego warunku ukończenie całości zajęło mi wiele miesięcy przez fakt, że nie byłam w stanie utrzymać zainteresowania ani formą, ani treścią.
Momentami naprawdę się dłuży, nie wszyskie poruszone w wywiadzie kwestie zdają się być potrzebne. Zdecydowanie tylko dla stałych widzów Gonciarza, a mimo spełnienia tego warunku ukończenie całości zajęło mi wiele miesięcy przez fakt, że nie byłam w stanie utrzymać zainteresowania ani formą, ani treścią.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo szanuję Gonciarza i z chęcią oglądam jego produkcje, ale ta książka jest zdecydowanie zbyt długa. Jest w niej wiele rozmów, które nie wnoszą kompletnie nic. Kilka środkowych rozdziałów bardzo się dłuży, przez co w połowie traci się chęć do czytania. Odnoszę wrażenie, że Panowie zbyt skupili się na wyszukanym słownictwie, zamiast zadbać o to, aby w książce nie pojawiały się błędy (których jest mnóstwo).
Bardzo szanuję Gonciarza i z chęcią oglądam jego produkcje, ale ta książka jest zdecydowanie zbyt długa. Jest w niej wiele rozmów, które nie wnoszą kompletnie nic. Kilka środkowych rozdziałów bardzo się dłuży, przez co w połowie traci się chęć do czytania. Odnoszę wrażenie, że Panowie zbyt skupili się na wyszukanym słownictwie, zamiast zadbać o to, aby w książce nie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMomentami bardzo się dłuży, ogólnie przeciętniak, acz można coś z niej wynieść dla siebie.
Momentami bardzo się dłuży, ogólnie przeciętniak, acz można coś z niej wynieść dla siebie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWywiad rzeka, ciekawe spojrzenia na świat.
Wywiad rzeka, ciekawe spojrzenia na świat.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJeśli lubisz Gonciarza to spoko - przeczytaj, a jeśli nie to albo się czegoś dowiesz, albo nic
Jeśli lubisz Gonciarza to spoko - przeczytaj, a jeśli nie to albo się czegoś dowiesz, albo nic
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to