Wojna i pokój

Książka niezwykle ważna dla osób zainteresowanych strategią i geopolityką oraz zasadami funkcjonowania świata. Dla Polaków i naszego kraju jeszcze ważniejsza, gdyż Dr Bartosiak uświadamia czytelnikowi zasady funkcjonowania naszego systemu państwowego (ciężko się powstrzymać od oceny) oraz mentalność rządzących (jeszcze ciężej). Bardzo wartościowa książka.

Co z pewnością przy tej książce robi ogromne wrażenie, to niesamowita ilość przypisów, przywołań, cytatów, co świadczy niezaprzeczalnie o erudycji autora i obeznaniu w nowych ideach o strategii, działaniach państw. Pierwszy obszerny rozdział dotyczący sfery wojskowości, obrony cywilnej, nowinek technologicznych czy taktyki wojskowej, był dla mnie nieco męczący. Ledwo przebrnąłem przez te nowości, bowiem z kwestiami wojskowymi jestem na bakier. Natomiast później zaczyna się analiza polityczna, społeczna, gospodarcza, jak one wpływały, wpływają i wpłyną na potencjalną przyszłość konfliktu. Różne warianty zakończenia wojny, próby ukazania interesów państw, ich decyzje taktyczne, błędy, wizje przyszłych rywalizacji. Na koniec zaś taki rozdział dotyczący naszego kraju, lekcji dla polityków, choć uważam, że sporo mogliby jeszcze wziąć dla siebie z poprzednich rozdziałów. Co gryzie w oczy to na pewno redakcja i forma. Zdarzały się drobne literówki, raz nawet jakieś dziwne urwanie rozdziału w pół zdania. I co ważne, z perspektywy komfortu czytania, więcej akapitów, ponieważ taka ściana tekstu jest na wskroś męcząca po prostu dla samych oczu. Wygląda to, tak nieco pół żartem, jak długi monolog autora, któremu nie wolno i nie sposób przerwać. Jednakowoż pozycja warta przeczytania, choćby z powodu mnóstwa myśli, które na pewno pomogą inaczej spojrzeć na niektóre kwestie. I jestem przekonany, że jakieś idee, hipotetyczne scenariusze zawarte w niniejszej publikacji, za pewien czas zobaczymy wdrażane w życie na naszych oczach.

Audiobook. To bardzo ciekawe studium polityczne nad obliczem ówczesnego i dawnego świata. Autor wskazuje jak na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci odmieniło się oblicze geopolityczne naszego globu. Nastąpił zmierzch unipolarnego, mocarstwowego przywództwa USA, na rzecz zwiększenia się wpływu Rosji oraz Chin. Nie bez znaczenia jest również sytuacja Indii. Radziejewski wskazuje, że sytuacja świata pod prymatem 4 potężnych mocarstw nie musi być wcale taka zła. Jest to bowiem sytuacja ze wszech miar "zdrowa". Gdy w tle poruszone zostają sprawy o charakterze nuklearnym to tym bardziej nie można dopuścić do nieograniczonego wpływu żadnej z sił. Autor wskazuje również na rolę krajów drugiej i trzeciej kategorii. Taka klasyfikacja nie jest wcale obraźliwa, jest jedynie realnym oddaniem panującej sytuacji. Kraje takie jak Tajwan, Indonezja, Niemcy, Francja czy Brazylia również na arenie międzynarodowej mają do spełnienia określone funkcje. Nasz kraj - Polska - choć zaliczany do 3 ligi również ma swoje szanse, które autor z dużą dokładnością opisuje. W książce mamy poruszony również temat obecnej wojny Ukrainy z Rosją i jej możliwych następstw. Reasumując - to bez wątpienia, pod wieloma względami ciekawa książka. Warto po nią sięgnąć by dostrzec nieco szerszy kontekst. Myślę, że słowo globalny jest dobrym określeniem. Polecam tę książkę dla ludzi ciekawych świata, ciekawych polityki, stosunków międzynarodowych i historii. Każdy z was znajdzie w niej coś dla siebie.

Bardzo wnikliwe spostrzeżenia, ciekawie i krytycznie poprowadzona dyskusja. Zwróćmy tylko uwagę jak Pan Profesor jest krytyczny w stosunku do adwersarzy, a jak bezkrytyczny dla prawicowych apologetów (mam na myśli niezwymiarowane wyniki badań, na które się powołuje). Zatem dezinformacja w realu jest wpisana w psychologię człowieka, a cyber wprost uwypukla te nasze słabości. Tym bardziej warto przeczytać książkę, bez wglądu na poglądy polityczne, zanim się zdewaluuje.

Są książki, obok których przechodzi się obojętnie, ale są też takie, które wzbudzają niemałe emocje. Ale też są takie, które pozornie przechodzą bez echa w czytelniczym świecie, jednak potrafią wzbudzić niemałe emocje. Tak było właśnie z tym tytułem - już sam fakt, że "amoralność" się w nim znalazła w zestawieniu z bodaj najbardziej popularną religią świata (pisze bodaj, bo na ten moment nie jestem pewna, czy chrześcijanie, czy muzułmanie są większą wyznaniowością na świecie, sprawdzę to i umieszczę niżej w tekście),potrafi niejednego polskiego czytelnika doprowadzić do dosłownej piany na ustach. Tytuł jak tytuł, treść za to może i nieco przegadana, za to warta do zapoznania. Nie dlatego, że porusza co porusza, ale dlatego, że pozwala spojrzeć na pewne kwestie z nieco innej perspektywy... https://jesiennaczyta.blogspot.com/2026/04/282026-artur-nowak-ireneusz-zieminski.html

Niesamowita książka, co zresztą mnie nie zdziwiło, bo po przeczytaniu dwóch innych pozycji tego autora (“Lobby izraelskie a polityka zagraniczna USA” i “Tragizm polityki mocarstw”) spodziewałam się dokładnie tego: męczącej, często zaskakującej i trudnej intelektualnej uczty. Rozważania o liberalizmie, realizmie i nacjonalizmie (autor dokładnie omawia każdy z nich) i relacjach pomiędzy nimi, wciągnęły mnie jak narkotyk, gdyż przez cały czas miałam w uszach to co wszędobylska propaganda “głównego ścieku” od lat sączy nam do głów, a co Mearsheimer świetnie wyjaśnia i jeszcze lepiej obala żelazną, bazującą na faktach argumentacją. Szczególnie spodobał mi się spory fragment na temat PRAWDZIWYCH przyczyn i PRAWDZIWYCH sprawców wojny na Ukrainie. Trochę może “zaspojleruję”, ale, wg autora (którego przecież nie bardzo można jako “ruską onucę” zakwalifikować, choćby ze względu na jego wiedzę i międzynarodową pozycję uznanego eksperta w dziedzinie geopolityki) - nie jest to Putin:). Gdyby ktoś chciał zapoznać się z tym akurat fragmentem bez zgłębiania calutkiej cegły (bo książka jest opasła),dla ułatwienia podaję strony: 266-278. Na stronie 328 natomiast znajdujemy dokładne wyjaśnienie, dlaczego Rosja nie może pozwolić Ukrainie na przyłączenie się do Zachodu – dla mnie bardzo przekonujące. Szkoda ,że nie ma tam nic o tym dlaczego również Polska powinna być temu przeciwna, czego niestety rządzące nami głąby w ogóle zdają się nie pojmować :(. “Wielkie złudzenie” to kolejna książka, która przydatna jest do zrozumienia mechanizmów które działają (lub nie działają – jak w przypadku liberalizmu właśnie) w polityce międzynarodowej. Polecam, mimo, że lektura jest trudna i męcząca...

Autor prezentuje jeden punkt widzenia czyli opinie zwolenników pańszczyzny. I bardzo dobrze. Większość chyba książki to cytaty z broszur, gazet, książek. I to jeszcze lepiej. Autor nie prezentuje swoich opinii, nie ocenia, nie pokazuje dialogu między dawnymi przeciwnikami i zwolennikami pańszczyzny. On po prostu z kronikarską dokładnością prezentuje pewien historyczny stan umysłów. I tyle. I to jest właśnie w tej książce doskonałe.

Książkę, którą powinno przeczytać wielu Polaków, która dobrze opisuje jaki jest w wielu z nas problem. W samej książce są rozdziały lepsze i gorsze, ale chłonie się to mimo wszystko dosyć szybko. Na minus to, ze książka kończy się po jakichś 75% zawartości, a reszta to artykuły z "Polityki" z latach poprzednich, które po prostu mówią w większości o tym samym co sama książka.

Pytanie, jakie autor stawia w tytule, może być już nieaktualne, szczególnie dla ekspertów zajmujących się Chinami, którzy są świadomi potęgi tego państwa, jego wpływu na otoczenie oraz roli, jaką odgrywa w światowej gospodarce. Książka stanowi doskonałą bazę wiedzy dla osób interesujących się polityką lub stosunkami międzynarodowymi, pozwalając lepiej zrozumieć wagę i znaczenie poszczególnych krajów. Autor na niespełna 300 stronach bardzo klarownie przedstawia Chiny – ukazuje ich mocne strony, a następnie opisuje również słabsze aspekty, choć tych pierwszych jest zdecydowanie więcej. Poprzez odwołania do historii cywilizacji pokazuje dzisiejszą siłę Chin i kreśli perspektywy na przyszłość. Dla mnie, jako osoby, która już czytała kilka pozycji na temat Państwa Środka, tezy zawarte w książce nie były odkrywcze, jednak publikacja pozwoliła uporządkować wiedzę i jeszcze raz uzmysłowić sobie, z jakimi zmianami w relacjach polityczno-gospodarczych mamy obecnie do czynienia. Polecam przeczytać.

Czy kobiety rządzą światem i owinęły sobie mężczyzn wokół palca? Czy mężczyźni są tylko utrzymywani w błogiej niewiedzy odnośnie swojego „miejsca w stadzie”? Esther Vilar rozważyła wszystkie pytania tego typu w jednej książce i odpowiedź na nie brzmi TAK. Nietypowo opowiada o codzienności każdego z nas, z naciskiem na różnicę między podziałem na płcie. Wiadomo, przesadza i ironizuje, ale czy napewno nie ma w tym wszystkim ziarna prawdy, które niechętnie musimy przyjąć jako „prawdę objawioną”? Kobiety to stworzenia pełne intryg, przebiegłości i stanowczości, które dobrze odnajdują się w sytuacjach niestandardowych, czy mężczyźni też to potrafią, czy wolą polegać na wiedzy i doświadczeniu „płci pięknej”? Pierwszy raz, aż tak trudno było mi wybrać cytat, który najbardziej do mnie trafia. Poziom przesady i mimo to prawdziwości niektórych sytuacji był wręcz niebotyczny. Nie jestem przekonana czy, aż tak mężczyźni są „uwikłani” w intrygi kobiet. Napewno w dużym stopniu jest to prawdą. Obie płcie mają „coś za uszami”, co pięknie pokazują przykłady, aktualne również dzisiaj, mimo, że minęło już ponad 50 lat od pierwszej publikacji. Postrzeganie kobiet jako jednostek słabych skończyło się wraz z wojną i uświadomieniem społeczeństwu jak ważną rolę podczas niej pełniły kobiety - jako pielęgniarki, łączniczki i agentki. W dużej mierze kobiety to manipulatorki - z tym się zgodzę, ale to jak naginają świat do własnych potrzeb powinno być moim zdaniem wiedzą ogólnodostępną. Nie dziwie się, że autorka była piętnowana przez napisanie tej książki, ale podziwiam jej odwagę i dystans do rzeczywistości. Uśmiałam się co nie miara z niektórych porównań i trafności stwierdzeń, co nie zmienia faktu, że nawet w tym czasem wole zwykły umiar i tego właśnie mi brakowało.

Do przeczytania „Chin według Leszka Ślazyka” pośrednio zachęcił mnie Piotr Napierała. To dzięki jego krytyce dowiedziałem się o założycielu strony Chiny24. Zastanawiając się, co następnego przeczytać na temat Państwa Środka, naturalnie zwróciłem uwagę na znajome nazwisko. Omawiając niniejszą książkę, kilkukrotnie będę zestawiał ją z „Chinami 5.0” Kaia Strittmattera, którą omawiałem niedawno. W obu przypadkach mamy do czynienia z publikacjami dziennikarskimi czy też popularnonaukowymi, nie z pracami naukowymi. Przypuszczalnie i jedna i druga jest wybierana jako wprowadzenie do tematu przez czytelników nieszczególnie interesujących się Chinami. Styl sprawia, że książkę Ślazyka czyta się lepiej, niż nadętą perorę Strittmattera. Obie są subiektywnym spojrzeniem na Chiny, mocno nacechowanym takimi lub innymi poglądami autorów. Niemiec próbował zachować pozory obiektywizmu, Polak postawił sprawę jasno: sam tytuł mówi, czego mamy się spodziewać. W przypadku „Chin 5.0” pewną niezamierzoną korzyścią, jest to, że, jak pisałem, dostarczają one wiedzy na temat postrzegania świata, w tym Chin, przez określoną część mieszkańców Zachodu. U Ślazyka sprawa nie wygląda tak prosto, bo trudno zaszufladkować go do konkretnego obecnego u nas politycznego stronnictwa. Jest to raczej spojrzenie Polaka, który dał się przekonać do sporej części chińskich argumentów i często występuje w naszej przestrzeni publicznej jako ich popularyzator. Ślazyk pisze w sposób mocno prowokacyjny, zapewne świadomy, że wiele z jego opinii będzie wywoływać emocjonalny sprzeciw czytelników. Z częścią jego argumentów się zgadzam, z częścią nie, w każdym razie cieszę się, że podważa, choćby i niesłusznie, powszechne opinie, dając pożywkę rozważaniom. Jest to biegunowo przeciwny kierunek, niż ten obrany przez autora „Chin 5.0”, który skupia się na przekonywaniu już przekonanych, powielając wszystkie poglądy swojego otoczenia. Wydaje mi się, że wszystko w „Chinach według Leszka Ślazyka” należy z zasady brać z przymrużeniem oka. Przebijającym się przez całą książkę motywem jest apologia Chin: niektóre rozdziały w całości poświęcone są obalaniu zakorzenionych wśród opinii publicznej mitów. Autor już na początku odnosi się do kwestii swojego stosunku do Chin, odpowiadając zgrabną metaforą, że badacz wulkanów niekoniecznie musi wulkany kochać lub bać się ich. W dalszym biegu książki dość wyraźnie można jednak zauważyć wyraźną sympatię do przedmiotu badań: deklaracje chińskich władz z góry uznaje za prawdziwe, a zachodnie zarzuty deprecjonuje. Jednym z moich ulubionych momentów był ten z początku książki, gdy twierdzi, że Chiny są takie, a nie inne, bo tak jest napisane w konstytucji. Coż, PRL według konstytucji z 1952 roku był państwem demokratycznym, jego prawa były wyrazem interesów i woli ludu pracującego, a jego siły zbrojne stały na straży suwerenności i niepodległości. Główną bolączką książki obok stronniczości jest zupełny brak bibliografii. Gdy sprawa tyczy się osobistych przeżyć i opinii, żadne źródła nie są tu rzecz jasna potrzebne - ot, publicystyka - ale autor wielokrotnie wchodzi na tematy polityczne, naukowe, gospodarcze, w których odnośniki nie tylko pozwoliłyby zweryfikować, ile z tego wszystkiego to prawda, ale też pogłębić swoją wiedzę w konkretnych zagadnieniach. Dodatkową kwestią rzutującą niekorzystnie na rzetelność autora jest prowadzenie biznesu w Chinach w trakcie pisania książki. Nie spodziewałbym się szczerej krytyki od kogoś, kto może ponieść jej konsekwencje. Dzięki gawędziarskiemu stylowi książkę czyta się szybko i przyjemnie - zazwyczaj. Chwilami autor gubi się w narracji i nie wiadomo do końca, co chce przekazać. Przychodzi mi na myśl „Mój dżihad” Aukaia Collinsa, o którym pisałem parę miesięcy temu. Nie wystarczy mieć ciekawe przygody i lekkie pióro. Opowiadanie historii to umiejętność i trzeba ją wyćwiczyć jak każdą inną. Gdyby Ślazyk popracował nad tym aspektem, myślę, że wstawki podróżniczo-fabularne czytałoby się nie gorzej, niż Cejrowskiego. Szczególnie polecam rozdziały poświęcone przemysłowi, gospodarce i łańcuchom dostaw. Czuć, że Ślazyk pisze na temat, o którym ma duże pojęcie. Poza tym wartościowe są fragmenty dotyczące nowych technologii, w tym tych, które mają na celu kontrolę społeczeństwa. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że tematy te są omówione lepiej, niż w „Chinach 5.0”, które z założenia miały się na nich skupiać. Długi na 60 stron dodatek o chińskiej szkole negocjacji sprawdziłby się jako samodzielna książka, szczególnie gdyby został trochę rozszerzony. Odróżnia się od poprzedzającej go reszty znacznie bardziej wyważonym charakterem i dostarcza wielu informacji z pogranicza kultury i gospodarki, których prawdopodobnie nie dowiedziałbym się gdzie indziej. Myślę, że to całkiem niezła książka, pod warunkiem, że czyta się ją w zestawieniu z pozycjami krytycznymi wobec Chin. Jako samodzielne źródło wiedzy nie sprawdza się ze względu na zupełny brak obiektywizmu.

Bardzo nietypowy esej łączący międzynarodową geopolitykę oraz klasyczną literaturę. Kaplan pokazuje, że polityka rzadko bywa domeną czystych wyborów moralnych, a częściej stanowi wybór pomiędzy "złem" i "gorszym". Autor odwołuje się do grecki tragików i takich postaci jak Dostojewski, Szekspir, aby pokazać, że władza zawsze wiąże się z odpowiedzialnością za skutki nieidealnych decyzji, podkreślając przy tym znaczenie realizmu politycznego. . Książka nie jest łatwa w odbiorze i nie skupia się na analizie bieżącej polityki, jest raczej refleksją nad trudnościami, z jakimi muszą się mierzyć rządzący.

🚀 Opowieść, która łata dziury w jutrze 🚀 📖 Napiórkowski przekonuje, że przyszłość nie zaczyna się od danych ani od technologii – zaczyna się od opowieści. To one mobilizują albo paraliżują, nadają sens i kształtują decyzje. Czytając, miałem wrażenie, że autor nie tyle „opisuje świat”, co aktywnie uczy, jak przejąć nad nim narracyjną kontrolę. 🎭 Styl - ironia, kpina, drobne szyderstwa – to narzędzia, które czasem ocierają się o przesadę, ale trudno inaczej mówić o naszych zbiorowych iluzjach. Taki język działa jak bezpiecznik: zamiast nudnego wykładu, dostajemy żywą, rytmiczną opowieść. ⚖️ Co zagrało ⚖️
 🔹 Rozbicie wielkiej opozycji: technooptymizm kontra technopesymizm. Oba skrajne, oba zbyt proste.
 🔹 Świetny pomysł fact-tellingu – bo same fakty to za mało, potrzebujemy faktów splecionych z narracją.
 🔹 Uświadomienie, że „jutro” może być równie obce jak „wczoraj”. 🪓 Ale… 🪓
 🔸 Ironia bywa nachalna i czasem podcina wagę argumentu.
 🔸 I jeszcze to słowo „humaniści”… Ja bym ich raczej nazwał filozofami. To brzmi szerzej i bardziej uniwersalnie – pokazuje, że chodzi nie o strażników przeszłości, ale o tych, którzy potrafią łączyć naukę ścisłą z refleksją o sensie i przyszłości. Humanista brzmi jak archiwista, filozof – jak most między danymi a znaczeniem. 🌍 Wniosek 🌍
 To książka nie tyle o przyszłości, co o prawie do jej opowiadania. Kto pisze scenariusz jutra, ten realnie zmienia świat. Dlatego warto czytać Napiórkowskiego – żeby nauczyć się rozpoznawać cudze narracje i pisać własne. 📚 Ocena: 9/10 – kupuję ten kierunek, choć z poprawką na nadmiar ironii. A zamiast humanistów – filozofowie. 💡 Napiórkowski mówi ‘humaniści’, ja słyszę ‘filozofowie’. Bo w moim odczuciu chodzi nie tylko o ludzi od literatury i pamięci, ale o tych, którzy potrafią połączyć sens z nauką i nadać przyszłości kierunek.

Rozmowa rzeka przeprowadzona przez Bartka Radziejewskiego z Nowej Konfederacji (trochę w roli moderatora),Marka Budzisza ze Strategy and Future oraz prof. Bogdana Góralczyka (czasami żartobliwie określającym się jako „chińska onca”). Czytałem blisko dwa lata temu gdy pełnoskalowa agresja rosyjska na Ukrainę dopiero się zaczynała. Wywiad podzielony na pięć głównych rozdziałów, gdzie w pierwszych autorzy tłumaczą z czym właściwie mamy do czynienia oraz jakie i czyje interesy zagrały przy decyzji o ataku. Dalej rysują nam geopolityczną planszę w ramach której dzieje się konflikt oraz tłumaczą rolę poszczególnych jej aktorów – nie tylko Rosji i Ukrainy, ale również USA, Chin i Unii Europejskiej. Szacują również fundamentalne zmiany w relacja międzynarodowych oraz przewidują warianty dalszego rozwoju sytuacji. W końcu analizują dalekosiężne jej skutki z wieloletnim okresem chaotycznych turbulencji geopolitycznych. Mimo upływu ponad dwóch lat od jej wydania ciągle warto ją przeczytać choćby dlatego, żeby zweryfikować czy przewidywania naszych autorów się spełniły.

Książeczka to krótka rozprawka wydana w formie darmowego e-booka, jako uzupełnienie do książki ,,Nadchodzi III wojna światowa’’. Historia, reportaż Jacka Bartosiaka i Piotra Zychowicza, dokończenie zbioru rozmów ,stanowiących transkrypcję swoich własnych wywiadów na YouTube . Jacek Bartosiak polski prawnik, doktor nauk społecznych, publicysta zajmujący się geopolityką i geostrategią oraz Piotr Zychowicz znany historyk publicysta dochodzą znowu do głosu. Stan akcji książki zatrzymał się na chwili, trzy miesiące po wybuchu wojny na Ukrainie. Kontekst nie stracił na aktualności. Historia jednak pędzi dalej. Tematyka :Wyścig zbrojeń, Putin, Rosja, Stany Zjednoczone USA, Ukraina. Kto wygra tę wojnę? Czy NATO nadal jest jednością? Czy dni Putina są policzone? Polecam dla tych , którzy przeczytali ,, Nadchodzi III wojna światowa’’ jako kontynuację i dopełnienie.

Wspaniala ksiazka, biblia wszystkich obecnych geopolitykow. Geopolityka jest obecnie na najwyzszym topie naszych czasow i slusznie, poniewaz pozwala nam zrozumiec swiat i procesy zachodzace w nim. Ksiazka ta przydalaby sie naszej elicie panstwowej w nadchodzacych ciezkich dla nas czasach. Nie bede sie powtarzal, dzieki komu przeczytalem te ksiazke, wszystko na temat:). Goraco polecam wszystkim....

Książka wywołała zmianę garderoby u pewnej części parlamentu (srajmuraj skądś się wziął). Tu chodzi o innego zgniłego członka tej kliki. Kamiński a.k.a Chlor vel Cerata doprowadził do przetrzymywania jednego z autorów Tomasza Szwejgierta na łącznie prawie 2 lata w aresztach śledczych w całej PL. aby złamać byłego agenta CBA. SKANDAL to mało napisane. Nieudana próba przedstawienia Romanowi Giertychowi przerwała reakcje zatrzymań. Następnym w kolejce był Jan Piński kolejny z autorów. Trzeba przeczytać. aby się dowiedzieć, chyba, że spalenie drukarni to lepszy pomysł. {Bez}Honorowo wspominamy prokurator Annę Siwiec, usłużną dyktaturze miernot. Prawie zapomniałem o stosowaniu TORTURY ODOSOBNIENIA przez 11 miesięcy wobec Tomka. Oburza. Ukazuje nowe fakty, ale została przemilczana .>Płynnie przyswaja się przeszłość pana chodzącego na 4 łapach >.< Co więcej dodać. Polecam Krystyna Czubówna

Spojrzenie z dystansu faktycznie pomaga inaczej ocenić nasze bieżące bolączki - i to nie chodzi o dystans kilku czy kilkudziesięciu lat, ale cofnięcie się nawet do antyku, a nawet rzut okiem wstecz na całą historię ludzkości. Na przykład liczne pandemie, w porównaniu do których pandemia Covid-19 jawi się jako ledwie drobnostka. Tu autor odnosi się m.in. do bieżącego kryzysu demokracji, opowiadając o tym, jak wyglądała demokracja w swojej ojczyźnie, czyli starożytnej Grecji. Rozkłada też na czynniki pierwsze modną teraz "pułapkę Tukidydesa". Jest to trochę inne podejście do historii starożytnej, niż to klasyczne - od daty do daty, od wojny do wojny - i nie jest też celem tej pozycji przedstawianie historii starożytnej, ale właśnie odniesienie do niej naszych bieżących wydarzeń (co wynika zresztą z opisu książki). Trudno w takiej sytuacji zarzucać "jałowe wtręty o Ukrainie", skoro wojna za wschodnią granicą od 4 lat kształtuje sytuację na świecie i sprawia, że zadajemy sobie pytania o naszą przyszłość. Chyba że ktoś żyje pod kamieniem... A czy naprawdę "historia lubi się powtarzać", czy też tylko tak się nam zdaje? Często powtarzamy też tego typu frazesy, nie zdając sobie sprawy, o ile życie dawniej różniło się od obecnego. A poza tym chodzi o to, żeby się nie powtarzała... Najciekawsze wydało mi się pytanie "I my rozliczamy polityków, ale czy potrafimy rozliczyć samych siebie z katastrofalnego błędu ich popierania?".

Bardzo trudno jest mi ocenić tę książkę. Twórczość Michela Houellebecqa darzę dużą sympatią, choć początkowo miałem do autora wyraźną niechęć — motywowaną głównie jego pozaliterackimi, prowokacyjnymi wypowiedziami. Z czasem jednak przeszedłem od dystansu do autentycznego uznania dla jego prozy. „Kilka miesięcy mojego życia” nie jest powieścią, lecz raczej formą autoterapeutycznego esejo-pamiętnika. Z jednej strony jest tu wszystko to, co charakterystyczne dla Houellebecqa – złośliwość, kąśliwość, prowokacyjność. Z drugiej jednak pojawia się coś zaskakującego – szczerość i wyraźna autorefleksja. Autor, jak to ma w zwyczaju, równie często bulwersuje co zaskakuje trafnością spostrzeżeń i niemalże prorocką wizją. Książka w pewnym stopniu odpowiada także na pytanie, gdzie przebiega granica między autokreacją a rzeczywistymi przekonaniami autora. I choć jest to momentami rozczarowujące — okazuje się bowiem, że Houellebecq faktycznie dzieli część poglądów ze swoimi bohaterami — to jednocześnie widać, jak wyolbrzymiony jest odbiór jego postaci przez wiele środowisk oraz świadoma autokreacja. Jednym z ciekawszych elementów książki jest sposób, w jaki autor odnosi się do własnych skandali, zwłaszcza głośnego incydentu związanego z filmem pornograficznym. Na pierwszy rzut oka wpisywałby się on idealnie w jego publiczną personę bezkompromisowego prowokatora, który nie cofa się przed niczym. Tymczasem Houellebecq pokazuje zupełnie inne oblicze: zamiast zdystansowania czy ironii pojawia się poczucie upokorzenia, realny dyskomfort, a nawet działania prawne. To z kolei odsłania jego bardziej wrażliwą stronę, podatną na presję opinii publicznej i prowadzącą momentami do stanów depresyjnych. Właśnie ta dwoistość czyni tę książkę interesującą. Autor nie brnie ślepo w swoje wcześniejsze wypowiedzi, potrafi przyznać się do błędu i zrewidować własne reakcje, jednocześnie nie rezygnując z poglądów tam, gdzie uznaje je za słuszne. Pokazuje się jako ktoś zdolny do autorefleksji i dialogu (nawet z osobami o skrajnie odmiennych przekonaniach),a zarazem jako człowiek, który silnie odczuwa ciężar własnej medialnej kreacji. Z tych względów uważam, że jest to książka ciekawa i wyraźnie różna od powieści Houellebecqa. Trzeba jednak zaznaczyć, że została napisana przede wszystkim „dla siebie”, jako próba uporządkowania pewnych doświadczeń i forma autoterapii. Mimo to daje czytelnikowi wgląd w sposób myślenia autora, który wcześniej — zwłaszcza dla polskiego odbiorcy — pozostawał dość ograniczony. Ocena: 6/10

Felietony zawarte w książce są znane słuchaczom Raportu o stanie świata - łatwo więc sprawdzić czy styl i treść odpowiada czytelnikowi jeszcze przed zakupem ;) Felietony zakładają, że odbiorca orientuje się w obecnej sytuacji opisywanych krajów. W związku z tym wydaje się, że ich celem nie jest opis czy ocena wydarzeń, jakich dany artykuł dotyczy - tylko zachęcenie odbiorcy by spojrzał na opisywany problem w szerszy sposób. Z większym luzem niż dotychczas. Często wydaje mi się, że autor w humorystyczny sposób stara się nakreślić jak na temat mogą patrzeć różne strony sporu. Książka powinna podobać się osobom lubującym się w niebanalnych metaforach.