Czy Chiny zbawią świat?

Przerażająca prawda o tym, jak wbrew deklaracjom PiS jesteśmy na dobrej drodze ku zależności od rosyjskiego węgla. (i tego z okupowanego Donbasu) Jakby tego mało, energetyką zajmuje się Piotr Naimski, o którego przeszłości można przeczytać w książce ,,Macierewicz. Jak to się stało".

Jak mówi tytuł: ABC marketingu. Dużo o narzędziach, więc warto się spieszyć z czytaniem i wdrażaniem, bo te się zmieniają błyskawicznie. Niemniej, książka warta polecenia, bo mówi o wszystkim, co we współczesnym marketingu ważne i praktyczne. Jeśli ktoś prowadzi firmę i jakimś cudem, jeszcze nie robi tego on-line, to po przeczytaniu tej książki będzie wiedział, co robić po kolei i co działa. Jeśli ktoś już działa on-line, to odkryje, jak wiele jeszcze nie wie, i jak wiele jeszcze musi wdrożyć, żeby w 100% wykorzystać swoją obecność w sieci.

Ksiazka w bardzo wyczerpujacy i dokladny sposob tlumaczy nasza pozycje w swiecie, nomen omen najwyzsza w calej naszej historii. Wskazuje bledy jakie popelnilismy w naszej historii i dlaczego nigdy nie bylismy w rozwinietej czesci swiata (az do teraz). Pokazuje ryzyka jak i szanse przed ktorymi stoimi. Tlumaczy zawilosci z tym zwiazane. Niestety ale kraje oligarchiczne jakim dlugo byla Polska bardzo rzadko sa w stanie sie same przebudzic (rewolucja wewnetrzna). W wiekszosci przypadkow do zmiany potrzebny jest bodziec zewnetrzny jakim dla naszych elit i struktury spoleczenstwa byl komunizm. Ksiazka swietnie opisuje w jaki sposob mozna przejsc transformacje z kraju oligarchicznego do inkluzywnego na przykladzie Polski. Na koniec autor pokusil sie o prognozy dla Polski przedstawiajac zdanie najwiekszych instytucji swiata jak i swoje. W kazdym rozdziale znajdziemy bardzo duzo nawiazan do innych ksiazek i autorow z ekonomii i gospodarki. To co mi sie nie podobało to nieodparte wrazenie, ze to co proponuje UE to swietosc. Mam wrazenie, ze autor wcielalby wszystkie plany UE jakimiby nie byly. Dlaczego? Czytajac ksiazke da sie wyczuc, do ktorej opcji politycznej nalezy autor.

Niech Was nie zwiodą łatki przyklejone Autorowi i niejako Grecji i Grekom. To solidna prezentacji historii porządku światowego kapitalizmu po II wojnie światowej i kulisy powstania EU i Euro. Po prostu solidna dawka wiedzy wszelki euroentuzjastom i eurosceptykom.

BARDZO pobieżna synteza "Kapitału", która obejmuje zarówno drogę do powstania tytułowego dzieła, jak też jego następstwa - fajnie, że książka jest kompleksowa, jednak niestety jest zbyt krótka, żeby móc w sposób klarowny przekazać treści dzieła życia Marksa, jak i omówić jego znaczenie. Jako wstępniak do pogłębiania wiedzy - jak najbardziej godna polecenia.

Zafascynowała mnie ta książka! Wgląd w następną erę gospodarczą i jednocześnie rzut oka na głównych graczy – przywódców państw, prezesów globalnych korporacji, liderów organizacji pozarządowych – którzy w różnych częściach świata już dziś kładą podwaliny wielki przełom technologiczno-ekonomiczny. W mojej opinii jest to świetny, nowy paradygmat gospodarczy, który pomaga odnaleźć się człowiekowi w XXI wieku. Amerykański ekonomista, politolog i publicysta, autor wielu interesujących teorii myślowych, opartych na ciekawych obserwacjach społeczno-gospodarczych, zgrabnie wykazuje różnice między kolejnymi rewolucjami przemysłowymi. Pierwsza i druga rewolucja przemysłowa (czyli wiek XIX - wiek pary oraz wiek XX - wiek elektryczności) były scentralizowane, odgórne, skupione na własności oraz przebiegały wertykalnie, co oznacza, że ich infrastruktura energetyczna, komunikacyjna i transportowa, musiały sprzyjać scentralizowanym, własnościowym, zamkniętym i wertykalnie zintegrowanym formom organizacji (na poziomie politycznym, gospodarczym i społecznym). W odróżnieniu od nich trzecia rewolucja przemysłowa pozwoli w pełni wykorzystać swoją produktywność, musi być rozpowszechniana na zasadzie otwartości i współpracy (w sposób horyzontalny). Jest to zupełnie inny model, który sprawdza się najlepiej, gdy rozpoczyna się w regionach, a nie na poziomie państwa narodowego. Rząd oczywiście może ustalać prawo, wprowadzać regulacje i standardy, ale działa przede wszystkim jako instytucja ułatwiająca i wspomagająca. Kluczowymi aktorami są regiony, a pieniądze z wybranych programów (np. Komisji Europejskiej) muszą je skutecznie zasilać. Śmiałe pomysły Rifkina nie są bynajmniej utopijne. Specjalizując się w sprawach ekonomii, zmian klimatycznych i bezpieczeństwa energetycznego, Rifkin był doradcą Romano Prodiego, kanclerz Niemiec Angeli Merkel, premiera Portugalii Jose Socratesa, premiera Słowenii Janeza Janša. Był też doradcą rządu francuskiego w czasie, gdy Francja przewodniczyła pracom Unii Europejskiej. Obserwacje Rifkina poczynione po obu stronach Oceanu Atlantyckiego, skłoniły go do wniosku, że obecna era przemysłowa, oparta na ropie i innych paliwach kopalnych, na naszych oczach zbliża się ku końcowi. Ceny benzyny i żywności nieubłaganie idą w górę, bezrobocie sięga rekordowych rozmiarów, rynek nieruchomości (na którym doszło już do dramatycznego kryzysu) nadal z trudem utrzymuje się na skraju przepaści, zadłużenie rządów i ich obywateli powiększa się z dnia na dzień, a odbudowa nadszarpniętej przez recesję gospodarki zamiast przyspieszać – zwalnia. Rifkin stawia na fuzję technologii internetowych i odnawialnych źródeł energii, która będzie wytwarzana i dzielona przez ludzi, tak jak informacja jest tworzona i dystrybuowana przez użytkowników Internetu. Autor mocno akcentuje zmiany, które dotykają kwestii społecznych. Dzięki pojawieniu się internetu, zaczęły rozwijać się usługi o których nie śniono w poprzednich epokach: Wikipedia w miejsce encyklopedii, taksówki wypierane przez carsharing, serwisy aukcyjne zastępujące wyprzedaże garażowe o znikomym zasięgu, couchsurfing jako alternatywa noclegu hotelowego. Masowość rozproszonych usług, które świadczą i dystrybuują członkowie społeczeństwa. Trudno powiedzieć na ile wizje rysowane przez Rifkina miałyby szanse zadziałać wdrożone na skale globalną. W wywiadach autor powołuje się na przykład Hauts-de-France, przemysłowego regionu w północnej Francji, wcześniej opartego na górnictwie, produkcji stali i produkcji samochodów. To miejsce pogrążone w kryzysie od 30 lat, z rzeszami młodych bezrobotnych, pozbawionych nadziei i równie bezradnych seniorów, wydawało się nie mieć najmniejszych szans w dzisiejszym innowacyjnym świecie. Prezydent Hauts-de-France oraz prezes lokalnej izby handlowej zgłosili się do TIR Consulting Group (kierowanej przez Rifkina) z prośbą o pomoc. Otrzymali wsparcie najlepszych firm inżynierskich, przedsiębiorstw naukowych, ekspertów ds. rozwoju miast, a w zamian musieli spełnić jeden warunek: zmobilizować wszystkich mieszkańców regionu. Wszystkie partie polityczne, izby handlowe, uniwersytety i organizacje pozarządowe przez 10 miesięcy angażowało się w ten projekt. Ostatecznie wdrożono model trzeciej rewolucji przemysłowej i w regionie działa 950 projektów, inicjatyw i start-upów. Powstały tysiące miejsc pracy.Wszystko to przy stosownym wsparciu UE i rządu Francji. To podejście pokazuje zresztą głęboką wiarę Rifkina w sens i celowość istnienia Unii Europejskiej: konieczne jest istnienie cyfrowej infrastruktury na poziomie całych kontynentów (vide program „Smart Europe”, łączący miasta i regiony w ramach ponadnarodowej architektury). Trzecia rewolucja przemysłowa - wzorem sieci wi-fi - nie lubi granic, przełamuje bariery geograficzne i kontynentalne. Państwo narodowe nie stanie się mniej ważne, ale jego funkcje ulegną zmianie – od inicjowania budowy infrastruktury do bycia generatorem praw i regulacji oraz moderatorem łączności transgranicznej. Jednak zadanie budowy infrastruktury ponad granicami przypadnie regionom. Rifkin podkreśla, że im bardziej wykorzystujemy paliwa kopalne, w tym większym stopniu uśmiercamy swoją gospodarkę. Konieczna jest zmiana myślenia i modelu energetycznego. Podobne zmiany znamy z branży muzycznej, wydawniczej czy telewizyjnej. Cyfrowa rewolucja zredukowała koszty krańcowe produkcji muzyki, newsów, filmów i wiedzy prawie do zera. W efekcie kilku graczy musiało odejść, a w ich miejsce pojawiły się nowe przedsiębiorstwa oparte na technologiach cyfrowych. Autor wyraża pogląd, że podobne przeobrażenia czekają energetykę: firmy i przedsiębiorstwa użyteczności publicznej zmienią model z rynkowego na sieciowy. W efekcie firma energetyczna, razem z przedsiębiorstwem informatycznym i np. jakimś telekomem, będzie zarządzać przepływami danych. Podmioty te za pomocą narzędzi analitycznych będą analizować dane związane z przepływami energii i tworzyć algorytmy i aplikacje, dzięki czemu wzrośnie ich całkowita produktywność, spadnie negatywny wpływ na środowisko, a koszty krańcowe zbliżą się do zera. Później różne przedsiębiorstwa dzięki zwyżkom produktywności podzielą się zyskami z firmami energetycznymi na zasadzie umów opartych na wynikach. Dlaczego model sieciowy miałby być lepszy niż rynkowy? Głównie dlatego, że w sieci przepływ (energii, informacji) jest stały, ciągły, podczas gdy na rynku mamy do czynienia z transakcją pomiędzy sprzedawcą a kupującym, po której następuje przerwa. Co prawda marże – a zatem i zyski – są niskie, ale dzięki nieprzerwanej aktywności nie ma powtarzającego się mechanizmu rozpoczynania i kończenia transakcji, niższe są zatem koszty transakcyjne. Nawet tacy giganci z branży energetyki jak RWE, E.ON czy EMBW idą w kierunku opisywanym przez Rifkina. W kontekście dramatycznych zmian klimatycznych proponowany model wydaje się jedyna szansą dla Ziemi. Wybór zasobów nieodnawialnych, już na etapie wydobycia jest degradujący dla środowiska. Spalanie tych surowców, wpływa na zmiany klimatyczne i stan powietrza, wody i gleby, nieodwracalne zniszczenia w świecie roślin i zwierząt. Skupione w pojedynczych punktach wydobycie surowców owocuje nieuchronną centralizacją władzy, umieszczająca ją w rękach pojedynczych koncernów paliwowych i decyduje o gospodarce wielu krajów. Przyczyniło się też do niejednej wojny. Tymczasem farmy słoneczne czy wiatrowe, spalarnie biomasy, energia geotermalna - dostępne są praktycznie w każdym punkcie globu. Zamiast skupiać produkcję energii w jednym miejscu, trzeba tworzyć kontynentalne sieci energetyczne. Każdy budynek (istniejący i nowoprojektowany) należy wyposażyć w urządzenia służące do produkcji energii elektrycznej z jej odnawialnych źródeł. Budynki połączone w inteligentną sieć, umożliwią przesyłanie energii tam, gdzie jej brakuje. Pięć filarów Trzeciej Rewolucji Przemysłowej, jakie sformułował Rifkin to: Przestawienie się na odnawialne źródła energii Przekształcenie budynków w mikroelektrownie, wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych Zastosowanie odpowiednich nośników energii (np. wodorowe) Utworzenie sieci łączącej wszystkie budynki w energetyczny Internet; Wykorzystanie pojazdów elektrycznych (i transport energii za ich pomocą). Zasadniczym warunkiem działania tego programu jest konieczność zmiany systemu wartości – zamiast prawa do posiadania i sprzedawania dóbr, ważniejsze stałoby się prawo do dostępu (w tym przypadku do usług energetycznych). Stąd padające w książce określenie: energetyczny internet. Rifkin opisuje, w jaki sposób pięć filarów Trzeciej Rewolucji Przemysłowej przyczyni się do powstania tysięcy nowych przedsiębiorstw i milionów miejsc pracy, przyniesie fundamentalną zmianę w strukturze relacji międzyludzkich, odejście od systemu opartego na hierarchii i zwrot w kierunku lateralnego modelu sprawowania władzy. Nie pozostanie to bez wpływu na pozostałe aspekty naszego życia (praca, aktywność społeczna i obywatelska, edukacja). Sieciami objęte zostałyby całe kontynenty, co umożliwiłoby wymianę wiedzy i technologii pomiędzy poszczególnymi państwami. W 2011 r. w UE istniało ponad 191 milionów budynków i każdy z nich mógłby zostać przekształcony w mikroelektrownię. Nowe obiekty budowane i projektowane by były już jako dwu-funkcyjne – obok podstawowego programu mieszkalnego, usługowego czy kulturalnego budynek planowano by od początku jako jedno z ogniw energetycznego internetu. Oczywiście wielkie korporacje chętnie nie oddadzą swojego monopolu, a zwykli ludzie mają zbyt wiele własnych problemów, aby zwrócić uwagę na sprawy ogólnoświatowe - nawet jeśli poprzez degradację środowiska wpłyną one na nasz dobrostan. Trzecia rewolucja zmusza jednak do myślenia i stanowi wezwanie do działania dla mocodawców oraz przywódców biznesowych, aby wykorzystali możliwości społeczeństwa i gospodarki opartej na przyjaznych dla środowiska innowacjach.

Na polskim rynku, zdominowanym przez myślenie szkoły chicagowskiej czy austryjackiej, tak książka jest pozycją niezwykła. Pokazuje, że neoliberalizm, którym się tak zachwycamy, też ma swoje wady a koszty odrzucenia innych podejść w ekonomii płacimy codziennie. I są one bardzo wysokie. Nie mam wątpliwości co do tego, że w swojej ocenie autor się nie pomylił - zakończenie dopisało samo życie, bo kryzys z 2008 roku ujawnił niemal wszystkie nieprawidłowości, o których pisze Chang. Świetna pozycja dla osób, które chciałby się dowiedzieć czegoś więcej, a poszukują pozycji napisanej prostym językiem, z dużą ilością przykładów.

„Punkt odniesienia” Piotra Zielonki to pozycja, z której dowiadujemy się, jak u człowieka działa mechanizm odczuwania zysku i straty, a także dlaczego decydując się na niektóre inwestycje działamy irracjonalnie. Książka jest podzielona na dwie części opisujące sferę motywacyjną i sferę poznawczą. Sfera pierwsza porusza takie tematy jak odkrycie, że kolejne zyski cieszą większość ludzi coraz mniej, podobnie jak kolejne coraz wyższe straty bolą również mniej. Drugie odkrycie dotyczy tego, że straty bolą o wiele bardziej niż zyski cieszą. Z kolei teoria perspektywy zakłada, że w momencie podejmowania decyzji ludzie przyjmują jakiś punkt odniesienia. Ten punkt właśnie stanowi rozgraniczenie pomiędzy obiektywnymi zyskami a stratami. Nasz umysł lub okoliczności wpływają na to, że wyniki decyzji są właśnie oceniane jako zyski lub straty w stosunku do tego punktu. Umiejscowienie tego punktu również wpływa na podejmowanie decyzji. W części dotyczącej sfery poznawczej Autor opisuje takie efekty jak nadmierna pewność przekonań, złudzenie korelacji, heurystyka zakotwiczenia, pułapka potwierdzenia czy np. efekt aureoli. Druga część, pomimo, że krótsza jest zdecydowanie bardziej przystępna i ciekawa. Być może dlatego, że w pierwszej części znajduje się wiele wykresów. Sama książka nie jest długa, jednak jej odbiór utrudnia mocno akademicki język. Szkoda, bo temat książki jest bardzo ciekawy.

Trochę chaotyczna. Bardzo amerykańska. Autor bezlitośnie wymierza sprawiedliwość czterem Big Techom, wytykając im różne grzechy. Tyle że często to wygląda jak zbiór anegdot i zarzutów wypominanych na rozmowie przy piwie. Bywały miejsca gdzie brakowało mi twardych danych lub źródeł. Nawet jeśli dane są, to zwykle odwołują się do USA. W dodatku niczym Freud wielokrotnie odwołuje się do pierwotnych samczych żądz, twierdząc że to o nie właśnie chodzi w zdobywaniu bogactwa i luksusu, aby móc je realizować. Na początku było to nawet zabawne, ale za 10 razem stało się irytujące. A końcówka książki jest wgl na inny temat, bo jest analizą tego czy i dlaczego warto iść na studia. To jest... dobra książka na te tematy, ale na pewno nie najlepsza. Jak nic lepszego nie wpadnie w ręce, to można przeczytać, ale jeśli jest opcja, to lepiej poszukać innej.

Najważniejsze skandale Volkswagena od jego powstania do ok. 2016r, czyli Hitler, rodziny Porsche, Piech, prostytutki, akcje, przejęcia firm, fałszowanie testów emisji spalin i procesy. Sporo wiedzy z bardzo obszerną bibliografią. Czy rzeczywiście czyta się to jak thriller, tak jak sugeruje informacja na okładce? Ja tego tak nie czuję. Może ktoś, kto łyknie książkę na raz i nie pogubi się w mnogości nazwisk znajdzie w tym trzymającą w napięciu historię. Osobiście widzę tu solidnie zebrane informacje, pokazujące nie zawsze dobrze zarządzaną, gigantyczną firmę.

W 2008 roku świat dotknął wielki kryzys finansowy. Nie ostała się żadna z gospodarek światowych. Wartości zasobów naturalnych, ceny ropy, wytworów, czy płynności finansowe największych i dotychczas najgospodarniejszych instytucji finansowych zmieniły się, w zastraszającym tempie. Kryzys finansowy okazał się spustoszeniem. Wszystkie kraje starały się i nadal to robią, by "odnaleźć" pomyślne wiatry w "odbudowywaniu" rodzimej gospodarki. W Polsce może odczuliśmy ten kryzys ciut mnie, ale to już dlatego, że w momencie kulminacyjnym nie znajdowaliśmy się we wspólnej, z innymi krajami EU-strefie euro. Ale nie jestem tu, by rozważać, na temat tego, jak polski rząd zapobiegał finansowemu chaosowi. Jestem tu dziś po to , by przedstawić Wam pozycje książkową, w której autor-Joris Luyendik . Joris Luyendijk jest holenderskim dziennikarzem śledczym oraz antropologiem. Za książkę "Szokujące fakty z życia reportera" otrzymał liczne nagrody. Joris Lutendijk w swojej kolejnej książce wziął sobie za cel dotarcie do pracowników "krainy" londyńskiej finansjery, tzw. City . NIe jest to proste. W londyńskim City obowiązuje twarda zasada-wszechobecna dyskrecja. Dziennikarz jednak się nie poddał . O wynikach jego dociekań oraz starań, by pracownicy City złamali klauzule poufności i zmowę milczenia możecie przeczytać w tejże , prezentowanej dziś pozycji. To, z czym zderzy się czytelnik zaskoczy, zdziwi i spowoduje, że zrozumie , jakimi prawami rządzą się instytucje finansowe oraz jak bardzo ich realia są odległe od "szarego, zwykłego" konsumenta. "Wśród rekinów" pobudza do przemyśleń. Z każdą kolejną stronę byłam coraz bardziej przerażona. Czy bankierzy naprawdę są naszymi wrogami? Przekonajcie się sami.

Ciekawe studium przypadku areny venture capital i przyczyn spektakularnych sukcesów biznesowych oraz militarnych Izraela. Jest to taki "list miłosny" dla Kraju Żydowskiego i jego transformacji ze spalonego słońcem piaszczystego pustkowia do potęgi technologicznej i militarnej. Daje się to odczuć w szczególności w momentach analizy komparatywnej między Izraelem a Stanami Zjednoczonymi, Ligą Arabską i Europą (zbudowanej na frazie "My mamy to, czego nie ma w żadnym z tych regionów"). Niektóre obserwacje były ciekawe i odkrywcze, ale momentami wiało truizmami. O ile nie kwestionuję efektywności bojowej i przewagi technologicznej IDFu, tak momentami autor przedstawia służbę w tej armii w tak iście tęczowych barwach, że trochę zakrawa o propagandę. Dodatkowo autorzy dość często odnosili się do ówczesnych czasów, przez co spora część faktów przestała być aktualna. Mam też kolejny, mniejszy już problem, czyli sama treść i stylistyka. Są w tej książce momenty, które nie są zredagowane w sposób, którego oczekiwałbym od "książki roku". Sporo powtórzeń i zdań, które budzą wiele do życzenia pod kątem stylistycznym. Nie wiem czy to kwestia tłumaczenia, czy oryginalnej treści, ale momentami trąciło prostactwem. Reasumując - ciekawa pozycja, na pewno warta przeczytania choćby dla poznania samej historii tego małego, ale aż nazbyt potężnego państwa. Gdyby historia i fakty przedstawione byłyby w sposób neutralny emocjonalnie, bez tego ciągłego lukrowania i koloryzowania, to książka byłaby zdecydowanie lepsza i wartościowsza. Obraz przedsiębiorczego sukcesu Izraela jest zarysowany. W licznych momentach brakuje mu jednak wykończenia.

Obiektywnie rzecz ujmując- książka jest wartościową pozycją, którą dobrze mieć w bibliotece. Między innymi dlatego, że jest miłą, słowiańską odmianą dla zdominowanego jankeskiego jazgotu, którego jest na rynku na pęczki. Za to bardzo dużą wadą jest szata graficzna, rodem sprzed ćwierćwiecza. Kłuje w oczy. Grafiki często są nieczytelne, a linie dialogowe chaotyczne. Mam wrażenie, że tłuczenie też szwankuje, bo stwierdzenia typou "wojna", "bitwa", "strategia", "taktyka" są używane niekiedy zamiennie co utrudnia odbiór.

Czym są nierówności i co jest ich efektem? Dlaczego demokracja jest zagrożona? Chcemy żyć w świecie "jedna osoba = jeden głos" czy "jeden dolar = jeden głos"? Czy istnieje jeszcze sytuacja od pucybuta do milionera? W co inwestuje najbogatszy 1% ludzi, żeby zadbać o swoje interesy?

Kompedium wiedzy na temat ekonomii. Autor przedstawia tę dziedzinę w lekki sposób, lecz potrafi zalać czytelnika długimi opisami różnych pojęć które co prawda są ważne, lecz dla niezaznajomionego czytelnika mogą być męczące i raczej szybko tego się zapomni. Po dłuższej przerwie wróciłem do książki i dokończyłem, pewne wartościowe rzeczy zostają w głowie.

autor podaje mnóstwo statystyk zużycia materiałów, energii , pierwiatków etc. towarzyszących rozwojowi świata. Książkę trzeba czytać z uwagą ale na pewno nie jest to pozycja dla średnio zainteresowanych tą tematyką ludzi. Miałem chwile, gdy książka mnie znużyła, ale też wiele informacji z przyswoiłem. Słowem książka nie łatwa i na pewno nie dla każdego.

Założenie jest ciekawe: to nie wywiad z Lee Kuan Yew, a cytaty z innych, przeprowadzonych na przestrzeni lat rozmów, ułożone tak, by dawały odpowiedzi na interesujące autorów pytania. Pewną wadą jest to, że źródła obejmują wypowiedzi byłego premiera Singapuru z długiego okresu: głównie z lat 1990-2013, ale zdarzają się nawet te z lat 60. Wątpliwe, by ktoś we wszystkich kwestiach zachował takie samo zdanie. A tym bardziej Lee Kuan Yew, który stanowił wzór pragmatyzmu. Jeśli chodzi o rozwiązania gospodarcze, propagował liberalizm i zachęcał zagraniczne firmy do inwestowania w Singapurze, jednocześnie prowadząc od lat 60 różnego rodzaju państwowe inwestycje, takie jak szeroko zakrojony program publicznego budownictwa mieszkaniowego w ramach Housing and Development Board. W swoich wypowiedziach kładł nacisk na łagodzenie nierówności majątkowych, w przeciwieństwie do zachodnich polityków nie motywując tego rodzaju dążeń sprawiedliwością społeczną, a raczej koniecznością utrzymania stabilności. Jeśli chodzi o kwestie polityczne, Lee Kuan Yew przejawiał szacunek wobec anglosaskiego systemu demokratycznego, wskazując też jego wady i utrzymując w Singapurze ustrój raczej autorytarny. Partia Akcji Ludowej sprawuje niepodzielne rządy od samego początku, wygrywając w zeszłym tygodniu (3 maja 2025) swoje szesnaste z rzędu wybory. Singapur może być źródłem poważnego dysonansu poznawczego dla dogmatycznych zwolenników demokracji liberalnej, bo jak widać nie stosuje się do jej zasad i funkcjonuje, do tego o wiele lepiej od niejednej demokracji. Społeczne poglądy Lee Kuan Yew były moim zdaniem ukształtowane przede wszystkim przez dwa czynniki. Pierwszy to wychowanie w środowisku, które ze względu na konfucjańskie korzenie kładło nacisk na ciężką pracę i odpowiedzialność za wspólnotę, a jednocześnie nie było mocno osadzone w chińskiej kulturze - sam zaczął uczyć się mandaryńskiego dopiero po trzydziestce. Drugie to specyfika wielonarodowego Singapuru, zamieszkanego przez Chińczyków, Malajów, Hindusów, Tamilów oraz inne grupy, a do tego posiadającego w spadku brytyjski system prawny i powszechną znajomość angielskiego. Uwarunkowało to pozornie paradoksalną sytuację, w której partia raczej prawicowa musiała włączyć do swojej ideologii multikulturalizm - choć odmienny od swojego europejskiego wydania akcentem na konieczność przestrzegania miejscowego prawa. Przejawia się tu również akceptacja wolnego handlu i globalizmu jako jedynej dopuszczalnej możliwości. Przewidywania na temat dalszych losów Chin w większości wydają się sprawdzać. Jest od tego parę wyjątków: Lee Kuan Yew nie spodziewał się, że Chiny tak szybko zaczną kwestionować rolę USA jako światowego hegemona oraz przecenił szybkość ich wzrostu gospodarczego w drugiej i trzeciej dekadzie XXI wieku (choć znów, jak wspomniałem, formuła książki sprawia, że w niektórych wypowiedziach jego zdanie wydaje się być przeciwstawne). Nie jestem pewny, ile z wypowiedzi Lee Kuan Yew przedstawiało jego rzeczywiste poglądy, a które miały na celu budowanie dobrych relacji z poszczególnymi krajami i grupami. Choć od 1990 nie pełnił już funkcji premiera, wciąż stanowił liczący się autorytet jako de facto ojciec założyciel państwa i wątpię, by decydował się publicznie wyrażać swoje prywatne opinie, gdyby były sprzeczne z bieżącymi interesami Singapuru. Myślę, że stąd ugodowe i przychylne wypowiedzi zarówno o USA, jak i o Chinach. Tłumaczenie ma pewne niedociągnięcia. Gdzieś w tle ciągle przebija się angielski oryginał. Przykładem jest użycie słowa „skorumpowana” w kontekście, do którego bardziej pasowałoby „zepsuta”, co, jak przypuszczam, w oryginale brzmiało „corrupted”(str. 87). Poza tym szyk zdania i ogólne odczucie bardzo mocno kojarzy się z angielskim. Tłumaczenie nie stoi na najwyższym poziomie i sprawia wrażenie amatorskiego, co nie zmienia faktu, że jest stuprocentowo zrozumiałe. Rzucając małą dygresją, na początku uśmiechnąłem się widząc chyba zbyt fanatyczny entuzjazm autorów wobec byłego premiera: „Kim jest Lee Kuan Yew? Strategiem strategów. Przywódcą przywódców. Mentorem mentorów”. Brzmiało to trochę jak wstęp do biografii Kim Ir Sena. Już parę stron dalej okazało się na szczęście, że to żadna laurka, a bardzo zajmująca i skłaniająca do przemyśleń praca.

Książka dla osób, które wiedzą już coś na temat lean i teraz chciałby rozszerzyć możliwość zastosowania w swoich biurach lub sąsiednich działach. Dobra pozycja także dla osób, które sądzą, że w ich miejscu pracy można coś zmienić by praca była bardziej uporządkowana, wydajna i przez to także mniej stresująca.

Rzadko kiedy spotyka się książki skierowane do inwestora indywidualnego oparte na opisie analizy fundamentalnej. Tymczasem tutaj mamy zwróconą uwagę na różnicę jaką czerpie ze spółki inwestor mniejszościowy, a inwestor większościowy. Analizujemy spółkę nie pod kątem przepływów wewnętrznych, ale wypłacanych dywidend. Wreszcie książka zwraca uwagę, że nie ma jednej wyceny spółki, ale kilka w zależności od tego kto inwestuje (inwestor strategiczny/większościowy czy indywidualny/mniejszościowy),z jakim horyzontem czasowym, a nawet czy zależy tej osobie bardziej na wzroście wyceny spółki, czy dywidendach.

Książka, która daje do myślenia... Po jej przeczytaniu pozostaje pozytywne wrażenie codzienności poparte danymi statystycznymi. W natłoku złych informacji, warto uzmysłowić sobie, że jesteśmy uczestnikami bezprecedensowego postępu w dziejach - mimo wojen, nietolerancji i uprzedzeń. Całość pięknie podsumowuje ostatnie zdanie w książce: "Jeśli postęp ma trwać nadal, Ty i ja musimy oświetlać mu drogę".