Polch. Kowal od komiksów

To powinna być najważniejsza książka historyczna ubiegłego roku i dziwi mnie, że jest o niej tak cicho, w LC zaledwie parę opinii. Chyba jest po prostu niewygodna zarówno dla dawnych obrońców Wałęsy (po tym wyszło, że jego współpraca z SB nie ulega wątpliwości),jak i jego zaciekłych krytyków, bo autor stara się zrozumieć swojego bohatera i nie odmawia mu wielkości. Książka jest ogromna i bardzo szczegółowa. Brożek rozmawiał z samym Wałęsą, z jego kolegami, z żyjącymi wciąż esbekami, którzy zajmowali się jego sprawą. No i wykorzystał ujawnione parę lat temu dokumenty z „szafy Kiszczaka”, które potwierdzają lub weryfikują różne rozmowy. Można się zadumać, jak wiele wersji może mieć jedno wydarzenie, choćby słynny „skok przez płot”. Polecam wszystkim, dla których książka historyczna ma być przedstawieniem tego co się wydarzyło, a nie tylko potwierdzeniem swoich uprzedzeń.

Ciekawa biografia człowieka, który mimo braku formalnego wykształcenia, metodą prób i błędów, znajdował rozwiązania problemów technicznych nurtujących XIX wieczny świat. Brakło mu jednak szczęścia w życiu osobistym, które nadrabiał bardzo mocnymi więziami z rodziną. Chichotem losu było, że mimo pacyfistycznej natury, jego wynalazki wykorzystywane były również w przemyśle zbrojeniowym. Końcowe rozdziały pokazują, jak trudne były losy przyszłej nagrody Nobla i jak wielkie kontrowersje początkowo ten pomysł budził.

Biografia wprawdzie nieautoryzowana, ale biorąc pod uwagę rzetelną robotę jej autora, choćby to z, jak wieloma osobami z przeszłości słynnego i niezwykle kontrowersyjnego autora Denis Demonpion się skontaktował, można ją uznać za w miarę wiarygodną. Francuski dziennikarz odkrywa przed miłośnikami literatury cały proces przemiany Michela Thomasa w jego znane na całym świecie alter ego, czyli Michela Houellebecqa, pokazuje na wielu przykładach, jak wiele fikcja tworzona przez tego popularnego pisarza ma wspólnego z prawdziwym życiem i jak często postacie z jego powieści są dosłownym odzwierciedleniem bądź sarkastyczną karykaturą samego autora, jego znajomych lub bliskich mu osób. To naprawdę udana biografia, ale tak to bywa, gdy dziennikarz współpracujący m in. z „Paris-Match”, „Libération” i „Le Point”, uhonorowany Nagrodą Goncourtów za biografię J. D. Salingera „Salinger intime” próbuje stworzyć curriculum vitae autora, który zdobył to samo wyróżnienie za „Mapę i Terytorium”.

121/52/2025 "A song for you. Moje życie z Whitney Houston" Robyn Crawford Agora #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka Ja i gwiazda Autorka była blisko Whitney Houston, była jej przyjaciółką, współpracowniczką, a momentami partnerką. Dzięki temu czytelnik ma dostęp do emocji, codzienności, relacji i decyzji, które często nie docierały do mediów. Książka pokazuje ciemną stronę sławy, presję, manipulacje, wykorzystywanie talentu, trudne relacje, uzależnienia, a także rasizm i uprzedzenia wobec orientacji seksualnej. To rzadko pokazywana, ale bardzo potrzebna część historii gwiazd. Choć książka porusza ciężkie tematy: miłość, uzależnienie, zdrady, samotność, opowieść robi wrażenie szczerej i surowej. To nie jest idealizująca biografia, to opowieść o człowieku z talentem, lękami i błędami. Dla kogoś, kto zna karierę Whitney tylko z nagrań i mediów, to może być jak spojrzenie zza kulis: sukces, który lśnił, miał cenę, często tragiczną. Taka perspektywa nadaje jej głębi i skłania do refleksji. Nie jest klasyczną biografią, to opowieść Robyn, jej życie, jej doświadczenia, jej relacja z Whitney. Więcej tu właśnie życia autorki niż Houston, ona zdaje się być jedynie tłem opisywanego życia autorki, widać to od samego początku książki. Za mało jest tu Whitney w książce o niej. Wygląda to tak, jakby jej niby przyjaciółka, a nawet partnerka, czego dowiadujemy się z tej książki, chciała zarobić na zmarłej bliskiej osobie. Autorka ujawnia, że relacja z Whitney miała charakter intymny. Dla niektórych czytelników to może być cenna szczerość; inni mogą uznać to za obciążające lub kontrowersyjne, szczególnie, że temat homoseksualności w show-biznesie lat 80. był tabu. Dla części czytelników narracja może wydać się oszczędna, nieco pozbawiona dramatyzmu, brakuje zdjęć, być może też bardziej rozbudowanych wspomnień lub dokumentacji. Jeśli ktoś zna historię Whitney, jej sukcesy, problemy, medialne i prywatne, książka może nie odkryć znacząco nowych faktów. Inni czytelnicy podkreślają, że jest to raczej komentarz i świadectwo przyjaciółki niż gruntowna biografia, a spotkałam się nawet z zarzutem, że jest to autobiografia Crawford. Nie wiem komu można polecić tę książkę? Dla fanów Whitney, którzy pragną poznać losy autorki i jej relacji z piosenkarką. Dla tych, którzy interesują się mechanizmami show-biznesu, presją rozpoznawalności, problemami psychicznymi, uzależnieniem, z perspektywy bliskiej osoby, która wszystko widziała. Jednak ci, którzy szukają standardowej biografii i znają życie Houston będą rozczarowani lekturą tejże publikacji. "A song for you" ukazuje światła i cienie wielkiej sławy, siłę przyjaźni, skomplikowane relacje, presje, które mogą zniszczyć. Daje głos osobie długo stojącej w cieniu i skłania do myślenia, o sukcesie, jego cenie, kumulacji emocji i o tym, co zostaje, gdy gasną reflektory. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Agora i portalowi Lubimyczytac.pl.

Po prostu zbiór anegdot z życia Himilsbacha i nic poza tym. Część szeroko znanych, niemal ikonicznych, które weszły na stałe do kultury powszechnej czy też zadomowiły się w języku, inne zaś to historyjki o mniejszym ciężarze gatunkowym, które ciekawe są o tyle, o ile ciekawy jest sam Himilsbach, bo rzeczy podobne przydarzają się każdemu. Dla zainteresowanych postacią. 7/10

Książka po prostu fenomenalna. Mogłaby być wzorcem rzetelności i uczciwości w pisaniu biografii. Jest tam nie tylko Steinbeck (wobec którego autor ma zarówno wiele wyrozumiałości i jak jej braku),ale mnóstwo ludzi z jego otoczenia i niezbędne historyczne, ekonomiczne i socjologiczne tło, co razem tworzy obraz kompletny, zrozumiały i wciągający czytelnika po szyję. Jedno muszę jednak tej książce zarzucić - że im bliżej końca (książki i życia jej bohatera),tym narracja staje się szybsza i powierzchowniejsza. Bardzo interesująca mnie kwestia stosunku Steibecka do wojny wietnamskiej jest tam ledwie muśnięta, a z całą pewnością zasługuje na drążenie głębiej.

Audiobook „Mniej obcy” to dla mnie dość przyjemna, choć nierówna propozycja. Najbardziej doceniam ciekawostki z życia muzycznego i świetną interpretację Filipa Kosiora, która zdecydowanie podnosi odbiór całości. Sam Jan Borysewicz jawi się jako utalentowany artysta, ale momentami jego wypowiedzi sprawiają wrażenie zbyt mocno skoncentrowanych na własnych заслugach. Zabrakło mi też większej głębi i refleksji. Dobra pozycja na jedno przesłuchanie, szczególnie dla fanów.

Książkę czyta się dosyć przyjemnie. Jest lekka i łatwa w odbiorze. Brakuje mi jednak bardzo podpisów pod zdjęciami oraz więcej ikonografii związanej z projektami Hanny Lachert. Jestem projektantką i o wiele ciekawsze byłoby dla mnie głębsze spojrzenie na to, co Hanna projektowała, być może związane z projektami historie. Ciekawe są opisy czasów dawnej Warszawy i więcej zdjęć obrazujących te fragmenty również moim zdaniem urozmaiciłoby książkę. Ogólnie książkę oceniam jako średnią ale ważną z tego względu, że jej lekka forma i przyciągająca uwagę okładka na pewno wpłynęła pozytywnie na popularyzację opisanej postaci.

RE-WE-LA-CJA!! 😍 Przesłuchałam "Storytellera" w audiobooku – w błyskotliwej interpretacji samego Dave'a Grohla – i jestem totalnie zwalona z nóg. To portret artysty, ojca i człowieka. Przyjaciela, syna i muzyka. Kogoś, kto jest idolem i fanem jednocześnie. Niesamowitej osobowości, wrażliwej duszy, żywej legendy. I choć bardzo trudno zamknąć go w ciasnych ramach, to jedno stwierdzić można na pewno: David Eric Grohl jest postacią absolutnie nietuzinkową – a jego życiowo-muzyczne wspomnienia tylko to potwierdzają. Kocham „Storytellera” za oceany emocji, których dostarcza: za wzruszenia, radości i smutki. Za autentyczność, czułe opowieści o życiu oraz przepełnione ekscytacją i zachwytem opowieści o muzyce. Grohl pokazuje siebie, jako artystę, który wraca na scenę po tym, jak chwilę wcześniej złamał nogę; jako ojca, który leci 20 godzin na bal swoich córek i niedługo potem wraca do Australii; jako fana podekscytowanego widokiem wielkich muzyków, do których sam się zalicza. Dużo tu humoru, ale też dużo słodko-gorzkich wspomnień o ludziach, którzy odeszli. Albo o tych, którzy byli, ale... wiecznie nieobecni. A opowiedziane jest to tak, że... naprawdę poczułam się zwalona z nóg. I nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek miałam do czynienia z ciekawszą, bardziej błyskotliwą i lepszą (auto)biografią. - - - PS Pozostawiam swoją opinię z listopada 2022 roku, choć pewnie dziś pewne kwestie straciły już na aktualności.

To historia znanego ś.p. kibica Arki Gdynia spisana przez Grzegorza Majewskiego w narracji 1-osobowej. Ś .p. Zbychu opowiada swoją historię-poznajemy zatem kulisy życia kibica-chuligana - wyjazdy na mecze, genezy kós i zgód czy antysprzętowego paktu poznańskiego, bójki w barach, na osiedlach, ustawki itp. Tu dowiadujemy się, jak TVN dzięki tajemniczemu wypłynięciu VHS przypiął mu łatkę i powiedzenie z podtytułu, co wcale nie było tożsame z tym co naprawdę w życiu robił. Dla Niego ważne były zasady takie jak honor i lojalność, podobnie zresztą jak dla innych kibiców, o czym wspomina Jego przyjaciel z Lechii Gdańsk, tak tej Lechii z którą kibice mają od lat kosę. W środowisku chuliganów jednakże ludzie potrafili się bić, a potem wspólnie iść na piwo czy wspierać się mimo różnic, czego wyrazem jest deklarowane wsparcie starej gwardii chuliganów LG w walce za Zbycha, czyli stara Arka kontra młoda Arka. Do tej ustawki jednak nie doszło. Bohater książki miał wielki wkład w założenie w 1996 klubu rugby w Gdyni, tzw. Buldogów. Zespołu składającego się z chuliganów, drużyny opartej na przyjaźni, która zaledwie 3 lata później została wicemistrzem Polski. Nasz bohater wielokrotnie podkreśla też, że do kobiet należy odnosić się z szacunkiem, był też miłośnikiem psów-amstafów. Bardzo ciekawe jest też podejście i relacje ś.p. Zbycha do policji, tą polską nazywa milicją, dlatego że wg jego relacji niejednokrotnie go szykanowali a raz próbowali spreparować dowody na popełnienie przestępstwa. Ta holenderska jednak to policja, bo potrafią pomóc jak trzeba. Książkę czytałem podczas derbów Trójmiasta, które wygrała moja ukochana Lechia. U nas też mamy milicję, okazało się że ćwierć piwa kosztuje 100 zł a Różyny leżą w gminie Pruszcz Gd. Książka pisana prostym, bardzo obrazowym językiem, styl adekwatny do treści. Dla kibiców od kibica. TROJMIASTO JEST NASZE AVE ULG TatArek

Wybitny aktor, zawsze profesjonalny, uczciwy i skromny, ale przede wszystkim skryty, chroniący prywatność. Czy to źle? Absolutnie nie. Taką niedzisiejszą postawą tylko zyskiwał w moich oczach. książka skupia się głównie na sferze zawodowej i publicznej życia aktora, co może rozczarować tych, którzy oczekują głębszego wglądu w jego życie prywatne

📝 Reporterska biografia jednego z najbardziej wyrazistych (i kontrowersyjnych) polityków ostatnich lat – Zbigniewa Ziobro. Autorka rekonstruuje jego drogę od młodego, ambitnego prawnika, przez funkcję ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego, aż po kulisy najważniejszych decyzji i sporów politycznych. Książka opiera się na rozmowach z jego współpracownikami, przeciwnikami oraz osobami z najbliższego otoczenia. Znajdziemy tu zarówno analizę stylu uprawiania polityki, jak i mniej znane epizody z życia zawodowego i prywatnego. Całość uzupełniają fotografie oraz cytaty, które budują wielowymiarowy portret bohatera – bez jednoznacznych ocen, ale z wyraźnie zarysowanym kontekstem politycznym. 💭 Moja opinia: Przyznaję – podchodziłam do tej książki z lekką zbroją ochronną. Spodziewałam się narracji topornej, stronniczej, takiej, która wali tezą po głowie jak kodeksem karnym w twardej oprawie. W pakiecie oczekiwałam jeszcze prawniczo-politologicznego żargonu, a tu niespodzianka. Lektura okazała się całkiem przystępna, momentami wręcz wciągająca. Sporo „smaczków” z politycznych kulis, anegdot, relacji z zaplecza władzy. Wypowiedzi współpracowników dodają kontekstu i pozwalają zobaczyć bohatera w mniej oficjalnym świetle. Zdjęcia też robią robotę – budują klimat i trochę „uczłowieczają” narrację. Nie jest to książka, która wywraca wszystko do góry nogami, ale daje solidny, uporządkowany obraz postaci. Bez taniej publicystyki i memicznej szydery. Raczej spokojna, reporterska robota. ⭐ 7/10

Dobrissimo! Opera od kuchni jest książką nie tylko dla wielbicieli opery. Rozmowa Marzeny Rogalskiej z najwybitniejszą polską sopranistką Aleksandrą Kurzak jest rozmową pełną pasji, pełną smaków, pełną energii. Każdy tu znajdzie coś dla siebie- ja znalazłam anegdoty i ciekawostki z operowego świata, ale i przepisy sprawdzone przez naszą śpiewaczkę. Książka ma też piękną oprawę graficzną. Bez dwóch zdań - godna polecenia.

Listy bez odpowiedzi - ofiara pisze do kata. „I ja też tam byłem. Nie wiem, czy na lekcji geografii w roku 1938 lub 1939 odpowiedziałbym prawidłowo na pytanie: Gdzie leży Lubawa? I być może nigdy bym w tym mieście nie był, gdyby nie przypadek. Ten przypadek nazywał się hitleryzm”. Dzieciństwo kojarzy nam się z czasem pełnym radości i beztroski. Dzieci z ufnością poznają otaczający je świat, z natury są wesołe i ufne. Jednak reguła ta nie ma zastosowania podczas wojny. Wówczas dzieci cierpią tak samo jak dorośli. Może nawet bardziej. Ich dzieciństwo zostaje brutalnie przerwane. Doświadczają niewyobrażalnego okrucieństwa. Przekonujemy się o tym po raz kolejny sięgając po przejmującą książkę Czesława Czubaka pod tytułem „Alles in Ordnung? Listy do Lagerkommandanta”. Jej drugie wydanie ukazało się nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Czesław Czubak w czasie II wojny światowej przebywał w niemieckim obozie karnym dla dzieci w Lubawie. Tak tak, owi „kulturalni” Niemcy prowadzili obozy koncentracyjne dla dzieci. Powoli przebija się to do powszechnej świadomości społecznej. Niestety zbyt powoli. Niesławny obóz na Przemysłowej w Łodzi nie był jedyny. „Naród panów” postanowił zakładać obozy koncentracyjne dla polskich dzieci. Chociaż słowo „dzieci” być może jest tu nadużyciem. Dla Niemców były to raczej polskie świnie, dzieci wrogów III Rzeszy, często skazywani za działalność przeciwko niemieckiemu państwu. Nieważne, ile miały lat. Właściwie nic nie było ważne, poza jednym. Dzieci te były Polakami, więc w oczach Niemców istotami niemal nic nieznaczącymi. Czesław Czubak przeżył pobyt w obozie w Lubawie. Przeżył, choć doświadczył niewyobrażalnego koszmaru. Koszmaru, który trwał kilka lat. Koszmaru, który odebrał mu dzieciństwo, zdrowie i spokojny sen. Niemcy nie zważali na to, że więźniami obozu były dzieci. Bili je gumowymi pałkami, szczuli psami, skazywali na pobyt w karcerze. Zmuszali do ciężkiej pracy. Przez obóz w Lubawie przewinęło się około dziesięciu tysięcy dzieci. Autor miał numer 87. Trafił tam jako pierwszy. Jak najgorzej wspomina komendanta obozu. Otto Kluge na trwale zapisał się w jego pamięci. Dlatego też ocalały więzień zdecydował się na rzecz niezwykłą. W pewien sposób zaskoczył samego siebie. Po dwudziestu czterech latach od zakończenia wojny postanowił pisać listy do Lagerkommandanta. Regularnie wysyłał je na jego niemiecki adres. Nigdy nie doczekał się odpowiedzi. Postanowił jednak, że w tych listach będzie stawiał pytania. Pytania o zło, którego komendant dopuszczał się w prowadzonym przez siebie obozie. Listy te składają się na recenzowaną książkę. Czesław Czubak ma niemal fotograficzną pamięć, dzięki której dokładnie odtwarzał swoje obozowe przeżycia. Przeżycia, które nie powinny stać się udziałem nikogo – co dopiero małego dziecka. Główne pytanie, które po latach ofiara zadaje swemu oprawcy brzmi: „żałuje pan”? Na to pytanie autor nigdy nie poznał odpowiedzi. W swoich listach wracał jednak konsekwentnie do wydarzeń, o których nie sposób zapomnieć. Być może ktoś zapyta, czy niemiecka załoga obozu dla polskich dzieci poniosła jakąś karę? Niestety jest to pytanie retoryczne. Niemcy skutecznie unikali odpowiedzialności za gorliwą służbę Hitlerowi. Stanowczo zbyt wielu dożywało swoich dni w spokoju, pobierając przy tym solidną emeryturę. Dlatego tak ważne jest, abyśmy my pamiętali. Abyśmy pamiętali o tym, kto był katem a kto ofiarą. Kto był narodem panów, a kto polskimi „świniami”. Ważne jest to szczególnie dziś, gdy Niemcy tak definitywnie twierdzą, że rozliczyli się już ze swoją wojenną przeszłością. Że już nic nie są Polsce winne. Doprawdy? Lektura takich właśnie książek dowodzi, jak bardzo kłamią. Tymczasem ich ofiary leżą w bezimiennych grobach, a wielu grobów nie ma w ogóle. Oto dzieło „kulturalnego narodu”, jak z lubością mówili i mówią o sobie Niemcy. „Alles in Ordnung? Listy do Lagerkommandanta” to przejmujące świadectwo dziecka, które przeżyło niemiecki obóz w Lubawie. Czesław Czubak już za życia przeżył piekło. Nie zapomnijmy o nim i o wszystkich innych ofiarach niemieckiego bestialstwa. Chociaż tyle możemy zrobić. Wojciech Sobański

Wypadek, który na zawsze zmienił życie Rafała Miszkiela, wydarzył się w sposób przerażająco banalny, co czyni początek książki „Porażony życiem. Jak wyjechać z piekła” lekturą niemal fizycznie bolesną. Chwila nieuwagi, wejście na słup wysokiego napięcia i porażenie prądem o ogromnej mocy – to był moment, w którym dotychczasowy świat młodego chłopaka rozpadł się na kawałki. Rafał nie tylko stracił obie ręce i nogę, ale przede wszystkim poczucie sprawstwa i nadzieję na przyszłość, która jeszcze chwilę wcześniej wydawała się stać przed nim otworem. Moja ocena 8/10 wynika z ogromnej siły rażenia tej historii oraz faktu, że nie jest to kolejny tani poradnik motywacyjny, lecz surowe świadectwo walki o godność. Wspólnie z Ewą Raczyńską, Miszkiel prowadzi nas przez kolejne kręgi swojego prywatnego piekła. Największą zaletą tej publikacji jest jej brutalna szczerość. Autor nie pudruje rzeczywistości – opisuje ból fantomowy, upokorzenie związane z całkowitą zależnością od innych w najbardziej intymnych czynnościach oraz głęboką depresję, która towarzyszyła mu w szpitalnych salach. To książka o „wyjeżdżaniu” z piekła nie tylko w sensie fizycznym (dzięki rehabilitacji i protezom),ale przede wszystkim psychicznym. Przejście od myśli samobójczych do aktywnego życia jako influencer i motywator jest tu opisane bez zbędnego patosu, co czyni przekaz niezwykle autentycznym. Styl reportażu jest bezpośredni i dynamiczny, co pozwala czytelnikowi błyskawicznie wejść w świat bohatera. Ewa Raczyńska umiejętnie porządkuje narrację, dbając o to, by emocjonalny ciężar historii nie przytłoczył struktury książki. Znajdziemy tu ważne refleksje nad systemem opieki nad osobami z niepełnosprawnościami w Polsce oraz nad tym, jak społeczeństwo reaguje na inność. Rafał staje się głosem tych, którzy są często niewidoczni, pokazując, że niepełnosprawność nie definiuje człowieka, choć determinuje każdy jego dzień. Mimo że historia jest wstrząsająca, w niektórych momentach narracja staje się nieco repetytywna, a pewne wątki dotyczące codziennych zmagań mogłyby zostać mocniej pogłębione kosztem krótszych anegdot. Niemniej jednak, „Porażony życiem” to lektura, która zostawia w czytelniku potężny ładunek pokory. To nie jest książka o tym, że „wszystko jest możliwe”, ale o tym, jak podnieść się, gdy wydaje się, że nie ma już z czego wstać. Rafał Miszkiel udowadnia, że piekło to nie tylko miejsce, ale stan umysłu, z którego – przy nadludzkim wysiłku i wsparciu innych – naprawdę można wyjechać. To inspirująca, twarda i niezwykle potrzebna lekcja empatii oraz hartu ducha.

Dobrze napisana biografia dla młodszych miłośników piłki kopanej, potrafi przyciągnąć uwagę dziecka, choć momentami zbyt sucha. Można też było pominąć epizod z Valbueną, gdyż wytłumaczenie młodszym odbiorcom wypłynięcia sekstaśmy i późniejszego szantażu może być problematyczne. Mimo wszystko polecam, ciekawa seria.

Zgodze sie z Aleskor99, pierwsze rozdzialy zdecydowanie ciekawsze od kolejnych, choc zupelnie sie tego nie spodziewalem. Przyznam, ze siegajac po te pozycje chcialem przede wszystkim wrocic do swiata mego klockowego dziecinstwa i dowiedziec sie o nim wiecej, szczegolnie o poszczegolnych seriach, o piratach, rycerzach, kosmonautach, Paradisa itd, czym byly one inspirowane jako calosc, czym byly inspirowane poszczegolne zestawy, co sie najlepiej sprzedawalo, dlaczego serie zmienialy sie lub upadly, dlaczego zmieniano kolory, dlaczego nie wydano niektorych planowanych serii, itd itd. Z tego tez powodu na poczatku wcale nie chcialo mi sie czytac o "prehistorii" Lego w postaci dziejow zalozyciela firmy i jego drewnianego biznesu. Tymczasem ta pelna punktow zwrotnych i wrecz dramatow epopeja Olego Kirka okazala sie dla mnie bardzo wciagajaca, fascynujaca i inspirujaca. Moze to kwestia momentu zyciowego, w ktorym sie znalazlem i odnalazlem tu czastke siebie, w kazdym razie zrobilo to na mnie kolosalne wrazenie i postac Olego Kirka stala mi sie bardzo bliska. Natomiast im dalej w tresc tym slabiej. Zamiast opowiesci o stopniowym wzroscie firmy i wprowadzaniu nowych produktow mamy raczej szybki przeskok, od biedy do wlasnego lotniska i wesolego miasteczka, ale tu ow okres przejsciowy od wczesnego Lega plastikowego do klockow bliskich naszym wspomnieniom nie jest czyms o czym musze koniecznie czytac w detalach, wiec nie bylo tak zle. Natomiast opis ostatniej prezesury, tej z lat 70, 80 i 90, tej gdy wprowadzono Lego "klasyczne", tej na ktorej sie wychowalismy, tej piracko-kosmiczno-rycersko-westernowo-paradisowo-fabulandzkiej, gdy wprowadzono minifigurki, ktore wszyscy znamy i kochamy, to juz niestety glownie skupienie sie Autora na stanie emocjonalnym wlasciciela i jego filozofiach. Nie czyta sie tego zle, no ale liczylem na cos zupelnie innego. Nawet jesli ta czesc ksiazki musiala skupiac sie na indywidualnosciach z firmy, to chcialbym dowiedziec sie wiecej np o projektancie minifigurek Lego, czy swoje na tym zarobil, czy dostawal jakies tantiemy, czy mial jakies dozywotnie przywileje w firmie itd... Ba, skoro "Historia Lego" miala koniecznie skupic sie na rodzinie zalozycieli, to mialem nadzieje, ze dowiem sie wiecej o podziale w familii, albo dalszych losach jej niektorych przedstawicieli, ktorzy dlugo zajmuja karty pierwszych rozdzialow, ale potem gdzies znikaja. Niestety... Troche czuje sie wiec oszukany tym, ze poszczegolne rozdzialy opatrzono wielkimi zdjeciami atrakcyjnych zestawow. Skoro ktos w takim miejscu wstawil na cala strone np moj ukochany piracki galeon, spodziewalem sie, ze sporo tu bedzie wlasnie o owym galeonie i piratach. Niestety, obrazki takie okazaly sie byc tylko ladnym wabikiem i dekoracja... Sama ksiazka wizualnie jest zreszta naprawde ladna i przyjemna.

Bardzo lubię "Peszkina", z resztą jest taką osobą, którą raczej nie da się lubić. Przesympatyczny, umie zrobić dobre pierwsze wrażenie, pierwszy do imprezy. Jako piłkarz jakiś Himalajów piłkarstwa nie osiągnął, ot wyjechał do średniaka niemieckiej bundesligi i trochę pokopał w Anglii w tamtejszej drugiej lidze. Wydaje mi się że gdyby jego nastawianie było bardziej profesjonalne - jak np. Lewego osiągnął by zdecydowanie więcej - no ale wtedy nie byłby "Peszkinem". Czyta się to zdecydowanie fajnie choć na początku przeszkadzało mi ciągłe "rzucanie mięsem" bo to jednak książka i nie wypada (ostatni raz tyle bluzgów chyba było w "365dni"),później się przyzwyczaiłem. Przez całą książkę przewija się non stop alkohol. Nie twierdzę że Peszkin ma z tym problem ale ewidentnie dużo "nieprzyjemnych" rzeczy wydarzyło się u Niego po spożyciu. Miałem blisko osobę uzależnioną od alko i było dokładnie tak samo jak czytam w książce. Na imprezie była duszą towarzystwa tylko po jakimś czasie ta impreza nie kończyła się, rano na klina było piwo i od początku picie. Dlatego ja inaczej patrzę na te opisy imprez, mnie to zniesmacza i odrzuca. A jeżeli słyszę że na kadrze jest dobrze bo sobie "pany pilkarzy siadają na 2h i piją kilka piwek a za Hajty to piło dwa dni wódę" no to ja się pytam czy to jest normalne? Czy jest profesjonalne? Każdy z Nas jest człowiekiem ale gdy jesteś na kadrze to wydaje mi się że nawet po meczu będąc nadal w turnieju Euro to wciąż jesteś reprezentem kraju i ja bym się jedno piwo napił ale nie kilka i poszedł na odnowę biologiczną po meczu. Mam tylko nadzieję że teraz w kadrze jest inaczej. Reasumując książka super się czyta, choć przesiąknięta alko i przekleństwami. Polecam 👍😉

Fani docenią tę książkę. To zbiór esejów który naprawdę świetnie się czyta. Bardzo osobista i emocjonalna podróż przez proces twórczy każdego z wymienionych w niej utworów. Bono pokazuje swój sposób patrzenia na świat i to jak wpływa on na jego kreatywność. Nie jest to górnolotne mędrkowanie, raczej męskie dojrzewanie, od chłopaka do mężczyzny, a w końcu do roli ojca. To wciąż ten prosty chłopak z Ballymun, który patrzy na świat jednak nieco szerzej niż przeciętny amator Guinnessa w Dublińskim pubie, zamieniając to co widzi w poezję swoich tekstów. Paul Hewson to wrażliwiec - społeczny, muzyczny, artystyczny, także duchowy. Cieszę się, że dzięki tej książce możemy zajrzeć nieco głębiej do jego głowy oraz serca.

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2025/07/moje-bieguny-dzienniki-z-wypraw-marek.html „Moje Bieguny” to książka, która na pewno znajdzie rzesze fanów. Rozdział dodany do drugiego wydania uważam za najsłabszy, ale lektura zdobywania prawdziwych biegunów była naprawdę ciekawym doświadczeniem, które całkiem mi się podobało. Wprawdzie nie zamierzam się tam wybrać (wystarczy mi regularne zwiedzanie całej Skandynawii),spisy co ze sobą zabrać przydadzą się nie tylko na bieguny, ale też na dłuższe wycieczki po lesie, czy górach. Oczywiście po wcześniejszym odfiltrowaniu rzeczy, które potrzebne są tylko w śniegu. Czy polecam? Fanom podróżnika nie muszę, zaś tym, którzy zainteresowali się okładką – nie będziecie żałować lektury.