Siostrzyczka

Bardzo przyjemna książka na początek roku. Choć nie należę do jej głównej grupy wiekowej, bardzo mi się spodobała. W prosty i przystępny sposób porusza tematy trudne i ważne, skłaniając do refleksji i budząc empatię. To lektura nie tylko dla młodzieży, ale również dla dorosłych, a poruszane w książce tematy takie jak hejt, stereotypy, strach przed innością czy potrzeba akceptacji czynią ją bardzo aktualną i potrzebną, zwłaszcza dla rodziców i nauczycieli.

Przepiękna historia, która zaczęła się od rozbitego nosa. Są wakacje, ale rodzice Wojtka są zapracowani. Chłopiec dowiaduje się, że nigdzie nie wyjadą i w nerwach rzuca swym przyjacielem - psem Bolusiem. Maskotce pęka guziczkowy nosek. Wojtuś chce ratować przyjaciela i udaje się do pasmanterii. Zwykłe wyjście do sklepu i poznanie trzech starszych pań powoduje, że nudne wakacje nabierają barw. Czy można zaprzyjaźnić się z kimś dużo starszym? I czy można go adoptować? Przekonajcie się sami... Ciepła opowieść o przyjaźni, budowaniu relacji i wsparciu jakie zyskujemy od innych. A przy okazji piękną opowieść na Dzień Babci, w której trzy całkowicie różne starsze damy stają się w jednej chwili babciami małego Wojtka. Książka zawiera ilustracje Macieja Szymanowicza. To czołówka moich ulubionych ilustratorów.

Kiedy czytałam "Srebrnego smoka" Basi Sadurskiej, poczułam się jak dziecko, które właśnie odkryło tajemne przejście do innego świata. To nie jest zwykła historia o smokach – to opowieść o przyjaźni, która dojrzewa jak ciasto w piekarniku, o emocjach, które czasem trudno nazwać, o tym, że zdrowe jedzenie może być równie magiczne jak latanie oraz że obcowanie z literaturą daje olbrzymią radość i satysfakcję. Ta historia nie jest przesłodzona – są tu trudne emocje i momenty zwątpienia, ale wszystko podane w wyjątkowy "basiowy" sposób. Główna bohaterka spotyka smoka – ale nie takiego z bajek, który porywa księżniczki. Ten smok jest inny. Mądry, trochę tajemniczy, a przede wszystkim – gotowy, by nauczyć ją czegoś ważnego. W tej książce nie chodzi tylko o przygody (choć ich nie brakuje),ale o to, co zostaje w sercu po ich przeżyciu. A potem przyszła "Rada smoków" – i nagle okazało się, że świat jest jeszcze większy, a wybory trudniejsze. Więcej smoków, więcej pytań, więcej odpowiedzi, które nie zawsze są oczywiste. To książka, która pokazuje, że odwaga to nie tylko walka ze strachem, ale też umiejętność słuchania siebie i innych. Obie historie są lekkie, ale potężne. Pełne ciepła i mądrości. Idealne dla tych, którzy wierzą, że literatura może smakować jak najlepsza przygoda. Wartością dodaną jest piękny prosty literacki język Basi, a ilustracje Marcina Minora przydają historii szczypty magii. To ciepła, mądra historia, idealna dla dzieci i dorosłych (też!),którzy kochają opowieści o smokach, przyjaźni i odkrywaniu świata. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Zuzia to jest główna nasza bohaterka, która zaskoczeniem wszystko wyskakuje sobie z kociołka wypełnionym owsiankom w momencie kiedy ona bulgotała. Magicznej Krainie Smaku jak sama nazwa wskazuje dzieją się magiczne rzeczy, np. wulkanu wydostaje się na zewnątrz chili, a na platformie wiertniczej możemy uzyskać kisiel. Zuzia to piękna dziewczyna o zielonych oczkach, przypominającym kolor groszku. Włosy o kolorze kasztanowym z kręconymi lokami. Bohaterka miała wielu przyjaciół m.in. Płatek Wędrowiec, którego traktuje jako swojego ojca i kucharza oraz Madame Cieciorka to jest staruszka, która potrafi stworzyć pyszne smarowidła na pieczywo. Posiłki spożywane w tej Krainie mogą nam przypominać nasze domowe jedzenie. Po pewnym czasie spędzonym w jednym miejscu zaczyna wędrować po Kranie Smaku. Ta podróż pokazuje nam, że Zuzia ma okazji przeżyć różne przygody, poznać nowe osoby, a do tego nauczyła się sztuki kulin-fu. Książka jest skierowana do dzieci. Możemy zauważyć tutaj informacje o zdrowym i odpowiednim odżywianiu. Smoki pokażą nam w jaki prosty sposób zrobić burgery. Mamy tutaj Kisielową Platformę i Ogród Olbrzymów z domem dyniowym. Potrawy przyrządzane w książce mają podnieść nam energię. Na końcu tego wspaniałego dzieła mamy przepisy kulinarne, czyli: owocowe chmury, jogurtową górę lub smocze burgery. Musimy oczywiście pamiętać o zasadach bezpieczeństwa mistrzów kulin-fu.

Sięgnęłam po te książkę, bo chciałam sprawdzić czy spodoba się moim synom. To historia zagubionego chłopca, którego mama tak bardzo boi się życia, że nie opuszcza ich domu. Wokół niego, odkąd pamięta, piętrzą się góry niepotrzebnych rzeczy, bo tylko one, dają jego mamie poczucie bezpieczeństwa. To także historia jego dziadka, który całe życie snuł wielkie plany, z których nigdy nic nie wynikało... I choć po tym opisie można sądzić, że to będzie smutna opowieść bez happy endu, nic bardziej mylnego. Dla mnie jest to opowieść o nadziei, o wierze w siebie i siłę marzeń, a także o dorastaniu i braniu odpowiedzialności za swoje decyzje. Polecam i wiem, że moim synom też się spodoba ☺️

Dla dzieci jesteśmy w stanie zrobić wszystko. To te małe kruszynki zmieniają cały nasz świat. To dla nich walczymy o wolność. One są przyszłością naszego kraju i świata. Wielu ludzi myśli, że dziecko nie powinno mieć prawa głosu bo co ono może. No cóż może bardzo wiele. Czego dowodem jest nie jedna moja koleżanka kuzynka czy znajoma, której świat się zmienił o 180 stopni po tym jak zostały mamą, czy też tatą jeśli chodzi o płeć przeciwną. Zreszta sami wiecie jak to jest... ,, Moc amelki "autorstwa Barbary Gawryluk to bajka dla dzieci, która powstała na postawie prawdziwej historii małej dziewczynki. To pierwsza bajka, która doprowadziła mnie to autentycznych łez.. Byłam tak wzruszona, że musialam ją czytac na raty. Przecież jestem dorosła. Mimo to ta bajka wzruszyła mnie to głębi. Ameila to mała dziewczynka, która chce się bawić, uczyć i marzyć. Jak miliony innych dzieci. Jest kochana przez swoją rodzinę i uczy się pilnie. Niestety wszystko przerwa okrutna wojna. Mimo wszystko dziewczynka nie traci nadziei i próbuje pocieszyć innych swoją piękna piosenka. Mała dziewczynka o wielkim sercu i ogromnej sile ducha. Książka wyjątkowa pięknie wydana z ilustracjami w sam raz dla dzieci a kto lubi słuchać może wybrać wersję audiobooku. To naprawdę bardzo dobra lektura by uświadomić dzieci lub wynuki Polecam sięgnijcie po nią razem z pociechą.

Książka „Gang Mocniaków. Raźno, zdrowo, razowo!” Pauliny Płatkowskiej zabiera nas do trzeciego tomu cyklu „Gang Mocniaków”. Książeczka ma charakter edukacyjny i humorystyczny z pięknymi ilustracjami Piotra Stachery, które przyciągają wzrok przedszkolaków. Z książki dowiemy się jak ważne jest dokonywanie mądrych wyborów żywieniowych oraz czym się sugerować podczas wybierania jedzenia dla siebie? Żeby wybierać mądrze, trzeba wiedzieć coś o wartościach odżywczych różnych produktów. Poznajcie moce, które można czerpać z jedzenia.

Książka "Gang Mocniaków. Witamina formę trzyma" Pauliny Płatkowskiej zabiera nas do pierwszego tomu cyklu "gang Mocniaków". Biedronka po raz kolejny wydała książki edukacyjne dla dzieci. Tym razem spotykamy się z witaminami, które są niezbędne w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu. Oczywiście jedenaście nowych bohaterów zawojowało życie przedszkolaków, które z zapartym tchem obserwowały ilustracje i w skupieniu czekały na rozstrzygnięcie konkursu jaki odbywała się w treści. Wiadomo, że dorośli głosowali inaczej niż dzieci, więc wśród pluszaków na podium znalazły się oczywiste wybory, ale również te kontrowersyjne. Książka wydana w twardej oprawie z pięknymi ilustracjami przyciąga dzieciaki jak lep na muchy.

Święta to czas kiedy samotnośc dotyka bardziej ...Chłopiec, którego zapracowni rodzice spędza wigilijny wieczór samotnie czuje smutek, żal i tęsknotę samotnie ubierając choinkę. W pewnym momencie dołączją do niego magiczni przyjaciele....Piękna opowieśc z morałem w tle...

Nam (mnie i mojemu synowi) opowiadania się podobały. Jedne mniej, inne bardziej. Szczególne wrażenie wywarło na nas poruszające opowiadanie Grzegorza Kasdepke pt. "Puzzle". Jest to historia opowiedziana w formie rozrzuconych fragmentów wspomnień-puzzli. Nie ma chronologii, jednak bez problemu łapiemy co się dzieje i możemy wyczuć, że coś jest nie tak. Niezwykle chwytające za serce stadium choroby jaką jest alzheimer oraz tego jak młoda osoba - wnuczek przeżywa tą sytuację i jak babcia próbuje ją na swój sposób oswoić i wytłumaczyć sobie i wnukowi. Z nas historia ta wycisnęła łzy wzruszenia.

„Ryś miasta” chwyci Was za serce, być może rozbudzi głęboko ukryte wspomnienia i z pewnością całkowicie wzruszy. Tytułowy Ryś ma siedem lat i czuwa nad swoim miastem tak, jak nauczył go dziadek. Chłopiec wspomina przemiłe chwile, które spędził z nim spacerując czasem całkiem niezauważalnie po okolicy rozdając bagatelki. Zapytacie co to takiego? Otóż bagatelką może być miły gest, życzliwość wobec innych, lub wysłuchanie czyjejś historii. Wnuczek uwielbiał swojego dziadka i czas spędzony z nim. Wszystko choć tak zwyczajne, było dla chłopca wyjątkowe. Nawet tempo w jakim poruszał się starszy pan odpowiadało Rysiowi, bo mogli kroczyć jednakowo w takich samych białych sportowych butach. Dziadek był jego prawdziwym bohaterem, jednak zamiast peleryny zakładał kapelusz i marynarkę, a w dłoni zawsze trzymał parasol. Niestety pewnego dnia staruszek zniknął. Ryś przejmuje jego zwyczaje, przyodziewa ubranie dziadka i teraz już sam podąża dobrze znanymi mu ulicami miasta wykonując wiele specjalnych zadań. To historia przepięknej międzypokoleniowej więzi, która udowadnia, że wspólne spędzanie czasu, to najlepsze, co możemy dać drugiej osobie. Relacja jaka łączyła dziadka i wnuczka składnia do refleksji. Niezwykle wartościowa, mądra, pełna emocji i dobrego humoru treść pokazuje jak niewiele potrzeba, by nieść pomoc i sprawić komuś przyjemność. Wszystko okraszone wspaniałymi ilustracjami @maciej „Ryś miasta” wzbogaci domowe biblioteczki i zachwyci zarówno tych małych, jak i dużych czytelników.

Dziewięcioletnia Lana uwielbia baśniowe historie, które często wymyśla ze swoim starszym bratem, Harrisonem. Jednak Harrison dorasta, woli skupiać się na szkole i nauce, nie ma już czasu na dziecinne zabawy z siostrą. Niespodziewanie, bo jakby spod ziemi, w ich miasteczku pojawia się wielki supermarket, gdzie Lana najpierw odnajduje starą księgę z baśniami, a potem portal do baśniowego świata! Może dzięki niemu przenieść się do ulubionych historii... Tylko że coś w nich nie gra. Ich bohaterów, książęta i księżniczki, nie czeka wcale szczęśliwe zakończenie. Czyha na nich zła wiedźma i żeby ją pokonać, będą oni potrzebowali pomocy Lany. A Lana będzie potrzebowała pomocy Harrisona. Ale czy uda jej się przekonać go, że baśnie istnieją naprawdę? Kto nie chciałby wylądować w świecie ulubionych baśni? Dzięki Lanie i Harrisonowi możemy doświadczyć namiastki takiej przygody, a przy okazji poznać ich uroczą historię o sile wyobraźni. To także historia o odbudowywaniu bliskości między dwójką rodzeństwa, z których jedno z nich wyrasta już powoli z "głupich" bajek. Baśń, w którą wpadła tytułowa dziewczynka, to tak naprawdę mieszanka już znanych nam baśni. Autor wybrał kilka z nich, zmyślnie pomieszał i pozmieniał tak, by pasowały do siebie i tworzyły jedną, spójną opowieść. Jest ona króciutka, ale treściwa, do przeczytania (lub wysłuchania, jak to było w moim przypadku) na jeden raz. Wydaje mi się, że spodoba się i małym, i tym ciut większym czytelnikom. Urzekło mnie, że Ben Miller, napisał "O dziewczynce, która wpadła w baśń" z myślą o własnej córce i że nie jest to jedyna książka, jaką zadedykował swoim dzieciom. Może skuszę się również na pozostałe?

To ciekawa historia o sile przyjaźni autorstwa japońskiej pisarki Megumi Iwasa z fajnymi ilustracjami Jörga Mühlego. Wieloryś i Uchatek to najlepsi przyjaciele, ale odkąd ten pierwszy zamieszkał na Wielorybim Przylądku, kontaktują się tylko listownie. Na szczęście w okolicy działa poczta. Najmłodszy listonosz, Foczek, dopiero zaczyna pracę i trochę się boi, jak sobie z nią poradzi. Niestety pewnego razu po prostu znika, i to razem z całym stosem listów! Co będzie jeszcze się tam działo? Warto przeczytać razem z dziećmi. 😊 Więcej na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2023/07/pozdrowienia-z-uchatkowej-wyspy.html

Czy czasami zastanawiacie się dlaczego tak bardzo kochacie książki? Co skłania Was do tego, by po nie sięgnąć? Czy jest to świat w nich zawarty? Czy postacie w nich występujące? A może zakończenia, które niejednokrotnie odbiegają od tego,  co do tej pory przyniosło życie? Tego typu pytania nasuwały mi się już od dawna, i gdzieś tam krążyły w głębinach mojego umysłu, ale nie próbowałam na nie tak po prostu odpowiadać. "O dziewczynce, która chciała ocalić książki" to opowieść o miłości do świata książek. Anna, bohaterka książki, uwielbia czytać. Dzięki książkom ma przyjaciół i wrogów, ale boi się upływu czasu, boi się kolejnych urodzin, które dodadzą jej kolejny rok życia. Gdy ktoś umiera w książce, można ją przeczytać po raz kolejny i ożywić zmarłego. W prawdziwym życiu to tak nie działa. Gdy dziewczynka dowiaduje się, że książki, których nikt nie wypożycza i nie czyta mają być zniszczone, aby w bibliotece powstało miejsce na kolejne, postanawia uratować wszystkich mieszkających w książkach ludzi, aby nie zniknęli. Tylko jak można ich uratować? No właśnie czytając ksiażkę. Książki pozwalają poznawać inne światy, innych ludzi. W każdej książkowej postaci można znaleźć cząstkę siebie. Pewnego dnia, gdy Anna czuje się przytłoczona ilością poznanych w książkach osób dostaje "Zaczarowany las", w którym okazuje się, że brakuje zakończenia. Co się z nim stało? Z zakończeniem książki jest jak z życiem. Nie wiemy co nas czeka, kogo spotkamy, jakie przeżyjemy przygody. Nasze życie to książka, która nie ma zakończenia, bo w zależności od tego co się wydarzy, kogo poznamy, jakie decyzje podejmiemy danego dnia, będzie to  wpływało na nasze życie. A co najważniejsze nie ma się co bać upływu czasu, bo zakończenie jest niewiadomą a to wzbudza ciekawość... Norweskie podejście do życia Klausa Hagerupa i wspaniałe ilustracje Lisy Aisato. Polecam!

Poznajcie historię pewnego tygrysa. Jest nim Tigre. Dotąd był gwiazdą w cyrku Paradiso. Aż przyszedł czas, gdy się przeciwstawił swemu panu Zampano i zaprzestał swych skoków przez płonącą obręcz. Bardzo źle się to dla niego skończyło. Dyrektor cyrku postanowił się pozbyć Tigre i sprzedał go. Tak zwierzę trafiło do ciasnej klatki, znajdującej się na pace ciężarowego samochodu, w zupełnych ciemnościach, głodne i wyczerpane. Szybko okazało się, że nie wyruszył sam w tą bolesną podróż do tygrysiego „raju”. Jaki był jej kres? Jacy okazali się być napotkani przez nich w drodze ludzie? Czy nadal wszyscy byli wyłącznie źli? Może niekoniecznie? Cezary Harasimowicz ponownie podejmuje bardzo trudny temat w swej książce skierowanej dla dzieci. Dotyczy on znęcania się i handlu żywymi zwierzętami. Ale jest też przepiękną, smutną, pełną empatii opowieścią o dążeniu do zachowania własnej wolności oraz godności. To także książka, która przywraca wiarę w człowieka. Daje nam pewnego rodzaju nadzieję, być może na lepsze jutro. Nie przechodźmy obojętnie wobec krzywdy wyrządzanej zwierzętom. One też mają dusze, czują, rozumieją. Jak Tigre. Zachęcam absolutnie wszystkich do sięgnięcia po tą niesamowitą, wzruszającą historię z urzekającymi ilustracjami. Uwielbiam…

Prosta, acz sympatyczna opowieść o świni Malwinie, która - wpierw biorąca udział w eksperymentach w laboratorium - ucieka z transportu do (prawdopodobnie) rzeźni. Tak się składa, że ląduje akurat w Lesie Kabackim... gdzie spotyka przyjazne stado dzików, w tym znanego z wcześniejszej książki autora Dzika Dzikusa. Dziki postanawiają pomóc Malwinie i odeskortować ją do bezpiecznego miejsca - azylu, w którym świnie mogą żyć spokojnie i nie skończyć jako szynka. Oczywiście po drodze będą przygody i trudności, a nawet kariera i zdjęcia w gazetach! Książkę można czytać bez znajomości Dzika Dzikusa. A na uwagę zwraca zwłaszcza przepięknie ilustrowane wydanie w twardej oprawie, na dodatek z drukiem przyjaznym dzieciom ćwiczącym świeżo nabytą umiejętność czytania.

Druga część przygód Dzikusów opisuje wymarzone wakacje na wsi, bez miejskiego zgiełku i pośpiechu. Piątka rodzeństwa i ich rodzice zamieszkują w Malinowym Domu ciotki Genowefy, która na rok wyjechała do Peru. To lato zapowiada się niezwykle. Już same okoliczności przyrody zapowiadają moc atrakcji - zwierzęta, łąki, las, jezioro... Dzieci poznają nowych przyjaciół z sąsiedztwa, z nimi nie ma mowy o nudzie. Będzie przyjęcie urodzinowe, które skończy się prawdziwą katastrofą uwieńczoną biegiem przez krowie placki, puszczanie latawców, wyprawa na ryby, niebezpiecznie bliskie spotkanie z groźnymi mieszkańcami lasu i pierwsza noc, a właściwie kilka godzin grozy spędzonych w prawdziwym szałasie. Ale każde wakacje kiedyś się kończą... Co czeka Dzikusy w nowej szkole i przedszkolu...? Pełna humoru książka podzielona na krótkie rozdziały, która sprawia, że nie da się od niej oderwać i przeczytać inaczej niż w całości, od deski do deski.

Urocza opowieść wspomnieniowa o poetce, widzianej oczami jej wieloletniego sekretarza. Wisława Szymborska po otrzymaniu Nagrody Nobla w 1996 roku, zatrudniła Michała Rusinka, młodego doktoranta polonistyki. Poetka, żyjąca samotnie w malutkim mieszkanku i zupełnie nieprzygotowana na cały ten splendor, który na nią spadł razem z prestiżową nagrodą, potrzebowała na gwałt kogoś, kto jej pomoże ogarnąć cały galimatias. Zatrudniła więc młodego polonistę, Michała Rusinka, w roli sekretarza. Jego obowiązki były rozległe i niedookreślone, najogólniej rzecz biorąc – miał być buforem między Wisławą a całym światem, organizował jej kalendarz, odpowiadał na listy, telefony i faksy, umawiał i odmawiał wywiadów. Przepisywał na komputerze wiersze, jeszcze w wersji surowej, a następnie po korekcie wysyłał je do wydawnictw. Słowem, stał się jej prawą i lewą ręką. Było to dla niego, jak sądzę, bardzo ciekawe i prestiżowe zajęcie. Dziś Rusinek jest prezesem zarządu Fundacji Wisławy Szymborskiej, opiekującej się spuścizna literacka noblistki i wspomagającej literaturę polską i literatów czy tłumaczy w potrzebie. Rusinek, można powiedzieć, szczerze zaprzyjaźnił się z poetką i napisał - reportaż? Pamiętnik? Wspomnienia? Biografię? Żartobliwą relację z czasów swojego 15-letniego sekretarzowania? Myślę, że wszystkiego po trochu. Przekazał czytelnikowi portret poetki bardzo osobisty, nawet intymny, z humorem relacjonując mnóstwo szczegółów, szczególików, reakcji na wydarzenia i osoby, komentarzy do bieżącej sytuacji wszelakiej, zachwytów i irytacji, marzeń i cierpień. Bez odrobiny patosu, bez wszelkiej hagiografii, ciepło, serdecznie i dowcipnie. Czyta się to z prawdziwą przyjemnością, tak, jakby zajrzało się do ogródka czy saloniku poetki, osoby dość skrytej i zdystansowanej. Nie zajmował się w żadnym wypadku ploteczkami i odbrązawianiem Szymborskiej, która zresztą nigdy nie miała pomnika z brązu. Wprost przeciwnie, od chwili otrzymania Nobla towarzyszyło jej grono krytyków, hejterów i lustratorów. O tempora! o mores! Napisał o niej jak o osobie najbliższej, o babci, o ukochanej cioci, a przy tym wykazał się wielką bystrością, darem obserwacji i umiejętnością, by, jak pisał niegdyś inny poeta, „odpowiednie dać rzeczy słowo”. Czytałam to już dawniej, a teraz przypomniałam sobie, bo kilka dni temu byłam na spotkaniu autorskim Rusinka z dziecięcą widownią, gdzie prezentował on m. in. biografię „Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci”. I porównanie obu tych książek to prawdziwa uczta dla ducha. Żadnej sprzeczności. Biografia pisana językiem zrozumiałym dla nieletnich czytelników również ukazuje Szymborską z jej radościami, smutkami i słabostkami, a przede wszystkim z jej poczuciem humoru, ironii i dystansem do świata, z jej niechęcią do tzw. wielkich słów i kategorycznych sądów. Z jej umiejętnością przyznania się do niewiedzy i pragnieniem, żeby się dowiedzieć, sprawdzić, zrozumieć, przemyśleć. Dość przytoczyć jedno, najbardziej znane, bo zamieszczone w jej wykładzie noblowskim: wszyscy naukowcy i naukowczynie, pisarze i pisarki powinni umieć powiedzieć sobie dwa małe, ale mocno uskrzydlone słowa „nie wiem”. Za te słowa zresztą Szymborska była również hejtowana przez tych, którzy są pewni, że wiedzą wszystko. Prawdziwe mistrzostwo świata! Umieć przekazać istotę twórczości wielkiej poetki tak, by trafiła do najmłodszych. Rusinek potrafi pisać wspaniale i interesująco zarówno dla małych, jak i dla dojrzałych czytelników. Dlatego zamieszczam tę samą recenzję pod obiema książkami. Polecam. Najbardziej obie naraz!

Dojrzewanie, strata przyjaciela, poczucie wyobcowania. Wspaniała książka dla młodego czytelnika, który może mierzyć się w życiu z różnymi trudnościami. Tutaj zerknie się z historią dziewczynki, która mimo nieszczęść potrafi się z nimi zmierzyć i pójść dalej.

Szósta już z kolei książka o dzikich zwierzętach z "Wydawnictwa Agora dla dzieci". Tym razem bohaterami są niedźwiedzie brunatne, mama Turi i dwoje jej dzieci: Bercia i Orson. Dla takich miłośników niedźwiedzi jak ja i mój syn to lektura idealna. (Wracamy do niej kolejny raz) Przygody zwierząt i lekcja przyrody w jednym. Tytułowe niedźwiadki mieszkają z mamą w lesie niedaleko wsi. Jednak nie wszyscy mieszkańcy wioski im sprzyjają. Co wyniknie ze spotkania oko w oko brunatnych i ludzi? Kto dla kogo okaże się zagrożeniem? Bardzo ładne wydanie i wspaniałe ilustracje Eli Wasiuczyńskiej ( znana m.in. z ilustracji do serii "Pan Kuleczka").