Hej, zagrajcie siarczyście! Opowieść o Stanisławie Moniuszce

http://www.polskanapiechote.waw.pl/do-poduszki „Jak dobrze mieć sąsiada...” śpiewały przed laty Alibabki, chwaląc korzyści z posiadania kogoś życzliwego za ścianą. Tę samą piosenkę mogliby zaśpiewać mieszkańcy pewnej kamienicy przy ulicy Okrężnej: Dzięcioł, Strusie, Pustułka, Słoń, Wielbłąd, Meduzy, Kangurzyca z Kangurzątkiem, Paw i Gęś, Pchła, Mól Książkowy, Żyrafa, królicza rodzina wielodzietna, Suseł, Sowa, Żółw, Kogut i Smok, którego być może nie ma. Uff, ale ich dużo, a każdy inny. Mieszkańcy zwykłych kamienic mieszkają we własnych mieszkaniach, mniejszych, większych, urządzonych zgodnie z ich gustem. Ale nie mieszkańcy kamienicy przy ulicy Okrężnej – ta jest niezwykła, tak jak niezwykli są jej lokatorzy. Pochodzą z różnych stron świata, mają różne potrzeby i upodobania. Mogłoby się wydawać, że taka „wielonarodowościowa” wspólnota mieszkaniowa to mieszanka wybuchowa. Nic z tych rzeczy. Mieszkańcy kamienicy żyją w zgodzie… wymieniając się mieszkaniami. Nikt nie może w jednym mieszkaniu zagrzać miejsca, bo każdy z lokatorów ma swoje zwyczaje i potrzeby, a zwyczaje jednego lokatora przygotowują mieszkanie na potrzeby następnego. Nie ma awantur ani przepychanek, wszyscy zgodnie czerpią korzyści z życia w tej przedziwnej wspólnocie. Tylko dwoje mieszkańców się wyłamuje: Żółw, który jest tak wolny, że nigdy nie zdąża zająć wolnego mieszkania, Kogut, który niczym Michał Anioł z „Alternatywy 4” pilnuje w kamienicy porządku, i smok, który gdzieś jest, a może go nie ma – w końcu to tylko bajka. Jak wiadomo, każda bajka czegoś uczy. Ta o mieszkańcach kamienicy przy ulicy Okrężnej przekazuje informacje o różnorodności świata zwierząt i zwyczajach niektórych jego przedstawicieli, ale chyba nie to jest najważniejsze. Książka przede wszystkim uczy tolerancji, zgodnego życia z ludźmi, który różnią się od nas wyglądem, charakterem czy sposobem bycia. Zaakceptowanie tych różnic, a także umiejętność brania i dawania są warunkami przyjacielskich relacji z nimi. To nauka niezwykle ważna, bo od najmłodszych lat żyjemy we przeróżnych wspólnotach: w przedszkolnej sali, na podwórku, w szkolnej klasie. Im wcześniej dziecko pojmie zasady rządzące grupą, tym łatwiej poradzi sobie w dorosłym życiu. Autorka, ucząc tolerancji, kładzie nacisk na konieczności utrzymywania dobrych relacji sąsiedzkich. Miejscem, w którym stykają się bohaterowie książki, jest wielorodzinny dom mieszkalny. Większość z nas żyje w takim domu – bloku lub kamienicy. Za ścianą może trafić się nam sąsiad ze wsi, innego miasta, a nawet z odległej części globu – tak dzieje się coraz częściej, bo świat „się zmniejszył”, a ludzie stali się bardziej mobilni. Zapewne nie zamienimy się z nim na mieszkania, ale powinniśmy sprawić, by poczuł się u siebie i mógł niczym Alibabki zaśpiewać „Jak dobrze mieć sąsiada...” zamiast jak Pawlak zakrzyknąć „Kargul, podejdź no do płota!”. Recenzując publikację dla dzieci, nie można pominąć jej szaty graficznej. Z przyjemnością piszę więc, że książka „Nie ma to jak sąsiedzi” wydana została z wyjątkową starannością. Poręczny format, twarde okładki i błyszczące stronice zapełnione wyrazistymi, kolorowymi postaciami zwierzęcych bohaterów czynią ją miłą dla oka. Tekst i rysunki są tu na równych prawach – na jednych stronach przeważa słowo pisane, na drugich – ilustracje. To sprawia, że przygody mieszkańców niezwykłej kamienicy są dobrą lekturą dla czytelników w różnym wieku: zarówno tych, którzy jeszcze nie znają liter, jak i starszych – samodzielnie czytających.

Bardziej 7,5/10 niż 8 ale nie chcę zaniżać oceny ze względu na wartościowe przesłanie. Historia o adaptacji w nowym miejscu, nowej sytuacji, radzeniu sobie ze smutkiem i prawie do bycia smutnym, o przyjaźni. Książeczka pięknie wydana, niewiele tekstu, myślę że ze względu na poziom historii dedykowana dla dzieci 6-8 lat Mi momentami przeszkadzał poziom infantylności, ale może trochę się po dorosłemu czepiam. Finalnie mogę śmiało polecić

kto z Was z Was zastanawiał się, co się dzieje po śmierci? co się dzieje na świecie, z naszymi bliskimi po naszym odejściu? czy możemy ich wspierać? pocieszać? ogrzać jak promienie słońca? ciekawe wyobrażenie możliwych następstw. W sumie.. mogłabym mieć taki wiatraczek

Wspólnie z dziećmi przeczytałam książkę "Droga do gwiazd. Opowieść o Mikołaju Koperniku" Katarzyny i Pawła Ziemnickich. Ta edukacyjna książka dla dzieci jest uroczą i pięknie napisaną publikacją. W przystępny sposób przybliżyła moim małym czytelniczkom postać wielkiego astronoma - torunianina, Prusaka, niemieckojęzycznego Polaka. Przy okazji pokazała, że odkrywanie tajemnic Wszechświata to niepowtarzalna przygoda, która nigdy się nie kończy. Aby ją przeżyć, potrzeba nie tylko wiedzy, ale przede wszystkim talentu, cierpliwości i odwagi. Kopernik i odkrywcy po nim podjęli ten wysiłek. Autorzy "Drogi do gwiazd..." przedstawiają życie i osiągnięcia Mikołaja Kopernika w sposób interesujący i zrozumiały, dbając o to, by narracja była zarówno pouczająca, wzbudzająca ciekawość do świata, jak i angażująca. Umiejętnie połączyli fakty historyczne z elementami fikcji, tworząc barwną opowieść, bogatą w treść. Ciekawe ilustracje dodatkowo przyciągnęły uwagę Hani i Natalki, pomagając w lepszym zrozumieniu opowiadanej historii. Polecam ją zarówno rodzicom, jak i nauczycielom, którzy chcą wzbudzić w dzieciach zainteresowanie nauką i historią. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Ta niepozorna książeczka, jest nie tylko urocza treścią, ale i prześlicznie wygląda. "Mysie bajeczki" mnie zaskoczyły lekkością i swym idealnym dopasowaniem na DOBRANOC. Dzieci uwielbiają te opowieści i ja je doskonale rozumiem! Jest w nich ciepło kominka, ciepło głosu taty i wreszcie ciepło domu, kończącego się dnia, zapach wykrochmalonej pościeli. Już coś niecoś wspomniałam o wydaniu, ale zatrzymam się przy tym temacie nieco dłużej. Otóż "Mysie bajeczki" wydano w twardej oprawie, na przyjemnym, świetnej jakości papierze. Efekt jest znakomity! Trzymanie tej książki w dłoniach wywołuje uśmiech na twarzy. Oprawa przypomina stare księgi, jest w tym historia, jakaś trudna do uchwycenia moc, która z miejsca przenosi zarówno dzieci jak i dorosłych w magiczny świat - świat baśni. I oczywiście ilustracje, o których grzechem byłoby nie wspomnieć. Są niby takie proste, takie zwyczajne, niewydumane, a takie dobre! Uwielbiam ich kolorystykę, a kreska jest klasyczna, jak w starych baśniach. Ponadto autor bawi się z czytelnikiem. Ilustracje nie są tylko dodatkiem do tekstu, ale są z nim nierozerwalnie złączone, dopełniają go i wręcz stają się słowami, tymi niewypowiedzianymi, błąkającymi się po zakamarkach dziecięcego umysłu. Tak oto płynnie przechodzę do treści. Co z nią? "Mysie bajeczki" są proste, dosłowne, nieskomplikowanie... ktoś mógłby napisać, że zwyczajne, ale to by nie była prawda. Właśnie w tej prostocie tkwi największa siła, a w tej dosłowności klucz do serc dzieci. Arnold Lobel przenosi nas do mysiego domku, gdzie tata, przed snem, opowiada swoim siedmiu pociechom siedem bajek. Pisarz z miejsca kupił mnie tym zabiegiem ojcowskiej miłości i troski. To się nie mogło nie udać! Moją ulubioną bajeczką jest "MYSZ I WIATR", ale każda jest ciekawa i sprawdza się idealnie jako czytanka na dobranoc. Oczywiście polecam tę książkę. Drodzy rodzice - dzieci będą zachwycone, gdy ją im kupicie i CO WAŻNIEJSZE, gdy będziecie im ją czytać przed snem. 7.5/10 tom I Wydawnictwo Literackie π

Każdemu z nas może przytrafić się problem. I tym dużym i tym małym. Ważne jak sobie z nim radzimy. Czasami udajemy, że ich nie ma. Próbujemy o nich zapomnieć, zignorować. Ale także stawiamy im czoła, rzucamy wyzwania. Bo problemy potrafią nas kształtować, pomagają nam w rozwoju. Poznajemy dzięki nim siebie, swoją siłę, odwagę. Brzmi bardzo poważnie? Troszkę takie jest. My jako dorośli mocniej odbieramy takie książki. Publikacja opowiada o chłopcu, który spotyka na swojej drodze problem. Ignoruje go. Ale im bardziej go unika, tym "coś" staje się większe. Dziecko potrafi stawić mu czoła, odkrywa swoją siłę i odwagę. I okazuje się, że wielki problem jest czymś innym niż na początku zakładał. Proste ilustracje. Głęboka treść. Pokazuje jak się zachowywać i postępować z problemami, które spotykamy na swojej drodze.

Zbiór dość fajnie napisanych opowiadań o owadzich bohaterach. Z jednej strony będą to opowieści o ich różnych przygodach: o tym, jak pająk znalazł na leśnej ścieżce gumę do żucia, jak mucha niemal przypłaciła życiem spotkanie z rosiczką, jak owady zorganizowały wybory najpiękniejszego spośród nich, jak pajączki szykowały się do odlotu z babim latem - i wiele innych. Niewątpliwą zaletą tych opowiadań jest to, że przy okazji tych owadzich przygód młody czytelnik sporo dowie się na temat świata, rozpościerającego się u jego stóp. Dowie się m.in. o tym, jak długo rozkłada się taka wyrzucona na ziemię guma, dlaczego muchy wabi najgorszy smród, jaka jest rola trzmieli, o tym, że ćma z trupią czaszką tylko wygląda strasznie, że pasikoniki zrzucają skórę - i wiele, wiele innych ciekawostek. Przede wszystkim jednak będzie mógł uświadomić sobie istnienie tego owadziego uniwersum i olbrzymią rolę, jaką te niepozorne stworzonka odgrywają w ekosystemie. Zdecydowanie warta polecenia.

Piękna wzruszająca książka o odkrywaniu siebie, pokazująca, ze talent to nie wszystko, że potrzeba czasu, cierpliwości, odwagi by osiągnąć swój cel. To opowieść o spełnianiu marzeń, tęsknocie, poczuciu przynależności, prawdziwej przyjaźni, która przetrwa wszystko. My się w niej zakochałyśmy🥰 i do tego te piękne ilustracje, polecam❤️

Ula Hernik ma 8 lat i wie, że w przyszłości chciałaby zostać badaczką lwów oraz dyrektorką ogrodu zoologicznego. Ma młodszego brata Janka, od którego można uczyć się dzikiego apetytu na życie i starszą, przyrodnią siostrę - Elizę. Dlaczego dziewczynka porównuje dom, w którym mieszka, do piętrowego tortu? Kto jej powiedział, że po bucie można poznać człowieka? Dlaczego Ula bała się waty cukrowej? Kim była Józefina Majer? Poznaj niezwykłą historię przyjaźni babci Janiny i cioci Idy, a także specyfikę pracy taty Uli. Dlaczego został porwany przez piratów? Nic więcej nie zdradzę... Zachęcam, by młodzi czytelnicy sięgnęli po tę książkę, pełną przygód i dobrego humoru. Gwarantuję, że dorośli też niejeden raz uśmiechną się, kiedy przeczytają powiedzonka i mądrości babci Janiny.

Czytamy z córką codziennie, najczęściej przed snem. Czasami pół godziny, czasami dłużej. Początkowo były to głównie książeczki obrazkowe, z niewielką ilością tekstu. Obserwuję jednak, jak to się zmienia i coraz częściej sięgamy już po opowiadania, które oprócz bogatych ilustracji niosą ze sobą pewne spójne opowieści. Naszą najnowszą lekturą jest „BezNudna Wyspa” Agnieszki Frączek od Wydawnictwa Literatura. Piękne wydanie w twardej okładce, opatrzonej kolorową ilustracją od razu zwróciło uwagę mojej córki. Książeczka zawiera zbiór krótkich, przyjemnych i łatwych do czytania rymowanych wierszyków. Idealnie wpływa na wyobraźnię małego czytelnika, który może sobie tylko wyobrażać jak fantastycznie musi być na BezNudnej wyspie! Znajdziemy na niej m.in.: kudłatego współp(s)asażera, Bellę (nie) w sosie czy też Oszustka Rysia. Absurdalne pomysły i zagadki językowe rozwijają pokłady kreatywności i zasób słownictwa maluszków. Kolejna książka Agnieszki Frączek, doktora habilitowanego językoznawstwa, która popularyzuje wiedzę o współczesnej polszczyźnie. Myślę, że książeczka świetnie sprawdzi się dla maluszków od lat trzech. Polecam!

Potrafi zaciekawić - podczas czytania dzieci częściej niż zwykle zadawały pytania dotyczące bohaterów. To historie rodzące sugestywne przesłania, które warto rozważać z najmłodszymi. Ponadto świetne rysunki sprawiają, że czytanie tej książki to olbrzymia przyjemność dla całej rodziny.

Piękna książka, piękne ilustracje. Trochę skojarzyła mi się z biblijną Pieśnią nad Pieśniami - dużo tu powtórzeń, paralelizmów, prosty język, melodyjny, przypominający pieśń. Piękna i trochę smutna opowieść o utalentowanej tancerce, której talent przynosił wiele radości otoczeniu, a który jednocześnie sprawił, że nie spełniło się jej największe marzenie. Książka z tych, które lubię jako rodzić, bo wystarczająco zainteresowała mojego trzylatka, a jednocześnie dla mnie była bardzo ciekawa i zajmująca.

Ta książka całkowicie skradła nasze serca, więc jestem nieobiektywna i daje dychę! "Mały pirat" to pełna emocji historia dla najmłodszych, niosąca ze sobą mądre i wartościowe przesłanie. Książka ma duży format, opatrzona jest cudownymi ilustracjami, tekst jest rymowany. To bardzo ciekawa opowieść, akcja jest wartka, pełna dynamizmu. Czyta się płynnie i szybko. Przysłowiową wisieńką na torcie jest wyjątkowe przesłanie. A mianowicie - wartość człowieka nie zależy od jego rozmiaru czy wyglądu. Ważne jest, aby akceptować siebie, znajdować w sobie dobre cechy i je doceniać. "Niedoskonałości" zamieniać na atuty, bo coś co może się nam wydawać utrapieniem w rzeczywiści czyni nas wyjątkowymi. Polecam!

"Mysie Przysmaki" czyta się lekko i przyjemnie. Najlepiej oczywiście czyta się je przed snem. Mają swój wyjątkowy klimat. Można codziennie czytać jedną opowieść, a można przeczytać całą książeczkę naraz. Myśmy w jeden wieczór przeczytali pół i w drugi wieczór drugie pół. Książka trzyma także w napięciu małego czytelnika. Nikt do końca nie wie, co się stanie ze złapaną myszką. Mamy tutaj również różne przesłania. Po każdym "mysim przysmaku" można porozmawiać z dzieckiem na temat opowiadania, wartości z niego płynących. Więcej w recenzji: https://uwielbiamytestowanie.blogspot.com/2019/10/a-co-powiecie-na-mysie-przysmaki.html

Taka książka jest bardzo potrzebna, fajna tematyka, szczególnie, że tak często teraz dzisiejsze rodziny są rodzinami patchworkowymi. Ja w szczególności zwracam uwagę na poprawność i mogłabym się przyczepić, że tata w tej historii nie lubił kobiet z ciekawymi, ponadprzeciętnymi pasjami, co z drugiej strony również jest dobre, bo pokazuje, ze te niczym nie wyróżniające się kobiety są atrakcyjne i pożądane przez mężczyzn, książka zarówno dla dzieci, ale jak najbardziej dla dorosłych

Kolejna książeczka przeczytana dzieciom zrobiła dobre wrażenie i na mnie. Zbiór zawiera dziewięć historyjek, każda o innym zwierzęciu, ale wszystkie w pewien sposób ze sobą połączone. Opowiadania te są mądre, pouczające, ale bez topornej dydaktyki. Fabuła zawarta w opowiadaniach jest nietuzinkowa, motyw tańców fantastyczny. I oczywiście piękna szata graficzna, co w książkach dla dzieci jest ogromnym atutem. Całość jest oryginalna i harmonijnie skomponowana, język adekwatny dla dzieci, ale bogaty. Polecamy.

„Ile nóg będzie, jeśli we wtorek, misia zaproszę na podwieczorek?” I tak, wraz z małym chłopcem – narratorem – będziemy liczyć nogi. :) A gości będzie sporo. Gospodarz, miś, kaczka, hipopotam, pies, ślimak, kalmar… ojej! Łatwo się pogubić. Nic nie szkodzi, spróbujmy jeszcze raz! :) Policzone? :) A dodaliście stół? Przecież też ma nogi. :D Dla wytrwałych jest mała nagroda – na końcu mamy rozkładówkę z obliczeniami i … odpowiedź! :) Od razu mówię – nie liczyłam, nie sprawdzałam, ufam autorowi. :) Książka pisana jest wierszem, rymy są dokładne i chociaż tekstu nie ma za wiele, to bardzo przyjemnie się ją czyta, a liczenie nóg to świetna zabawa i nauka jednocześnie. :) Do tego przyjemne dla oka ilustracje – wszystko składa się na bardzo fajną książeczkę dla dzieciaków. Wydawnictwo: Wilga Rok wydania: 2019 Liczba stron: 32 Oprawa: Twarda: Format: 25,2cmx25,2cm

Hollie Hughes "Księżniczka Zielinka" Był taki moment, że moja córka ogromnie chciała być królewną. I padły wówczas pytania - co właściwie robi taka królewna, jedna z drugą. Wtedy to dopiero mogłam rozwinąć skrzydła - bo przecież tak naprawdę dla ruchliwej, żywiołowej dziewczynki bycie księżniczką to prawdziwe... nudy. Bo ileż można się przebierać w te suknie ( przebieranki u nas były ok, ale ubieranie się to już niekoniecznie),jak długo można siedzieć przy stole sztywno wyprostowanym i prawidłowo używać sztućców ( haha, tu też ciężko). No i to ciągłe uważanie na zasady królewskiej etykiety. I zamążpójścia bez miłości, bo ojciec- król kazał...Nie oszukujmy się. Świetnie umiem zniechęcić do księżniczkowania :-) Całkiem przypadkiem trafiłam na "Księżniczkę Zielinkę" od #WydawnictwoDwukropek i ta książka okazała się u nas petardą. Co jakiś czas czytamy i od nowa zaczynamy dyskutować na temat bezsensu życia księżniczek. To pisana wierszem (jak cudnie, płynnie i zgrabnie się czyta!) historia księżniczki - żabki, bardzo rezolutnej i bystrej, która wcale nie marzy o dworskim życiu i pięknym księciu, ale o... No właśnie. Zielinka postanawia spełnić swoje marzenia i na przekór wszystkim - potajemnie wyrusza na wyprawę. Nie spełnia oczekiwań poddanych, ale mimo wszystko - zachowuje całą swoją książęcość. Pisana prostym, łatwo przyswajalnym językiem - po którymś czytaniu umie się ją właściwie na pamięć. Dla początkujących czytelników. Tekstu jest niewiele; wpleciony między piękne ilustracje, czyta się migusiem i z uśmiechem na twarzy, tak przesympatyczna to żabka. Ogromnym plusem dla mnie jest ukazanie reakcji rodziców na zupełnie nieksiężniczkowy wyczyn córki. Uwielbiam książki, które nie podcinają skrzydeł :-) Dla starszych dzieciaków może zbyt dziecinna już...ale dla dzieci 4-8lat - RE-WE-LAC-JA!

Mała Selma spędza wakacyjny czas u dziadków. Na wyspie nie zamartwia się, że jest sama, że nie ma przyjaciół jak w szkole. Tu świetnie się bawi z ukochaną rodziną. Dziewczynka uważa, że Mam w sobie ptaka, który stuka mi dziobem w serce. To boli. Ten ptak jest taką czarną myślą, która mówi dziewczynce tylko smutne rzeczy. To wewnętrzny krytyk, który próbuje podciąć jej skrzydła, zasiewa wątpliwości. Selma sama zaczyna uciszać ptaszysko, gdy poznaje Sznurówkę - pewną siebie dziewczynkę. Świetna książka o tym jak się tworzy i buduje więzy społeczne wśród dzieci, ale także i dorosłych. Jak reagować na smutek, radość i inne emocje ludzi z otoczenia. A przede wszystkim jak poradzić sobie ze swoim wewnętrznym głosem, który tylko nas krytykuje i zasiewa smutek. By uwierzyć w swoje możliwości i umiejętności. Kolejny raz Zakamarki i literatura szwedzka pokazują nam jaką drogę wybrać... jak warto stawać się wartościowym człowiekiem. Nie da się ukryć, że do obu tych literackich rzeczy mam słabość.

Powieść dla najmłodszych "Tajemnica Floriana" Chavy Nissimov to wyjście poza szablonową powieść o czasach wojny i ukrywaniu Żydów przez Polaków. Autorka w zaskakujący sposób redaguje punkt widzenia jedenastoletniego chłopca, który zostaje zobowiązany przez rodziców do utrzymania tajemnicy. Tą tajemnicą jest mała, żydowska dziewczynka, o której Florian nie może nikomu powiedzieć. Chłopiec jest wyjątkowym gadułą, boi się więc, że nieopatrznie zdradzi rówieśnikom, że w jego domu ukrywa się żydowskie dziecko. Nissimov opowiada swoja historię przetrwania, ale nie ustami dziewczynki, ale przez perspektywę chłopca i jego rodziny, która decyduje się ratować dziecko. Taki wybór narracji jest wyjątkowy, pełen empatii, zrozumienia. Autorka próbuje wczuć się w trudne i chaotyczne emocje Floriana, który początkowo bardzo niechętnie reaguje na decyzje rodziców, ale wchodzi w rolę starszego brata i zaprzyjaźnia się z małą Ewą. Pojawienie się dziewczynki sprawia, że wiele zmienia się w rodzinie Floriana. Surowy ojciec, który nie szczędzi przykrości synowi oraz milcząca, mama "zamkniętą w pudełku" wydają się chłopcu nieodgadnieni, jednak pod tą warstwą oschłości kryją się dobre i wrażliwe serca. Dziecięca przyjaźń okazuje się nadzieją w obliczu wojennego chaosu wartości. Ciekawe, że w powieści Chava Nissimov pokazuje zwykłych ludzi, pozbawionych wzniosłego heroizmu, ale sportretowanych z wrażliwością dziecka, wątpiących, przerażonych, ale i odważnych, podejmujących trudne i dramatyczne decyzje. "Tajemnica Floriana" to nie jest sztampowa i naiwna opowieść o wojnie przeżywanej przez dziecko, ale powrót autorki do bolesnego okresu dzieciństwa i to w formie odwrócenia ról. Podziwiam, że Nissimova tak mocno i zaangażowaniem emocjonalnym i psychicznym oddała uczucia ludzi, u których się ukrywała podczas wojny. Oddała głos Florianowi i jego rodzinie, ludziom, którzy uratowali jej życie, próbując zrozumieć i nakreślić ich motywacje, strach, wrażliwość i podejmowane ryzyko ukrywania dziecka żydowskiego, za co groziła kara śmierci. Powieść godna uwagi. Chava Nissimov, Tajemnica Floriana, przeł. Anna Klingofer-Szostakowska, il. Marianna Raskin, Warszawa 2019.