Biuro dzieci znalezionych

Święty Mikołaj doskonale odnajduje się w swojej nowej roli. Z ogromnym zaangażowaniem i fascynacją odbiera odpady z różnych domostw. Zawsze dostrzeże potencjał w zbieranych przez siebie śmieciach. Dzięki nim produkuje zrecyklingowane prezenty, co go bardzo satysfakcjonuje. Po części nadal nieoficjalnie pełni funkcję Świętego Mikołaja. Ciągle przecież otrzymuje listy od dzieci, które z uwagą czyta. Stara się spełniać marzenia swoich nadawców, nawet te najbardziej zaskakujące, a czasami wręcz abstrakcyjne. Jeden taki nietypowy list otrzymuje od niejakiej Śnieżynki. Mikołaj jest zaintrygowany informacjami od dziewczynki, bo ona wcale nie prosi w liście o żadne prezenty. Raczej martwi się w pewnym sensie o przyszłość tego świata, prosząc Mikołaja o interwencję w bardzo delikatnej sprawie… Czy i tym razem Mikołajowi uda się spełnić marzenie dziecka? Przed wami naprawdę niesamowita historia, w której Mikołaj lata na miotle, zakłada rodzinę i zupełnie przypadkiem zostaje „ojcem”. Jest jak zwykle zabawnie, zaskakująco, wzruszająco i zupełnie niebanalnie. Polecam gorąco lekturę.

Cudze chwalicie, swego nie znacie. Sobie ten przytyk robię. Sobie wymierzam prztyczek w nos. Bo jak to się mogło stać, że wychwalam Redwall (słusznie!), czy Babcię Rabusia (również zasłużenie!), a umknęło mi istnienie Tajemnicy Hotelu Grandspejszyn rodzimej Autorki? Przestrzeni niebanalnie magicznej, niebanalnie ciepłej, niebanalnie dowcipnej i niebanalnie przygodowej. Jasne, o wielu dziełach dla dzieciaków można napisać, że są przepełnione ciepłem i magią, o większości, że kipią przygodą i humorem. Ale, ale – słowo klucz: NIEBANALNIE! W jakim sensie? W tym rzecz właśnie, że tego nie da się łatwo wyrazić, jak to z prawdziwą i wartościową oryginalnością bywa. To trzeba przeczytać. Do lektury!

Książka na pozór religijna, trochę świąteczna, przy tym bardzo humorystyczna dla dzieci i dorosłych. Twarda okładka. Wyrazista czcionka. Śmieszne kolorowe rysuneczki. Opowieść sprowadza się do wydarzeń religijnych prawdziwych , jakie miały miejsce ponad 2000 lat temu a mianowicie do narodzin Chrystusa. Ale to tylko ten jeden akcent. Nic nie jest nazwane po imieniu , nawet występujący król Herod. Jest to książka drogi , ale nie ludzi tylko puszczonych samopas owiec. Przenosimy się niby do tamtych czasów, ale jesteśmy we współczesnych. Właściwie to dokładnie nie jesteśmy w żadnym czasie bo są one akurat poplątane do granic możliwości. Głównymi bohaterkami jest stado owiec sztuk 7. Każda ma swoje imię: z przedziałkiem na boku, wiecznie zakatarzona, z aparatem nazębnym, ze złamaną nogą w gipsie, w czapce, z opaską na oku, ostatnia. Są same bez opieki , pasterze zniknęli bez śladu. Postanawiają szukać swoich opiekunów, którzy tylko plecaki po sobie zostawili na łące. Przy okazji wędrówki napotykają na różne zwierzaki , jak woła, osła, wielbłądy, którzy przekazują im informacje o wiekopomnym wydarzeniu, które jest tu potraktowane z przymrużeniem oka. Jest gwiazda betlejemska na niebie , która prowadzi do stajenki, w której urodziło się dziecię/ płeć nieznana/, które ma uratować świat. Ciało niebieskie a tu nawet wpadające w czerwień widziane przez różne osobniki jako kometa, jako zastęp aniołów oraz UFO. Tu każda odpowiedź jest dobra. To nie jest żaden paszkwil na religię, nie obraża niczyich uczuć religijnych. To Betlejem z punktu widzenia owiec. Dużo tu absurdów, komicznych sytuacji. Pomieszania z poplątaniem. Nie ma komórek, telewizji ,a jest aparat na zęby. Owce dziwią się ,że jak może dzieciątko rodzić się w żłobie, skoro można było wcześniej zarezerwować miejsce w hotelu. Tego typu przekręty. Książkę może przeczytać każdy i stary i młody , katolik , ateista i każdy jeszcze innej wiary. Myślę, że wszystkim i tak się spodoba. Dzieci małe nie zrozumieją treści. Dla nich będzie tylko Boże Narodzenie i owce idące do stajenki. Ale nie brońmy im tego, czytajmy. Książka jest krytyką na komercjalizację świąt, każdy dorosły to zauważy. Uważam , że bardzo udana pozycja. Coś zupełnie innego, co można czytać i przez cały rok , a nie koniecznie przed gwiazdką. Polecam! Będzie dużo śmiechu i zabawy, porównywanie koordynacji możliwości czasowych z występującymi wydarzeniami. Wybierzecie sobie owcę, którą najbardziej lubicie. My pokochaliśmy prawie jednomyślnie tę w czapce.

Poznajcie historię pewnego tygrysa. Jest nim Tigre. Dotąd był gwiazdą w cyrku Paradiso. Aż przyszedł czas, gdy się przeciwstawił swemu panu Zampano i zaprzestał swych skoków przez płonącą obręcz. Bardzo źle się to dla niego skończyło. Dyrektor cyrku postanowił się pozbyć Tigre i sprzedał go. Tak zwierzę trafiło do ciasnej klatki, znajdującej się na pace ciężarowego samochodu, w zupełnych ciemnościach, głodne i wyczerpane. Szybko okazało się, że nie wyruszył sam w tą bolesną podróż do tygrysiego „raju”. Jaki był jej kres? Jacy okazali się być napotkani przez nich w drodze ludzie? Czy nadal wszyscy byli wyłącznie źli? Może niekoniecznie? Cezary Harasimowicz ponownie podejmuje bardzo trudny temat w swej książce skierowanej dla dzieci. Dotyczy on znęcania się i handlu żywymi zwierzętami. Ale jest też przepiękną, smutną, pełną empatii opowieścią o dążeniu do zachowania własnej wolności oraz godności. To także książka, która przywraca wiarę w człowieka. Daje nam pewnego rodzaju nadzieję, być może na lepsze jutro. Nie przechodźmy obojętnie wobec krzywdy wyrządzanej zwierzętom. One też mają dusze, czują, rozumieją. Jak Tigre. Zachęcam absolutnie wszystkich do sięgnięcia po tą niesamowitą, wzruszającą historię z urzekającymi ilustracjami. Uwielbiam…

Początek trochę mało mi się podobał, ale Córce się podobało i naprawdę warto przeczytać do końca. Świetna książka! Dużo jest tu o emocjach, zrozumieniu i w sumie niezrozumieniu, które pojawiają się u głównej bohaterki 🙂 Myślę, że jeszcze wrócimy do tej pozycji.

Przestawiam Wam historię bardzo poruszającą i zabawną, momentami smutną, ale szybko niosącą ukojenie, pełną mądrych treści, podanych w szalenie przyjemny sposób. Zofia Stanecka napisała opowieść osadzoną w niełatwych czasach ale świetnie wyważoną mimo wszystko lekką narracją oraz naprawdę sporą dawką psich anegdot, podanych w przezabawny i pełny uroku sposób. Oto Drań, nazywany też Dranisławem lub Draniuszkiem. Najszczęśliwszy dzień w życiu Zosi to ten, kiedy jamnikowaty szczeniak trafia do jej rodziny. Wyczekany, ukochany Draniuszek przypomina małą kulkę „pachnącą ciepłym mlekiem i suszonym na słońcu prawdziwkiem”. Nic dziwnego, że od razu udaje mu się skraść serca wszystkich domowników, a w przypadku Zosi nawet większą część jej łóżka 😊.Tak zaczyna się historia pełna miłości do charakternego czworonoga. Z czasem nasz psi bohater, ujawnia też swoją silną osobowość. Kiedy trzeba potrafi być obrońcą, a innym razem powiernikiem w trudach dorastania. „Drań. Czyli moje życie z jamnikiem” to książka z mnóstwem niezwykle dowcipnych psich opowiastek, które zarysowują sceny z życia z psem w sposób fenomenalny, sprawiając, że parskniecie śmiechem, zdając sobie jednocześnie sprawę z tego, że rodzicom Zosi pewnie nie raz jeżył się włos na głowie, gdy przyłapywali Drania w centrum wydarzeń co najmniej kłopotliwych. A jednak pogryzione kapcie, zniszczone zabawki, przeżute książki czy pościel nieustannie pokryta draniową sierścią, choć uświadamiają jakie trudności mogą napotkać właścicieli czworonogów, budzą w sercach czułość i ciepło, a nie złość i frustrację. Obserwując relację pani Zofii, to jak przedstawia swoje wspomnienia z dzieciństwa, można być pewnym tego, że jeśli psa obdarzy się miłością, to w zamian dostanie się jej po tysiąckroć więcej, bo psy kochają całym sobą! W książce nie mogło zabraknąć świetnych ilustracji Marianny Sztymy, które idealnie dopełniają treść i tworzą świetne podsumowanie znanych prawd o jamnikach. W końcu każdy wie, że śpiący jamnik zwiększa swoją wagę i objętość, a niechętny do współpracy jamnik zyskuje na przyczepności do podłoża😊.Nie brakuje tu także mądrych treści. O czym warto pamiętać w czasie spacerów z jamnikiem?Przekonajcie się sami! @bajkowy.zawrot.glowy

Książka świąteczna dla dzieci. Duży format. Twarda oprawa z mieniącymi się czerwonymi literami. Liczne tłoczenia. Super efekt. Naprawdę mega. Druk czarny wyrazisty duży. Papier wysokiej klasy matowy. Zilustrowała , nadając ducha świątecznego Elizaveta Tretyakova. I chwała jej za to. Całość majstersztyk. Treść poświęcona małym Czerwonym Saneczkom, które stały zapomniane , odosobnione w sklepie z artykułami bożonarodzeniowymi. Ich największym marzeniem było to ,żeby stały się saniami Mikołaja i jemu służyły. W związku z tym pewnego dnia samowolnie opuszczają przybytek sklepowy i kierują się w stronę bieguna północnego. Po drodze będą przeżywały wiele przygód. Kogo spotkają w podróży? Kto będzie im pomagał? Czy dotrą na czas do Świętego Mikołaja? O tym sami przeczytacie. Piękna książka z przesłaniem ,że marzenia czasem się spełniają. Nieraz tylko częściowo albo etapami. Przecież nie od razu Kraków zbudowano. Trzeba zawsze dążyć do celu , którego dokonaliśmy w naszej wizualizacji. Polecam gorąco na Święta!

Co ja bym dała za to, by za czasów mojego dzieciństwa, właśnie takie wspaniałe i mądre historie móc czytać (albo jeszcze lepiej słuchać)…? No nic, tego czasu mi nikt nie wróci, ale teraz dzięki pani Justynie Bednarek - mogę na dwie godziny znów poczuć się jak dziecko... Jestem rozczulona i wewnętrzne dopieszczona. Polecam wysłuchać w audiobooku, który czyta świetna lektorka, pani Julia Łukowiak. W tej części rodzina Ogórków wybiera się na zasłużone wakacje. I uwaga, jadą do KURortu. Reszta opowiadań równie ciekawa. Szczerze polecam 😄 #kurywkurorcie #kury #lubimyczytac #kuryzgrubejrury #okurzatwarz #justynabednarek #literaturadziecieca #kury #brahmy #audiobook #storytel #julialukowiak

ZDECYDOWANIE jest to książka nie tylko dla dzieci, powiem więcej polecam ją osobom dorosłym. Przeczytanie tego typu historii napisanej z perspektywy dziecka w formie książki dla dziecka jest na prawdę o wiele bardziej intrygującym i słodko-gorzkim przeżyciem niż można by się tego spodziewać!

Współpraca barterowa Pięknie wydane, jak cała seria. Czyli bardzo fajna opcja prezentowa. Urocze i wystarczająco szczegółowe ilustracje. Tekst prosty i dobrze dopasowany do grupy docelowej. Dzieciaki sięgają po nie bez marudzenia. Zaliczyliśmy już niechęć do czapki. Która nawet u mnie potrafi wracać, gdy nowy zakup okazuje się nie do końca trafiony. A jednocześnie podczas zabaw w śniegu nic nie ma szansy przeszkodzić. Chyba, że mama woła do domu. Biblioteka też przerażająca nie jest. A jak jeszcze można samemu pobuszować po regałach, to łup zawsze będzie najlepszy. Te książeczki zawsze trafiają w jakiś temat, który przerabialiśmy ze starszym synem. I przypominają mi, to co może wystąpić przy młodszym. Proste, a jednocześnie wyjątkowo trafne obserwacje, dotyczące życia maluchów. Które mogą być fajnym punktem wyjścia do potencjalnie trudniejszych sytuacji. Lubimy te książeczki i póki co, kolejne tomy tylko mnie utwierdzają w tym zdaniu.

Pociągi mogą być piękną dekoracją bożonarodzeniową, którą często spotyka się w grudniu. Dla miłośnika kolejnictwa każda okazja do wykorzystania motywu pociągów jest dobra. Dlatego główny bohater książki jest zachwycony kiedy jego mama tworzy dla niego i jego młodszego brata kalendarz adwentowy właśnie w formie pociągu. Każdy wagonik to koperta z zadaniem. Wagoników jest 24 - po jednym na każdy dzień od 1 grudnia aż do Wigilii. Chłopiec codziennie z zapałem i zaangażowaniem wykonuje zadanie z kalendarza. Niektóre są łatwe, inne nieco bardziej wymagające. Na szczęście zawsze może liczyć na pomoc brata, rodziców i dziadka. Główny bohater wykonuje m.in. wyjątkową chatkę z piernika, igloo z pomocą kuzynostwa, świąteczny wianek, karminik dla ptaków. Niektóre zadania to też idealna okazja do miłego, rodzinnego spędzenia czasu, jak np. wypad na basen, spacer do lasu, seans filmowy, piżama party czy wspólna zabawa przy świątecznych przebojach. Ta ciepła książka jest doskonałą inspiracją dla ciekawych pomysłów na wypełnienie adwentowego czasu oczekiwania na święta. Piękne, duże ilustracje są bardzo mocną stroną książki.

Nam (mnie i mojemu synowi) opowiadania się podobały. Jedne mniej, inne bardziej. Szczególne wrażenie wywarło na nas poruszające opowiadanie Grzegorza Kasdepke pt. "Puzzle". Jest to historia opowiedziana w formie rozrzuconych fragmentów wspomnień-puzzli. Nie ma chronologii, jednak bez problemu łapiemy co się dzieje i możemy wyczuć, że coś jest nie tak. Niezwykle chwytające za serce stadium choroby jaką jest alzheimer oraz tego jak młoda osoba - wnuczek przeżywa tą sytuację i jak babcia próbuje ją na swój sposób oswoić i wytłumaczyć sobie i wnukowi. Z nas historia ta wycisnęła łzy wzruszenia.

Zbiór opowiadań o wartościach, skupionych wokół rodzeństwa - Miłosza i Julki. 19 niedługich opowiadań porusza zagadnienia patriotyzmu, szacunku, wdzięczności i innych. Na końcu często jest wyjaśnienie pojęcia i zbiór inspirujących cytatów. Same opowiadania dosyć proste i czasem bardzo oczywiste. Brakuje nieco więcej akcji czy poczucia humoru, ale jako punkt wyjściowy do rozmowy z dziećmi o danej wartości - warto.

Ta książka niezmiennie mnie zachwyca swoją prostotą, a jednocześnie głębią, zarówno ilustracji jak i przesłania. Niesie ona ze sobą ogromny ładunek ciepła, życzliwości i przyjaźni, zamknięty w ilustracjach pełnych morskich barw i przeuroczych bohaterach. Samotny Tim niespodziewanie spotyka na swojej drodze wieloryba. Ogromny wieloryb Sam utknął w nietypowym miejscu i nie potrafił się wydostać. Tim postanawia za wszelką cenę pomoc Samowi wrócić do domu! Możecie się zastanawiać, jak wieloryb znalazł się w mieście, ale od razu Wam powiem, że nie o sensowność tego jak i kolejnych wydarzeń tu chodzi. Najistotniejsza w tej książce jest ogromna przyjaźń, oddanie i dostrzeżenie kogoś, kto do tej pory czuł się niewidzialny. To książka, która pomimo niewielkiej ilości tekstu porusza temat odrzucenia, akceptacji, a także uczy empatii. Picturebook opiera się głównie na dwóch kolorach, co jeszcze bardziej dodaje mocy tym ilustracjom i w żadnym wypadku nie czyni z niej ponurej książki, wręcz przeciwnie, można dostrzec tu szmaragdową, morską głębię i słoneczny pomarańcz. Ta nieco surrealistyczna opowieść otwiera oczy na to, co mamy obok i co też często łatwo jest przegapić, tracąc tym samym szansę na niezwykłą przyjaźń i przygodę. Przepięknie wydana książka, z uszlachetnieniami i błyszczącym papierem czyni z niej prawdziwą perełkę na nie tylko na półce, ale i w sercach czytelników.

Dla dzieci jesteśmy w stanie zrobić wszystko. To te małe kruszynki zmieniają cały nasz świat. To dla nich walczymy o wolność. One są przyszłością naszego kraju i świata. Wielu ludzi myśli, że dziecko nie powinno mieć prawa głosu bo co ono może. No cóż może bardzo wiele. Czego dowodem jest nie jedna moja koleżanka kuzynka czy znajoma, której świat się zmienił o 180 stopni po tym jak zostały mamą, czy też tatą jeśli chodzi o płeć przeciwną. Zreszta sami wiecie jak to jest... ,, Moc amelki "autorstwa Barbary Gawryluk to bajka dla dzieci, która powstała na postawie prawdziwej historii małej dziewczynki. To pierwsza bajka, która doprowadziła mnie to autentycznych łez.. Byłam tak wzruszona, że musialam ją czytac na raty. Przecież jestem dorosła. Mimo to ta bajka wzruszyła mnie to głębi. Ameila to mała dziewczynka, która chce się bawić, uczyć i marzyć. Jak miliony innych dzieci. Jest kochana przez swoją rodzinę i uczy się pilnie. Niestety wszystko przerwa okrutna wojna. Mimo wszystko dziewczynka nie traci nadziei i próbuje pocieszyć innych swoją piękna piosenka. Mała dziewczynka o wielkim sercu i ogromnej sile ducha. Książka wyjątkowa pięknie wydana z ilustracjami w sam raz dla dzieci a kto lubi słuchać może wybrać wersję audiobooku. To naprawdę bardzo dobra lektura by uświadomić dzieci lub wynuki Polecam sięgnijcie po nią razem z pociechą.

Poznajcie najgorszą rodzinę na świecie. Przed Wami Herdmanowie. Nie ma złej rzeczy, której by się nie dopuścili. Niszczą, biją, palą, śmiecą, zanieczyszczają, są bezduszni, aroganccy, agresywni, niewychowani, o niczym nie mają bladego pojęcia i na niczym im również nie zależy. Niemalże każdy się ich obawia... Najgorsze dzieci w okolicy i nie tylko. Wprost z piekła rodem... Niespodziewanie jednak pojawiają się na zebraniu prafialnym w sprawie organizacji tegorocznych jasełek w miejscowym kościele. Sytuacja w tym roku jest o tyle zła, że ich przygotowaniem zajmie się zupełnie inna osoba, w zamian za panią Armstrong, która uległa wypadkowi. Herdmanowie oczywiście nie znają historii Marii, Józefa i narodzin Jezusa, bo nie wierzą w nic. Pikanterii temu wszystkiemu dodaje fakt, że to właśnie oni wystąpią w tegorocznych jasełkach, z uwagi na brak innych chętnych osób. Wszyscy parafianie uważają, że grozi to totalną katastrofą. Jedyną osobą pełną nadziei jest obecna organizatorka. Widzi pewne zaangażowanie ze strony niesfornych Herdmanów i uważa, że może nie będą to jednak najgorsze jasełka wszech czasów, jak sądzą pozostali. To jak będzie? Zerknijcie po tą przezabawną i wzruszającą lekturę. Może rzeczywiście nie taki diabeł straszny, jak go malują ;) Udanego przedstawienia!!!

Dziś chciałam Wam pokazać pięknie ilustrowaną książkę z serii Tajemnicza Przyroda @wydawnictwo_slowne_mlode "Tajemniczy las" to pozycja, która pokazuje dzieciakom jak wygląda życie w lesie z perspektywy jego mieszkańców. Spędzamy z nimi cały dzień, poznając ich zwyczaje ściśle związane z rytmem dobowym. I tak o świcie obserwujemy młodego jelonka z rodziną, w ciągu dnia przyglądamy się lisom, niedźwiedziom, owadom czy wilkom, a w nocy obserwujemy ćmy i nietoperze. Czytanka wzbogacona jest o pytania do czytelnika, zawarte w treści, które wspomagają skupienie i zabawę z ilustracjami. Dużym atutem książki jest zebrany na jej końcowych stronach mini atlas prezentujący wybrane gatunki zwierząt, których dotyczył tekst. Znajdziemy tam podstawowe informacje jak nazwy, długość życia. I wreszcie ostatnia funkcja, nie taka oczywista, to wyciszanie. Miałam poczucie, że tekst powoli zwalnia, zapewnia wytchnienie i pomaga szykować się do wieczornego snu. Moim zdaniem będzie to dobra lektura na wieczorne czytanie. Bardzo podobają mi się ilustracje, także błyszczące na złoto elementy okładki. Czuć w nich tytułową tajemnicę i szczyptę magii. Polecamy ❤️

Gdy pierwszego grudnia spadł śnieg, Gabrysia i Ignaś nie posiadali się ze szczęścia. Podczas spaceru dziewczynka dostrzegła renifery z zaprzęgu Mikołaja. Choć rodzice byli początkowo sceptycznie do tego nastawieni, podczas kolejnego spaceru przekonali się, że ich córka miała rację. Gabrysia postanowiła napisać list do Świętego Mikołaja, by poinformować go o zaistniałej sytuacji, a ten w podziękowaniu zaprosił całą rodzinę do siebie. Jak przebiegnie ich wspólna podróż? Co zastaną na miejscu? Jaki będzie finał tej historii? Widziałam na zdjęciach, że ta książka została przepięknie wydana. Ja miałam możliwość przesłuchać ją w formie audio, więc ocenić mogę jedynie treść i głos lektorki. Książkę przeczytała pani Małgorzata Lewińska, z czego bardzo się cieszę, bo bardzo lubię jej głos, który świetnie wpasował się do historii. Książka jest bardzo lekka, przyjemna, otulająca i podczas słuchania niejednokrotnie zapragnęłam znowu być tą małą naiwną dziewczynką, z głową pełną pomysłów, wyobraźnią sięgającą ponad wszystko, wierzącą w świętego Mikołaja. Jest to przeurocza opowieść, która na pewno spodoba się dzieciom. Ode mnie 7/10.

Urocza opowieść wspomnieniowa o poetce, widzianej oczami jej wieloletniego sekretarza. Wisława Szymborska po otrzymaniu Nagrody Nobla w 1996 roku, zatrudniła Michała Rusinka, młodego doktoranta polonistyki. Poetka, żyjąca samotnie w malutkim mieszkanku i zupełnie nieprzygotowana na cały ten splendor, który na nią spadł razem z prestiżową nagrodą, potrzebowała na gwałt kogoś, kto jej pomoże ogarnąć cały galimatias. Zatrudniła więc młodego polonistę, Michała Rusinka, w roli sekretarza. Jego obowiązki były rozległe i niedookreślone, najogólniej rzecz biorąc – miał być buforem między Wisławą a całym światem, organizował jej kalendarz, odpowiadał na listy, telefony i faksy, umawiał i odmawiał wywiadów. Przepisywał na komputerze wiersze, jeszcze w wersji surowej, a następnie po korekcie wysyłał je do wydawnictw. Słowem, stał się jej prawą i lewą ręką. Było to dla niego, jak sądzę, bardzo ciekawe i prestiżowe zajęcie. Dziś Rusinek jest prezesem zarządu Fundacji Wisławy Szymborskiej, opiekującej się spuścizna literacka noblistki i wspomagającej literaturę polską i literatów czy tłumaczy w potrzebie. Rusinek, można powiedzieć, szczerze zaprzyjaźnił się z poetką i napisał - reportaż? Pamiętnik? Wspomnienia? Biografię? Żartobliwą relację z czasów swojego 15-letniego sekretarzowania? Myślę, że wszystkiego po trochu. Przekazał czytelnikowi portret poetki bardzo osobisty, nawet intymny, z humorem relacjonując mnóstwo szczegółów, szczególików, reakcji na wydarzenia i osoby, komentarzy do bieżącej sytuacji wszelakiej, zachwytów i irytacji, marzeń i cierpień. Bez odrobiny patosu, bez wszelkiej hagiografii, ciepło, serdecznie i dowcipnie. Czyta się to z prawdziwą przyjemnością, tak, jakby zajrzało się do ogródka czy saloniku poetki, osoby dość skrytej i zdystansowanej. Nie zajmował się w żadnym wypadku ploteczkami i odbrązawianiem Szymborskiej, która zresztą nigdy nie miała pomnika z brązu. Wprost przeciwnie, od chwili otrzymania Nobla towarzyszyło jej grono krytyków, hejterów i lustratorów. O tempora! o mores! Napisał o niej jak o osobie najbliższej, o babci, o ukochanej cioci, a przy tym wykazał się wielką bystrością, darem obserwacji i umiejętnością, by, jak pisał niegdyś inny poeta, „odpowiednie dać rzeczy słowo”. Czytałam to już dawniej, a teraz przypomniałam sobie, bo kilka dni temu byłam na spotkaniu autorskim Rusinka z dziecięcą widownią, gdzie prezentował on m. in. biografię „Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci”. I porównanie obu tych książek to prawdziwa uczta dla ducha. Żadnej sprzeczności. Biografia pisana językiem zrozumiałym dla nieletnich czytelników również ukazuje Szymborską z jej radościami, smutkami i słabostkami, a przede wszystkim z jej poczuciem humoru, ironii i dystansem do świata, z jej niechęcią do tzw. wielkich słów i kategorycznych sądów. Z jej umiejętnością przyznania się do niewiedzy i pragnieniem, żeby się dowiedzieć, sprawdzić, zrozumieć, przemyśleć. Dość przytoczyć jedno, najbardziej znane, bo zamieszczone w jej wykładzie noblowskim: wszyscy naukowcy i naukowczynie, pisarze i pisarki powinni umieć powiedzieć sobie dwa małe, ale mocno uskrzydlone słowa „nie wiem”. Za te słowa zresztą Szymborska była również hejtowana przez tych, którzy są pewni, że wiedzą wszystko. Prawdziwe mistrzostwo świata! Umieć przekazać istotę twórczości wielkiej poetki tak, by trafiła do najmłodszych. Rusinek potrafi pisać wspaniale i interesująco zarówno dla małych, jak i dla dojrzałych czytelników. Dlatego zamieszczam tę samą recenzję pod obiema książkami. Polecam. Najbardziej obie naraz!

O twórczości Katherine Applegate słyszałam już jakiś czas temu, jednak do tej pory nie miałam okazji sięgnąć po którąś z jej powieści. Teraz przyszła pora, by to zmienić, a mój wybór padł na Preskota, który tęsknym wzrokiem spoglądał już z półki w moją stronę. Czy ta historia okazała się dobra i godna polecenia? O tym w recenzji poniżej. Pewnego dnia w życiu Jacksona pojawił się on – Preskot. Trochę kot, trochę tygrys, trochę łasuch na fioletowe żelki. Kłopot w tym, że jest niewidzialny. Zjawia się w życiu chłopca akurat w momencie, kiedy w jego rodzinie pojawiają się poważne problemy — kłótnie rodziców szeptem, rosnące stosy rachunków na stole i wiecznie pusta lodówka nie są zapowiedzią pozytywnych zmian. Czy sytuacja Jacksona i jego rodziny ulegnie zmianie? Czy Preskot będzie miał na to realny wpływ? Pierwsze strony powieści wywołały we mnie różne emocje. Z jednej strony miałam świadomość tego, że jest to pozycja kierowana bardziej do młodszych odbiorców, ale z drugiej sam główny bohater wydał mi się aż za bardzo dojrzały, jak na swój wiek, przez co jego postać odrobinę kłóciła się w mojej głowie z myślą, że to historia opowiedziana oczami jeszcze dziecka. Mimo tego jednak nie uważam, że jest to słaba książka, a wręcz przeciwnie. Główny bohater został wykreowany bardzo ciekawie. Jackson to chłopiec, który bardzo poważnie podchodzi do otaczającego go świata — w jego pojmowaniu rzeczywistości nie ma miejsca na niewyjaśnione zagadki, a nauka jest kluczem do wszystkiego. Chłopiec nie do końca potrafi wyjaśnić sobie, dlaczego tak często spotyka Preskota i dlaczego postać ta zachowuje się tak, a nie inaczej. Czytanie o tym, jak postrzega swoich rodziców, ich decyzje czy też w jak racjonalny sposób podchodzi do życia, było naprawdę interesujące. Tytułowy Preskot to z pewnością równie ciekawa postać. Nie wiem, skąd u autorki pomysł na stworzenie takiego bohatera, ale jestem nim zachwycona. Przyznaję się bez bicia, że obecność zwierzaka skutecznie przyciągała moją uwagę i co więcej, wzbudzała coś na podobieństwo współczucia — podświadomie, nawet nie znając jeszcze dalszego ciągu tej historii, przeczuwałam już, co jego obecność może zwiastować. Pióro Katherine Applegate uważam za bardzo dobre. Choć historia kierowana jest do tych młodszych czytelników, to autorka za pomocą swoich umiejętności sprawiła, że i starsi poczują się usatysfakcjonowani lekturą tej pozycji. Bohaterowie są bardzo ciekawi, a sama historia... okrutnie poruszająca i na swój sposób trudna. Autorka ukazuje tutaj trudy życia dalekiego od wygodnego – tutaj bohaterowie muszą mierzyć się z problemami finansowymi, brakiem własnego kąta czy po prostu brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych ludzkich potrzeb. Preskot to z pewnością książka, która trafia wysoko w moim zestawieniu powieści dla młodych czytelników. To taki tytuł, którego lektura pozostawia w czytelniku pewnego rodzaju pustkę i sprawia, że chce się zrobić coś, cokolwiek, byleby pomóc głównym bohaterom. Jeżeli lubicie poruszające historie o mocy dziecięcej wyobraźni i poszukiwaniu nadziei, to ta z pewnością trafi w Wasz gust.