Dom na przełęczy

Druga część powieści o losach bohaterki, która po zakończeniu drugiej wojny światowej wybiera wieś jako miejsce na ziemi

Druga część powieści o losach bohaterki, która po zakończeniu drugiej wojny światowej wybiera wieś jako miejsce na ziemi

Papierowe postaci, nie zindywidualizowany język. Wszyscy mówią polszczyzną literacką. Dom z klepiskiem, ale jest łazienka, której później jednak nie ma... Duże okno, przez które da się przenieść mebel nie mieszczący się w drzwiach. W ubogiej chacie? Szkoda czasu.

Papierowe postaci, nie zindywidualizowany język. Wszyscy mówią polszczyzną literacką. Dom z klepiskiem, ale jest łazienka, której później jednak nie ma... Duże okno, przez które da się przenieść mebel nie mieszczący się w drzwiach. W ubogiej chacie? Szkoda czasu.

Styl pisania Joanny Tekieli jest niepowtarzalny, ale pewnie nie dla każdego. Opisy przyrody i jej wpływ na bohaterów, rytm książki zgodny z przemijającymi porami roku wyciszają niespokojne emocje i mimo trudnych wydarzeń jakie są poruszane (w tym przypadku powolne odradzanie się Polski po II wojnie światowej, bieda, traumy żołnierzy) sprawiają, że książka jest jak plasterek na ranę 🙂. Śledzimy losy młodego małżeństwa, które walcząc z biedą, konfliktami w jego rodzinie, stara się zbudować swoje miejsce na ziemi. Książka nie zawiera gwałtownych zwrotów akcji, nie trzyma w napięciu, ale autorka potrafi utrzymać cały czas uwagę czytelnika, tak że książka dla wielu będzie lekturą pochłoniętą za jednym posiedzeniem 😁 polecam z całego serca ❤️

Styl pisania Joanny Tekieli jest niepowtarzalny, ale pewnie nie dla każdego. Opisy przyrody i jej wpływ na bohaterów, rytm książki zgodny z przemijającymi porami roku wyciszają niespokojne emocje i mimo trudnych wydarzeń jakie są poruszane (w tym przypadku powolne odradzanie się Polski po II wojnie światowej, bieda, traumy żołnierzy) sprawiają, że książka jest jak plasterek...

Bardzo naiwna, raczej taka opowiastka napisana przez osobę zupełnie nie znającą realiów życia na polskiej wsi w tamtym okresie. Piękny piętrowy dom z łazienką w której jest bieżąca woda, wanna i sedes ( no jasne...),wózek kupowany dla mającego się narodzić dziecka ( ha ha ha, naprawdę?? na wsi??! a gdzie niby będzie tym wózkiem jeździła? po polach? ),obfitość jedzenia u p. Julii w pierwszym roku po wyzwoleniu ( skąd?? skoro nie było jeszcze zbiorów a pola były zniszczone przez działania wojenne ),cukier ( który w był wtedy towarem luksusowym, bardzo drogim ),i jeszcze kilka innych bajeczek, które nijak się mają do tego jak wyglądało w tamtych czasach życie chłopów na polskich wsiach. Mało wymagającemu czytelnikowi książka może się mimo wszystko spodobać, jednak ja oceniam ją nisko bo oczekuję, że pisarka przed napisaniem książki przygotuje się do tego i poczyta trochę na temat o którym ma zamiar pisać.

Bardzo naiwna, raczej taka opowiastka napisana przez osobę zupełnie nie znającą realiów życia na polskiej wsi w tamtym okresie. Piękny piętrowy dom z łazienką w której jest bieżąca woda, wanna i sedes ( no jasne...),wózek kupowany dla mającego się narodzić dziecka ( ha ha ha, naprawdę?? na wsi??! a gdzie niby będzie tym wózkiem jeździła? po polach? ),obfitość jedzenia u...

Druga część dylogii i moim zdaniem zdecydowanie lepsza, bo rzecz się dzieje po wojnie, a ja o wojnie czytać nie lubię. Młode małżeństwo Helena i Antoni przyjeżdża na wieś rodzinną mężczyzny i zamieszkuje w domku, który on otrzymał w spadku po babci. To właściwie rudera, którą młodzi muszą doprowadzić do stanu używalności, z czym mają duży problem z uwagi na panującą po wojnie biedę i trudności z dostaniem czegokolwiek. Jak wiadomo na wsi jest łatwiej
Powieść o życiu w powojennej Polsce, czasach niezwykle trudnych, których większość czytelników po prostu nie zna.
Powieść ciepła, pełna miłości i nauki wybaczania.

Druga część dylogii i moim zdaniem zdecydowanie lepsza, bo rzecz się dzieje po wojnie, a ja o wojnie czytać nie lubię. Młode małżeństwo Helena i Antoni przyjeżdża na wieś rodzinną mężczyzny i zamieszkuje w domku, który on otrzymał w spadku po babci. To właściwie rudera, którą młodzi muszą doprowadzić do stanu używalności, z czym mają duży problem z uwagi na panującą po...

Dalsze losy Heleny i Antoniego w powojennej rzeczywistości nie były łatwe, ale dobroć, miłość i chęć pomocy innym wynagradza .Przeczytana jednym tchem.

Dalsze losy Heleny i Antoniego w powojennej rzeczywistości nie były łatwe, ale dobroć, miłość i chęć pomocy innym wynagradza .Przeczytana jednym tchem.

Opowieść o losach Heleny i Antoniego trochę naiwna historia.

Opowieść o losach Heleny i Antoniego trochę naiwna historia.

Tematyka książki jest nietuzinkowa. Codzienność w nędznym gospodarstwie rolnym przedstawiona jest na tle pięknie i malowniczo położonej wioski.
Odrzucenie przez rodzinę Antoniego i traumy wojenne przeplatane są rozkwitającym uczuciem między Helenką i Antosiem.
Dramatyzm sytuacyjny osłodzony jest humorem, którego dostarcza barwna i nietuzinkowa w swoim zachowaniu papuga.
W mistrzowski sposób przedstawione są obrzędy religijne, obchodzenie świąt i przyroda okolic Rzekowa.
-------------
Autorka, nie bez przyczyny, książkę tę dedykuje pamięci swoich Babć i Dziadków, którym przyszło żyć w trudnych wojennych i powojennych czasach.
Piękny literacki język sprawia, że powieść czyta się z wielką przyjemnością, a poruszone tematy zachęcają do poznanie całej twórczości autorki.
Książkę polecam.
#jolamab_zaczytana

Tematyka książki jest nietuzinkowa. Codzienność w nędznym gospodarstwie rolnym przedstawiona jest na tle pięknie i malowniczo położonej wioski.
Odrzucenie przez rodzinę Antoniego i traumy wojenne przeplatane są rozkwitającym uczuciem między Helenką i Antosiem.
Dramatyzm sytuacyjny osłodzony jest humorem, którego dostarcza barwna i nietuzinkowa w swoim zachowaniu papuga.
W...

Mi nie podeszło....

Mi nie podeszło....

Dalsze losy Heleny i Antoniego pokazują, że bycie dobrym człowiekiem zawsze się opłaca. Życie młodych ludzi po wojnie nie było łatwe, ale miłość na wiele spraw przymyka oczy. Polecam

Dalsze losy Heleny i Antoniego pokazują, że bycie dobrym człowiekiem zawsze się opłaca. Życie młodych ludzi po wojnie nie było łatwe, ale miłość na wiele spraw przymyka oczy. Polecam