Wybór matki

Trochę trudno ocenić mi tę książkę. Chyba mam mały przesyt twórczości pani Wysoczańskiej. To czwarta jej pozycja przeczytana w ciągu ostatnich kilku tygodni. Tradycyjnie lektura, którą można pochłonąć w dwa dni, bo jest napisana dość prostym językiem, a fabuła wciaga. Książka mimo trudnej tematyki zostawia ciepło na sercu. Tyle, że traci na wiarygodności przez zbyt naiwne zbiegi okoliczności. Jeśli ktoś chce się oderwać od rzeczywistości, to powieść spełni jego oczekiwania. Jednak miłośnicy ambitniejszej literatury raczej będą czuć niedosyt.

Drugi tom rozwija dalsze losy bohaterów, których paru przybyło i pokazuje jak radzi sobie Laura, co dzieje się z nimi po wydarzeniach z pierwszej części. Co stało się z dzieckiem Laury i Dawida. Czy Dawid wrócił? Dzięki temu można jeszcze lepiej poznać ich historię i zobaczyć, jak wojna wpływa na ich życie. Bardzo podobały mi się realistyczne opisy, zupełnie jakby autorka dobrze znała tamte czasy. Jakby widziała czym jest ten szczególny rodzaj strachu i jakby wiedziała jak się umiera… Zakończenie zmiotło mnie z planszy. Jestem pod wrażeniem. Polecam.

„Listy do Gestapo” Marii Paszyńskiej to poruszająca opowieść o miłości i zdradzie w cieniu okupowanej Warszawy. Młoda Zuzanna, zakochana w muzyce i w chłopcu, którego gra zatrzymuje czas, trafia do komórki przechwytującej donosy pisane przez Polaków do Gestapo. Jeden z listów zmienia wszystko. To historia o cichym bohaterstwie, o bólu, który nie krzyczy, i o miłości, która przetrwa nawet w czasach strachu. Paszyńska pisze z czułością, która zostaje w sercu — jak niedokończony list, który wciąż czeka na odpowiedź.

Czwarte spotkanie z tą autorką uważam za nieco mniej udane, niż w przypadku poprzednio czytanych przeze mnie książek. Fabuła skupia się na losach trzech sióstr wkraczających w dorosłość w czasach niedługo przed wybuchem II wojny światowej, a także na ich przeżyciach w jej trakcie. Siostry Edel, córki zegarmistrza w Salzburgu są skrajnie różne – poważna Johanna, niewidoczna Brigit i uduchowiona Lotte – i równie różnie radzą sobie z postępującymi zmianami, których doświadcza ich kraj przed i po Anschlussie Austrii. I to też moim zdaniem jest najciekawszy aspekt powieści – w jaki sposób zwykli ludzie reagują na postępującą propagandę i zło prowadzące do tego tragicznego rozdziału historii. Heroizm, cierpienie, trudne decyzje i przerażająca rzeczywistość obozowa – wszystko to można znaleźć w tej powieści, przedstawione w dosadny i realistyczny sposób, ale nie przytłaczający. I choć historia jest niewątpliwie przejmująca, to jednak przyzwyczaiłam się w przypadku jej twórczości do czegoś więcej. Nie miałam zbytniej nadziei na pozytywne zakończenie (które jest mocno słodko-gorzkie), ale też nie oczekiwałam na ostatnie strony z zapartym tchem w celu wyjaśnienia zawartej w prologu tajemnicy. Mocno mnie jednak uderzyła pewna konkluzja dotycząca uczestników terroru po stronie oprawców. Polecam więc książkę. Jeżeli ktoś czytał i lubi „Słowika” Kristin Hannah, to mam wrażenie, że również ta pozycja będzie dla niego. Ja na pewno będę oczekiwać kolejnych powieści tej autorki na polskim rynku.

„Znajda” to opowieść łącząca historię i teraźniejszość. Życiorysy rodzeństwa obejmujące przeżycia z czasów II wojny światowej, ich dziecięce spojrzenie na świat i piętno jakie wojna pozostawiła przede wszystkim na najmłodszych przeplatają się z prozą współczesnego życia, gdzie w tle pojawiła się pandemia, a następnie konflikt na Ukrainie. Całości dopełnia wyjątkowe zakończenie losów rodzeństwa, które mnie jednak ciut zawiodło ze względu na to, że byłoby mało realistyczne w prawdziwym życiu. Mimo to książkę czyta się z zapartym tchem i nie da się przejść obojętnie wokół losów tych niczemu winnych dzieci.

„Dziewczyna lotnika” Niny Zawadzkiej to powieść, która najmocniej działa tam, gdzie zwykle mówi się najmniej – w ciszy między wydarzeniami. To nie jest książka oparta na dramatycznych zwrotach akcji ani na epatowaniu wojenną grozą. Jej siłą jest codzienność widziana z bliska, z perspektywy emocji, które dojrzewają powoli, często wbrew rozsądkowi. Autorka bardzo subtelnie pokazuje, jak wielka historia wdziera się w prywatne życie i jak zmienia znaczenie takich słów jak „czekanie”, „wierność” czy „odwaga”. Tytułowa dziewczyna nie jest tylko dodatkiem do losów lotnika – to bohaterka z własnym wewnętrznym światem, pełnym sprzecznych uczuć, nadziei i lęku. Podobało mi się, że Zawadzka nie idealizuje swoich postaci, pozwala im na słabość i wahanie, co czyni ich bardzo ludzkimi. Na uwagę zasługuje także język – oszczędny, ale obrazowy, momentami wręcz poetycki. Autorka nie musi podnosić głosu, żeby poruszyć czytelnika. Niektóre sceny zostają w pamięci właśnie dlatego, że są niedopowiedziane. To książka dla tych, którzy w literaturze szukają nie tyle sensacji, co emocjonalnej prawdy. „Dziewczyna lotnika” przypomina, że czasem największym bohaterstwem jest po prostu trwanie – dzień po dniu – gdy wszystko wokół próbuje to odebrać.

Na tę antologię skusiłam się, bo przecież no... Max Czornyj oraz Sylwia Winnik pisali swoje historie więc jakbym mogła nie przeczytać. Uwielbiam twórczość tego autora i tej autorki, także wiedziałam, że "Rozdzieliła nas wojna" będzie moją lekturą typu MUST READ ;) Ze wszystkich opowiadań najbardziej podobało mi się właśnie opowiadanie Maxa Czornyja oraz Sylwii Winnik. Zaskoczeni? Chyba nie bardzo :P Ale wszystkie historie były ciekawe i czytałam je z wielką chęcią. Przeczytałabym też ich szersze wersje z przyjemnością. Zachęcam do lektury!

„Lekarka nazistów” to powieść, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala zapomnieć o sobie długo po odłożeniu książki. Anna Rybakiewicz przenosi nas w dramatyczny rok 1941, kiedy wojna odciska swoje piętno na każdym aspekcie życia. Główną bohaterką jest Alicja Sambor, lekarz, która wraz z córką musi uciekać z Warszawy po tragicznej śmierci męża z rąk Gestapo. To nie tylko historia ucieczki, ale przede wszystkim opowieść o odwadze, odpowiedzialności i niezwykłej sile człowieczeństwa w czasach, gdy granice między dobrem a złem stają się niezwykle płynne. Decyzja Alicji, by ratować życie rannego niemieckiego żołnierza, stawia ją w dramatycznym konflikcie z otoczeniem. Mieszkańcy wioski i partyzanci zaczynają ją podejrzewać, nazywając „lekarką nazistów”, mimo że kieruje nią wyłącznie poczucie obowiązku i przysięga Hipokratesa. To właśnie te wewnętrzne dylematy, napięcie między moralnością a przetrwaniem, nadają powieści wyjątkową głębię. Rybakiewicz mistrzowsko łączy dramat historyczny z osobistymi historiami bohaterów, tworząc opowieść pełną emocji, refleksji i napięcia. Książka pokazuje, jak trudne decyzje mogą definiować człowieka, a wojna stawia go w sytuacjach, w których każda odpowiedź jest w pewnym sensie kompromisem. „Lekarka nazistów” to historia o odwadze, poświęceniu i niełatwych wyborach, które czasem ratują życie, a czasem prowadzą do niezrozumienia przez innych. To lektura wciągająca, poruszająca i zmuszająca do zadumy nad tym, czym jest prawdziwe człowieczeństwo.

Historia bardzo mocna ,bo pokazująca rzeź Polaków w Stanisławowie i okolicach. Relacje polsko-ukraińskie przewijają sie przez całą książkę, historia burzy życie bohaterów, na to nakładają sie relacje polsko-ukraińskie. Trudna droga do prawdy i pojednania.

„Most pomiędzy słowami” Małgorzaty Garkowskiej to poruszający i wciągający drugi tom serii, który w ukazuje trudną codzienność głównych bohaterów w Polsce Ludowej. Autorka pokazuje, jak skomplikowane wybory, tajemnice i presja systemu wpływają na relacje, miłość i lojalność bohaterów, a także jak trudno jest zachować wolność i godność w opresyjnym świecie. Książka pełna jest różnych emocji, niepewności i dramatycznych zwrotów akcji, a jednocześnie ukazuje siłę rodziny, wsparcia i prawdziwej bliskości. To opowieść o przetrwaniu, odwadze i czułości w czasach, które testują człowieczeństwo na każdym kroku.

Bardzo lubie takie ksiazki gdzie 2 WŚ jest gdzies w tle moze nie jest to najwybitniejsza ksiazka tego typu ale mimo to czytalo/sluchalo sie dobrze i nie zaluje spedzonych chwil z tym tytulem Na lekki minus to że ksiazka miala watki trudne do uwierzenia /naciagane w tym rowniez zakonczenie .

Co w życiu jest ważne - marzenia, rodzina, ojcowizna czy lekkie życie ? Przed takimi dylematami staje czterech chłopaków, których niby nic nie łączy. Pochodzą z różnych środowisk i różnych miejscowości. Jedno co mają wspólnego to muzyka. Co wyniknie ze spotkania w jednostce wojskowej w Mrągowie? Obrazu całości dopełnia szara rzeczywistość lat 80 XX wieku.

Jest to przykład współczesnej polskiej prozy obyczajowo-historycznej, podejmującej problematykę funkcjonowania jednostki w realiach II. wojny światowej. Utwór wpisuje się w popularny nurt narracji koncentrujących się na indywidualnym doświadczeniu wojny, szczególnie z perspektywy kobiecej. Dla mnie centralnym zagadnieniem powieści jest konflikt tożsamościowy jednostki uwikłanej w system nazistowski. Główna bohaterka zostaje zmuszona do funkcjonowania w strukturach społeczeństwa nazistowskiego, co prowadzi do napięcia między jej pochodzeniem a narzuconą rolą społeczną. Narracja prowadzona jest w sposób linearny, z wyraźnym naciskiem na rozwój wątków emocjonalnych. Styl autorki można określić jako realistyczny, z elementami ekspresji charakterystycznymi dla literatury popularnej. Język jest przystępny, co sprzyja szerokiemu odbiorowi, jednak niekiedy prowadzi do uproszczeń w przedstawianiu bardziej złożonych zagadnień historycznych, co wydaje się zabiegiem celowym. Powieść podejmuje istotne kwestie etyczne, takie jak granice kompromisu moralnego, problem odpowiedzialności jednostki oraz możliwość zachowania integralności w warunkach opresji. Narracja sugeruje, że tożsamość nie jest kategorią stałą, lecz podlega nieustannej renegocjacji w zależności od kontekstu społeczno-politycznego. Zdecydowanie jest to powieść warta przeczytania, chociaż można w dużym stopniu przewidzieć niektóre sytuacje.

„Miłość w Zakopanem”, to literacka propozycja, która łączy w sobie urok tatrzańskich krajobrazów z ciepłą, niespieszną opowieścią o poszukiwaniu życiowej równowagi. Autorka, znana z umiejętnego portretowania kobiecej psychiki, tym razem zabiera nas pod Giewont, by udowodnić, że góry potrafią uleczyć nawet najbardziej zszargane nerwy. Moja ocena to solidne 7/10 – to lektura rzetelna, niezwykle klimatyczna i napisana z dużym szacunkiem do czytelnika szukającego w literaturze ukojenia. Fundamentem historii jest klasyczny motyw zmiany otoczenia jako katalizatora wewnętrznej przemiany. Główna bohaterka, przytłoczona wielkomiejskim tempem życia i zawodowym wypaleniem, decyduje się na wyjazd do Zakopanego. To, co miało być jedynie krótkim urlopem, szybko zamienia się w głęboką lekcję pokory wobec natury i własnych pragnień. Fabuła prowadzi nas przez urokliwe zakopiańskie uliczki, górskie szlaki i przytulne wnętrza pensjonatów, gdzie zapach parzonej kawy miesza się z rześkim, górskim powietrzem. Jeż nie buduje intrygi opartej na gwałtownych zwrotach akcji. Tutaj dynamika kryje się w powolnym nawiązywaniu relacji z lokalną społecznością i odkrywaniu uroków codzienności. Kluczowym wątkiem jest oczywiście rodzące się uczucie, które w wydaniu autorki jest subtelne, dojrzałe i pozbawione zbędnego lukru. To romans, który rozwija się w rytmie górskich wędrówek – wymaga wysiłku, cierpliwości, ale w zamian oferuje najpiękniejsze widoki. Atuty: Klimat i rzetelne obserwacje Największą siłą tej powieści jest jej niezwykła plastyczność. Agnieszka Jeż ma dar opisywania przyrody w sposób, który sprawia, że czytelnik niemal słyszy szum potoków i czuje pod stopami kamienisty szlak. Zakopane w jej wydaniu to nie tylko kiczowate Krupówki, ale przede wszystkim miejsce z duszą, tradycją i specyficznym stylem bycia. Autorka wykazuje się dużym profesjonalizmem w kreowaniu bohaterów. Nie są oni jednowymiarowi; mają swoje lęki, bagaż doświadczeń i wątpliwości, co czyni ich niezwykle autentycznymi. Jeż rzetelnie analizuje proces odzyskiwania spokoju, pokazując, że góry nie rozwiązują problemów za nas, ale dają nam przestrzeń, byśmy mogli zmierzyć się z nimi sami. Mankamenty i słabsze strony Mimo wielu zalet, książka posiada aspekty, które wpływają na ocenę siedmiu punktów: Przewidywalność: Fabuła trzyma się sprawdzonych schematów literatury obyczajowej, przez co zakończenie można przewidzieć niemal od połowy lektury. Niespieszne tempo: Dla czytelników przyzwyczajonych do wartkiej akcji, długie opisy przyrody i rozbudowane monologi wewnętrzne mogą wydawać się nużące. Idealizacja góralszczyzny: Momentami autorka wpada w lekko idealistyczny ton, portretując życie w górach jako niemal wolne od prozaicznych problemów, z którymi borykają się mieszkańcy Zakopanego na co dzień. „Miłość w Zakopanem” to rzetelnie napisana, kojąca opowieść, która idealnie sprawdzi się jako lektura na weekend. Agnieszka Jeż stworzyła książkę, która jest jak spacer doliną – nie wymaga ekstremalnego wysiłku, ale pozwala odetchnąć pełną piersią.

Wielki plus za emocje, które wzbudza książka o utraconym dziecku i wielki minus za przewidywalność skonstruowanej fabuły. W sumie warto przeczytać... Moja sympatia, a może raczej współczucie dla Maggie, która bardzo cierpiała po stracie trzech ciąż, bardzo szybko wygasła, gdy okazało się, jak zakłamaną istotą jest w rzeczywistości, rozumiejąc jedynie własne cierpienie i mszcząc się niemalże na innych za swoje życiowe porażki. Z jednej strony pogubiła się z pewnością, przytłoczona brakiem potomstwa i szans na jego posiadanie, z drugiej zaś wydobyła na światło dzienne swoje najgorsze cechy charakteru.

Trudno uwierzyć w historię, która została opisana w ciekawy i intrygujący sposób. Żyjąc w normalnym świecie nie mogę zrozumieć naiwności i jednocześnie bólu bohaterek, które budzą się każdego dnia oszukując swoje przeznaczenie. Jak widać własna zgubna intuicja jest bardziej prawdziwa niż ta nakreślona przez szczerych przyjaciół. Historia zapewne nie jest unikatowa i nierzadko dzieje się za ścianami naszych mieszkań.

Styl pisania Joanny Tekieli jest niepowtarzalny, ale pewnie nie dla każdego. Opisy przyrody i jej wpływ na bohaterów, rytm książki zgodny z przemijającymi porami roku wyciszają niespokojne emocje i mimo trudnych wydarzeń jakie są poruszane (w tym przypadku powolne odradzanie się Polski po II wojnie światowej, bieda, traumy żołnierzy) sprawiają, że książka jest jak plasterek na ranę 🙂. Śledzimy losy młodego małżeństwa, które walcząc z biedą, konfliktami w jego rodzinie, stara się zbudować swoje miejsce na ziemi. Książka nie zawiera gwałtownych zwrotów akcji, nie trzyma w napięciu, ale autorka potrafi utrzymać cały czas uwagę czytelnika, tak że książka dla wielu będzie lekturą pochłoniętą za jednym posiedzeniem 😁 polecam z całego serca ❤️

Niby nie ocenia się książki po okładce, ale w tym wypadku to ona mnie przyciągnęła. To, co w niej znajdziemy niejedną osobę przeczołga emocjonalnie. Bo jak przygotować się na śmierć najbliższej osoby ? I jak się pozbyć wyrzutów sumienia że czepiało się o byle pierdoły, podczas gdy ukochany walczył o każdy dzień .. Takie dylematy przeżywa Patrycja ,która przeżywa kryzys w małżeństwie. Rodzicielstwo i nawał obowiązków w domu kładą się cieniem nad jej dotychczasowym życiem. Kiedy jej mąż Grzegorz postanawia ją zabrać w ekskluzywny rejs statkiem, kobieta nie zastanawia się ani chwili . Wyruszają razem na ostatnie wspólne wakacje, bo podczas rejsu Grzegorz wyznaje żonie że jest nieuleczalnie chory. Kobieta jest w szoku .Gdy wycieczka się kończy pozostają próby oswojenia się tą niewątpliwą tragedią. Autorka chcąc dodać nam czytelnikom otuchy, stara się zostawić w nas iskierkę nadziei ,że wraz ze śmiercią nic się nie kończy.

Tytuł zupełnie nie oddaje historii. To nie książka o dziewczynie. Głównymi bohaterami są ksiądz katolicki i rabin reprezentujący dialog, ale i uprzedzenia swoich wiernych w Polsce późnych lat '30 XX wieku, tuż przed wybuchem wojny. Historia nietypowej przyjaźni ponad podziałami z delikatnie zaznaczoną nutą patriotyzmu Polaków niezależnie od wyznania. Rozumiem zamierzenie, ale spodziewałam się po tym tytule zupełnie innej historii. Córka rabina pojawi się w tej książce tylko jako symbol. Mimo to historia jest poruszająca i cieszę się, że ją przeczytałam.

Ta książka jest niesamowita! Akcja rozgrywa się na przestrzeni kilkudziesięciu lat życia głównego bohatera - pół Hiszpana, pół Rosjanina, który jako dziecko wyjeżdża z bolszewickiej Rosji, by ostatecznie trafić do Berlina i zmierzyć się z rosnącym w siłę nazizmem. Oba ustroje polityczne, jak i tocząca się później wojna ukazane zostały z perspektywy zwykłych ludzi, którzy nie popierają skrajnych ideologii. Nie ma tu walki na froncie, lecz codzienność, w której musi być miejsce na własne wartości, odwagę, ale też namiętności i miłość. Cudownie napisana! Widać ogrom wiedzy i pracy. Takie książki chcę czytać i serdecznie polecać!