Ciekawe czasy

„Ciekawe czasy” to dla mnie bardzo udany powrót do jednego z najbardziej charakterystycznych bohaterów Świata Dysku czyli Rincewinda. To postać skrajna w najlepszym możliwym znaczeniu — z jednej strony kompletny pechowiec, który jak magnes przyciąga wszelkiego rodzaju katastrofy, nieporozumienia i kłopoty, z drugiej zaś niewiarygodny szczęściarz bo z każdej opresji wychodzi cało w sposób zupełnie niepojęty. Terry Pratchett po raz kolejny doskonale wykorzystuje ten kontrast czyniąc z Rincewinda centrum wydarzeń pełnych chaosu, humoru i absurdu.

Tym razem los — tradycyjnie dla bohatera wyjątkowo złośliwy — rzuca go do odległego, obcego kraju na innym kontynencie gdzie oczekuje się od niego rzeczy co najmniej osobliwych. Bardzo spodobało mi się to, że autor wziął na warsztat Daleki Wschód a konkretnie wyraźnie inspirował się Chinami i Japonią. Mamy tu cesarza, szogunów, feudalny porządek i walkę o władzę a cały ten świat do złudzenia przypomina Chiny i Japonię sprzed kilku wieków. Pratchett robi to jednak po swojemu — z przymrużeniem oka, w prześmiewczym, ironicznym stylu, dzięki czemu całość czyta się z ogromną przyjemnością.

Szczególnie przypadło mi do gustu to jak z typowych dla tej kultury elementów wyłuskał to, co najciekawsze i przekuł w znakomitą fabułę. Walka o tron cesarski staje się jednym z głównych motywów powieści a zderzenie dwóch zupełnie różnych kultur zostało opisane wręcz fenomenalnie — absurdalnie, błyskotliwie i bardzo zabawnie. To właśnie w takich momentach najlepiej widać geniusz Pratchetta: potrafi jednocześnie rozbawić do łez i celnie sparodiować rzeczywistość.

Ogromną frajdę sprawił mi również powrót starych, dobrze znanych bohaterów. Dwukwiat, Cohen Barbarzyńca wraz ze swoją wiekową, ale nadal groźną ekipą wojowników a także pojawiający się epizodycznie Śmierć sprawiają, że książka ma jeszcze więcej uroku dla fanów cyklu. Bawiłem się przy tej lekturze setnie i zdecydowanie uważam „Ciekawe czasy” za jeden z przyjemniejszych tomów z Rincewindem w roli głównej.

„Ciekawe czasy” to dla mnie bardzo udany powrót do jednego z najbardziej charakterystycznych bohaterów Świata Dysku czyli Rincewinda. To postać skrajna w najlepszym możliwym znaczeniu — z jednej strony kompletny pechowiec, który jak magnes przyciąga wszelkiego rodzaju katastrofy, nieporozumienia i kłopoty, z drugiej zaś niewiarygodny szczęściarz bo z każdej opresji wychodzi...

„Ciekawe czasy” Terry’ego Pratchetta to jedna z tych powieści, które pokazują, jak bardzo satyra i humor mogą współgrać z dobrze skonstruowanym światem fantasy. Świat Dysku jest już sam w sobie fascynujący, a w tym tomie Pratchett skupia się na polityce, konfliktach społecznych i absurdach biurokracji, pokazując je z taką błyskotliwością, że nie sposób nie docenić jego wyobraźni.

Najbardziej urzeka sposób, w jaki autor łączy humor z refleksją. Gagi i żarty są inteligentne i przewrotne, czasem przewidywalnie absurdalne, czasem całkiem zaskakujące. Trzeba przyznać, że nie wszystko do mnie przemawiało — niektóre żarty i gry słowne miejscami wydały mi się zbyt przerysowane albo mniej trafione, przez co momentami śmiech był wymuszony, a nie naturalny.

Fabuła jest dynamiczna, a postacie dobrze wykreowane — zarówno nowi bohaterowie, jak i stali bywalcy Dysku mają swoje charakterystyczne cechy i motywacje. Pratchett potrafi sprawnie prowadzić równoległe wątki, dzięki czemu książka nie nudzi, a jednocześnie pozwala zauważyć subtelne niuanse w społeczeństwie Dysku.

Mocną stroną powieści jest też zdolność autora do wprowadzania poważnych tematów w lekki, przystępny sposób. Historia daje do myślenia o polityce, władzy i konfliktach społecznych, a jednocześnie bawi i nie przytłacza ciężarem moralizatorskiej narracji.

Dlatego ostatecznie oceniam „Ciekawe czasy” na 8/10 — to inteligentnie napisana, zabawna i błyskotliwa powieść, w której humor i refleksja idą w parze, choć nie każdy żart i gag trafia w punkt tak, jak bym chciała.

„Ciekawe czasy” Terry’ego Pratchetta to jedna z tych powieści, które pokazują, jak bardzo satyra i humor mogą współgrać z dobrze skonstruowanym światem fantasy. Świat Dysku jest już sam w sobie fascynujący, a w tym tomie Pratchett skupia się na polityce, konfliktach społecznych i absurdach biurokracji, pokazując je z taką błyskotliwością, że nie sposób nie docenić jego...

Druga personalnie najzabawniejsza książka z cyklu o magu Rincewindzie. Przyjemnie mi się czytało, a i treść była odważniejsza niż dotychczas, bo pojawiły się... trupy. W sensie, że ktoś dostał z topora. Do tej pory, autor takich jawnych aktów przemocy raczej unikał w swoim kunszcie piśmienniczym.

Druga personalnie najzabawniejsza książka z cyklu o magu Rincewindzie. Przyjemnie mi się czytało, a i treść była odważniejsza niż dotychczas, bo pojawiły się... trupy. W sensie, że ktoś dostał z topora. Do tej pory, autor takich jawnych aktów przemocy raczej unikał w swoim kunszcie piśmienniczym.

Rincewind is back. Największy z uciekinierów (w złym kierunku ku jego nieszczęściu) trafia w sam środek polityczno mistycznego kotła Dalekiego wschodu.

Imperium Hongów, Sungów, Fangów, Tangów i McSweeneyów jest jak obiad z teściową niby dostojnie, niby jakaś tradycja, ale kwestią czasu jest, jak to wszystko się rozsypie i będzie piękna katastrofa. Właśnie wtedy historia zaczyna się na dobre, ponieważ posłaniec przybywając z wezwaniem „Wielkiego Maga” nakreśla, jak poważna musi być sytuacja czar jednak pryska, gdy „Wielim” okazuje się Rincewind,

Typowo dla Pratchetta jest tutaj wszystko na odwrót, ponieważ „wybraniec” nie chce ratować świata, on go nawet nie chce zrozumieć, chce sobie tylko przeżyć w nienaruszonym stanie, a mimo wszystko ląduje w samym oku cyklony walki o Zakazane Miasto Hunghung.

Co jednak w tym tomie zasługuje na szczególne uznanie to Cohen Barbarzyńca i Srebrna Orda, gdzie grupa staruszków tkwi w przekonaniu o byciu niepokonanymi, a tak naprawdę ich stawy, kręgosłupy i co gorsza pamięć już dawno nie przeszły przeglądu technicznego. To postacie, które generują uśmiech i pozytywny odbiór, jednak jak to u Sir Terry’ego bywa, jest to poruszenie ukazujące tak bardzo ludzkie oblicze, bo to relikty epoki heroizmu, które się zatrzymały, mimo że świat już pognał do przodu.

Standardowo pod warstwą humoru, gier słownych autor ukrył poważną refleksję na temat władzy, rewolucji i micie wielkości. Tutaj obrazowo autor ukazuje, że upadek imperiów i mocarstw nie następuje nagle od jakiegoś ciosu, to gnijące od środka struktury doprowadzają je do upadku.

Ja Pratchetta uwielbiam wiec mnie ta książka nie zawiodła, dostałam dużo dobrego, od inteligentnego humoru przez niepokój po rozważania filozoficzne. Autor pod płaszczykiem humoru i śmiechu, ukazuje lęk przed tym gdzie wydarzenia historyczne zaczynają nabierać tempa, a ludzie nie wiedzą, jaki jest kierunek tego rozwoju.


Rincewind is back. Największy z uciekinierów (w złym kierunku ku jego nieszczęściu) trafia w sam środek polityczno mistycznego kotła Dalekiego wschodu.

Imperium Hongów, Sungów, Fangów, Tangów i McSweeneyów jest jak obiad z teściową niby dostojnie, niby jakaś tradycja, ale kwestią czasu jest, jak to wszystko się rozsypie i będzie piękna katastrofa. Właśnie wtedy historia...

W piątej części przygód maga Rincewinda w Świecie Dysku , bohater zostaje wysłany do krainy , która jest miksem kultury Chińskiej i Japońskiej [ nie wiem czy książka była tłumaczona na te języki , a wydaje mi się , że obu narodom takie pomieszanie ich kultur nie bardzo by się spodobało - mamy więc pokazane jak Europejczyk widzi Azję ].
Posłuszni , ciemiężeni ludzie i młodzież, która chce wywołać rewolucję. Walka o sukcesję po cesarzu. W to wszystko miesza się Cohen Barbarzyńca ze swoją drużyną niezwyciężonych staruszków. Wraca Dwukwiat , a Bagaż powiększa rodzinę. Rincewind robi to co mu wychodzi najlepiej - niechcący ratuje świat.
Ciekawie jest czytać jak autor wykorzystuje azjatyckie tropy. Mnie , jako kogoś kto zrobił niejedno origami , zainteresowało to , że pan Hong wykorzystuje origami do wydania rozkazu ścięcia swojej ofiary. Mamy też parodię science fiction w postaci komputera napędzanego przez mrówki i kilka zabawnych spostrzeżeń. Np. : " czterej jeźdzcy , których przybycie poprzedza wszelkie publiczne święta to : burza , wichura , deszcz i roboty drogowe ".
Miło się czytało.

W piątej części przygód maga Rincewinda w Świecie Dysku , bohater zostaje wysłany do krainy , która jest miksem kultury Chińskiej i Japońskiej [ nie wiem czy książka była tłumaczona na te języki , a wydaje mi się , że obu narodom takie pomieszanie ich kultur nie bardzo by się spodobało - mamy więc pokazane jak Europejczyk widzi Azję ].
Posłuszni , ciemiężeni ludzie i...

Dobrze się czytało.

Dobrze się czytało.

Nigdy nie byłam fanką serii o magach. Jako bohaterowie nie są zbyt ciekawi, jedynie nie rzadko męczący. Gdyby nie to, że nie miałam co czytać, pewnie bym po nią nie sięgnęła. Jednak tę ksiązkę (może też z racji tego, że tych magów było dość mało) czytało się nawet przyjemnie. Choć muszę przyznać, że pod koniec, mimo, że ksiązka jest krótka byłam już tą historią trochę zmęczona.
Mimo wszystko było to jednak pozytywne zaskoczenie.

Nigdy nie byłam fanką serii o magach. Jako bohaterowie nie są zbyt ciekawi, jedynie nie rzadko męczący. Gdyby nie to, że nie miałam co czytać, pewnie bym po nią nie sięgnęła. Jednak tę ksiązkę (może też z racji tego, że tych magów było dość mało) czytało się nawet przyjemnie. Choć muszę przyznać, że pod koniec, mimo, że ksiązka jest krótka byłam już tą historią trochę...

Zaskoczyła mnie ta książka, chociaż nie jestem wielkim fanem azjatyckich klimatów.
Wraca mój ukochany bohater świata dysku o wreszcie można poczuć znaczenie występujących na uniwersytecie magów.
To już nie tylko bibliotekarz, wątek budowy sztucznej inteligencji bardzo trafny, szczególnie dzisiaj.
I to pierwsza książka, gdzie Rincewind był dla mnie tylko tłem i to zupełnym, to przede wszystkim historię Cohena.
Kilka razy też się zaśmiałem, szczególnie słysząc o serze rincewindzie.
I coś wyjątkowego co zobaczyłem w ciekawych czasach, to to, że śmierć postaci może być dla niej dobrą perspektywą rozwoju!

Zaskoczyła mnie ta książka, chociaż nie jestem wielkim fanem azjatyckich klimatów.
Wraca mój ukochany bohater świata dysku o wreszcie można poczuć znaczenie występujących na uniwersytecie magów.
To już nie tylko bibliotekarz, wątek budowy sztucznej inteligencji bardzo trafny, szczególnie dzisiaj.
I to pierwsza książka, gdzie Rincewind był dla mnie tylko tłem i to zupełnym,...

Bardzo lubię tą serię ale początek totalnie trudny do przejścia, momentami zastanawiałam się czy tu jest jakiś wątek…zdania wydawały się jakieś „poszarpane”, przed rzuceniem jej w kąt powstrzymała mnie chęć zapoznania się z całą serią 🫣 na szczęście od połowy sens i kolejność wydarzeń zaczęła mi się układać, finalnie cieszę się, że ją dokończyłam ☺️ taka przewrotność losu a szczególnie gdy lubi się autora ☺️☺️☺️

Bardzo lubię tą serię ale początek totalnie trudny do przejścia, momentami zastanawiałam się czy tu jest jakiś wątek…zdania wydawały się jakieś „poszarpane”, przed rzuceniem jej w kąt powstrzymała mnie chęć zapoznania się z całą serią 🫣 na szczęście od połowy sens i kolejność wydarzeń zaczęła mi się układać, finalnie cieszę się, że ją dokończyłam ☺️ taka przewrotność losu...

Jedna z ciekawszych części pod kątem poruszanych tematów.
Tylko, że nie bawi tak bardzo, natomiast doceniam pomysły.

Jedna z ciekawszych części pod kątem poruszanych tematów.
Tylko, że nie bawi tak bardzo, natomiast doceniam pomysły.