Pustynna Włócznia. Księga II

Początek spokojny, wręcz obyczajowy. Wojownicy pustyni, ludy północy. Wszystko zmierzające do konfrontacji. Intrygi dworskie, pałacowe - słowem, fajne ale bez szaleństw. Za to później, kiedy na scenę wkraczają Książęta Otchłani, to już nawet nie wieje grozą tylko wir Otchłani wciąga czytelnika/słuchacza z taką mocą, że oderwać się nie można i tylko dzięki suchości w gardle konstatujesz, że czytasz/słuchasz z rozdziawionymi ustami 😈

Początek spokojny, wręcz obyczajowy. Wojownicy pustyni, ludy północy. Wszystko zmierzające do konfrontacji. Intrygi dworskie, pałacowe - słowem, fajne ale bez szaleństw. Za to później, kiedy na scenę wkraczają Książęta Otchłani, to już nawet nie wieje grozą tylko wir Otchłani wciąga czytelnika/słuchacza z taką mocą, że oderwać się nie można i tylko dzięki suchości w gardle...

Słabo się to rozwija. Postaci bardziej irytują, biegając bez ładu i składu.

Słabo się to rozwija. Postaci bardziej irytują, biegając bez ładu i składu.

Recenzja dotyczy części 1 i 2 książki.

Pustynna włócznia to drugi tom Cyklu Demonicznego napisanego przez Petera V. Bretta. Książkę w Polsce wydało Wydawnictwo Fabryka Słów. Ten tom został podzielony na dwie książki.

Po moim zachwycie Malowanym Człowiekiem przyszła pora na Pustynną włócznię, gdzie… niestety nie jest już tak dobrze. Akcja dalej śledzi losy Arlena, Rojera oraz Leeshy, w tym tomie dochodzi jednak potężnie rozbudowany wątek Jardira. Fabuła skupia się na najeździe pustynnych plemion na zielone krainy, co ma być początkiem wojny ludzi z demonami. Tylko że w tym wszystkim trochę zabrakło mi demonów.

Praktycznie cała druga część tego tomu skupia się na polityce i wątkach matrymonialnych, które po powtórzeniu się po raz setny stały się strasznie monotonne. Przewracałam na nich oczami i szukałam sobie innego zajęcia przy audiobooku lub wertowałam książkę, by sprawdzić, ile jeszcze będą gadać o tym samym. Byłam zmęczona ciągłym krążeniem wokół tematu, z którego, co było oczywiste dla mnie jako czytelnika znającego perspektywę obu stron, od samego początku.

Wątek wojny też sam w sobie się bardzo szybko zatrzymał. Był ciekawy i prędko wprowadził akcję, ale potem fabuła skupiła się mocniej na drobniejszych rzeczach o mniejszych skutkach. Bardzo dużo uwagi dostała Renna, która tylko zamajaczyła w poprzednim tomie. Tutaj z kolei jej postać urosła do rangi jednej z głównych bohaterek, a sytuacja życiowa została opisana bardzo wyraźnie. Trudno mi jednak powiedzieć, bym polubiła ją jako postać – mam wrażenie, że autor poświecił zbyt wiele czasu na pokazanie, jak paskudne jest jej życie, że ona sama jako osoba jakoś w tym wszystkim zniknęła. Tak jakby trauma miała stanowić całą jej osobowość.

Mówiąc o traumach, autor funduje ich postaciom mnóstwo, z czego większość wydaje się wręcz niepotrzebna. Ciągłe powracanie do tematu gwałtu było nie tylko koszmarne, ale i męczące. A co gorsza, w pewnym momencie przestało kompletnie uderzać jako coś złego, a stało się czymś powtarzalnym i tylko czekało się, aż się skończy i liczyło, że już więcej się nie pojawi, bo stało się nudne.

Ten tekst powstaje ponad dwa tygodnie po mojej lekturze książki i prawda jest taka, że w mojej głowie po tym tomie zostawała głównie frustracja i zmęczenie wątkami małżeństw, które do niczego nie doprowadziły – zwłaszcza że do podobnych konkluzji mogłyby doprowadzić także rozmowy między bohaterami, a nie dziwne podchody miłosne. Dopiero po naprawdę długim czasie przypomniałam sobie, że ten tom wprowadził także nowy rodzaj demonów, które przy czytaniu naprawdę mi się podobały.

Demony umysłu stanowiły naprawdę pożądaną nowość i trochę uzupełniały lukę, która powstała w świecie bohaterów po tym, jak zwykłe demony przestały być katastrofalnym zagrożeniem. Po genialnym początku cyklu tylko ten jeden element drugiego tomu sprawia, że mam ochotę dalej czytać. Co nie wróży zbyt dobrze mojemu odbiorowi kontynuacji.

Recenzja dotyczy części 1 i 2 książki.

Pustynna włócznia to drugi tom Cyklu Demonicznego napisanego przez Petera V. Bretta. Książkę w Polsce wydało Wydawnictwo Fabryka Słów. Ten tom został podzielony na dwie książki.

Po moim zachwycie Malowanym Człowiekiem przyszła pora na Pustynną włócznię, gdzie… niestety nie jest już tak dobrze. Akcja dalej śledzi losy Arlena, Rojera...

Prosta fabuła, ciekawy świat. Przygodowa fantasy.

Prosta fabuła, ciekawy świat. Przygodowa fantasy.

Drugi tom pustynnej włóczni był dużo przyjemniejszy. Rozwinęły się bardzo mocno główne postacie - szczególnie Leesha. Każdy znalazł swoje miejsce w historii, a cała książka połączyła oba, dotąd oddzielne, wątki. Zostają nam przedstawione ogromne różnice kulturowe, odczucia Krasjan do mieszkańców Zakątku Wybawiciela i na odwrót, oraz różne cele przyświecające tym ludom. Pojawiają się niespodziewane konfrontacje i spotkania. Fajny tom.

Drugi tom pustynnej włóczni był dużo przyjemniejszy. Rozwinęły się bardzo mocno główne postacie - szczególnie Leesha. Każdy znalazł swoje miejsce w historii, a cała książka połączyła oba, dotąd oddzielne, wątki. Zostają nam przedstawione ogromne różnice kulturowe, odczucia Krasjan do mieszkańców Zakątku Wybawiciela i na odwrót, oraz różne cele przyświecające tym ludom....

Seria trzyma poziom, tu dodatkowo mają miejsce powroty po długiej rozłące - mam soft spot dla takich rzeczy, szczególnie że się zaangażowałam w historię.

Edit: ale obniżam ocenę o 1 ze względu na sceny +18

Seria trzyma poziom, tu dodatkowo mają miejsce powroty po długiej rozłące - mam soft spot dla takich rzeczy, szczególnie że się zaangażowałam w historię.

Edit: ale obniżam ocenę o 1 ze względu na sceny +18

Według mnie rzadko ma to miejsce by seria miała kolejne części lepsze niż pierwsza. Bardzo się cieszę, że nie zarzuciłam tej serii. Zjawiskowa!

Według mnie rzadko ma to miejsce by seria miała kolejne części lepsze niż pierwsza. Bardzo się cieszę, że nie zarzuciłam tej serii. Zjawiskowa!

Druga księga zdecydowanie lepsza, ciekawsza i bardziej przypominająca obyczajówkę niż księga 1. Losy bohaterów splatają się, pojawiają się nowe możliwości, nowe umiejętności, przy czym zdarzenia z przeszłości wciąż w dużej mierze wpływają na bohaterów. Z wielką radością sięgam po kolejny tom.
PS. Lektor Filip Kosior zna się na swoim fachu!!

Druga księga zdecydowanie lepsza, ciekawsza i bardziej przypominająca obyczajówkę niż księga 1. Losy bohaterów splatają się, pojawiają się nowe możliwości, nowe umiejętności, przy czym zdarzenia z przeszłości wciąż w dużej mierze wpływają na bohaterów. Z wielką radością sięgam po kolejny tom.
PS. Lektor Filip Kosior zna się na swoim fachu!!

Finał 'Pustynnej Włóczni' to przede wszystkim popis siły postaci kobiecych, które w drugiej księdze kradną całe show. Obserwowanie, jak Leesha z zielarki staje się prawdziwym głosem ludu i siłą, z którą trzeba się liczyć, jest absolutnie fascynujące i stanowi serce tej historii.

Mimo że pierwsza księga budowała napięcie przed wielką konfrontacją, autor wciąż trzyma nas w niepewności, odwlekając jej nadejście. Tę pustkę po oczekiwanej akcji stara się wypełnić wnikliwym studium zderzenia dwóch kultur, pokazując, jak wiele wrogości i uprzedzeń dzieli ludzki świat.

Ostatecznie 'Pustynna Włócznia' jako całość to opowieść o niekończących się zagrożeniach, które zmuszają bohaterów do zmierzenia się z własną przeszłością i słabościami, by wykuć z nich coraz grubszą zbroję – zbroję z siły charakteru. To świetny fundament pod dalsze tomy sagi.

Finał 'Pustynnej Włóczni' to przede wszystkim popis siły postaci kobiecych, które w drugiej księdze kradną całe show. Obserwowanie, jak Leesha z zielarki staje się prawdziwym głosem ludu i siłą, z którą trzeba się liczyć, jest absolutnie fascynujące i stanowi serce tej historii.

Mimo że pierwsza księga budowała napięcie przed wielką konfrontacją, autor wciąż trzyma nas w...

Tu historia nabiera rozmachu. Obok Arlena mamy Ahmanna asu Hoshka, czyli „Wybrańca” z pustynnej krainy Krasji. Uwielbiam, jak Brett pokazuje różnice kulturowe. Krasjanie żyją w wojennym szale, walcząc z demonami jak fanatycy, a reszta świata ledwo zipie ze strachu. Starcie Arlena z Ahmannem to dla mnie jeden z najmocniejszych punktów całej serii. Leesha i Rojer dostają też świetne momenty, a szczególnie Leesha, która pokazuje, że nie trzeba mieć miecza w ręce, żeby być silną. Ta część sprawiła, że jeszcze mocniej kibicowałam Arlenowi, bo on nie chciał być bogiem ani mesjaszem... Chciał po prostu, żeby ludzie się nie bali. I to było najpiękniejsze.

Tu historia nabiera rozmachu. Obok Arlena mamy Ahmanna asu Hoshka, czyli „Wybrańca” z pustynnej krainy Krasji. Uwielbiam, jak Brett pokazuje różnice kulturowe. Krasjanie żyją w wojennym szale, walcząc z demonami jak fanatycy, a reszta świata ledwo zipie ze strachu. Starcie Arlena z Ahmannem to dla mnie jeden z najmocniejszych punktów całej serii. Leesha i Rojer dostają też...