Ścigając zło Rozmowy o zbrodni, śledztwie i karze

Solidny kryminał z ciekawymi postaciami, intrygującym motywem oraz zaskakującym zakończeniem. Styl pani Kusiak to jest to co trafia do mnie w stu procentach. Pióro autorki plasuje się gdzieś między norweską surowością, konkretnymi opisami scen, a zdaniami skupiającymi się na emocjach postaci niczym w literaturze pięknej. Po prostu idealnie wyważony balans między brutalnością, a kwiecistym językiem. Od początku doceniłam także skrupulatność w przedstawianiu zdarzeń według ich chronologii, a także konsekwentne wprowadzanie nowych bohaterów, którzy szybko stają się unikalni. Z panią detektyw szybko złapałam nić porozumienia, więc do końca byłam zaangażowana w lekturę. Gdzieś pośrodku kryminał traci nieco swoje tempo i wyrazistość, ale zakończenie to finał z najwyższej półki. Zabrakło też nieco budowania napięcia, ale poza tymi drobnymi mankamentami to "Rzeka" jest tytułem godnym polecenia.

Nawet jeśli kogoś nie interesuje praca lekarza sądowego oraz meandry naszego życia i umierania, każdy powinien przeczytać ostatni rozdział książki. Boimy się śmierci, bólu, cierpienia z nią związanego. A tu zaskoczenie. Autor pisze, że śmierć jest cudownym, wspaniałym procesem, procesem uwolnienia.

Jestem fanem reportaży sądowych pani Kowalik i ta książka mnie nie zawiodła. Dostajemy tu sporą garść opowieści o zbrodniach i ich finałach przed sądem. Historii jest sporo, ich tematyka jest zróżnicowana a część z nich to głośne sprawy czytało się więc wciągająco i przyjemnie, choć czasem aż trudno uwierzyć, do jakich czynów zdolni są ludzie. Polecam!

Kolejna publikacja autorki z gatunku true crime, po którą miałam okazję sięgnąć. To pierwsza książka z serii kryminalnych biografii miast, która zostanie mi w pamięci na długi czas i sprawiła, że zaczęłam się interesować sprawami, o których do tej pory nie słyszałam. Myślę, że jeżeli lubicie true crime to powyższa publikacja przypadnie Wam do gustu - mi się spodobała...o ile można tak powiedzieć o reportażach dotyczących morderstw.

Głównym mankamentem powieści Kobieta z lawiny jest jej pewna narracyjna nierówność oraz skłonność autora do popadania w nadmiernie sentymentalne tony, które momentami osłabiają surowy, wysokogórski klimat opowieści. Enrico Camanni, choć jest wybitnym znawcą tematyki alpejskiej, chwilami zbyt mocno skupia się na wewnętrznych monologach bohatera, co sprawia, że tempo akcji drastycznie spada, a czytelnik spragniony rasowego thrillera może poczuć znużenie. Moja ocena 6/10 odzwierciedla ten dualizm: to książka z genialnym punktem wyjścia i głębokim tłem socjologicznym, która jednak gubi się w nadmiarze introspekcji. Fabuła zawiązuje się wokół makabrycznego odkrycia – topniejący lodowiec oddaje ciało kobiety, która zginęła pod lawiną kilkadziesiąt lat wcześniej. To wydarzenie staje się katalizatorem dla śledztwa prowadzonego przez byłego przewodnika górskiego, Nanniego Settembriniego. Camanni operuje językiem, który jest mięsisty i niezwykle obrazowy tam, gdzie opisuje potęgę natury i fizyczność wspinaczki. Kiedy pisze o błękitnym lodzie więżącym zwłoki czy o specyficznym zapachu wysokogórskiego powietrza, czytelnik niemal fizycznie czuje przenikliwy chłód Alp. To w tych fragmentach proza Camanniego błyszczy najbardziej, pokazując góry nie jako tło, ale jako autonomicznego, groźnego bohatera. Wysoka nota w kategorii atmosfery należy się za brak pruderii w ukazywaniu brutalnej siły żywiołu oraz zero litości dla czytelnika w dekonstruowaniu mitu o romantycznej i bezpiecznej przygodzie na szlaku. Autor bezlitośnie obnaża błędy przeszłości i to, jak łatwo góry stają się grobowcem dla tajemnic, których nikt nie chce wyjawić. Trawestując klasyczne ujęcie kryminału: w tej historii nie chodzi tylko o to, kto zabił, ale o to, co góry robią z ludzkim sumieniem przez dekady milczenia. Nieliczne plusy, które ratują tę pozycję przed niższą oceną, to świetnie nakreślone tło historyczne włoskich Alp i subtelna krytyka masowej turystyki, która niszczy ducha wspinaczki. Niestety, zakończenie wydaje się nieco pospieszne i nie w pełni satysfakcjonujące w stosunku do mozolnie budowanego napięcia. Podsumowując, Kobieta z lawiny to pozycja obowiązkowa dla miłośników literatury górskiej, ale jedynie poprawna dla fanów czystego kryminału. To opowieść o tym, że przeszłość zawsze wypływa na powierzchnię – czasem dosłownie, wraz z topniejącym lodem. Jeśli przymkniesz oko na momentami zbyt gęstą, melancholijną warstwę filozoficzną, otrzymasz solidną, mroźną historię o winie, której nie da się zamrozić na zawsze.

To moje drugie spotkanie z tym autorem. Równie udane jak pierwsze, przy książce Lissy. Tony Carcano to odnoszący sukcesy pisarz, który wiedzie spokojne, nudne życie. Tak jest do momentu, gdy wpada na niego Sibylle - córka kobiety, o której samobójstwie pisał, gdy zaczynał pracę dziennikarską... Sib wręcza mu fotografię, na której stoi z uśmiechem nad zwłokami Eriki. Jednak coś tu nie gra. Tony wraz z Sibylle zaczynają własne śledztwo w sprawie niby samobójczej śmierci Eriki - a raczej jej morderstwa. Książka utrzymana w klimacie tajemnicy, mistycznych wierzeń, lekkiej grozy i fanatyzmu, a jednak napisana na tyle lekko, że przepłynęłam przez nią w ciągu jednego dnia. I była to bardzo miła lektura. Tony i Sib co chwile wpadają na nowe tropy, które prowadzą do Ropusznego Dworu i jego mieszkańców... Przyjaciół z młodości Eriki... Ale to nie wszystko... wraz z ich śledztwem pojawiają się problemy. Ktoś chce im przeszkodzić, wysyła ostrzeżenia... I czy to możliwe, że całe miasteczko jest uwikłane w zbrodnie z przed lat, a raczej w tajenie jej? W końcu każdy ma coś wspólnego, jakiś interes, z mieszkańcami Ropusznego Dworu... Nie chce zdradzać zbyt wiele, ale bohaterowie drugoplanowi są bardzo ważni. Początkowo ciężko było mi się domyślić co i jak, bo większość podejrzeń pada na konkretną osobę... Ale... czy to prawda? A może to właśnie człowiek z twarzą przyjaciela jest Wędrowcem... tak jak być powinno... Bardzo dobra książka. Lekka a jednak interesująca i pełna napięcia. Z chęcią sięgnę po ostatnią książkę autora (a jednocześnie jego debiut), którą mam na półce. POLECAM.

Zachęcam wszystkich gorąco do przeczytania mocnego kryminału pt. "Nikt" autorstwa Macieja Kaźmierczaka. Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Muza, Muza Shadows Czy można odziedziczyć predyspozycje do przestępstw? Jak myślicie ile procent przestępców chwali się swoimi poczynaniami w sieci w dzisiejszym świecie? "Obserwował ją. Pragnął przedstawienia. Pragnął uwieczniać jej młode, niewinne ciało, które wystawione na widok publiczny musiało go podniecać jeszcze bardziej. Zapewne każde niezastosowanie się do polecenia karał, aż w końcu Karolina uznała obnażanie się na balkonie za codzienną rutynę." "Media są po to, żeby patrzeć władzy na ręce. Nam też. Ale w ostatnim czasie zrobiono z tego sport narodowy. Szczególnie, gdy niekompetentni policjanci zabijają na ulicy przypadkowe osoby, przez co potem cierpi cała firma." W mieszkaniu łódzkiej kamienicy zostaje znalezione ciało Moniki Maj. Młoda dziewczyna ma podcięte żyły, na brzegu wanny trudno jest dojrzeć ślady krwi. Sprawę prowadzi podkomisarz Kamila Szolc, pomaga jej aspirant Edyta Gawron. Kamila Szolc podejrzewa, iż dziewczyna została zamordowana, a sprawca nieudolnie próbował upozorować jej samobójstwo. Rok temu w tym samym mieszkaniu zginęła Karolina Gryz. Przyczyną śmierci dziewczyny było także samobójstwo. Nowe wydarzenia rzucają inne światło na sprawę sprzed roku. W jaki sposób obie sprawy łączą się? Czy Karolina Gryz naprawdę nie żyje? Czy Monika Maj została zamordowana, bo była niewygodnym świadkiem? Policja pracuje nad rozwiązaniem sprawy, niedługo dostają następne zgłoszenie: w lesie przechodzień znajduje na wpół powieszoną i nieprzytomną młodą dziewczynę. Wszystko wskazuje na to, że dziewczyna była torturowana. Spawa różni się od innych, intuicja podkomisarz mówi jej, że to może być klucz do rozwiązania całej zagadki. Ma nadzieję, iż zeznania dziewczyny pomogą pokierować śledztwo na właściwy tor. Lecz ta nie jest skora do współpracy na pytanie, kto ją skrzywdził, zapisuje na kartce jedno słowo: NIKT... Jak brutalna okaże się prawda? Czy sprawca jest jeden? Czy może jest to działanie grupy przestępczej? Czy tajemniczy Robert pomoże Edycie dotrzeć do prawdy? A może to on jest mordercą? "Profesjonalizm i posłuszeństwo dawały więcej niż jakiekolwiek przymilanie się czy próby zaprzyjaźnienia. Jakkolwiek głupio by to nie brzmiało. Faceci z pewnością mieli łatwiej. Kobieta od razu była posądzana o słabość, o to, że próbuje przez łóżko skrócić sobie drogę do awansu, nawet jeśli przełożoną była inna kobieta." "Nikt" to mocny, brutalny, wstrząsający, intrygujący, wciągający, wsiąkający głęboko w skórę kryminał. Podczas czytania książki targały mną różnego rodzaju emocje. Od początku typowałam zabójcę, lecz niestety moje tropy były złe. Autor Maciej Kazimierczak doskonale trzyma czytelników w szachu do ostatniej strony. W swoim kryminale Maciej Kaźmierczak ukazuje nam trudne relacje w rodzinie, działanie przestępców, tortury, handel "dziewczynami", a także działanie policji. Bohaterowie są mocni, charakterni, wyraziści. Koniec zostawił mnie w mocnym szoku. Wielkie ukłony w stronę autora Macieja Kaźmierczaka za napisanie tak niesamowicie dobrego kryminału. Po przeczytaniu książki mam w głowie mnóstwo pytań. Z pewnością jest to kryminał, który otwiera szeroko oczy. Ma mocny przekaz do młodych kobiet. Bardzo gorąco polecam wszystkim tytuł "NIKT", bo z pewnością zostawia po sobie ślad na dłużej w głowie.

„Ostatnie piętro” to podróż w głąb psychiki bohaterki, opętanej nienawistną obsesją na punkcie chłopaka, który spowodował śmierć jej syna. Akcja dzieje się dość powoli, a narracja skupiona jest przede wszystkim na ukazaniu historii tego, jak ów młody człowiek pojawił się w życiu bohaterki i jej rodziny, jak układały się ich relacje, jak wreszcie doszło do tragedii, po której matka postanowiła samodzielnie powziąć vendettę. Mimo braku dynamicznych wydarzeń fabuła wciąga dzięki psychologicznemu napięciu: czytelnik mocno zaznajamia się ze stanami i emocjami targającymi bohaterką, otrzymuje także możliwość przyjrzenia się sytuacji oczami jej byłego męża. „Ostatnie piętro” to powieść, która ma na celu skłonić odbiorcę do wczucia się w sytuację bohaterki, przeanalizowania jej postępowania, skonfrontowania się z własną moralnością i podjęcia refleksji. Czyta się ją szybko, a jeśli ktoś lubi taką właśnie tematykę psychologiczną, książka może naprawdę wciągnąć. Dla mnie była interesującą, inteligentną rozrywką. Polecam!

Dobry wieczór #książkoholicy 😊 Dzisiaj przychodzę z książką @boguslawszablinski.autor " Sumienie " , którą miałam okazję przeczytać w ramach #booktouruwiewiory @recenzje_wiewiooory Książka mocna , na pewno dla czytelników , którym nie są straszne makabryczne opisy zbrodni . To co dzieje się na każdej kolejnej stronie napawa odrazą , jest niewyobrażalne i przerażające . Książka opowiada historię ojca , który gotowy jest zrobić dla swojego chorego , umierającego dziecka wszystko . Zdobyć pieniądze na leczenie pod każdą postacią . Pada propozycja , żeby był snajperem i zabijał kolejnych ludzi - którym nadaje się numerki . Kto nim steruje , czy to ręka Boga a może Szatana, który kusi i mami ? Może sprawiedliwość przez niego ma przemówić ? Para policjantów zaczyna śledztwo od sprawy kobiety zranionej w pubie i znalezienia człowieka , który jej to zrobił . Nie zdają sobie sprawy jak to wszystko zacznie rozrastać się do wielkiej skali krajowej . Winny zostanie osądzony , zanim stanie przed sądem . Kim okaże się snajper którego pragną dorwać i jest ciągle blisko ? Sumienie , czym ono jest ? Czy masz je ty , albo ja ? Co ono by tobie nakazywało czytając o tych okrutnych zbrodniach ? Ja bardzo kibicowałam snajperowi , by sprzątnął cały ten syf . Zakończenie książki ryje beret i zostawia pytanie WTF? Drogi autorze , co tam się porobiło ? Debiut bardzo udany , gorąco polecam . Książka pochłonie was w całości , przygotujcie się na rollercoaster wydarzeń . Nie ma czasu na nudę . Jeśli autor będzie tak pisał to ja będę fanką na zawsze

Jakoś od 200 strony (całość 326) akcja zaczęła się rozkręcać. Warto być bardzo ostrożnym prowadząc swój profil na serwisach społecznościowych. Ostatnio przestałam bywać na instagramie, po przeczytaniu książki jeszcze bardziej zaczęłam się zastanawiać ile z tego co tam widziałam to była "podkolorowana" prawda, w większości oglądałam jakieś zwierzaki i tak chyba zostanie.

Magda i Piotr Mieśnikowie w swojej książce postanowili zajrzeć tam, skąd większość z nas odwraca wzrok z lękiem lub odrazą. „Jesionka dla trupa” to zbiór reportaży i rozmów z ludźmi, dla których śmierć jest codzienną rutyną, rzemiosłem i – co autorzy podkreślają z całą stanowczością – potężnym biznesem. To portret branży, która operuje na styku sacrum i profanum, gdzie wielkie emocje i żałoba zderzają się z chłodną kalkulacją zysków. Autorzy oddają głos grabarzom, balsamistom, właścicielom domów pogrzebowych oraz pracownikom krematoriów. Dzięki temu czytelnik otrzymuje obraz niezwykle plastyczny i surowy. Dowiadujemy się o technicznych aspektach przygotowania zwłok do pochówku, o tym, jak „ceruje się” ciało po sekcji, oraz o ewolucji estetyki pogrzebowej w Polsce. Mieśnikowie nie boją się pytań trudnych i niewygodnych, drążąc tematykę nadużyć, walki o „klienta” pod szpitalami czy specyficznego czarnego humoru, który dla pracowników branży jest jedynym sposobem na zachowanie zdrowia psychicznego. To pozycja bardzo solidna, która zaspokaja ciekawość, ale zachowuje odpowiedni dystans. Odwaga i bezpośredniość: Autorzy nie stosują eufemizmów. Piszą o rozkładzie, zapachu i fizjologii śmierci w sposób naturalistyczny, co może być wyzwaniem dla wrażliwszych czytelników, ale stanowi o autentyczności reportażu. Ludzki wymiar branży: Najciekawsze są momenty, w których Mieśnikowie przebijają się przez cynizm swoich rozmówców, pokazując ich jako ludzi, którzy mimo oswojenia ze śmiercią, wciąż potrafią być poruszeni tragedią. Dynamika narracji: Książka jest napisana stylem reporterskim – krótkie zdania, konkret, brak zbędnego patosu. Powoduje to, że przez te trudne tematy przechodzi się zaskakująco szybko. Pewnym mankamentem, który wpływa na ocenę, jest momentami zbyt duży nacisk na sensacyjność. Niektóre anegdoty wydają się dobrane pod kątem „szoku”, co sprawia, że szerszy kontekst społeczny czy etyczny schodzi czasem na drugi plan. „Jesionka dla trupa” to lektura, która odczarowuje tabu. Mieśnikowie pokazują, że śmierć to nie tylko koniec drogi, ale skomplikowana machina, w której każdy trybik ma swoją cenę. To książka dla osób o mocnych nerwach, które chcą zrozumieć, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami kaplic i prosektoriów. Choć bywa turpistyczna, ostatecznie uczy szacunku do życia i do tych, którzy wykonują tę niewdzięczną, a przecież niezbędną pracę.

Czy zastanawialiście się kiedyś kim jest psychopata? Jeżeli przyjmiemy, że to osoba z zaburzeniami to czy da się ją wyleczyć? Ludzie się takimi rodzą, a może los je kształtuje? Czy takie osoby żyją niezauważalnie wśród nas i jak je rozpoznać?Na te i wiele innych pytań pomoże odpowiedzieć powyższa książka. Pomimo książki sklasyfikowanej jako nauki społeczne czytało się bardzo prosto i z zainteresowaniem. Nie było w niej medycznego żargonu a autor bardzo ciekawie opowiadał historie przedstawionych typów. Mamy siedem rozdziałów charakteryzujących typy: zabójca, naciągacz, kłamca, pasożyt, osobowość z pogranicza, bezlitosna i zresocjalizowany. Nie są to przykłady takie jak znamy z filmów np. typu Haniball Lecter, inteligentny i sprytny, bezlitosny i wytworny, lub John Doe z filmu siedem, który zabijał ofiary cechujące się łamaniem jednego z siedmiu grzechów głównych. W tej książce są to normalni ludzie. Tacy jakich spotykamy każdego dnia na ulicach. Ich przeszłość wpływa na rozwój ich świadomości i przekonań a w pewnym momencie coś nie zgrzyta tak jak powinno. Nie czują empatii, chcą górować nad innymi bądź są bezgranicznie przekonani o swoich racjach. Każdy z nich jest inny. Często psychopatia mylona jest z innymi zaburzeniami a sami chorzy nie wiedzą kim są. Zaburzenie objawia się nagle, lub może trwać przez całe życie. Autor charakteryzuje te cechy przy których powinniśmy być czujni. W życiu nigdy nic nie wiadomo. Bardzo dobra książka i serdecznie wam ją polecam.

"Mursz" to druga część historii Poli którą poznaliśmy w "Topieliskach". Ewa Przydryga posiada umiejętność tworzenia fabuły która już od samego początku wciąga czytelnika swoimi mackami. Wydarzenia osadzone w Duchnym Lesie, tajemnice sprzed lat, mrok, trzy linie czasowe i skondensowana fabuła to dla mnie znak dobrej książki. Wiem, że nie jest to najlepsza książka Ewy ("Perseidy" nadal na pierwszym miejscu) jednak nie zawiodłam się na tym tytule. Było ciekawie, było zawile, czasem miałam  problem z ustaleniem w którym momencie historii jestem, ale większych zarzutów nie mam.

Autorka zebrala dane, spisala je, uporzadkowala i dala do druku. Ksiazka troszeczke juz nieaktualna, od tego czasu Straz Graniczna jest w mediach na codzien i dzialanosc Strazy bardzo dzieli Polakow, w zwiazku z kryzysem w Bialowiezy. Ale wracajac do ksiazki, material jest przedstawiony bardzo dobrze, czytelnik jest wrecz zadziwiony tym ogromnym zakresem dzialanosci tego sektora. I nawet mysli sie, ze warto by bylo by cala dzialalnosc roznych sektorow byla przedstawiona w takich wlasnie ksiazkach, bysmy sie nauczyli doceniac ludzka prace i ogrom wyzwan z ktorymi pracownicy na codzien sie borykaja. Pomyslowosc bowiem wszelkiego rodzaju zlodzieji i przemytnikow jest bardzo imponujaca, o czym czytamy z wielka ciekawoscia. W pewnym momencie jednak zaczynamy sie nudzic tym powtarzanym schematem tego pisarstwa. Sa to zazwyczaj krociutkie rozdzialiki, ciut wieksze niz paragrafy, kazdy z osobnym podtytulem, tak samo przez setki stron. Autorka, jakby przewidujac to ze w pewnym momencie nam sie zacznie powaznie nudzic, przenosi nas za granice. Autorka opisuje rozmaite przestepstwa, w tym, wielokrotnie, transport nielegalnych emigrantow, nie podejmuje jednak zupelnie aspektu ludzkiego tego kryzysu humanitarnego. I nie mam na mysli tego jak odbierane jest to przez samych emigrantow, ale, jak to jest odbierane od strony pracownikow. Aresztowania, przewozenie do obozow, przesluchania zabiedzonych i wymecoznych osob, czesto dzieci i kobiet, to zajecie bardzo trudne od strony psychologicznej. Z drugiej strony, Straz Graniczna jest obiektem krytyki roznych grup. Autorka, bojac sie najwyrazniej ze napisze cos co sie nie bedzie Strazy podobac, trzyma sie bardzo daleko od jakiejkolwiek krytyki, boi sie nawet czegos najprostszego - stawiania pytan (ktore sie czytelnikowi same nasuwaja). I tu jakby mamy jakiez uczucie zawodu, nie chodzi przeciez o atak na Straz Graniczna, nie tego szukalismy, ale wlasnie obiektywne i krytyczne spojrzenie, co nie wyklucza szczerego szacunku. Zamiast tego, wyszedl jej piekny panegiryk. A ja nie wiem jak to sie ma do reporterstwa. Krytykujac ksiazke z innej strony, trzeba tez stwierdzic ze o prawach regulujacych status uchodzczy, czy o procedurze skladania podania o azyl, o jakichkolwiek procedurach emigracyjnych, autorka nie wie nic. Uznala ze to poza tematem ksiazki. A wielka szkoda. Brak nawet najprostszych statystyk emigracyjnych.

Przerażająca historia maltretowanych dzieci. Louise i David Turpin mieli 13 dzieci w wieku od 2 do 29 lat, kiedy jedna z córek zdołała uciec i wezwać pomoc. Dzieci nie chodziły do szkoły, były bite, głodzone, przykuwane do łóżek. Kąpiel mogły brać raz w roku. Przebierane i myte były tylko do zdjęć szczęśliwej rodziny. To był bardzo głośny proces, podczas którego Turpinowie zostali skazani na dożywocie z możliwością warunkowego wyjścia po 25 latach. Czytając tę książkę musiałam ją odkładać, bo tragedia była tak potworna, że nie potrafiłam dalej czytać. Dokładam wam link do artykułu, a wy sami zdecydujcie czy chcecie to czytać.

„Każdego dnia widziałem coraz czarniejsze słońce” – w skrócie tak wyglądała trzyletnia emigracja w Norwegii Piotra Mikołajczaka, współautora najlepszych (pewnie nie tylko moim zdaniem) polskich reportaży o Islandii. „NOrWAY” to historia bardzo osobista i prawdziwa, choć chciałabym myśleć, że była tylko jednym z wielu niepokojących snów autora. To Norwegia bez instagramowego filtra – „mroczny Eden” z Polakami w roli głównej, aż za bardzo wpisującymi się w gorzki stereotyp. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że kraj, który widziałam na własne oczy w pełnych barwach, w opisywanym przez Piotra okresie był czarno-biały niczym nasze wyobrażenia o czasach wojennych. Pewnie dalej taki jest, dla emigrantów przekonanych o tym, że zdołają schować się w nim przed bolesną przeszłością. Tymczasem Norwegia niczego nie obiecuje – wymaga zrozumienia i nagradza według sobie tylko znanych reguł. Podziwiam Piotra za odwagę w odsłanianiu tego, co pewnie najchętniej zakopałby w głębokiej nieświadomości. Za ironiczny język, którym sama nieraz broniłam się przed bezradnością, więc jest mi cholernie bliski. A przede wszystkim za to, że przetrwał – bo było warto i się dało, wbrew wszelkim znakom na niebie i ziemi. Biorę to sobie jako życiową dewizę.

True crime o Wampirze z Düsseldorfu, Peterze Kürtenie. Mozna dowiedziec sie czegos zarowno o jego dziecinstwie jak i zbrodniczej dzialalnosci. Sporo makabrycznych opisow, bo i rzeczy jakich dopuszczal sie wampir byly calkowicie zdegenerowane i krancowo brutalne. Autor niepotrzebnie skupia sporo uwagi na zbednych opisach miejsc, gdzie bez znajomosci topografii Düsseldorfu czytelnik glupieje. Peter Kürten, jego zachowania, sposob dzialania, a takze czas przez jaki popelnial zbrodnie wydaja sie zupelnie niedorzeczne. I gybym nie wiedzial co czytam, bylbym szczerze przekonany, ze mam do czynienia z fikcja literacka i wybitnie spaczona wyobraznia autora.

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorem, który zaskoczył mnie całkiem pozytywnie swoją powieścią. Akcja toczy się na ulicach Poznania. Z placu zabaw znika nagle dziewczynka. Czy wyszła z kimś znajomym, czy została porwana? Tego próbuje dowiedzieć się poznańska policja. Podczas śledztwa wychodzą na jaw morderstwa sprzed lat. Do tego dochodzą kolejne zniknięcia. Policjantka, która prowadzi sprawę, prosi znajomego jasnowidza o pomoc. Czy ta pomoc okaże się skuteczna? Czy pozostali uwierzą jasnowidzowi, czy jednak swojej intuicji? Co mają wspólnego zaginione dzieci z morderstwami z przeszłości? Wciągająca od pierwszych stron powieść na pewno odpowie Wam na te pytania. Jest tu trochę archiwum X i paranormalnych wątków, ale do fantastyki jednak daleko. Bardzo przyjemnych kryminał, polecam serdecznie !

Ode mnie 6,5 / 10, byłoby więcej, ale książka zdecydowanie za szybko się kończy. Wciągnęła mnie od początku i przeczytałem ją dosłownie w 2 dni. Widać, że Autorowi nieobce są tematy historyczne czy politologiczne. To moja pierwsza przygoda z Robertem Ziębińskim, na pewno sięgnę po inne pozycje jego autorstwa. Pozdrawiam!

Jako ratownik wodny będę trochę nieobiektywna i uwazam, że dało się ten temat przedstawić lepiej. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to książka potrzebna, miejmy nadzieję, że otwierająca oczy tym, którzy nie czuli do tej pory respektu do wody, ale też do samej pracy ratowników.