Nie widziałem, jak płaczesz. Wiersze wszystkie

AR-CY-DZIE-ŁO. Wiersze autorów są zabawne, a pytania obok nich imitujące podręcznik szkolny jeszcze bardziej. Bardzo ładne wydanie - twarda okładka. Dzięki wszytej w grzbiet wstążeczce już nigdy nie będę miał problemu z odnalezieniem miejsca, w którym skończyłem lekturę, rozważając jeszcze przez długie po niej godziny co tak naprawdę autor miał na myśli. Czy "piłka" to tylko "piłka", a może oznacza ona naszą planetę, którą "grają" miliarderzy? Tyle pytań, a taka mała książka.

Bardzo trudno na chłodno oceniać te wiersze, pisane z głębi rozpaczy najgłębszej, jaka może spotkać człowieka, pisane z bólu i pomimo bólu i żeby ulżyć w bólu. Piękno i płacz i przenikanie do dna trzewi, do ostatniego nerwu, od opuszków palców aż po linię między życiem a śmiercią. Kto nie boi się uczuć, niech przeczyta. Tego nie da się zapomnieć. To poezja równie potężna jak "Treny" Kochanowskiego i "Anka" Broniewskiego.

„Świat pieskieje” – to proste stwierdzenie mogłoby służyć za motto tomu, za który Jerzy Jarniewicz otrzymał Nagrodę Literacką Nike. „Mondo cane” nie jest jednak jedynie lamentem nad kondycją współczesności; to bezlitosna, a zarazem czuła sekcja zwłok naszej codzienności, przeprowadzona językiem ostrym jak skalpel. Estetyka szoku i pęknięcia Tytuł nawiązuje do słynnego nurtu kina dokumentalnego (shockumentary) z lat 60., który epatował okrucieństwem i dziwactwami świata. Jarniewicz przyjmuje podobną strategię, ale przenosi ją na grunt intymny i językowy. Jego wiersze to migawki z życia, które „wyszło z formy”. Poeta rejestruje rozpad więzi, starzenie się ciała, medialny szum i wszechobecną przemoc, która spowszedniała nam tak bardzo, że oglądamy ją przy porannej kawie. Siłą tego tomu jest odrzucenie wielkich metafor na rzecz konkretu. Jarniewicz pisze o rzeczach „niskich”, o fizjologii, o śmieciach, o brudzie za paznokciami rzeczywistości. Robi to jednak z niesamowitą dyscypliną słowa. Tu nie ma zbędnych przymiotników – każda fraza jest uderzeniem, które ma wytrącić czytelnika z samozadowolenia. Krytyka: Między empatią a cynizmem Niektórzy zarzucają „Mondo cane” nadmierny pesymizm lub pewną „pozowalność” na brutalizm. Można odnieść wrażenie, że autor momentami zbyt lubuje się w estetyce brzydoty, co u mniej cierpliwego czytelnika może wywołać odruch obronny. Czy świat rzeczywiście jest aż tak „pieski”? Czy w tej kronice upadku jest miejsce na nadzieję? Jarniewicz zdaje się odpowiadać, że nadzieją jest samo nazywanie rzeczy po imieniu – akt odwagi, by nie odwracać wzroku. Werdykt „Mondo cane” to jedna z najważniejszych polskich książek poetyckich ostatnich lat. Jarniewicz udowadnia, że poezja nie musi być „ładna”, by być prawdziwa. To lektura bolesna, irytująca, ale magnetyczna. Poeta nie oszczędza nikogo – ani siebie, ani czytelnika, ani świata, który opisuje. To zapis życia w czasach po katastrofie, która wydarzyła się tak cicho, że prawie jej nie zauważyliśmy.

Zbiór różnorakich przemyśleń i życiowych wskazówek Bruce'a Lee. Postaci z pewnością nietuzinkowej, i niemal z każdym kolejnym rokiem, mijającym od jego (przedwczesnej) śmierci - obrastającej coraz to większą legendą... Niewielu w historii miało tak wielki wpływ na ogólnoświatowe zainteresowanie sztukami walki. Nie tylko zresztą ich skutecznością w ewentualnej, fizycznej konfrontacji, ale i - powiedzmy, duchowo/filozoficzną otoczką. A cały ten "boom na ową wiedzę" jeszcze (wielokrotnie) nasilił się po nieco zagadkowym zgonie bohatera niniejszej pozycji... Bruce Lee poświęcił praktycznie całe swe trzydziestoparoletnie życie sztukom walki. Żadnej nie odrzucał ani nie lekceważył, z każdej starał się brać to, co (według niego) najlepsze. By stworzyć "styl idealny", nie mający sobie równych... Grał także w filmach, propagujących (oprócz, oczywiście, samych pojedynków z jego udziałem) wartości, którymi starał się kierować w swoim życiu. Czyli odwagę, uczciwość, czy lojalność. Były to raczej niskobudżetowe produkcje, a finansowym sukcesem sławetnego "Wejścia smoka" - praktycznie nie zdołał się już nacieszyć... Do tego był bacznym obserwatorem otaczającej go rzeczywistości. Zaś oprócz wyżej wymienionej życiowej aktywności - dane mu było także poznać, nie zawsze przecież łatwe - życie "obcego" w innym kraju... Mimo nieustannego bycia w "życiowym ruchu" nie zaniedbywał też tzw.duchowości. Sporo czytał i myślał o sensie życia, znaczeniu naszego istnienia w całym tym "bałaganie", oraz roli śmierci, która prędzej czy później upomni się przecież o każdego... I właśnie ta książka to taki zbiór "myśli wszelakich" na "wszystkie ważne tematy". Z pewnością każdy Czytelnik znajdzie tu mniejszy czy większy fragment dla siebie, a być może z jakimś się nawet w pełni zidentyfikuje. Bo Bruce Lee, mimo, że nie żył przesadnie długo, to życiowym doświadczeniem i talentem (uważnego) obserwatora niejednokrotnie trafia w samo sedno opisywanych spraw/sytuacji. Choć niekiedy można poczuć się nieco zakłopotanym, gdy "mentor" w jednym miejscu pisze, by robiąc coś wykonywać to z pełnym zaangażowaniem i na 100 procent, zaś w innym - że jednak zawsze warto coś "zostawić dla siebie", i mieć w zanadrzu, tak na wszelki wypadek... Ale, generalnie, znajdziemy tu mnóstwo naprawdę ciekawych "życiowych drogowskazów", które zaskakują swą nieprzemijającą aktualnością...

Tomik zawiera odbicie współczesnego języka wykrzywianego przez kapitalizm - w szeroko pojętym marketingu; zniekształconego przez tłumacze oraz przesiąkające do lingua franca przesądy i stereotypy. Wszystko napisane nie po gramatycznemu, ku rozrywce czytelnika. Osobiście śmiałem się w głos - jestem młody i ten sposób komunikacji jest mi aż za dobrze znany. Choć tomik może skłaniać także do melancholicznych reflekcji na temat współczesnego upadku języka - to już nie jego kaleczenie ni łamanie; to istne piekielne tortury. Po 3 latach od wydania ujawnia się nieaktulaność - brak dodatkowego rozdziału: cytatów z rzygowin ChataGPT. 1. i 2. część przedstawiają nieudolne kampanie i hasła reklamowe - słowotok marektingowca. Wyobrażałem sobie, że są to odpowiedzi zestresowanego dyletanta na rozmowie kwalifikacyjnej, gdy rzucone zostaje - znane z filmów - pytanie: "Sprzedaj mi ten długopis / laptop / [cokolwiek]". 3. rozdział to kolekcja przynęt cyfrowych wyzyskiwaczy, oszustów, złodziei. Wszystkie coś łączy. 4. to przemielone przez tłumacz opisy aukcji i recenzji, zgaduję, że z chińskich portali aukcyjnych. Niezawodnie ludyczne. 5. - konkatenacja akapitów - panegiryk na cześć "goldendoodla". 6. rozdział to zeskrobane komentarze z youtube, gdzie pokazuje się niezbędność tej formy komunikacji we współczesnej globalnej wiosce. 7. to przetłumaczone - z kilkoma błędami - krótkie artykuły z niemieckiej prasy sportowej. Błędy tłumacza czasami wiele zmieniają - np. płeć zawodnika przelewa się między zdaniami. Przyznam się, że ostatnie dwa rozdziały najmniej zrozumiałem, były dla mnie obojętne. Oczywiście wydawnictwo warstwy znów pokazało, na co ich stać - złocone brzegi, tytuły utworów pisane złotą czcionką, złoto wszędzie. Ten kicz pasuje idealnie do poruszanej tematyki. 19.10.2024 - ostatnie sztuki tomiku dostępne w sprzedaży internetowej.

Konsekwencja Bonowicza [...] w nowym tomie Bonowicza obok niespiesznych, wręcz medytacyjnych opisów – widoku z okna na kobietę palącą papierosa na balkonie przeciwległej kamienicy czy uganiającego za ćmą kota Leona lub widoku pięknego jaśminu, który „nie aspiruje do doskonałości” (s. 12) – znajdziemy też wiersze z owym nerwem. Wcześniej nazywałam takie teksty „zaangażowanymi społecznie”, mając na myśli, że odnoszą się do burzliwych, aktualnych wydarzeń społeczno-politycznych. [...] Cała recenzja dostępna tutaj: https://nowynapis.eu/tygodnik/nr-181/artykul/konsekwencja-bonowicza

Spoglądam na stosik przeczytanych w tym tytułów i wychodzi, że ten kwiecień nostalgiczny wielce. Tęsknota za kimś, za czymś, za czasem przemijającym. Nie inaczej jest z poezją Pana Józefa. Był czas, że bardzo lubiłem jego twórczość, zwłaszcza tę pamiętnikarsko-obserwacyjną (vide „Koncert dla nosorożca. Dziennik poety z przełomu wieków” z 2005 roku). Minęło wiele sezonów i przypadkiem zgoła trafiłem na ten oto tomik. Liryka z lat późniejszych, znacznie dojrzalsza, naznaczona chorobą i cierpieniem, przez co i spojrzenie na świat mniej optymistyczne, z większym dozą pokory. Owszem, są tu również wiersze bardziej pogodne, ale cóż na to poradzę: teksty z rozdziału VI zatytułowanego niepokojąco „Niedziela. Słońce zagląda do szpitala” są po prostu najlepsze. Bezlitośnie obnażają nasze ukrywane lęki, o tym co nieznane, ale przyjdzie. Popatrzmy choćby na same tytuły: „Na tę podróż międzygwiezdną stale niegotowi”, „Stary człowiek i śmierć”, „Przypis do cierpienia”. Zaprawdę, jest o czym rozmyślać…

Zapis tego, co bezpowrotnie stracone. Od rzeczy najmniej istotnych takich jak krótkotrwałe zauroczenia, przywiązania I zależności. Aż po te najważniejsze - sens ziemskiej wędrówki, pytania egzystencjalne i refleksje osobiste. Nad wszystkim unosi się duch najbardziej znanego mieszkańca Drohobycza - Brunona Schulza. A wraz z nim poczucie końca czasów, końca historii i zbliżającego się rychło końca ludzkości. To poezja, która próbuje ocalić z nihilistycznym pesymizmem, ginący świat.

Wiersze czytam raczej rzadko, ale na twórczość pana Świetlickiego natknąłem się wcześniej, głównie za sprawą Świetlików, więc postanowiłem dać szanse. Powiem tak, jeżeli chcemy, żeby młodzi ludzie czytali poezję, to powinni poznawać ją w takiej właśnie formie. Wiersze Świetlickiego są krótkie, bezpretensjonalne i nieraz pełne humoru. Nie ma w nich śladu pompatyczności poprzednich wieków. Przy czym cały czas da się w nich wyczuć sporo refleksji na temat śmierci, samotności czy zwykłego rozczarowania otaczającym nas światem. Poeta pokazuje w zbiorze wiele twarzy; od gniewnego młodzieńca poprzez dojrzałego artystycznie twórcę, aż do współczesne, zgorzkniałe oblicze. Na minus końcówka tego tomu, gdzie Satyra polityczna wychodzi łopatologicznie i bez wcześniejszego polotu.

Reality Gdy przestaje bić serce ojca, biorę matkę i zanosimy dowód do odpowiedniego urzędu. Odcinają sobie z niego lewy górny róg, jak pukiel włosów na pamiątkę. Podobno w innych miastach tną na pół. Na pół? - nie dowierza matka. Biorę resztę dowodu w dwa palce. W kadr wciska się beżowe linoleum, kawałek mojego buta. W nim przetarta na palcu skarpetka, z tych tylko do biegania, gładko połyka stopę aż do kostki. Do zobaczenia, mówi do nas pani, która obcina. Nie sądzę, odpowiada matka, ale nie ma racji. • Bardzo intymne i zaskakująco bezpośrednie wiersze o śmierci, żałobie, życiu. Odważne i poruszające, czuję się "rozjechana" emocjonalnie. @wschod_bug

Ale to jest dobre. Trochę pomysł mi sie wydawał przekombinowany, fragmenty na fejsie grzesia jakoś nieprzekonywały - ale teraz mysle ze po prostu zle sie czyta wiersz na wallu, bo efekt jest więcej rewelacyjny. Fajne w tym jest to, ze jest to, ha ha, powazne. No prawie. Znaczy nie ze nie dowcipne, bo bywa bardzo, ale zdecydowanie nie jest to ot wygłup czy popis (niesamowitych swoja droga) formalnych autora zdolnosci. szapo ba i takie tam.

Odkryłam przyjemność czytania poezji w podróży. Kiedy jestem gdzieś pomiędzy. „Miasto indu” Katarzyny Dąbrowskiej znakomicie towarzyszyło mi w drodze. Każdy wiersz zabierał mnie do świata innych emocji, przeżyć i refleksji. Mogłam je sobie przymierzyć. I odnaleźć się w nich. I to było bardzo dobre.

Mam słabość do haiku, dlatego zaczęłam gromadzić swoją prywatną kolekcję poświęconą tego typu poezji. Ten tomik jest moim drugim nabytkiem i jednocześnie pierwszym czytanym w polskim tłumaczeniu. Podobnie jak sam zamysł haiku, wydanie tego tomiku jest proste i minimalistyczne, co widać już po jasnej, estetycznej okładce. Każde haiku przedstawione jest w japońskim oryginale, oraz w polskim tłumaczeniu autorstwa Beaty Szymańskiej i Anny Kuchty. Szkoda, że do japońskich wersji haiku nie dodano furigany - dałoby to dużo frajdy osobom uczącym się języka Kraju Kwitnącej Wiśni. Jeśli chodzi o samo tłumaczenie, to już we wstępie jedna z tłumaczek zaznacza, że założeniem tego przekładu było przedstawienie wierszy w sposób bliski polskiemu czytelnikowi. Nie do końca jestem przekonana do tego podejścia, wydawało mi się, że dużo rzeczy umykało w tłumaczeniu. O wiele bardziej do gustu przypadł mi angielski przekład w poprzednio czytanym zbiorze haiku. Zestawienie poetów haiku w tym tomiku jest dosyć klasyczne. Są to: Matsuo Bashō, Yosa Buson, Kobayashi Issa i Masaoka Shiki. Samych wierszy jest dosyć dużo i czytając je, można wyczuć styl i główne motywy opisywane przez poszczególnych autorów. Tomik czyta się szybko, a w trakcie czytania ma się wrażenie, jakby oczami wyobraźni oglądało się wystawę malarską, która przedstawia prostotę i piękno natury. Myślę, że ten zbiór haiku idealnie sprawdzi się jako forma medytacji, która pozwoli na chwilę odpocząć od pędu życia. (Wyzwanie czytelnicze LC na marzec 2023: Przeczytam tom poezji)

Fascynująca postać, niesamowite wiersze. Świrszczyńska pisała w taki sposób, że momentami zapiera dech przy lekturze. Jest w swoich wierszach brutalnie prawdziwa, opowiada koszmar wojny bez ozdobników, ale z taką samą bezpośredniością porusza tematy intymności, macierzyństwa, słabości kobiet w relacjach z mężczyznami. Nie da się nie zauważyć jej pisania, nie da się go też zapomnieć.

Ostatni tom Louise Glück, wydany niedługo przed jej śmiercią, jest lekturą przedziwną – rzadką, chłodną i niemal całkowicie pozbawioną ozdobników. Autorka, znana z tego, że potrafiła nadać mitologiczną rangę najprostszym gestom, tym razem schodzi do poziomu elementarnego. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam jej niesamowitą dyscyplinę językową i odwagę w mierzeniu się z nicością, choć przyznaję, że jej hermetyczność może stanowić dla czytelnika barierę trudną do pokonania. Tytułowe „przepisy” nie są instrukcjami kulinarnymi, lecz raczej rytuałami przejścia. Wspólnota, o której pisze Glück, to grupa ludzi przygotowujących się na zimę – nie tylko tę kalendarzową, ale i ostateczną. Wiersze są krótkie, rwane, przypominają szeptane instrukcje: jak zbierać mech, jak przygotować się na mróz, jak znosić starość. Autorka porzuca tu dawną, gwałtowną pasję znaną z „Dzikiego irysa” na rzecz tonu niemal beznamiętnego, co czyni lekturę doświadczeniem metafizycznym. To poezja „kości”, z której zeskrobano całe zbędne mięso metafor. Krajobraz po bitwie Wizualnie i emocjonalnie tom ten jest skąpany w bieli i szarości. Glück przygląda się procesowi znikania – zarówno fizycznego, jak i pamięciowego. Pojawiają się tu postacie starego rzemieślnika, siostry, niemego świadka. Wszystko jest tu wyciszone, jakby przykryte grubą warstwą śniegu. Noblistka mistrzowsko operuje ciszą między wersami; to, co niewypowiedziane, waży tu znacznie więcej niż same słowa. Jest w tej poezji coś z haiku – dążenie do uchwycenia istoty bytu w jednym, błyskotliwym, choć często bolesnym spostrzeżeniu. Siódemka to nota dla dzieła skończonego i spójnego, które jednak ze względu na swój skrajny minimalizm może wydawać się niektórym odbiorcom zbyt suche. To nie jest tom, który uwodzi czytelnika; on raczej stawia go przed lustrem i zmusza do patrzenia w ciemność. Brak tu emocjonalnych punktów zaczepienia, do których Glück przyzwyczaiła nas w swoich wcześniejszych pracach. „Zimowe przepisy...” to książka, którą się respektuje bardziej, niż kocha – jest imponująca jako intelektualny testament, ale bywa zbyt chłodna, by w pełni poruszyć serce przy pierwszej lekturze. „Zimowe przepisy naszej wspólnoty” to pożegnanie wielkiej artystki, która do samego końca pozostała wierna swojej surowej estetyce. To solidne 7/10 – pozycja obowiązkowa dla badaczy twórczości Glück i miłośników poezji esencjonalnej. To tomik o godności, jaką niesie ze sobą akceptacja końca, i o tym, że nawet w najgłębszej zimie istnieją zasady, których warto przestrzegać, by nie stracić człowieczeństwa.

Czytając Małe powinności, odczuwam zachwyt, ale i zdziwienie, że tak świetna poezja nawet na rynku (tak, niestety kapitalistycznym rynku) książki gdzieś przepada. Oczywiście że niesłusznie, bo bardzo wiele książek w topkach sprzedaży to dobrze skrojone produkty, które nie mają nic z sztuką do czynienia. A tu taka perełka. A Oparek w tym tomiku jawi się jako artystka wybitna. Język zachwyca, a sama treść zostawia z dużym niepokojem. Oparek przygląda się w tym tomiku przyglądającym się przemocy. Czyli nam samym. Bierze na tapet głośne sprawy uwięzionych w piwnicach dziewczynek, kobiet. Pokazuje, że nawet po uwolnieniu te kobiety są w niewoli, oczywiście innej, ale biorąc skalę szumu medialnego, równie opresyjnej. Niewola oczekiwań społecznych jest zatem chyba głównym tematem. Kobieta uwolniona okazuje się ma masę "małych powinności" i w zasadzie jej wola się nie liczy. Przypomina mi się zresztą sprawa wstrząsająca z polskiego podwórka, Kasi Nowak, która po horrorze zafundowanym jej przez księdza, niemałe piekło przeżywa już na wolności. Bardzo zachęcam. Wiem, że poezja jest passe, ale ten tomik naprawdę może przemówić do wielu z Was. IG: @somniumscipionis

Gdy miałem dwadzieścia parę lat – szukałem i znalazłem. Znalazłem Świetlickiego. Był odklejony od szarej rzeczywistości, schowany gdzieś w kołnierz, za papierosem i za okularami. Jego mroczne frazy dawały miły chłód, jakiś bunt, własny nieporządek. I postanowiłem zostać poetą. Zapewne i inni poeci mieli w tym swój jakiś udział, ale muzyka rockowa z tekstem, wywalała w jakąś inną przestrzeń. Kasety „Ogród Koncentracyjny” i „Cacy Cacy Fleischmaschine”, a potem kolejne. I mogę sobie teraz – pięćdziesięcioletni - rzadko słuchać Świetlików, ale one grają sobie same w mojej głowie – np. fraza ze zbliżającymi się cmentarzem i supermarketem („Opluty 05”),fraza z grzybem-robakiem, albo że „szalenie delikatny jestem na kacu” („Delikatnienie”). No i ten najpiękniejszy utwór „Franek Chrzonszcz” z marzeniem, by wyjechać, aż paszport zanieczyści się tysiącami palców, gdzie „Ludzie niczego nie chcą ode mnie. I Nikt nic.” I bywa, że sobie szyderczo zazłowieszczę „Henryk Kwiatek!”, bo świat nas zje, a wiara nas nie uratuje... Mam takie przemyślenie, że „Mistrz” ustawił nie tylko mnie, ale wielu poetom, taki profil, taki awatar – cynicznego, ironicznego idealisty, pesymistycznie wpatrzonego w przyszłość. Osobnego, niedostępnego (legenda, że książki dawane Świetlickiemu przez młodych poetów, autor zostawia gdzieś w nocnych barach),wkurzonego (wulgaryzmy). Muszę być taki – wtedy wygram. Mam się dystansować od jakiejkolwiek wspólnoty, przyjaźni. Ma mnie mierzić Słońce. Żadnych nadziei, chłodny dystans, rezerwa, beznamiętność, piwnica, samotność, neuro. Kolejka, buch, kolejka, neuro. Iluż odgrywa ten wyreżyserowany spektakl, „jestem w nastroju nieprzysiadalnym”, „mam już jeden nóż w plecach, i nie ma w nim miejsca na następne”? Tylko, że teraz sześćdziesięcioletni poeta, piszący swoje kolejne wiersze, które gloryfikują stan introwersji, przestał wydawać mi się atrakcyjny. O ile kiedyś za młodu zapadanie się w sobie, wydawało mi się takie fajne, buńczuczne, męskie, to teraz pławienie się w posępności, wydaje mi się takie proste i haniebnie straceńcze. I wybierając z „Sierotki” wiersze „antyludzkie”, z jednej strony cmokam, że takie fajne, a z drugiej strony jestem zły. Bo jego wiersze mają swoją siłę rażenia. Ergo: odbiorcy poezji Świetlickiego są „antyludzcy” przez niego. Poczytajcie poezję współczesną, tam akolici Świetlickiego nasączają pesymizmem swój poetycki język. W ogóle tak strasznie mnie olśniło, że cały ten tom, jest napisany w kontrze do przykazania miłości. „Kochaj bliźniego swego” zastąpiło: „Unikaj bliźniego swego”. I gdy słyszę „Nie lubię ludzi”, gdy przegrywam jako potencjalne towarzystwo - z roślinnością ruderalną i ruinami wielkiego przemysłu Tomaszowa, to wiem, że przegrałem ze Świetlickim. Przegrałem, bo jego „antyludzka religia” ma dużą siłę. I nie nawrócę. Misjonarz z kawą jest bezradny, wobec pokusy wielkiej izolacji, hermetycznego kasku z obietnicą wielkiego kosmosu samotności. Weźmy „Sierotkę”. Pierwszy wiersz: autora śmieszą ludzie, którzy się nim zajmują. Zatem wyśmiany, czytam dalej, a dalej jeszcze celniej, jeszcze dosadniej: „Nie byj ze mną” („Jimi Czeczen”) - nikt jeszcze tak czarująco nie zniechęcał do siebie. Nikt tak dokładnie nie odgradzał się: „Nie machać żadną flagą, jakiejkolwiek barwy, to trudne lecz możliwe. Pozacierać ślady i wybudować arkę. Świat odesłać w arce.” To jest fascynujące jak zło. Zachwycam się i przerażam tą frazą. Nikt tak nie straszył bliźnim, nie straszył Bogiem: „to na pewno nie Jezus. On już nasycony, w lepszej parafii siedzi. (…) Nie otwieraj nikomu (…) namolny świat tutaj dzwoni, chce koniecznie coś ci zatrutego powiedzieć, chce czegoś zabronić (...)”. Świat ma być tłem, niech będą tylko pory roku, łagodnie przechodzące jedna w drugą. Tak! Piękny jest wiersz „Ludzina”. Przeszedł mnie dreszcz. Ludzie straszni jak orkowie z książek Tolkiena. „To są gęby na nogach. To narzędzia płciowe schowane w domach. Z religią wakacji i chorągwiami z symbolami (...)” Ten wiersz jest tak mocny, że zrobiłem minę Morrisona śpiewającego „The End” i postanowiłem, że muszę go jakoś przerobić, odwrócić, pokonać. Wyobrażam sobie poranek poety, podniesienie powiek i mocne postanowienie samotności. Wyobrażam sobie poranne golenie, w którym zza pleców wyłania się złe, chichrzące się złe, mówiące: „oby w bezludzie, oby w bezludzie”... Są w tym tomie dokuczki osobiste – dostaje się prezydentowi, lewicującym poetom i prawicującym poetom. Jest heheszka z pobitego poety robiącego sobie słitfocie – „w rankingu tematyki wierszy przemoc jest na pierwszym, na drugim klimat, na trzecim wyklęci”. Ale często dostaje się ogółowi, wielkiej ludzkiej mazi, która ma tylko jedną płeć, która nazywa się pretensja. Pojawia się w tomiku „kochanie”, ale akurat jako „kochnie” (w zmyślnym, fajnym „Wierszu miłosnym”, w którym z laptopa zniknęła litera a),ale dużo większy ciężar ma wiersz o unikaniu ludzi. Możliwe, że „Wiersz sportowy” pozwala skuteczniej zaciskać pięści, zaciskać wargi, celniej patrzeć w horyzont. Ludzie to zło, a spokój zaznasz, gdy własny świat odgrodzisz okopem. Czy w tytułowym wierszu zamykającym książkę - pięknym i wzruszającym - jest trochę żalu, że wybrał jak wybrał? Ale nawet jeśli śpiewało się „teraz chcę być twoim psem”, "sieroctwo z wyboru" jest jakoś trudne do odszczekania. (bialafabryka.blogspot.com)

Krzysztof Kamil Baczyński (1921-1944) jest uważany za jednego z najlepszych polskich poetów. CAŁKIEM SŁUSZNIE, moim skromnym zdaniem... 🩶🖤🤎💙🤍🩶🖤🤎💙🤍🩶 W godzinach gorszego samopoczucia, w chwilach zwątpienia, rozterki czy wyjątkowo trudnego dylematu, rozstaju dróg ZAWSZE SKŁANIAM SIĘ KU POEZJI. 💙🩵🩷💜❤️🧡💛💚 ONA LECZY JAK BALSAM - zbolałą Duszę, poprawia zły dzien, marną, zimową aurę, przegania chmury, uczy słuchać ❤️, zatrzymuje pęd Życia. K. K. Baczyński zajmuje w moim ❤️ MIEJSCE absolutnie WYJĄTKOWE. 1. Jak Halina🩵Poświatowska (Halina Poświatowska z domu Myga, ur. 9 maja 1935 w Częstochowie, zm. 11 października 1967 w Warszawie, polska poetka oraz pisarka.). 2. jak Bolesław💚Lesman. (Bolesław Jerzy Lesman, także Bolesław Leśmian ps. Saturator, ur. 13 listopada 1924 w Łodzi, zm. 1977 lub 1981 w RFN). 3. Krzysztof Kamil🩷Baczyński, ps. Jan Bugaj, Emil, Jan Krzyski, Krzysztof, Piotr Smugosz, Krzysztof Zieliński, Krzyś (ur. 22 stycznia 1921 w Warszawie, zm. 4 sierpnia 1944 tamże) – polski poeta czasu wojny, starszy strzelec podchorąży Armii Krajowej, podharcmistrz Szarych Szeregów, jeden z przedstawicieli pokolenia Kolumbów. WYBITNY POETA. 💙🩶🖤🤍❤️💜🧡💛💚💙🩵🩷 Prezentowane wiersze doskonale to potwierdzają, wiarygodnie oddając nastroje i opisując trudne losy pokolenia "Kolumbów". Okrucieństwo II wojny światowej nie mogło nie znaleźć swojego echa wśród twórców, którym okupacja zabrała młodość, a czasem i życie... Baczyński zginął 4 dnia Powstania Warszawskiego. Jego żona 2 dni wcześniej. Umarli oboje bezpotomnie. 😞 "33 najpiękniejsze wiersze Krzysztofa Kamila Baczyńskiego" to subiektywny wybór z okazji 95 rocznicy urodzin autora. Wszystkie recytowane utwory opatrzone są ilustracjami dźwiękowymi.