The Twilight Zone

Nie mogłam się oderwać od tej książki, jest napisana wprost niesamowicie. Z pozoru język prozy jest prosty, autorka nie sili się na poetyckie wygibasy. Wystarczy jej opis dorastania w strefie mroku - reżimu Pinocheta. To, co zniewala, to perspektywa nastolatka, który na co dzień żyje w świecie otoczonym przez prześladowania, tortury, a po mieście jeżdżą czerwone Chevrolety.

Nie mogłam się oderwać od tej książki, jest napisana wprost niesamowicie. Z pozoru język prozy jest prosty, autorka nie sili się na poetyckie wygibasy. Wystarczy jej opis dorastania w strefie mroku - reżimu Pinocheta. To, co zniewala, to perspektywa nastolatka, który na co dzień żyje w świecie otoczonym przez prześladowania, tortury, a po mieście jeżdżą czerwone Chevrolety.

Pomimo, że ode mnie tylko 6, co niektórzy mogliby poczytać za fakt, że książka nie jest dobra, to pędzę ze sprostowaniem, że jest to porządna lektura i w ogóle każdemu ją polecam. Ja po prostu chyba liczyłem na to, że ta autorka zostawi mi więcej surowizny, natomiast czasami autorka ucieka w takie metafory, że mnie się to gryzło z dramatem tych ludzi, ale z drugiej strony może to takie damage control. Niezależnie od wszystkiego polecam!

Pomimo, że ode mnie tylko 6, co niektórzy mogliby poczytać za fakt, że książka nie jest dobra, to pędzę ze sprostowaniem, że jest to porządna lektura i w ogóle każdemu ją polecam. Ja po prostu chyba liczyłem na to, że ta autorka zostawi mi więcej surowizny, natomiast czasami autorka ucieka w takie metafory, że mnie się to gryzło z dramatem tych ludzi, ale z drugiej strony...

Narratorem jest dziennikarka, która na podstawie relacji naocznego świadka próbuje zrekonstruować ostatnie chwile ludzi, którzy zaginęli (zginęli) podczas krwawych rządów Pinocheta w Chile w latach 70-90 XX w. Wstrząsające rozliczenie, długo zostające w pamięci, warto przeczytać. 5/6

Narratorem jest dziennikarka, która na podstawie relacji naocznego świadka próbuje zrekonstruować ostatnie chwile ludzi, którzy zaginęli (zginęli) podczas krwawych rządów Pinocheta w Chile w latach 70-90 XX w. Wstrząsające rozliczenie, długo zostające w pamięci, warto przeczytać. 5/6

Wartko napisana próba poradzenia sobie z traumą dyktatury, która nadal wydaje się nie do końca rozliczona w zbiorowej świadomości. Nie byłem przekonany do tej semi-reportażowej formy - miałem wrażenie, że dowiaduję się mniej, niżbym chciał. Jednak ostatecznie myślę, że sprawia ona, że treść jest dużo bardziej strawna a czytając nie traci się sensu tej opowieści z horyzontu.

Wartko napisana próba poradzenia sobie z traumą dyktatury, która nadal wydaje się nie do końca rozliczona w zbiorowej świadomości. Nie byłem przekonany do tej semi-reportażowej formy - miałem wrażenie, że dowiaduję się mniej, niżbym chciał. Jednak ostatecznie myślę, że sprawia ona, że treść jest dużo bardziej strawna a czytając nie traci się sensu tej opowieści z horyzontu.

Jak wyglądać może wyrównywanie rachunku krzywd w państwach tak ciężko doświadczonych dyktaturą jak Chile? Czy nieustanne grzebanie się w pamięci i stałe jej przywracanie może być taką właśnie terapią narodowego PTSD?
Taką w każdym bądź razie metodę przyjęła Nona Fernández, sięgając do pewnego sławnego artykułu-wywiadu, demaskującego zbrodniczy system i stającego się jednym z jego pierwszych choć od razu głębokich skruszeń, doprowadzających go ostatecznie do upadku.
Andrés Antonio Valenzuela Morales jest zdrajcą - zdradził swój kraj i swoją ojczyznę. Zdradził opresyjny i morderczy reżim, klikę rządząca państwem i bez mrugnięcia okiem wysyłającą na tortury i śmierć. Ale to tak systemowo, bo już poszczególni systemu funkcjonariusze mogli mieć właśnie żołądki wrażliwe na pewne widoki… Albo mimo nieodpowiednio “uformowanych” sumień znaleźli swego czasu zatrudnienie w aparacie opresji, a - jak widać - nie powinni. Zresztą z takimi funkcjonariuszami system przeważnie nieźle sobie radził, w odpowiednim momencie częstując ołowiem, a ich ciałami nawożąc rzeki i pustynie. Przeważnie…
Opowieść, którą dostajemy, dzieje się wiele lat po głośnej spowiedzi oprawcy i tamta historia jest już zamknięta (nawet tamten system już upadł, choć rozliczeń się nie doczekał); może stanowić co najwyżej bazę do dziennikarskich dociekań, domysłów czy retorycznych zapytań słanych w przeszłość… Sam zaś bohater pod zmienioną tożsamością ukrywa się w jednym z państw europejskich.
To swoisty reportaż, z wstawkami fabularyzowanych opowieści, próbujących odtwarzać kluczowe momenty życia autentycznych chilijskich postaci z przeszłości: i tych wielkich, i tych przypadkowo zamieszanych w koła historii bohaterów mimo woli. Retrospekcje znanych wydarzeń publicznych i politycznych mieszają się tu z codziennością ludzi niezaangażowanych w wielką Historię (bądź wmieszanych w Nią mimowolnie czy mimochodem),przywracając wydarzenia w ich naturalne tło mikrospołeczne.
Nie wiem czy nie za dużo w tym reportażu artyzmu? Czy nie nazbyt poetycko mówi się o zbrodniach i zbrodniarzach (nawet tych nawróconych)? Ostatecznie jednak przyznaję Autorce słuszność i prawo do takiego stylu, skoro tak mnie wcześniej zachwyciło literackie piękno “Słońca martwych”...

Jak wyglądać może wyrównywanie rachunku krzywd w państwach tak ciężko doświadczonych dyktaturą jak Chile? Czy nieustanne grzebanie się w pamięci i stałe jej przywracanie może być taką właśnie terapią narodowego PTSD?
Taką w każdym bądź razie metodę przyjęła Nona Fernández, sięgając do pewnego sławnego artykułu-wywiadu, demaskującego zbrodniczy system i stającego się jednym...

Zaskakująco dobrze się czyta, mimo tematyki, bardzo lekko się czyta. Może trochę zbyt lekko.

Zaskakująco dobrze się czyta, mimo tematyki, bardzo lekko się czyta. Może trochę zbyt lekko.

Nie czytałem opisu, a po okładce i tytule założyłem że to będzie dystopia. Szybko okazało się, że nie jest.

Forma świetna, nie byłem jej pewien w trakcie czytania, ale finalnie dobrze działa oddech od retrospekcji. Punkt widzenia autorki dodaje autentyczności i emocjonalnego zaangażowania w opisywane wydarzenia.

Pewnie po opisie nie zdecydowałbym się na lekturę, a tu bardzo pozytywne zaskoczenie! Pełne zaufanie do ArtRage!

Nie czytałem opisu, a po okładce i tytule założyłem że to będzie dystopia. Szybko okazało się, że nie jest.

Forma świetna, nie byłem jej pewien w trakcie czytania, ale finalnie dobrze działa oddech od retrospekcji. Punkt widzenia autorki dodaje autentyczności i emocjonalnego zaangażowania w opisywane wydarzenia.

Pewnie po opisie nie zdecydowałbym się na lekturę, a tu...

Gęsta, sklejona z mroku opowieść o zniknięciach i brutalności wojny, jaką prowadzi władza z niepokornymi. Ale była dla mnie przede wszystkim książką o wolności. Może to nieco wydumana myśl, ale przecież odwaga to wolność: by mówić prawdę, przyznać się do popełnionych czynów, by żałować.
Historie zaginięć łączy postać nieznajomego, który decyduje się opowiedzieć o okrucieństwie, w jakim brał udział. Odbiorcą jego słów jest dziennikarka, która wraca pamięcią do lat osiemdziesiątych, seriali telewizyjnych, pierwszych gier komputerowych i popowej muzyki, która mówił o świecie więcej niż teksty w gazetach. „Strefa mroku” znaczona jest reporterskim rytem, a jednocześnie osobistym doświadczeniem, strachem i bezsilnością (wówczas staje się poetyczną autobiografią). I tu właśnie dochodzi do rozłamu wątków – tak przecież łatwo pisać o śmierci i cierpieniu, wystarczy wsłuchać się w losy płaczących. Fernández idzie jednak o krok dalej – poprzez postać Moralesa ukazuje świat tych, którzy sprowadzali cierpienie. Wiele ich łączy – ci, którzy porywali, również odprowadzali swoje córki do szkół.

Pojedyncze historie zlewają się w zakrwawione błoto zapomnienia – miałem wrażenie przyglądania się rzece, której powolny nurt był strumieniem przeszłości. Nie ma znaczenia, skąd jesteś i w co wierzyłeś. Kiedy wejdziesz w strefę mroku, znikasz dla świata.
W tle Pinochet, Billy Joel i Space Invaders, kolejne zadziwiające połączenie, które u Fernández sprawdza się wyśmienicie.

Przekład Agata Ostrowska, okładka (przenikające się dwa światy? Światła latarek rozpalone w noc śmierci?) by Adam Walas i Lukasz Sawicki.

Gęsta, sklejona z mroku opowieść o zniknięciach i brutalności wojny, jaką prowadzi władza z niepokornymi. Ale była dla mnie przede wszystkim książką o wolności. Może to nieco wydumana myśl, ale przecież odwaga to wolność: by mówić prawdę, przyznać się do popełnionych czynów, by żałować.
Historie zaginięć łączy postać nieznajomego, który decyduje się opowiedzieć o...

Reportaż historyczny ale zdecydowanie inny bardzo autorski. Reporterka nie ukrywa siebie, swojego zaangażowania, przedstawia osobiste wątki.
Miesza prozę z poezją, dba o każde zdanie , więc to syta choć niewielka
Ksiazka

Reportaż historyczny ale zdecydowanie inny bardzo autorski. Reporterka nie ukrywa siebie, swojego zaangażowania, przedstawia osobiste wątki.
Miesza prozę z poezją, dba o każde zdanie , więc to syta choć niewielka
Ksiazka

Ciekawie opowiedziana historia "smutnych" i trudnych czasów w Chile z nie oczywistej, wymieszanej perspektywy-słowami świadków, oprawców i nagłówków gazet.

Ciekawie opowiedziana historia "smutnych" i trudnych czasów w Chile z nie oczywistej, wymieszanej perspektywy-słowami świadków, oprawców i nagłówków gazet.