Suicide Notes

Ksiażka porusza ważne tematy dotyczące zdrowia psychicznego. Autor w ciekawy sposób opisuje punkt widzenia nastoletniego, dość sarkastycznego nastolatka. Jednak bardzo zastanawiają mnie opisy przemocy seksualnej w książce. Główny bohater sam stwierdza, że nie chciał, że czuje się brudny, boi się pójść do toalety i wziąć prysznic żeby nie spotkać oprawcy. W jednej scenie chce się odepchnąć od oprawcy. Jednak pod koniec książki nagle główny bohater stwierdza że chciał. Mam wrażenie że autor nie rozumie powagi opisywanych zdarzeń i że nawet ten książkowy terapeuta powinien porozmawiać o tym ze swoim pacjentem. Sam koniec książki wygląda jakby był pisany ,,na kolanie na szybko". Mimo wszystko książkę, czyta się szybko, ciekawie, czytelnik chcę wiedzieć co zdarzy się dalej a nawet czasami może utożsamić się z uczuciami chłopca.

Ksiażka porusza ważne tematy dotyczące zdrowia psychicznego. Autor w ciekawy sposób opisuje punkt widzenia nastoletniego, dość sarkastycznego nastolatka. Jednak bardzo zastanawiają mnie opisy przemocy seksualnej w książce. Główny bohater sam stwierdza, że nie chciał, że czuje się brudny, boi się pójść do toalety i wziąć prysznic żeby nie spotkać oprawcy. W jednej scenie...

Podziwiam autora za niesamowitą zdolność prowadzenia narracji jako nastoletni chłopiec z problemami. Mogłabym uwierzyć, że ta książka to rzeczywiście dziennik piętnastolatka, który przeżył próbę samobójczą i próbuje odnaleźć się w rzeczywistości, w której jest traktowany zupełnie inaczej, niż przed tym strasznym krokiem.
Narracja jest pełna dystansu i humoru, choć traktuje również o rzeczach zupełnie poważnych. Świetna literatura młodzieżowa.

Podziwiam autora za niesamowitą zdolność prowadzenia narracji jako nastoletni chłopiec z problemami. Mogłabym uwierzyć, że ta książka to rzeczywiście dziennik piętnastolatka, który przeżył próbę samobójczą i próbuje odnaleźć się w rzeczywistości, w której jest traktowany zupełnie inaczej, niż przed tym strasznym krokiem.
Narracja jest pełna dystansu i humoru, choć traktuje...

Książka jest świetnie napisana. Można doskonale odczuć emocje bohatera oraz postaci z nim związanych

Książka jest świetnie napisana. Można doskonale odczuć emocje bohatera oraz postaci z nim związanych

Mam bardzo mieszane uczucia. Wydaje mi się że książka mogła zostać poprowadzona w... lepszym kierunku. Jeff jest świetną postacią tylko niestety według mnie napisana niespójnie i trochę kiepsko. Sama książka ma piękne przesłanie, które wiele ludzi mogło by przyjąć sobie do serca. Niech każdy będzie taki jaki chce i ch*j nam do tego.

Mam bardzo mieszane uczucia. Wydaje mi się że książka mogła zostać poprowadzona w... lepszym kierunku. Jeff jest świetną postacią tylko niestety według mnie napisana niespójnie i trochę kiepsko. Sama książka ma piękne przesłanie, które wiele ludzi mogło by przyjąć sobie do serca. Niech każdy będzie taki jaki chce i ch*j nam do tego.

Spodziewałam sie bardziej poważnej treści, ale książka sama w sobie była lekka do czytania.

Spodziewałam sie bardziej poważnej treści, ale książka sama w sobie była lekka do czytania.

Nie powiem, ile razy wracałam już do tej książki. Pierwszy raz sięgnęłam po nią jeszcze w szkole (matko, ile to lat minęło!) i pamiętam, jakie wrażenie zrobiło na mnie podejście autora do wrażliwego tematu, z jakim borykał się główny bohater — Jeff.

Z perspektywy czasu podchodzę do niej z nieco większym dystansem, ale nadal uważam, że zasługuje na półkę „Ulubione”.

Uwielbiam Jeffa i jego charakter, poniekąd utożsamiam się też z jego poczuciem humoru. To sprawiło, że naprawdę zżyłam się z bohaterem i rozumiałam go. Rozumiałam jego motywacje, uczucia i sytuację, co przy książkach z gatunku literatura młodzieżowa naprawdę rzadko mi się zdarza.

Autor poradził sobie świetnie z budowaniem napięcia i pomimo małej objętości pierwszego tomu, zdołał zawrzeć w nim wszystko, czego mógł oczekiwać czytelnik. Uważam, że ta książka jest naprawdę bardzo dobra i przeznaczona zarówno dla młodzieży, jak i dorosłych.

Każdy wyniesie z niej coś wartościowego dla siebie.

Nie powiem, ile razy wracałam już do tej książki. Pierwszy raz sięgnęłam po nią jeszcze w szkole (matko, ile to lat minęło!) i pamiętam, jakie wrażenie zrobiło na mnie podejście autora do wrażliwego tematu, z jakim borykał się główny bohater — Jeff.

Z perspektywy czasu podchodzę do niej z nieco większym dystansem, ale nadal uważam, że zasługuje na półkę...

Mam wrażenie, że podczas czytanie tej książki doświadczyłem wszystkich możliwych emocji. Rozbawiła mnie, ale też uderzyła. Pierwsza połowa naprawdę mi się podobała.

Rozumiem Jeffa, chociaż chyba nie potrafię się z nim utożsamić. Rozumiem Sadie, ale nie rozumiem jej zachowania. Moje ulubione postacie to zdecydowanie Amanda, Bone i Martha.

Uwaga, kiedy zaczęły się niezdrowe seksualne ekscecy z Rankinem i Sadie zrobiło się naprawdę niesmacznie. Nikt mnie nie ostrzegł, zaskoczyło mnie to w ten negatywny sposób.

Trwało za długo, nie do końca wiem, co wniosło do historii. Nie podobał mi się ten element, podejście Jeffa i nawet doktora. Na szczęście szybko znów zaczęło robić się fajnie, chociaż ta myśl została gdzieś z tyłu głowy.

"Notatki samobójcy" to emocjonalny rollercoaster. Ciekawi mnie co powiedziałby ktoś inny świeżo po przeczytaniu i które fragmenty uznałby za najbardziej interesujące lub zapadające w pamięć. To dobra książka do dyskusji na temat ludzi.

Może za mało researchu zrobiłem przed nie chcąc sobie spojlerować, ale wyszło jak wyszło - zbierałem szczękę z podłogi. Zagadka, do której rozwiązania dążyliśmy od pierwszej strony. Szczerze rozwiązanie mnie zaskoczyło, ale nie zdziwiło. Czy to co mówię ma sens?

Sama końcówka z jednej strony rozczarowująca, a z drugiej? Mam słabość do otwartych zakończeń. A to było wyjątkowo bolesne.
(Ha, podobno jest druga część, ale nie wiem czy trafi w moje ręce)

Nie czytajcie tego, jeśli macie doła. Nie czytajcie, jeśli nigdy nie mieliście. Mam wrażenie, że na "Notatki samobójcy" nie ma odpowiedniej pory. Czekałem, czekałem i chyba jest okej. Żyje, jakby co. Dzięki, Jeff.

~ 🦈

Mam wrażenie, że podczas czytanie tej książki doświadczyłem wszystkich możliwych emocji. Rozbawiła mnie, ale też uderzyła. Pierwsza połowa naprawdę mi się podobała.

Rozumiem Jeffa, chociaż chyba nie potrafię się z nim utożsamić. Rozumiem Sadie, ale nie rozumiem jej zachowania. Moje ulubione postacie to zdecydowanie Amanda, Bone i Martha.

Uwaga, kiedy zaczęły się...

Przezabawna, błyskotliwa, niemal komfortowa. Byłoby 10 gwiazdek, ale pojawiły się „ukochane” przeze mnie sceny intymne.

Przezabawna, błyskotliwa, niemal komfortowa. Byłoby 10 gwiazdek, ale pojawiły się „ukochane” przeze mnie sceny intymne.

Jeff po nieudanej próbie samobójczej trafia na oddział psychiatryczny, gdzie przez większość czasu robi wszystko, aby nie pozwolić sobie pomóc.
Tu mam trochę twardy orzech do zgryzienia, bo było w tej książce parę rzeczy, które mi przeszkadzały, a jednocześnie większość z nich trudno uznać za obiektywne wady, bo wynikają w dużej mierze z przyjętej koncepcji. Po pierwsze, autor bardzo długo utrzymuje w tajemnicy przyczynę próby samobójczej Jeffa, a przynajmniej chciał, żeby tak było, ale mu nie całkiem wyszło - i nie mogę tu za bardzo go winić, bo nie mógł przewidzieć, że tagi na książkowych portalach spalą mu cały suspens do gołej ziemi. Po drugie, główny bohater jest bardzo "nastoletni" - jest skupiony głównie na sobie, uważa się wyjątkowy za płatek śniegu, który jest lepszy od innych, bagatelizuje lub wręcz wprost wyśmiewa cudze problemy, bo prawdziwe problemy to ma przecież tylko on. Jest to dosyć realistyczna kreacja, co nie oznacza, że nie może być momentami irytująca. I w końcu po trzecie, które jest konsekwencją dwóch poprzednich punktów, w związku z tym, że większość książki zostaje poświęcona na słowne przepychanki pomiędzy Jeffem a lekarzem, temat, który jest głównym problemem zostaje ściśnięty na ostatnich stronach i potraktowany bardzo powierzchownie, bo zwyczajnie nie ma już miejsca, żeby go satysfakcjonująco pogłębić.

Jeff po nieudanej próbie samobójczej trafia na oddział psychiatryczny, gdzie przez większość czasu robi wszystko, aby nie pozwolić sobie pomóc.
Tu mam trochę twardy orzech do zgryzienia, bo było w tej książce parę rzeczy, które mi przeszkadzały, a jednocześnie większość z nich trudno uznać za obiektywne wady, bo wynikają w dużej mierze z przyjętej koncepcji. Po pierwsze,...

Zakończenie kompletnie zawiodło

Zakończenie kompletnie zawiodło