Mali WIELCY. John Lennon

Kolejna super odsłona cyklu Mali Wielcy. Ulubiona postać Michała z tych, które do tej pory przeczytał. Karol Darwin, autor teorii ewolucji. Michał uwielbia przyrodę, pewnie dlatego akurat ta postać jest mu najbliższa. W książce poznacie małego chłopca i dowiecie się jak nauczyciele wówczas przestawiali świat. Przeczytacie o jego podróży. Poznacie też urocze zięby :)

To drugi tytuł z serii Mali Wielcy , który wpadł mi w ręce znienacka i skradł moje serce. Seria skupia się ma sławnych postaciach ze świata literatury, muzyki, nauki. To proste opowieści przeznaczone dla starszych dzieciaków, które odsłonią tajemnice wielkich tego świata z nazwiskami których albo już się zetknęli, albo zetkną się w przyszłości. Wybór Astrid Lindgren był oczywisty. Jedna z najbardziej popularnych autorek książek dla dzieci. Matka słynnej Pippi, która od lat podbija dziecięce i nie tylko serca. Nie mogło jej porostu zabraknąć w tym gronie. Książka jest świetna dla niewprawnych jeszcze czytelników. Krótkie, proste zdania, do tego ładne kolorowe ilustracje na pewno zainteresują młodych czytelników, a przy okazji zajmą ich na trochę, bo historia jest wciągająca. Ot wielka pisarka okazuje się radosną dziewczynką, która pokochała książki od "pierwszego wejrzenia". Potem zbuntowała się przeciw światu i została młoda mamą, która swoim dzieciom wymyślała niestworzone historie o dzieciach. Chyba już wiecie dlaczego Pippi ma taką radosną i zarazem zbuntowana naturę :)

Seria Mali WIELCY to nasza najulubieńsza seria biograficzna dla najmłodszych. Systematycznie Hania, Natalka i ja poznajemy światowej sławy muzyków, aktorów, naukowców, polityków, pisarzy i malarzy. Dziewczynki uwielbiają serię, a i ja jestem nią zauroczona. Maria Isabel Sanchez Vegara potrafi w niezwykle przystępny sposób opowiedzieć o trudnym dzieciństwie, dorastaniu i wypracowanym niełatwo sukcesie tych nasławniejszych jak np. Aundrey Hepburn - bohaterka tej książki. Publikacja ta, to inspirująca historia ikony kultury popularnej, wybitnej aktorki o wielkim sercu i nieprzeciętnej osobowości, której jedną z najważniejszych ról było niesienie pomocy potrzebującym. Piękne ilustracje Amaii Arrazoli - jak kadry z filmów - dodają wartości książce. Jeśli jeszcze nie mieliście styczności z tą serią, to ogromnie ją polecam. Dla najmłodszych, "formujących" się wciąż odbiorców jest bardzo dobrym czynnikiem kształtującym. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

To była nieoczekiwana lektura. Ani jej nie planowałam, ani onią nie zabiegałam, po prostu wpadła w moje ręce znienacka. Ten konkretny egzemlarz miał umilić czas milusiñskim spędzony w kawiarni, gdzie ich ukochani dorośli akurat zapragnęli zaczerpnąć chwili oddechu od codzienności. Ja połknęłam tą pozycję w oczekiwaniu na kawę i ciacho. To prosta, ubrana w kilkadziesiąt zdań historia życia Królowej Kryminałów - Agathy Christie. Prostym językiem, w jeszcze prostszej formie pokazuje jak mała Agatha żądna była przygód i ciekawych historii. Jak wojna sprawiła, że musiała potrzucić świat swojej wyobraźni, by zostać sanitariuszką. Tym samym tłumaczy tak szeroką wiedzę autorki o różnych,mniej lub bardziej szkodliwych, substancjach, którą wykorzystywała sławna Agatha w swoich powieściach. Krótkie, zwięzłe informacje i korowe ilustracje na pewno trafią do wyobraźni małego odbiorcy. Może powinno to budzić strach jak teź mały czytelnik może wykorzysyać doświadczenia autorki do realizacji własnych fantazji !). Swoją drogą śwetny pomysł na zajęcie dziecka w mądry sposób.

Steve Jobs jest jednym z założycieli firmy Apple, czyli producenta iPhonów i wszystkich innych urządzeń elektronicznych z jabłuszkiem. Kiedy na zajęciach z elektroniki zobaczył ówczesny komputer zainteresował się tym i postanowił stworzyć komputer, który każdy będzie mógł mieć w domu. Książka bardzo mi się podobała, bo mogłem poznać nową osobę i dowiedzieć się o niej ciekawostek. Bardzo lubię serię Mali Wielcy. Michał lat 10

To był astronom, który odkrył, że czarna dziura wcale nie jest taka czarna. Mimo, że był bardzo chory i lekarze powiedzieli mu, że będzie bardzo krótko żył, to on się nie poddał i żył bardzo długo. Do końca życia prowadził badania i wykłady, mimo że nie mógł mówić i posługiwał się syntezatorem mowy. Ta historia pokazuje, że nie można się poddawać. Michał lat 10

Cudowna seria Mali Wielcy. Dowiedzieliśmy się o niej tu na instagramie przy okazji Królowej Elżbiety. I odkrywamy po kolei wszystkie książki. Michał jest już za duży, żeby mu kupować takie książki, ale radośnie korzystamy ze zbiorów łódzkich bibliotek. Maria Skłodowska-Curie to postać znana Michałowi dość dobrze, bo jego ukochany wujek pracuje na UMCS. Mimo tego odkrył nowe informacje o niej i z zaciekawieniem czytał tę pozycję. Każda z książek z tej serii ma taki sam układ - ilustrowana historia życia danej postaci, a na końcu zdjęcia i kilka faktów historycznych. Świetny sposób, żeby dzieci poznały znane osoby.

Ta książka opowiada o tym jak Frida Kahlo zaczęła malować. Po ciężkim wypadku nie mogła się ruszać dlatego najpierw malowała swoje własne stopy. Później zaczęła malować samą siebie. Dzięki temu nie myślała o bólu. Jej obrazy były niezwykłe, dlatego została sławną malarką. Mieszkała w Meksyku. Michał - lat 10

Oto kolejna opowieść o sławnych ludziach skierowana dla najmłodszych odbiorców. W telegraficznym skrócie przedstawiona została modowa historia życia Coco Chanel. Dzięki własnej determinacji Gabrielle stworzyła niepowtarzalny styl aktualny aż do dzisiaj. Prostota,wygoda i elegancja to jego główne cechy. Króciutka opowieść wraz z ilustracjami zachęca najmłodszych do wysłuchania historii o życiu największych gwiazd. W serii ukazały się również biografie: Fridy Kahlo, Marii Skłododowskiej-Curie, Audrey Hepburn i Stephena Hawkinga.

Ciekawa książka z serii Mali Wielcy, które opisują dla dzieci w ciekawy sposób „niezwykle historie wybitnych osób od artystów po odkrywców…. Każde z nich było kiedyś dzieckiem, które miało marzenia”. Tak jak młody czytelnik. Fajne jest to, ze na końcu są faktyczne zdjęcia bohatera i jak się zmieniał w ciągu życia. Jest też Bio w wersji dla dorosłych. Książka przestawia historię Alberta Einsteina, chłopca, który nauczył się mówić w wieku 4 lat, A jego ciekawość świata, powodowała że chciał zgłębiać jak coś działa. Przestawia chłopca, który uważał ze wyobraźnia jest ważniejsza od wiedzy. Człowieka, który czynił dobro i pomagał innym. Duze obrazki pokazują najważniejsze etapy z życia. Czyta się szybko i wciąga. Książka warta polecenia:)

Hansa Christiana Andersena zna na pewno każdy. Ale czy wiecie, że nie mógł skończyć szkoły, bo jego tata zmarł i musiał iść do pracy? Edukację ukończył już jako dorosły, bo dyrektor teatru, w którym pracował, dostrzegł jego ogromny talent. I choć był najstarszym uczniem w klasie to pilnie się uczył, żeby później napisać dla nas wszystkich swoje cudowne opowieści.

Nie mogłem się doczekać kiedy ją przeczytam. Opowiada o słynnym artyście Pablo Picasso, który mieszkał najpierw w Hiszpanii, a później we Francji. Kiedy zmarł jego najlepszy przyjaciel barwy jego dzieł zmieniły kolor na niebieski. W ten sposób przeżywał żałobę. Ale poza tym czasem jego prace są bardzo kolorowe. Bardzo lubię serię Mali Wielcy. Dzięki niej odkrywam nowe postacie. Najbardziej podobają mi się opisy na końcu każdej książki, które przedstawiają fakty z życia opisywanej osoby. Ostatnio wyczytałem, że w angielskiej wersji jest też książka o Bobie Dylanie. Bardzo bym chciał ją przeczytać i dowiedzieć się więcej o tym artyscie. Znam jego piosenki w polskim tłumaczeniu. Michał lat 10

Czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Może nie są to treści odkrywcze, nie taki był zamysł autorki, ale dzięki poczuciu humoru Pani Joanny Jaskółki łatwiej nabrać dystansu do rodzicielstwa i macierzyństwa. Anegdoty z życia są naprawdę śmieszne, dobrze w nich widać głęboką i wartościową relację mamy z dziećmi. To taka lektura na przyjemny wieczór.

Bardzo ciekawa, barwna autobiografia. Bardzo lubię ten gatunek książek, i ta pozycja mnie nie zawiodła. Dużo historii Pani Magdy, sięgnięcie do korzeni, opisy życia jej najbliższych. Pokazane etapy jakie Pani Magda w życiu przechodziła i jak się jej osobowość przez to kształtowała. Dużo też gorzkiej prawdy. Burzliwe, wesołe przygody przeplatane też smutnymi chwilami czy wydarzeniami. Mam wrażenie że do czasu śmierci pierwszej córeczki i męża, pani Magda żyła bsrdziej w zgodzie ze sobą i w takiej harmonii równowadze. Lepiej dało się jej łączyć pasje, swoje potrzeby, życie rodzinne z własnym rozwojem, życiem zawodowym. Później małżeństwo z jednym z braci Gesslerow bardziej było wypadkową kalkulacji, powrotu do kraju, szansy na biznes. I tak było, mimo powiększenia rodziny to ta walka o biznesy, utrzymaniu tego i osiągnięciu nawet czegoś więcej nie dało się pogodzić z życiem matki i żony. Nie było mowy nawet o sobie i odpoczynku. Nie raz się zastanawiałam czy nie wolałabym zostać na miejscu Pani Magdy w Madrycie z willa basenem i czekać co przyniesie jej los w tamtym kraju. Albo zaplanować powrót na spokojnie. Czasem miałam mieszane uczucia z tym jak Pani Magda traktowała facetow. Z reguły podziwiam za fajne podejście, otwartość, dobre rady wynikające z dużego bagażu doświadczeń ale były momenty że jak każdy człowiek i nawet Ci najlepsi (też Pani Magda) popełniają błędy i głupie decyzje. Książka godna polecenia. Bardzo dobrze się ją czyta.

Autorki „Stówki. Przeczytaj to jeszcze raz” sięgają po dawno przeczytane książki i tworzą własną, subiektywną listę „lektur”, które odegrały szczególną rolę w ich życiu, były związane z bardzo intensywnymi przeżyciami czy wręcz momentami zwrotnymi. We wstępie piszą, że jest to: 🔰 „absolutnie subiektywny wybór książek najważniejszych dla nas obu. To nie leksykon stu najważniejszych tytułów XX wieku, ani nawet wieku XIX. To nie żaden kanon – ani stary, ani nowy. To opowieść o tych książkach, które nas kształtowały i do których chciałyśmy po latach wrócić”. Sto pozycji, czyli tytułowa „Stówka” (a dokładnie 101 książek a nawet o wiele więcej, gdyż w niektórych felietonach omawianych jest po kilka tytułów),to zestaw, który autorki uporządkowały według własnego dorastania i dojrzewania. Podzieliły go na cztery części: dzieciństwo, szkoła, studia i dorosłość. W krótkich wypowiedziach pisarki i dziennikarki opowiadają o swoich czytelniczych doświadczeniach. To narracja w dwugłosie: felietony obu autorek umieszczone są w tomie naprzemiennie, czasem ze sobą współgrając, czasem polemizując albo mijając się zupełnie. Ważny jest jednak klucz doboru pozycji - to nie sto najwybitniejszych dzieł określonego gatunku, czy okresu. To sto książek najważniejszych dla samych autorek. Takich, które w jakiś konkretny sposób stały się w ich życiu istotne. I właśnie ten nieobiektywny, bardzo osobisty sposób pisania o lekturach oraz ich czytaniu jest walorem tej publikacji. Obydwie autorki opowiadają o swoich literackich podróżach ze swadą, punktują wyraziście, dają ogromny margines interpretacyjny i przede wszystkim niczego nie narzucają. Nie jest to bowiem publikacja o tym, jak czytać, ale przede wszystkim o tym, po co czytamy i jak wiele mamy motywacji do tego działania. Przekrój wymienianych przez Annę Dziewit-Meller i Justynę Sobolewską pozycji jest szeroki, tak, jak szeroki bywa zwykle repertuar lektur wybieranych przez miłośników literatury na przestrzeni lat. Rozważania, eseje i recenzje zamieszczone w tym zbiorze, mogą stać się inspiracją dla osób sięgających po „Stówkę". Może się ona przydać podczas chandry czytelniczej i dla każdego z nas jej odbiór będzie zupełnie inny. Jest ona bowiem otwarta i w mądry sposób fragmentaryczna. „Stówki” nie trzeba czytać od deski do deski, można otworzyć ją na chybił trafił, poświęcić jej kilka chwil, trochę powspominać własne lektury i poszukać inspiracji na nowe czytelnicze przygody. Publikację polecam molom książkowym, których ekscytuje, a nie frustruje niestrudzone powiększanie listy „CHCĘ PRZECZYTAĆ”. Jak deklarują autorki, ich zbiór ma być zachętą do stworzenia własnych list ważnych książek, może więc to dobra okazja do takich refleksyjnych podsumowań? A przy okazji znajdziecie w "Stówce" wiele ciekawostek oraz zaskakujących sugestii interpretacyjnych. Dla mnie było to np. odczytanie inwazji wilków na królestwo księcia Mateusza w "Akademii Pana Kleksa" jako ukrytego obrazu Zagłady oraz informacje o niespodziewanych ustaleniach jednego z badaczy twórczości Andrzeja Bobkowskiego na temat tego pisarza i jego "Szkiców piórkiem". Zaskoczeń oraz inspiracji "wyszperałam" w "Stówce" bardzo wiele:) i chociaż czasami coś tam zgrzytało mi w felietonach pani Sobolewskiej, to wciąż uważam, że dobrze byłoby mieć "Stówkę" na własność. 🍁Listopadowe wyzwanie LC 2025: Przeczytam książkę polskiego autora lub autorki wydaną po 2000 roku. (6)

„… Jeżeli z tą miłością nie jest AŻ TAK, to to jest w ogóle funta kłaków nie warte. Trzeba iść do barku i czekać na przygodę. Albo po prostu – zmienić dom Tristana w taką sobie „spółdzielnię do życia” (brr)…” Sobota jest takim dniem, kiedy w pierwszej kolejności wykonuje się obowiązki. Sprawnie, według planu i konkretnie, a później jest czas na odrobinę przyjemności.😉 Dla mnie to kolejna książka, o której pragnę opowiedzieć Wam kilka słów. Kobieta odczuwa miłość, nadzieję, strach i czuje gonitwę myśli jeśli chodzi o poród. Publikacja „Czekając na człowieka” przybliża Nam sylwetkę Agnieszki Osieckiej. Mistrzyni słowa, uparty charakter i na swój sposób wolnego człowieka. To niepublikowane zapiski, listy, wywiady i zdjęcia Agnieszki Osieckiej z czasu ciąży i porodu. Swoista walka o równouprawnienie artystki, matki i przede wszystkim kobiety. Wstęp napisała Manuela Gretkowska. Przyznam się szczerze i bez bicia, że książkę dobrze i szybko się czyta. Zdjęcia oddają klimat, a niektóre wypowiedzi są bardzo życiowe. Nie brak w nich konkretów, ale i kąśliwości, lekkiego humoru. Później Osiecka zostaje nazwana „mistrzynią żonglerki tekstu”. Osiecka nie lubiła zmywać naczyń, nie ukrywała, że lubi alkohol, była kochliwa. Czy piła by się znieczulić, a może zapomnieć? Ciąża była realna i wymagała trzeźwości. To nowe życie, za które kobieta, jako matka ma stać się odpowiedzialna. U Osieckiej nie ma entuzjazmu. Każda młoda matka odczuwa strach, o to czy dziecko będzie np. zdrowe. Dom, mąż, garnki – czy tym jest życie? Świat mężczyzn różni się od świata kobiet. Właściwie była przygotowana, miała w małej torebce skierowanie, analizę WR, szczotkę, krzyżyk, a w dużej - piżamę, tranzystor i zieloną książkę. Miała po uszy ciążowej sukienki. Nie chciała udawać „błogosławionej”. Wciąż ta sama przyprawiała o złość i ciągłą irytację. Czuła jednocześnie i wielką pospolitość swojego losu, i takie coś, jakby cała przyroda i Pan Bóg nią jedną się zajmowali. Przypadek? Żart losu? Czy błogosławieństwo? Lata siedemdziesiąte to też listy z Zakopanego. Duch mistrza Wyspiańskiego, ciepły sweter, górale i Dolina Strążyska. Wszystko ma swój klimat. Kiedy kończy się szał wszystko przygasa. To także Falenica, Warszawa i Saska Kępa. Osiecka przyznaje, że Matka Boska też rodziła w złych warunkach, ale dała radę. Kiedy zaś czuła się zazdrosna? Wszak u kobiety także występuje takie uczucie. Mężczyźni o tym zapominają, a kobiety się strasznie nienawidzą. Czy marzeniem życia jest szlafrok i kapcie? Pół żartem, a pół serio - o majtkach można zapomnieć. 😉 W końcu 4 lutego 1973 roku do godziny 13:55, kiedy to w asyście pielęgniarki i salowej urodziła córkę. Trwało to parę minut, ale strasznie się wysiliła i pierwszy chyba raz w życiu nie myślała o sobie. Kiedy zobaczyła córkę cieszyła się wreszcie. Może nareszcie? Daniel Passent zajął się córką. Ma dla niej coś najcenniejszego – czas. Zapiski są intymne i zaskakujące. To np. wspomnienie jazdy autostopem i poznawania nowych ludzi. Nie wiedziała czy dobrze żyje. Te ekscentryczne godziny pracy… Gorąco polecam książkę, którą z całą pewnością powinny przeczytać wszystkie kobiety, by zrozumieć ogromną wartość życia. Katarzyna Żarska http://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: Prószyński Media sp. z o.o. Premiera: 22.03.2022 r. Projekt okładki: Maria Bożycka Oprawa: twarda Liczba stron: 168 (nowość wydawnicza) w mojej biblioteczce

Karolina Prewęcka w książce „Mela Muter. Gorączka życia” podejmuje się zadania niezwykle trudnego – próby uchwycenia esencji życia jednej z najbardziej fascynujących i jednocześnie zapomnianych postaci polskiego oraz europejskiego modernizmu. Mela Muter, a właściwie Maria Melania Mutermilch, była kobietą, która rzuciła wyzwanie konwenansom epoki, stając się jedną z najważniejszych postaci paryskiej bohemy. Autorka biografii serwuje nam opowieść gęstą od emocji, co w pełni uzasadnia ocenę 7/10. Jest to pozycja bardzo dobra, choć niepozbawiona pewnych narracyjnych pułapek. Największą siłą tej publikacji jest pasja, z jaką Prewęcka przybliża losy malarki. Biografia nie jest jedynie suchym zapisem dat i faktów, lecz próbą odtworzenia wewnętrznego żaru, który pchał Muter do nieustannego tworzenia, mimo licznych osobistych tragedii. Autorka sprawnie prowadzi nas przez warszawskie korzenie artystki, jej wyjazd do Paryża, fascynację Bretanią oraz bolesne relacje z mężczyznami, w tym burzliwy związek z Raymondem Lefebvre’em. „Gorączka życia” to tytuł niezwykle adekwatny – życie Muter było pasmem wzlotów artystycznych i upadków emocjonalnych, a Prewęcka potrafi ten dramatyzm przelać na papier, nie popadając przy tym w tani sentymentalizm. Kolejnym atutem jest bogaty kontekst historyczno-obyczajowy. Czytelnik ma okazję poczuć atmosferę Montparnasse’u, gdzie Mela tworzyła ramię w ramię z takimi gigantami jak Diego Rivera czy Auguste Rodin. Autorka kładzie duży nacisk na unikalny styl malarski Muter, który charakteryzował się surowością, grubą fakturą i niezwykłą empatią wobec portretowanych osób. Dzięki tej książce postać malarki odzyskuje należne jej miejsce w panteonie polskich artystów, co jest wartością samą w sobie. Mimo ogromnego zaangażowania autorki, momentami w tekście pojawia się pewien chaos kompozycyjny. Prewęcka czasem zbyt mocno ufa domysłom i próbuje wypełniać białe plamy w życiorysie artystki beletryzowanymi opisami, które nie każdemu odbiorcy literatury faktu przypadną do gustu. Brakuje tu niekiedy bardziej krytycznego spojrzenia na źródła lub głębszej analizy technicznej samych dzieł, na rzecz skupienia się na sferze towarzysko-uczuciowej. Choć biografia czyta się jak porywającą powieść, puryści gatunku mogą odczuć pewien niedosyt merytoryczny w kwestii ściśle historyczno-sztucznej. Podsumowując, „Mela Muter. Gorączka życia” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce poznać losy kobiety niezwykłej, silnej i tragicznej zarazem. Karolina Prewęcka stworzyła portret żywy i pulsujący emocjami, który skutecznie wyciąga Melę Muter z cienia historii sztuki. To książka, która zostawia w czytelniku ślad, podobnie jak mocne, ekspresyjne pociągnięcia pędzla samej malarki. Mimo drobnych niedociągnięć warsztatowych, jest to pozycja, która inspiruje do własnych poszukiwań i odwiedzenia galerii, by na własne oczy zobaczyć „gorączkę” zaklętą w obrazach Muter.

Uwielbiam Tinę Turner jako piosenkarkę z jej niesamowitą charyzmą na scenie. O jej życiu już wcześniej wiele wiedziałam, choć trochę mniej o ostatnich latach życia, więc chętnie przeczytałam tę książkę. Czyta się naprawdę bardzo dobrze, jest ciekawa i wciągająca. Ja jednak zawsze mam pewien dystans do biografii spisywanych osobiście przez ich bohaterów, bo zawsze są one jednak dość subiektywne. I takie też mam trochę wrażenie w tym przypadku. Przy czym absolutnie nie zaprzeczam, że Tina miała naprawdę trudny wcześniejszy etap życia i wspaniale potrafiła się z tego podnieść, ale w kilku miejscach jej usprawiedliwianie pewnych zachowań wydaje mi się trochę naciągane. Ale myślę, że to jednak nie do końca potrzebne czepianie się z mojej strony - Tina Turner gwiazdą jest i basta, a książkę bardzo polecam.

Przyznam się, że dawno nie byłam tak mocno poruszona lekturą książki, której treść wydawać by się mogło, jest lekka i przyjemna. „Jak mieć w życiu frajdę. Rozmowy Kasi Stoparczyk” to zbiór rozmów ze znanymi osobami, które są literackim odpowiednikiem trójkowej audycji z cyklu Myślidziecka 3/5/7. Publikacja ta wydana była po raz pierwszy w 2021 roku, czyli wydawać by się mogło całkiem niedawno, to jednak między pierwszym i drugim (tegorocznym) jej wydaniem tak wiele się zmieniło... Nie ma już wśród nas autorki książki – Katarzyny Stoparczyk, jak również kilkorga z gości, z którymi rozmawiała, i których wzruszajcie, ale i pełne humoru wypowiedzi możemy znaleźć w jej książce. Pani Kasia dołączyła we wrześniu ubiegłego roku do Franciszka Pieczki, Tomasza Stańko, Jerzego Plicha. Kilkanaście dni temu spotkała się z tym zacnym gronem także Magda Umer. Może tam, gdzieś w lepszym świecie, kontynuują, rozpoczęte, tu na ziemi, rozmowy... Książka „Jak mieć w życiu frajdę. Rozmowy Kasi Stoparczyk” przedstawia dziewięć pierwszych rozmów z całego cyklu. Autorka, po czasie, przelała słowa z eteru na papier, dbając o zachowanie atmosfery spotkań, które odbywały się w studyjnych warunkach. Ze Wstępu dowiadujemy się, że rozmowom towarzyszyło przygaszone światło i kubki z parującą, gorącą herbatą. Zapewne, stworzony przez Panią Katarzynę klimat, zachęcał rozmówców do uchylenia drzwi do swojego osobistego świata - tego teraźniejszego, jak również tego z okresu dzieciństwa. W tle rozmów wybrzmiewała wybrana przez gości muzyka, ważna dla nich na jakimś etapie ich życia. Przywoływała ona to co minęło, jak również sprawiała, że na ustach zaproszonych osób pojawiał się uśmiech. Katarzyna Stoparczyk, w każdym z wywiadów swoimi pytaniami zachęcała rozmówców do podzielenia się wspomnieniami z okresu dzieciństwa – a te były barwne, niekiedy zabawne, często sentymentalne. Zapewne, dzięki osobie dziennikarki, jak również jej umiejętności stworzenia przyjaznej atmosfery spotkań, znane nam osobowości ukazały się najpierw radiosłuchaczom, a później czytelnikom, z całkiem innej, nieznanej strony. Spotkania z nimi były bardzo ciepłe, nostalgiczne, a same rozmowy toczyły się „na luzie”. Wyczuwało się, ze pogaduchy w radiowym studio, obu stronom, zarówno Katarzynie Stoparczyk, jak i jej gościom, sprawiały autentyczną, tytułową frajdę. Mimo, że sama forma przeprowadzanych rozmów jest niezwykle radosna i przyjemna w odbiorze, to przyznam się, że z powodu braku wśród nas Pani Katarzyny, jak również niektórych jej gości, czytało mi się ją, może nie trudno, ale na pewno ze smutkiem w sercu, świadomością kruchości życia i niepewności kolejnego dnia. Każde nagranie upamiętnione zostało zdjęciem Pani Kasi i jej gościa, a ich uśmiechy utrwalone na fotografiach, tylko potwierdzają wyjątkową atmosferę studyjnych pogaduszek. Gośćmi dziennikarki byli: Franciszek Pieczka, Tomasz Stańko, Magda Umer, Lech Janerka, Józef Hen, Jerzy Plich, Krzysztof Hołowczyc, Martyna Wojciechowska, Kamil Stoch. Katarzyna Stoparczyk – dziennikarka, autorka książek, reżyserka spektakli teatralnych. Stworzyła kultową radiową audycję Dzieci wiedzą lepiej, współtworzyła także format telewizyjny Duże Dzieci. Uhonorowana Nagrodą Safony za odwagę pomagania dzieciom i propagowania mądrości dzieci, Odznaką Honorową Rzecznika Praw Dziecka za Zasługi dla Ochrony Praw Dziecka oraz tytułem Mistrz Mowy Polskiej Vox Populi. Zginęła w wypadku samochodowym 5 września 2025.

Książka, na podstawie której powstał serial Szpital New Amsterdam. Nie ma tutaj jednak fabuły tego serialu, wielu bohaterów zmieniono. To zbiór 12 historii pacjentów ale też 12 różnych kontekstów życia, problemów, z którymi boryka się Ameryka. Serial jest luźną interpretacją tej książki ale naprawdę warto ją przeczytać. Opowiada o tym, jak pozostać Człowiekiem w bardzo trudnej rzeczywistości i jak wiele jeden Człowiek może zmienić.