Lokatorka Wildfell Hall

Świetna powieść. Wciągająca. Aż trudno uwierzyć, że ta sama autorka napisała nudnawa " Agnes Grey". Polecam, nie mogłam się oderwać od słuchania w audio. Jeden z lepszych klasyków wiktoriańskich.

Świetna powieść. Wciągająca. Aż trudno uwierzyć, że ta sama autorka napisała nudnawa " Agnes Grey". Polecam, nie mogłam się oderwać od słuchania w audio. Jeden z lepszych klasyków wiktoriańskich.

Spodziewałam się nieprzystępnej lektury, być może nieco trącącej myszką i bardzo miło się zaskoczyłam.
Historia tajemniczej Helen jest wciągająca i mam wrażenie, że porusza temat, który chociaż obecnie jest inaczej omawiany to wciąż jest bardzo aktualny. Sama główna bohaterka wzbudzała jednocześnie moją niechęć i podziw. Była bardzo sztywna i moralizatorska, ale jednocześnie nie można nie docenić jej kręgosłupa moralnego. Forma listów i dzienników również przypadła mi do gustu.
Bardzo się cieszę, że sięgnęłam po Lokatorkę Wildfell Hall i zaczynam rozumieć fenomen sióstr Bronte. Konwenanse się zmieniają, ale ludzie nie bardzo.

Spodziewałam się nieprzystępnej lektury, być może nieco trącącej myszką i bardzo miło się zaskoczyłam.
Historia tajemniczej Helen jest wciągająca i mam wrażenie, że porusza temat, który chociaż obecnie jest inaczej omawiany to wciąż jest bardzo aktualny. Sama główna bohaterka wzbudzała jednocześnie moją niechęć i podziw. Była bardzo sztywna i moralizatorska, ale...

51% DNF

51% DNF

Ta książka jest po prostu cudowna :)) Od samego początku wciąga. Urocza, wyjątkowa, nie spodziewałam się, że aż tak mnie wciągnie!!

Ta książka jest po prostu cudowna :)) Od samego początku wciąga. Urocza, wyjątkowa, nie spodziewałam się, że aż tak mnie wciągnie!!

Obszerna i tajemnicza powieść, trafnie przedstawiająca problemy społeczne XIX wieku. Widać podobieństwa do reszty sióstr Brontë, szczególnie Charlotte, chociaż nie była aż tak wciągająca jak "Jane Eyre". Momentami męcząca w części poświęconej przeszłości Helen.

Obszerna i tajemnicza powieść, trafnie przedstawiająca problemy społeczne XIX wieku. Widać podobieństwa do reszty sióstr Brontë, szczególnie Charlotte, chociaż nie była aż tak wciągająca jak "Jane Eyre". Momentami męcząca w części poświęconej przeszłości Helen.

Porządna klasyka, mimo że trochę męczyło mnie męczennictwo głównej bohaterki.

Porządna klasyka, mimo że trochę męczyło mnie męczennictwo głównej bohaterki.

Klasyka XIX-wiecznej literatury. Opowieść w opowieści. W pierwszej części poznajemy tajemniczą nową mieszkankę Wildfell Hall z perspektywy innych ludzi, a w części kolejnej dowiadujemy się, co przeszła, zanim trafiła właśnie do tego miejsca. Główna bohaterka to silna (szczególnie jak na tamte czasy) kobieta z zasadami, których nie jest w stanie nagiąć dla nikogo.

Klasyka XIX-wiecznej literatury. Opowieść w opowieści. W pierwszej części poznajemy tajemniczą nową mieszkankę Wildfell Hall z perspektywy innych ludzi, a w części kolejnej dowiadujemy się, co przeszła, zanim trafiła właśnie do tego miejsca. Główna bohaterka to silna (szczególnie jak na tamte czasy) kobieta z zasadami, których nie jest w stanie nagiąć dla nikogo.

Lokatorka Whitefield Hall to jedna z najmocniejszych i najbardziej uczciwych powieści XIX wieku. Nie romantyzuje uzależnienia, nie usprawiedliwia destrukcji i nie nagradza cierpliwego znoszenia krzywdy. Anne Brontë z niezwykłą trzeźwością pokazuje, jak alkoholizm niszczy relacje, jak rozkłada charakter i jak łatwo społeczeństwo potrafi potępiać ofiarę zamiast sprawcy. Największą siłą książki jest postawa Helen — jej konsekwencja, godność i odwaga w stawianiu granic. To powieść o moralnej czystości rozumianej nie jako surowość, lecz jako wierność sobie. Mimo że zakończenie wpisuje się w konwencję epoki, droga do niego pozostaje poruszająca i niezwykle współczesna. To książka, która nie tylko opowiada historię, ale zostaje w czytelniku jako punkt odniesienia.

Lokatorka Whitefield Hall to jedna z najmocniejszych i najbardziej uczciwych powieści XIX wieku. Nie romantyzuje uzależnienia, nie usprawiedliwia destrukcji i nie nagradza cierpliwego znoszenia krzywdy. Anne Brontë z niezwykłą trzeźwością pokazuje, jak alkoholizm niszczy relacje, jak rozkłada charakter i jak łatwo społeczeństwo potrafi potępiać ofiarę zamiast sprawcy....

Świetnie się czytało. Polecam!

Świetnie się czytało. Polecam!

Niezmiennie piękna, subtelna i taka niegdysiejsza

Niezmiennie piękna, subtelna i taka niegdysiejsza