Duży Wilk i Mały Wilk

Świetna opowieść, która traktuje o bliskości, o zaufaniu, o tęsknocie, o wielu innych wielkich rzeczach, które nie pojawiają się tu z nazwy, jednak są obecne na kartach tej historii. Rzecz napisana bardzo lekkim, ale i pełnym w znaczenia językiem. Bardzo przypadła mi do gustu. Rysunki także są całkiem niezłe.

Świetna opowieść, która traktuje o bliskości, o zaufaniu, o tęsknocie, o wielu innych wielkich rzeczach, które nie pojawiają się tu z nazwy, jednak są obecne na kartach tej historii. Rzecz napisana bardzo lekkim, ale i pełnym w znaczenia językiem. Bardzo przypadła mi do gustu. Rysunki także są całkiem niezłe.

Piękna, mądra książka o pojawieniu się młodszego rodzeństwa. Rysunki trochę mało staranne, ale fabuła na plus.

Piękna, mądra książka o pojawieniu się młodszego rodzeństwa. Rysunki trochę mało staranne, ale fabuła na plus.

Jedna z moich ulubionych książek. Niesamowicie wzruszająca pozycja o zaskakującej przyjaźni pomiędzy małym wilkiem, który wkroczył na teren dużego wilka samotnika. Bardzo urzekł mnie sam tekst, tak prosty a jednocześnie chwytający za serce. Nie do końca podobają mi się ilustracje, ale dla samej treści warto. W pewnym okresie była ulubioną książką mojej córki, miłośniczki wszelakich historii z wilkami jako głównymi bohaterami.

Jedna z moich ulubionych książek. Niesamowicie wzruszająca pozycja o zaskakującej przyjaźni pomiędzy małym wilkiem, który wkroczył na teren dużego wilka samotnika. Bardzo urzekł mnie sam tekst, tak prosty a jednocześnie chwytający za serce. Nie do końca podobają mi się ilustracje, ale dla samej treści warto. W pewnym okresie była ulubioną książką mojej córki, miłośniczki...

Urocza. Dotykająca tego, co nam w duszy gra przy spotkaniu z drugim człowiekiem. Moje dzieci, aż zastygły czekając. Mała, rozgrzewająca od środka książka. Jedyny mankament to to, że takie to krótkie.

Urocza. Dotykająca tego, co nam w duszy gra przy spotkaniu z drugim człowiekiem. Moje dzieci, aż zastygły czekając. Mała, rozgrzewająca od środka książka. Jedyny mankament to to, że takie to krótkie.

Książka duży wilk i mały wilk to jedna z tych, które łapią za serduszko niezależnie od tego w jakim jesteśmy wieku. Pokazuje nam, że relacje z innymi mogą wyglądać różnie, nie zawsze są łatwe, a każdy trochę inaczej okazuje miłość :).

Książka duży wilk i mały wilk to jedna z tych, które łapią za serduszko niezależnie od tego w jakim jesteśmy wieku. Pokazuje nam, że relacje z innymi mogą wyglądać różnie, nie zawsze są łatwe, a każdy trochę inaczej okazuje miłość :).

Trudno nie zgodzić się z powiedzeniem mówiącym, że liczy się nie ilość, a jakość, które w bardzo trafny sposób odnosi się również do literatury. Poparciem tego stwierdzenia może być np. „Mały Książę”, „Oskar i pani Róża”, „Chłopiec w pasiastej piżamie” czy „Duży Wilk i Mały Wilk”, książki, które choć skromne rozmiarowo, zostają z czytelnikiem na zawsze.
Napisaną przez Nadine Brun-Cosme historię należy traktować bardzo symbolicznie: w realnym świecie wilki są zwierzętami stadnymi, które nie siedzą pod drzewem, nie czytają książek, nie śpią pod kołdrą z liści, nie wspinają się po drzewach i nie ćwiczą na nich, nie zrywają owoców by ułożyć je na talerzu i się nimi posilić, i nie spacerują. Wszystkie te czynności, które wcześniej Duży Wilk wykonywał sam, później w towarzystwie Małego, mają za zadanie pokazać proces powolnego przełamywania traumy, nieco wymuszonej przez okoliczności rezygnacji z samotności oraz oswajania się z obecnością kogoś obok. Większy, narysowany jako czarny osobnik był „od zawsze. Całkiem sam, pod swoim drzewem, na szczycie wzgórza” – było mu dobrze z samym sobą, nie czuł potrzeby przebywania z kimkolwiek innym. „Aż pewnego dnia zjawił się Mały Wilk. Przywędrował z daleka” i niepostrzeżenie zmienił Dużego i jego świat. Początkowo obecność narysowanej na niebiesko postaci była ledwo zauważalna, była tylko punkcikiem widocznym gdzieś na horyzoncie, później przybliżała się niosąc niepokój by pojawić się i ingerować w znaną rzeczywistość. Najpierw bohaterowie „Nie rozmawiali ze sobą. Obserwowali się chyłkiem, kątem oka, ot tak, bez złych zamiarów”, później Duży zaczął się dzielić z Małym swoim światem: koniuszkiem kołdry z liści, możliwością wspólnych ćwiczeń na drzewie czy kilkoma owocami, których „Zebrał (…) trochę więcej niż zwykle”. Niby nic wielkiego, błahego i lekko irytującego, jednak gdy niebieski nagle zniknął, okazało się, że czarny nie umie bez niego funkcjonować! Jego czas zajmują poszukiwania, wyrzuty sumienia i rozmyślania o tym, „że ktoś mały, nawet bardzo mały, może zająć tyle miejsca w sercu. Dużo, dużo miejsca” oraz czekanie zakończone jedną z najpiękniejszych scen w literaturze dziecięcej: oto ten, który lubił być sam i irytował się nagłym wtargnięciem Małego, wyznaje: „Bez Ciebie (…) jakoś mi tęskno”, siadają razem pod drzewem i jest im obu zwyczajnie dobrze. Autorka pokazała, że każdą traumę można przezwyciężyć a wielkie zmiany zaczynają się od małych kroków. Całość przekazu podkreśliły fenomenalne ilustracje, które wykonał Olivier Tallec. „Duży Wilk i Mały Wilk” to książka, którą trzeba przeczytać!

Trudno nie zgodzić się z powiedzeniem mówiącym, że liczy się nie ilość, a jakość, które w bardzo trafny sposób odnosi się również do literatury. Poparciem tego stwierdzenia może być np. „Mały Książę”, „Oskar i pani Róża”, „Chłopiec w pasiastej piżamie” czy „Duży Wilk i Mały Wilk”, książki, które choć skromne rozmiarowo, zostają z czytelnikiem na zawsze.
Napisaną przez...

Piękna, krótka historia, która daje do myślenia.

Piękna, krótka historia, która daje do myślenia.

Są takie książki, w których nie sposób się nie zakochać, niezależnie od tego, ile masz lat. W Dużym Wilku i Małym Wilku Nadine Brun-Cosme i Oliviera Talleca zakochałam się już na etapie zapowiedzi i lektura tylko mnie w tej miłości utwierdziła. To opowieść dla najmłodszych, która i dorosłego chwyta za serce.

Bohaterem jest Duży Wilk, którego spokojne życie zakłóca niespodziewane pojawienie się Małego Wilka. Najpierw jako majaczącej w oddali kropeczki, potem już odczuwalnej obecności. Duży Wilk patrzy na Małego z nieufnością i choć dzieli się z nim tym czy owym, podejrzliwie zerka na to, co Mały wyprawia. Aż pewnego dnia Małego Wilka nie ma tam gdzie zawsze i Duży odkrywa, że wcale go to nie cieszy.

Jest to historia pozornie bardzo prosta, oszczędna w warstwie literackiej. Proste, niezbyt długie zdania, brak metafor i wyszukanych ozdobników. Tekstu jest niewiele, dlatego bez problemu książeczkę można wybrać do czytania na jeden raz, np. na wieczorne czytanie. A jednak bogactwo treści i - przede wszystkim - emocji, jakie kryje się w tej opowieści sprawiają, że jest ona naprawdę wyjątkowa.

"Duży Wilk i Mały Wilk" pozostawia odbiorcom przestrzeń do interpretacji. Na blogu (link w bio) wyjaśniam, dlaczego czytam ją jak historię o rodzącej się więzi między rodzeństwem. Znajdziecie tam też nieco ujęć pokazujących ilustracje, a te - uwierzcie mi - są nie tylko urocze, ale też doskonale oddają emocje bohaterów. W warstwie tekstowej i wizualnej ta książka to istne cudo.

Ta skierowana do najmłodszych książka stopiła moje serce jak słońce lody, a całość okazała się niezwykle poruszająca. Już wiem, że dla mnie będzie to punkt wyjściowy tegorocznych prezentów książkowych dla dzieciaków rodzinie. Myślę, że może być hitem na miarę "Co robią uczucia?".

Są takie książki, w których nie sposób się nie zakochać, niezależnie od tego, ile masz lat. W Dużym Wilku i Małym Wilku Nadine Brun-Cosme i Oliviera Talleca zakochałam się już na etapie zapowiedzi i lektura tylko mnie w tej miłości utwierdziła. To opowieść dla najmłodszych, która i dorosłego chwyta za serce.

Bohaterem jest Duży Wilk, którego spokojne życie zakłóca...

Krótka bajka do przeczytania malutkim. W morałem.

Krótka bajka do przeczytania malutkim. W morałem.

Duży Wilk od zawsze mieszkał na wzgórzu pod drzewem. Przywykł do samotności. Pewnego dnia dostrzegł na horyzoncie innego wilka, który zmierzał w kierunku jego wzgórza. Przestraszył się nieco, że przybysz może być od niego większy. Gdy jednak podróżnik stanął tuż obok Dużego Wilka okazało się, ze jest całkiem mały. Duży Wilk odetchnął z ulgą. Mimo to nadal bacznie obserwował nowego znajomego.

Gdy nastał ranek Duży Wilk znów poczuł niepokój. A co jeśli Mały Wilk okaże się równie zwinny i sprytny jak on? A może nawet będzie od niego lepszy?! Ten wkradający się w serce lęk oraz przyzwyczajenie do samotności sprawiały, ze Duży Wilk nie do końca wiedział, jak się zachować w tej nowej sytuacji. I niby dzielił się kołderką z liści, gdy Małemu było zimno oraz częstował go owocami na śniadanie, ale był w tym wszystkim dość nieporadny i niepewny. Nikt jednak nie przypuszczał, że z tych drobnych gestów, posyłanych ukradkiem spojrzeń oraz kilku spędzonych razem chwil zrodzi się między Wilkami przyjaźń. Duży przekonał się o tym, gdy po powrocie ze spaceru nie dostrzegł Małego pod drzewem. Poczuł wtedy w sercu zupełnie nowy rodzaj niepokoju. Gdzie podział się Mały Wilk? I skąd w Dużym Wilku ta dojmująca tęsknota? Przecież do tej pory samotność zupełnie mu nie przeszkadzała! Jak zakończy się ta historia? Sprawdźcie sami!

Książka o Dużym i Małym Wilku jest bardzo poruszająca. Jest to historia przyjaźni, która jest zaskoczeniem dla głównego bohatera tej opowieści. Duży Wilk, który był samotnikiem, zupełnie nie wie, jak odnaleźć się w nowej sytuacji. Obserwując jego zmagania, mali czytelnicy zobaczą, jak trudno czasem zmienić swoje przyzwyczajenia. Lęk przed zmianą, strach przed tym, co nieznane i obawa, że zostaniemy zranieni – są to uczucia, które wcale nie tak rzadko nam towarzyszą. Bywa, że są one przyczyną pewnej nieufności i ostrożności w nawiązywaniu nowych znajomości. I nie ma w tym nic złego. Duży Wilk pokaże jednak, że warto otworzyć serce, by nie przegapić czegoś pięknego. Czegoś co potrafi odmienić życie – PRZYJAŹNI!

Historia, której autorką jest Nadine Brun-Cosme pełna jest emocji. Dzieci znajdą tu całą paletę uczuć, od obawy i nieufności, poprzez ciekawość, aż do tęsknoty i troski. Co ciekawe, „Duży Wilk i Mały Wilk” to nie tylko historia pewnej znajomości, która zrodziła się w nieoczekiwany sposób. To także opowieść o tym, że przyjaciółmi można zostać nawet pomimo wielu różnic. Trudno wyobrazić sobie bardziej kontrastowe postaci niż Duży i Mały Wilk. Duży lubi samotność, jest zwinny, zaradny i nieufny. Mały jest niepozorny, odrobinę niezdarny, a mimo to nie boi się nowych doświadczeń i szuka bliskości. Jak dwóm tak różnym osobowościom uda się zaprzyjaźnić? No cóż, w książkach, jak i w życiu wszystko jest przecież możliwe!

Tej pięknej i wzruszającej opowieści towarzyszą cudowne ilustracje, które stworzył Olivier Tallec. Całostronicowe obrazki, na których ujrzycie zarówno pociągnięcia pędzla jak i kreski kredki (lub węgla?) są bardzo miłe dla oka. Piękne, soczyste kolory utworzyły wspaniały krajobraz, który stał się tłem dla historii Dużego i Małego Wilka. Oczywiście na ilustracjach nie mogło zabraknąć emocji. Obserwując przedstawione na nich sceny można odnieść wrażenie, że przyroda dostosowuje się do tego, co czuje Duży Wilk. Gdy w jego sercu pojawia się przywiązanie i sympatia do małego towarzysza, niebo staje się jakby bardziej błękitne, a trawa bardziej zielona. Jednak gdy Mały Wilk znika, a w serce Dużego wkradają się tęsknota i lęk, wszystko zdaje się usychać. Przychodzi zima, a po niej wiosna, a wtedy… No cóż, o tym musicie przeczytać sami!

Gorąco polecam książkę „Duży Wilk i Mały Wilk” dzieciom od 3. roku życia.
Czytelnicze Podwórko

Duży Wilk od zawsze mieszkał na wzgórzu pod drzewem. Przywykł do samotności. Pewnego dnia dostrzegł na horyzoncie innego wilka, który zmierzał w kierunku jego wzgórza. Przestraszył się nieco, że przybysz może być od niego większy. Gdy jednak podróżnik stanął tuż obok Dużego Wilka okazało się, ze jest całkiem mały. Duży Wilk odetchnął z ulgą. Mimo to nadal bacznie obserwował...