Zupa z ryby fugu

Całe szczęście że istnieją audiobooki, bo inaczej zabiegany człowiek nie miałby kontaktu z literaturą wcale. Pióro pani Moniki przypadło mi do gustu lata temu a głos pani Todorczuk nadaje się do słuchania o każdej porze dnia i nocy. Książka bardzo przyjemna i pozytywna. Polecam.

Zdecydowałam się na tę książkę, ponieważ bardzo lubię Małgorzatę Wardę... ale też pasowała mi do wyzwania książkowego. Podejrzewam, że nigdy po nią bym nie sięgnęła... okładka straszy kiczowatym wyglądem. Wygląda jak tanie romansidło. Jednak książka była dobra, chociaż spodziewała się czegoś lepszego. Na początku trochę gubiłam się w wątku, ale potem jakoś się wciągnęłam. Jest to piękna opowieść o przyjaźni, która przetrwała od dzieciństwa do dorosłości, o miłości i poszukiwaniu szczęścia. Cztery różne historie przyjaciółek - Joasi, Anety, Magdy i Basi - każda z nich jest inna i każda z nich ma inne problemy. Niestety nie do końca są szczęśliwe. Tytułowy Paryż oznacza niespełnione marzenia, które przyjaciółki niekonsekwentnie starały się spełnić. Wszystkie te historie są niezwykle prawdziwe, mogły się zdarzyć każdej z nas. "Ominąć Paryż" jest przyjemnym czytadełkiem dla wrażliwych i inteligentnych kobiet. Fajnie się czyta. Lekko. Skłania do refleksji na temat relacji międzyludzkich, trudnych wyborów i zmagania z problemami z przeszłości. Polecam na jesienne wieczory...

Jest dobra historia. Bohaterka przekroczyła 30 lat to tak jak Ja! Tytuł Herbatniki z Jagodami! A kto nie lubi herbatników i jagód? No dobrze - opowieści nie dotyczy Jagód ani herbatników, ale powieść, gdzie Jagoda pracuje w potężnej firmi, można wysłuchać niewinne dowcipy, dystans, uroki zdrowie jak i czymś innym. Ciekawe, różne okoliczności przyrody dostaje szansę na na całkiem inne, nowe życie.

Powieść to lekka i zabawna, ale nie dajcie się zmylić! Kunszt literacki pani Ewy jest imponujący, doskonale rozprawia się z mitem, że powieści obyczajowe są mało ambitne. Niezmiernie ciekawa fabuła połączona z umiejętnością snucia opowieści sprawiła, że zaczytana zastygałam w bezruchu nad kubkiem kawy, nie zauważając, że cienka strużka kapie mi na spodnie, i ukradkiem podczytywałam w restauracji czy kolejce do toalety. Motyw kolumbijskiej zakonnicy? Nikt mnie nie przekona, że to nie jest genialny pomysł! Zachwycił mnie też sposób budowania postaci - mimo, że absolutnie nie powinnam utożsamić się z Agatą, która jest w kompletnie innym momencie życia niż ja, totalnie przepadłam, do tego stopnia, że nawet nie przyszło mi do głowy kwestionować, czy morderstwo męża i jego kochanki to aby na pewno najlepszy pomysł... Biegnę do mojej nadmorskiej księgarni po kolejne powieści tej autorki! @papierowa.julia

Adela cały czas się oszukuje. Od ośmiu lat jest mężatką i już dawno zorientowała się, że wybór małżonka zdecydowanie jej się nie udał. Boi się wszelkich zmian. Szuka pretekstu żeby zakończyć to nieudane małżeństwo, a jednocześnie argumentów, że powinna w nim trwać. Jej argumenty, żeby trwać w tym związku są wręcz denerwujące. Złości mnie jej tchórzostwo, nie mogę się nadziwić jak inteligentna, wykształcona kobieta może trwać w czymś co jej nie odpowiada tylko dlatego, że może być gorzej. Tym bardziej, że ten jej Marian to arogant, gbur i dupek z rozdętym ego. A do tego teściowie, którzy decydują jaka ma być ich synowa. Dziewczyna ma przerąbane nie tylko w małżeństwie, ale i z własnymi rodzicami. Zachowują się tak, jakby należeli do jakiejś sekty. Aż trudno uwierzyć, że coś takiego jest jeszcze możliwe! Matka jest koszmarna! Ma w głębokim poważaniu szczęście własnych córek. Zafiksowana na religii i nic się nie liczy. I pewnie ta tresura, którą Adela przeszła w domu rodzinnym pozostawiła w niej strach przed miłością i zaangażowaniem się w związek, który by był satysfakcjonujący uczuciowo.

Na początku był chaos, a potem była damska torebka i to musiała być moja torebka. Bo rzadko panuje w niej porządek. Wiem, że nie jestem w tym odosobniona ;). " Cała zawartość damskiej torebki"- wiadomo to nie jest rzecz oczywista. Często panuje tam bałagan. Jak w życiu tak i w torebce, o tym może świadczyć chociażby fabuła tej książki. Bohaterka zaliczająca kolejne zakręty życiowe. Czasem opisy trochę nużące, ale dialogi nadrabiają całość. Babskie czytadło na odprężenie.

Główna bohaterka to Laura matka małego chłopca Miłosza nazywanego też dzidzią. Jest historykiem sztuki i ma ponad trzydzieści lat, zajmuje się swoim synkiem i udziela się na forum internetowym. Jest to przyjemna, ciepła, zabawna lektura z dobrym humorem...była fajną książką,dla mnie przyjemnym relaksem.

Jedna z moich ulubionych książek. Z "Agencją Złamanych Serc" miałam okazję zapoznać się dobrych kilka lat temu i chętnie do niej wracam, mimo, że nie posiada żadnych dramatycznych zwrotów akcji. Nie rozumiem tak niskich ocen, ale może to kwestia obecnych gustów czytelniczych.

Druga część jest chyba lepsza niż pierwsza. Denerwowała mnie Adela, tym ciągłym wycofywaniem się i analizowaniem motywów postępowania Gabriela. Poza tym ta pokora wobec rodziców, którzy nigdy jej nie kochali jest nienormalna. Jak można mieć pretensję i żal przez całe życie do dziecka za własne grzechy. Iście po chrześcijańsku. Ale kto czytał pierwszą część warto przeczytać i drugą.

Bardzo przyjemna lektura, choć nie jest to literatura zapadająca w pamięć na długo. Niemniej jako coś dla odprężenia - znakomita! Mamy tu starych znajomych z poprzednich książek (Alina, Marcelina, Michalina et consortes),jest rzecz jasna odłam geriatryczny (Lila i Róża) oraz młodociany (Jaga, gibon i S-ka). Do tego trochę egzotyki w postaci Wysp Dziewiczych, katamaranów i Krwi Nelsona i można już tarzać się ze śmiechu. Choć przyznać muszę, że ten optymizm wiejący z książki (i poprzednich tomów również) przywodzi mi na myśl "Jeżycjadę". Może jakaś nieświadoma inspiracja?

Rzecz warta polecenia. Autorka wspomina czasy minione. Czasem magiczne, czasem śmieszne, a czasem tragiczne. Lektura sprawia przyjemność. Stopniowo wyłania nam się tu obraz człowieka wpierw zagubionego, chaotycznego, niepewnego swej wartości, nieco rozchwianego emocjonalnie, trochę egotycznego, ale i altruistycznego – a więc kobiety pełnej sprzeczności …a następnie osoby już bardziej stonowanej, mądrzejszej, uważnej. Dostrzegamy jaką drogę trzeba przejść, by zmądrzeć. Niestety w tekście jest jeden babolec, którego nie można zwyczajnie pominąć – wszak Katarzyna Grochola to nie jakaś tam byle pisarka. Otóż niestety w tekście pada takie ohydztwo jak --przeglądnięcie dowodu osobistego--!!! No przepraszam, ale dowód osobisty można sprawdzić, zweryfikować, przekartkować, przejrzeć, ale nie przeglądnąć. Jedna gwiazdka niżej dlatego…

Tym zbiorkiem otwierałam równe 2 lata temu swoją przygodę z katalogowaniem książek 🌞 Chodził za mną już od dłuższego czasu, a reread tylko utwierdził mnie w konieczności przyznania mu jeszcze jednej gwiazdki w ocenie. Przyjemna to była lektura - momentami przesłodzona, ckliwa, ale świąteczna aura nakazuje wybaczać to i owo, czy nie? Z oczu polało się trochę słonej wody, to nie wstyd. Powiew starych, dobrych czasów, z jedyną taką energią, bez technologicznego przepychu (KIEDYŚ TO BYŁO)... Stetryczała Oliwia poczuła się utulona ❤

Mam mieszane uczucia. Ksiazka bardzo chaotyczna, poprzerywana, czasem nie widziałam o co w ogóle chodzi o kim jest dany fragment książki. Na końcu wszystko się wyjaśniło, ale trzeba było czekać na zrozumienie całości 200 stron… Koniec z przesłaniem, przyjemny, ale cała książka dla mnie zbyt zagmatwana.

Małgorzata Kalicińska, autorka znana z ciepłych, życiowych opowieści o ludzkich losach, w książce "Zwyczajny facet" ponownie snuje historię o poszukiwaniu siebie, miłości i szczęścia – tym razem z perspektywy mężczyzny. Główny bohater, pięćdziesięcioletni Wiesiek, zostaje zmuszony do życiowej rewolucji. Strata pracy, problemy małżeńskie i poczucie stagnacji popychają go do wyjazdu za granicę. W Finlandii, pośród zimowych krajobrazów, dostaje szansę na nowy początek – zarówno zawodowy, jak i osobisty. Kalicińska z dużą wrażliwością rysuje portret Wieśka – człowieka uwikłanego w toksyczny związek, który latami tłumił własne potrzeby i uczucia. Jego żona, Joanna, to postać napisana z wyraźnym zamysłem: apodyktyczna, zimna, traktująca Wieśka z wyższością. Autorka nie owija w bawełnę, ukazując psychologiczną przemoc, która latami niszczyła bohatera. Jego historia to przypomnienie, że nie tylko kobiety mogą być ofiarami toksycznych relacji. Mimo trudnych tematów, Zwyczajny facet nie jest przygnębiającą lekturą. Wręcz przeciwnie – dzięki męskiej przyjaźni, humorowi i nowym doświadczeniom, książka daje nadzieję, że w każdym wieku można znaleźć szczęście. Podobnie jak w serii Dom nad rozlewiskiem, Kalicińska pięknie opisuje relacje międzyludzkie oraz siłę uczucia, które może uleczyć dawne rany. Zwyczajny facet to powieść, która trafi do osób ceniących spokojne, refleksyjne historie o życiu, jego zakrętach i drugich szansach. Nie jest to literatura dynamiczna, pełna zwrotów akcji – raczej ciepła, ale jednocześnie poruszająca opowieść o dojrzewaniu do zmian. Jeśli podobał Ci się Dom nad rozlewiskiem, istnieje duże prawdopodobieństwo, że i ta książka przypadnie Ci do gustu. 📖 Dobra, refleksyjna powieść o życiu i nadziei, choć momentami przewidywalna.

Książkę Izabeli Sowy pt. „Dziesięć minut od centrum” czyta się szybko, łatwo i przyjemnie… momentami aż za bardzo… Ta pozorna lekkość utworu może przeszkodzić, i często przeszkadza, czytelnikowi w dostrzeżeniu licznych zabiegów kompozycyjnych autorki. Aby je spostrzec trzeba się mocno skupić, co nie jest rzeczą najprostszą przy tej lekturze. Książka ta ma bardzo ciekawą kompozycję. Składa się ona z siedmiu rozdziałów, każdy z nich nosi nazwę któregoś dnia tygodnia i opowiada o losach innego człowieka, np. o zbierającej na rower Kaśce Kościelniak, emerycie Wieśku czy znudzonej domowymi obowiązkami Andżeli. Poszczególne części tego utworu można traktować jako integralne opowiadania, co nie do końca jest zgodne z prawdą. Bohaterów łączy nie tylko miejsce zamieszkania „dziesięć minut od centrum kulturalnego, jakim jest <<Kraków, dawna stolica Polaków>>” (Izabela Sowa, Dziesięć minut od centrum, Warszawa 2006, Wydawnictwo autorskie S.C., s.9. Wszystkie cytaty pochodzą z niniejszego wydania.),splatają się również ich historie, np. zafascynowany karate i piękną Joanną Bogdan Prol jest główną postacią „Piątku”, w „Poniedziałku” zaś pomaga Wieśkowi w pisaniu listu dla przyszłych pokoleń, „Wieśniak” Stefan w „Niedzieli” jest byłym szwagrem Andrzeja Poważnego, we „Wtorku” jest bliskim znajomym Inki itd. Poznajemy różne wydarzenia z życia bohaterów poszczególnych rozdziałów, co wprowadza pewien chaos w strukturze utworu. Natłok informacji powoduje jego niezrozumiałość, czytelnik gubi się w wątkach, nie wie, czy ma się skupić na przeszłości, teraźniejszości czy może przyszłości danego człowieka. Jest to cecha charakterystyczna pisarstwa Izabeli Sowy, która najwyraźniej chce w ten sposób zaskakiwać swych odbiorców. Pani Sowa jest świetną obserwatorką życia ludzkiego, co niejednokrotnie udowodniła w swych książkach. W doskonały sposób demaskuje to, co wszyscy staramy się ukryć przed światem, np. fascynację amerykańskim serialem „Moda na sukces”: „ – Karzdy śmjeje się z serjali, ale świetnie pamjenta, kogo zdradził Ridż Forest. – Forrester- sprostował Andrzej i od razu spiekł raka. A podobno gardzisz taniom rozrywkom- uśmiechnął się Wieśniak” (s.126). Podobny motyw znajduje się także w „Smaku świeżych Malin” tej autorki, gdzie główna bohaterka, zmagająca się z codziennymi problemami magistrantka, również z ogromnym zainteresowaniem ogląda ten niekończący się tasiemiec. Pisarka nie pozostawia suchej nitki na życiu małżeńskim Polaków, o czym świadczą następujące cytaty: „Tylko o czym rozmawiać ma z małżonkiem, skoro przez ostatnie lata wymienili co najwyżej sześćset różnych zdań. Większość dotyczących obsługi sprzętu AGD oraz opieki nad dzieckiem. <<Uprałaś mi dżinsy?>>, <<Przykręciłeś półkę?>>, <<Wyprasuj mi koszulę.>>, <<Przewiń małego.>>, <<Naprawiłem spłuczkę.>>, <<Nakarmiłam Jasia.>>, <<Zrobisz sznycle?>>, <<Zmielisz mięso?>>” (s.257). „<<Ten człowiek>>. Ile zażartych kłótni trzeba by zastąpić dawnego Misia? Ile cichych dni i przepłakanych nocy? (…) Bo z <<tym człowiekiem>> nie da się budować niczego głębszego, trudno o zaufanie, a jeszcze trudniej o wspólne marzenie. Można z nim najwyżej dzielić salon i cierpliwie spłacać raty. Nic więcej” (s. 169). Demaskuje również inne, ale jakże powszechne w naszym społeczeństwie, zachowania: „Sprane gacie, poplamione koszule i dziurawe skarpety wylądują na suszarce w ciasnej sypialni. Ale nowe obrusy, śnieżnobiałe firany i satynowa pościel mają prawo powiewać na balkonowych sznurach” (s.138). Uważny czytelnik dostrzeże o wiele więcej podobnych przykładów. Warto zwrócić uwagę na język tego utworu. Sowa w fenomenalny sposób posługuje się współczesną polszczyzną. Nie obce są jej neologizmy i wszelkiego rodzaju przekształcenia językowe, jakim na co dzień jest poddawany język polski, np. „Psisli, bo dosić upokozień? To dobzie trafili, ale (…) niech nie lici, zie po roku kaźdy jak drugi Cheng Ling, co skacie po sośnie jak ruda wiewiórka” (s.23). „Znacit Poljak umjejet(…). A tjepier w ramach relaksu… pojezdna ulicami staroj Barcelony” (s.69). Niestety, w pewnym momencie pisarka zapędziła się i pozwoliła sobie na następujące stwierdzenie: „A rok później pokąsał ojca ten, co do tyłu chodzi. I to tak dotkliwie, że nie było sensu kombinować z chemią. W trzy miesiące temu było już po ojcu” (s.26-27). W czasach, gdy coraz więcej osób choruje na wszekiego rodzaju nowotwory, podobne stwierdzenie może być kijem wsadzonym w mrowisko! Książka „Dziesięć minut od centrum” opatrzona jest mottem pochodzącym z jednej piosenek Pidżamy Porno. Początkowo czytelnik może się zastanawiać, czemu służyć ten zabieg, jednak po przeczytaniu całości, wszystko staje się dla niego zrozumiałe. Jest to nawiązanie do jeszcze jednej cechy wspólnej łączącej poszczególnych bohaterów tego utworu. Każdy z nich, bez względu na wiek, płeć, status społeczny, chce zachować twarz, chce szanować samego siebie, bo to daje mu największe szczęście. Bo tak naprawdę nie ważne jest to, gdzie się mieszka, ile się zarabia i z kim się sypia, ale to, czy można spokojnie spojrzeć na własne odbicie w lustrze. Mówi o tym np. kończąca książkę następująca rozmowa: „- A co ty masz dziewczyno? Bo ja mam… – Szybkie auto, strzeżony apartament, napęczniały portfel, wyrzeźbione mięśnie brzucha, śliczną opaleniznę, mnóstwo perspektyw…- wyliczała spokojnie. – No właśnie, a ty? – A ja… ja mam kieszenie pełne czereśni” (s.316). Mam nadzieję, że większość czytelników, którzy sięgną po „Dziesięć minut od centrum” Izabeli Sowy, nie zasugeruje się jej pozorną łatwością i nie prześlizgnie się po niej z prędkością światła, by później o niej zapomnieć, że coś im utkwi w pamięci po tej lekturze i bez problemu będą umieli powiedzieć, że dobrze przeżyli swoje życie.

Pierwszego tomu nie czytałam, a jednak sięgnęłam po drugi ;) Tak całkiem przypadkiem... Łypał sobie na mnie z półki w bibliotece... Nie przepadam za ślimakami z ogródka, szczególnie tymi "bezdomnymi", a tu taki tytuł... I na dokładkę jeszcze nie spotkałam książek tej autorki... A teraz? Nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Chwilami śmiałam się jak dzika, chwilami dopadała mnie zaduma nie tyle nad życiem bohaterów, co nad własnym. Bo ta książka właśnie taka jest. Pełna życia, przyjaciół, rodziny, codziennych spotkań i codziennego - coraz szybszego - pędu. A czytając tę pozycję coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że czasem warto zatrzymać się choćby przy tytułowym ślimaku z ogródka i zastanowić się nad sobą i swoim życiem. Bo marazm dnia codziennego połknął nas tak bardzo, że nawet tego nie zauważamy. A przecież każdy ma, lub miał, swoje szklane kuleczki, które się rozsypały i ciężko je pozbierać. A zresztą po co? Dać się nieść fali życia, czy stanąć okoniem? Być wciąż niewidzialnym, czy spróbować nowego?

Typowa książka na plażę albo do podróży. Nie trzeba mocno się na niej skupiać ani wysilać umysłu. Lekkie i łatwe w odbiorze opowiadania, po przeczytaniu których nie pamięta się, o czym się czytało. Ma to i zalety, i wady, zależy, kto czego oczekuje od literatury.

„Najczęściej dostajemy od losu to, na czym najmniej nam zależy.” Mamy tu historię Zuzanny, magistra, dziewczyny lekarza, córki kochających rodziców. Wydaje się więc, że jest kobieta o idealnym życiu. Zdaje się, że ma wszystko i pełnię szczęścia. Jest też Weronika, jej przyrodnia, siostra która nie ma aż takiego szczęścia i z którą tak dobrze się dogaduje. Los bywa przewrotny. Gdy kobieta traci pracę i męża siostra zaprasza ja do siebie. I wtedy zaczyna się perfidna gra. Jak to jest że rodziną zamiast sir współpracy, działa przeciwko sobie? Dwie siostry które zamiast przyjaciółkami da wrogami. To lekka książka pełne humoru, która miło się czyta.

Książka napisana lekkim, prostym językiem, z dużą dozą humoru. Czyta się ją jednym tchem, nie raz zaśmiewając się jak "głupi do sera" ;) Jedyne nad czym ubolewam, to fakt, iż Marta Madera przy tak wielkim talencie pisarskim, wydała tak mało książek. Nadal żyję nadzieją, że niedługo w ręce wpadnie mi kolejne dzieło tej niesamowitej pisarki i będzie równie idealne jak książka "Przyjaciele" oraz "Ślimaki z ogródka".

Komedia - trochę romantyczna, trochę kryminalna... chyba się starzeję :) do tej pory nie ciągnęło mnie do tego typu książek, jednak przyznam, że jestem zadowolona z lektury. Starsze panie bawią się w swatki swoich dzieci i przy okazji wplątują się w sprawy mafijne i robią pod górkę policji. Koniec zapowiada ciąg dalszy