Teoria miłości #5

Tom czekał na przeczytanie dosyć długo, co jest dziwne, bo mangi raczej czytam na bieżąco. Jest to spowodowane chyba tym, że podchodziłem do tego tytułu dosyć sceptycznie. Kupiony głównie po to żeby sprawdzić czy jest to coś ciekawego skoro widnieje na wysokich miejscach w rankingach. Czy takie jest? Nie wiem, ogólnie historia jest lekka i mocno przesadzona (co było zrobione specjalnie),ale nie wiem czy nie jestem już za stary na takie opowieści. Sprawdzę drugi tom który i tak już mam.

PRAKTYKA MIŁOŚCI W TEORII „Teoria miłości” to jedna z najlepszych komedii romantyczno-erotycznych, jakie czytałem. Może dlatego, że skierowana jest do dojrzalszego czytelnika, więc i nawet mimo niewyszukanego humoru wcale nie jest głupia? A może dlatego, że porady serwowane przez autora scenariusza, chociaż absurdalne, są w rzeczywistości bardzo pomocne, dzięki czemu można tę serię traktować jak poradnik miłosny? Jakakolwiek nie byłaby odpowiedź, „Teoria miłości” to świetna historia, po którą warto sięgnąć jeśli cenicie sobie dobry humor i miłosne uniesienia. Zdobyć kobietę to jedno, ale utrata cnoty to już zupełnie inna sprawa. Co ciekawe, Yarahata ma niebywałą szansę na osiągnięcie tego celu. Tego nawet on nie może zrujnować! A może jednak? To, co zaczyna się jak okazja do niezobowiązującego seksu, wkrótce może skończyć się porażką i to wcale nie wbrew woli chłopaka! https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2020/08/teoria-miosci-4-keiya-mizuno-masaki.html

Dziewczyna do wynajęcia to manga, za którą stoi Reiji Miyajima. Tytuł jest gigantycznym hitem autora i doczekał się spin-offu, adaptacji anime, a także serialu telewizyjnego emitowanego obecnie w Japonii. To dosyć nietypowa komedia romantyczna o relacji pomiędzy młodym chłopakiem, a dziewczyną, która za pieniądze umawia się na randki. Manga w Polsce wydawana jest przez Waneko. Głównym bohaterem mangi Dziewczyna do wynajęcia jest student o imieniu Kazuya. Chłopak został rzucony przez swoją dziewczynę i jest załamany. Sposobem na polepszenie humoru ma być randka z dziewczyną z internetu. Nie chodzi jednak o kobietę poznaną na jakimś portalu randkowym, lecz taką wynajętą, by razem spędzić trochę czasu. Tak Kazuya poznaje dziewczynę o imieniu Chizuru. Randka przebiega bardzo miło, ale jest fikcją. W końcu towarzyszka tylko udaje zainteresowanie i bohater jest dla niej kolejnym klientem. Mimo to Kazuya decyduje się na kolejne spotkanie z Chizuru. Podczas opłaconej randki dochodzi jednak do zamieszania i rodziny obojga myślą, że są parą. Kazuya jest zbyt wielkim tchórzem, by przyznać jak jest naprawdę. Dlatego para decyduje się na udawany, płatny związek do momentu, aż bohater wyjawi prawdę na temat swojego związku z Chizuru. Tak rozpoczyna się niezwykła historia miłosna tej pary.

NIEGRZECZNA NAUKA POPRZEZ ZABAWĘ Podryw idealny – iluż facetów o tym marzy, prawda? Niezawodna metoda, która sprawi, że wybranka serca stanie się ich, przepis na szczęście, sukces… Dzieł w tym temacie nie brakowało, nie brakuje i nigdy brakować nie będzie, ale możecie zapytać po co Wam poznawać kolejne? W przypadku „Teorii miłości” odpowiedź jest jedna – bo to dobra opowieść. Momentami nawet bardzo. Zabawna, niegłupia i potrafiąca poprawić humor. Kłopoty z dziewczynami! Któż z nas ich nie ma albo nie miał, prawda? Yarahata mógł się jednak pochwalić całkiem niemałymi troskami na tym polu. Pomógł mu duch mistrza pożycia Aiyi. I pomaga nadal, bo w tej kwestii nie tak łatwo jest osiągnąć sukces. Teraz jednak okazuje się, że nie tylko on nie radzi sobie w kontaktach z płcią przeciwną. Jego przyjaciel Waseda też nie może powiedzieć, że narzeka na nadmiar kobiet w swoim życiu. A przecież wydaje się, że kto, jak kto, ale on właśnie – w kocu zna się na nich, jak chyba nikt – nie powinien mieć takich kłopotów. I tu na scenę wkracza mistrz Aiya, ale co z tego wyniknie? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2020/01/teoria-miosci-2-keiya-mizuno-masaki.html

Dziewczyna do wynajęcia, to jedna z tych komedii romantycznych, gdzie zrządzenie losu sprawia, że para niezbyt lubiących się ludzi musi udawać przed światem związek. Po drodze pojawia się cała masa komplikacji, dziwnych sytuacji i zabawnych perypetii. W tym wypadku mamy udawanie szczęśliwego związku przed babcią chłopaka, której zależy na prawnukach. Jest też była dziewczyna studenta, która nagle staje się zazdrosna. Po drodze pojawiają się też inne rywalki chcące pozyskać serce chłopaka. Mamy więc do czynienia z dosyć typową strukturą wzbogaconą o to, że Kazuya musi płacić Chizuru za randki.

Manga opowiada historię byłego gangstera Tatsu, który porzuca swoje poprzednie życie członka Yakuzy i postanawia zostać... panem domu. Tak, wytatuowany i niegdyś brutalny przestępca zaczyna zajmować się gospodarstwem domowym, podczas gdy jego żona pracuje. Tatsu sprząta, znakomicie gotuje, biega po sklepowych wyprzedażach i realizuje się w kole Gospodyń Wiejskich. Komiczne sytuacje z dnia codziennego, wiele nieporozumień wynikających ze strasznego wyglądu Tatsu i spotkań z innymi członkami yakuzy - to wszystko tworzy komediowe fabularne złoto, przez które ta manga znalazła się bardzo wysoko w moim rankingu. Rysunki są śliczne i bardzo realistyczne, charaktery bohaterów zróżnicowane, a historia niejednokrotnie zaskakuje zwrotami akcji (no i jest dużo kotków i ładnych piesków, na które mogę patrzeć godzinami). Gokushufudo jest zdecydowanie jedną z najlepszych mang roku 2022, więc jeżeli szukacie czegoś na poprawę humoru i z dobrze narysowaną grafiką, to wydaje mi się, że będzie to idealna pozycja dla miłośników mangi w całej Polsce!

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2021/08/manga-tez-ksiazka-sukkub-i-jej-ciezka.html Potrzebujecie urlopu? Czy wspominałam już, że lubię grube mangi? Zapewne tak. „Sukkub i jej ciężka praca w korpo!” to właśnie jedna z tych grubszych mang, która szybko zwróciła moją uwagę. Twórca tej mangi podpisuje się jako Gentsuki, a historia przez niego stworzona jest przekomiczna i bardzo poruszająca. Pomyślicie sobie sukkub i poruszająca opowieść? Też się tego nie spodziewałam. FABUŁA Lily jest demonem. Dziewczyna od lat pracuje jako sukkub, który wyciąga energię życiową z ludzi, w zamian za drobne spełnianie marzeń, które ci mogą odbywać w snach. Świat pomału chyli się ku zagładzie, ludzie pracują coraz więcej, coraz dłużej i nie mają czasu na przyjemności, a pieniądz jest najważniejszym środkiem dla którego żyją. Pewnego dnia Lily trafia na Tsutomu, młodego mężczyznę, który już dawno zapomniał co to znaczy dzień wolny, a pracę zabiera nawet do domu. Lily postanawia zostać z mężczyzną na dłużej i spełnić jego marzenia, w zamian za żywienie się jego energią. Tsutomu zgadza się na układ z sukkubem i tak oto człowiek i demon stają się dla siebie bliżsi, niż mogliby podejrzewać. OPRAWA GRAFICZNA Niewątpliwie obwoluta „Sukkuba” rzuca się w oczy. Manga kierowana jest do raczej do osób starszych, ze względu na jej erotyczny wygląd, aczkolwiek nie widzę na okładce ostrzeżenia. Tekstu w dymkach jest dość dużo i czasami musiałam na chwilę zamykać mangę, aby odpoczął mi wzrok, ale zazwyczaj starałam się kończyć rozdział i dopiero wtedy robić przerwę. Kreska jest za to bardzo przyjemna dla oka (pomijając walory ukazane w mandze). No i na koniec grubość. „Sukkub i jej ciężka praca w korpo!” to manga w miarę gruba, ale nie do przesady. Jeżeli lubicie grubaski, jak ja to tutaj powinniście być zadowoleni. OPINIA OGÓLNA „Sukkub i jej ciężka praca w korpo!” to ecchi, które trzeba po prostu lubić, aby czerpać przyjemność z lektury takiej mangi. Mamy tu dużo podtekstów i treści erotycznych, które pokazane są w sposób niebezpośredni, aby nie czynić całej mangi zbyt wulgarną. Niemniej jednak, jeżeli nie macie problemów z patrzeniem na piersi czy pupy sukkubów oczywiście to historia Lily i Tsutomu jest dla Was. Zarówno Lily, jak i jej koleżanki po fachu i znamienita kierowniczka całej załogi ubrane są... w sumie to nie są ubrane. Mają stroje a la Borat (ten zielony). Zatem jest na co popatrzeć, ale... nie dla Tsutomu, bowiem nasz bohater skutecznie odpiera ataki zalotów i propozycji seksualnych naszego sukkuba. Życzenia mężczyzny, o jakie prosi Lily są proste i normalne, nie marzy on o bogactwie czy cudach świata. Demonica spełnia każdą jego zachciankę w zamian za energię, a spędzając z nim kilka dni zaczyna dochodzić do niej brutalna prawda – czuje do Tsutomu znacznie więcej. Problem w tym, że nie potrafi mu o tym powiedzieć, bo zwyczajnie się boi. „Sukkub i jej ciężka praca w korpo!” to manga, która pokazuje, że miłość może przybierać różne obrazy. Uczucie demonicy do mężczyzny, który był dla niej jedynie pożywką jest szczere i prawdziwe, zaś opieka nad Tsutomu sprawia Lily przyjemność. Manga Gentsukiego to historia, która sprawiła, że spędziłam miło czas i z chęcią przeczytałabym jeszcze coś w podobnych klimatach.

Trzeci tom kontynuuje opowieść o gangsterze Tatsu, który zrezygnował z członkostwa w yakuzie by móc żyć spokojnie że swoją żoną. Niegdyś przerażający kat nadal rozwija swoje umiejętności jako gosposia domowa, zdobywając kolejnych przyjaciół w kole gospodyń wiejskich. Wraz z rozwojem serii coraz bardziej widoczne jest przejście z tematyki typowo ,,domowej", skupiającej się na pracach domowych, walkach w sklepach o przecenione towary czy uczenia pozostałych postaci o różnych trikach japońskich gosposii. Autor stara się tutaj rozszerzać też charakter i historię postaci pobocznych: żony Tatsu - pracownicy biurowej Miku, Masy - kumpla Tatsu czy chociażby ich kota. Zauważyłam też że rozwijane są bardzo mocno postacie pobocznych gangsterów, gdzie jest już totalna gra z konwencją, stereotypami i komedią przypadków. Takie zabiegi dają nam, czytelnikom, mocno odetchnąć od postaci głównego bohatera. A przy okazji dostarczają nowe powody do śmiechu ;)

Od czasu do czasu, lubię wracać do tej ciepłej i sympatycznej historii o miłości, ponieważ ma niezwykłe właściwości lecznicze dla mojej duszy; porównywalne z uśmiechem, jakim jest obdarzana główna bohaterka przez swoją sympatię. Mam wrażenie, że z każdym kolejnym rokiem, doceniam tę mangę jeszcze bardziej. Uwielbiam ją za swoją prostotę i sposób przedstawienia codziennego życia. Lubię to powolne tempo, w jakim toczy się fabuła i te chwile, w których bohaterowie mogą się na chwilę zatrzymać, żeby cieszyć się małymi rzeczami, jakie podsuwa im los. Za każdym razem z radością obserwuję te subtelne spojrzenia, rumieńce i wymianę uśmiechów między nimi. Jest to dla mnie jak powiem wiosny w ten chłodny jesienny wieczór.

Manga dla miłośników książek ;) Główna bohaterka, Kaho, nie widzi świata poza książkami. Zamiast spotykać się z rówieśnikami, woli zaszyć się z książką w kącie i dać się pochłonąć opisanemu w niej światu. Nie dziwi więc, że postanawia pomóc w swojej szkolnej bibliotece. Wkrótce okaże się, że na tyłach pomieszczenia znajduje się ukryte przejście do sekretnej biblioteki - pokoju pełnego magicznych ksiąg, w tym wielu białych kruków. Sęk w tym, że kiedy Kaho otwiera drzwi do tej biblioteki, kilka książek (w końcu to magiczne księgi) ucieka spomiędzy regałów na teren szkoły, wypuszczając ze swoich kart bohaterów literackich. Od tego momentu zadaniem Kaho (oraz poznanego w bibliotece strażnika, Hayamy) będzie odnalezienie wszystkich tych postaci i doprowadzenie ich z powrotem do swoich książek. Wyszła z tego całkiem sympatyczna, pełna humoru historia, która z pewnością przypadnie do gustu wszystkim bibliofilom ;)

Cycki uwu To mój jedyny problem, wszystkie były równie wielki. Ja w poprzedniej mandze Akumy był problem z facetami to tui jest z biustami naszych bohaterek. Brakowało mi bardziej płaskiej dziewczyny (i ogolonej...). Za to tym razem mieliśmy dużą różnorodność w kwestii panów (tylko każdy z nich miał dużego). Dostałam spoilery co do trzeciej mangi tego wydawnictwa i nie jestem pewna czy będę się za nią zabierać. Po prostu niektóre poruszane tam tematy mi nie leżą. Tu też nie było fajerwerków ale przeżyje. Lektura na takim samym poziomie jak poprzednia ich manga, nic specjalnego ale czepiać się nie mogę. Jestem ciekawa w jaką stronę pójdzie dalej to wydawnictwo, zwłaszcza, że kartkować jedną z ich kolejnych mang, "Hipnozę" i jestem ciekawa jakbym ją oceniła, zwłaszcza, że znam adaptację w formie anime.

O, jaka ja naiwna byłam myśląc, że trzymam w ręce ostatni tom, że wszystko się wyjaśni, że oto przede mną grande finale. Okazało się, iż to, że wydrukowano w Polsce tylko sześć części nie oznacza wcale, że autor nie napisał ich więcej. Lub że nie ma takiego zamiaru. Otóż i owszem, ma. Zatem i tym razem nie dowiemy się, czy mała dziewczynka wędrująca przez ziemie odmieńców w towarzystwie golema odnajdzie swoich pobratymców. Za to spotka wiedźmę. I trafi wraz z towarzyszami podróży na aukcję w Trzcinowisku. Co się wydarzy będą wiedzieli ci, którzy sięgną po lekturę. Zachęcam, by zrobić to już po przeczytaniu poprzednich tomów. Akcja toczy się wartko, obrazy przykuwają uwagę, a żal ściska czytelnicze serce, że nie ma kolejnej części. Chyba się zaprzyjaźniłam z Somali. Tak trudno się rozstać. Cóż, pozostaje mieć nadzieję, że wydawnictwo się nad nami ulituje i wkrótce ukaże się kolejna część komiksu. Polecam. Tym, którzy nie boją się rozłąki.

Mieszanie przeszłości z teraźniejszością jest zabiegiem niezwykle popularnym w literaturze, jednak nie zawsze wychodzi to autorom dobrze. Jak spisał się więc autor mangi "Im wielki kapłan Imhotep"? Główną bohaterką serii jest dziewczyna, która zieje ogniem. W pewnym momencie do jej domu wprowadza się wielki Imhotep, który swoją obecnością wprowadza dziewczynę w zdenerwowanie, a jego poczynania na zawsze zmienią życie bohaterki. Dlaczego? Co jest przyczyną stanu dziewczyny? Manga ma całkiem ciekawą i wbrew pozorom zaskakującą fabułę, pełną ciekawych zwrotów akcji- niekiedy nieco schematyczną, jednak dość urokliwą. Mówiąc o tej serii należy wspomnieć o wielu zabawnych wątkach i wykorzystaniu bóstw w całkiem ciekawy sposób, który dość mocno mnie rozczulił. Kreska i sposób przedstawienia dialogów na początku jest dość niezrozumiały, jednak z czasem nabiera uroku, a z odczytaniem go nie ma większego problemu. Mangę mogę polecić każdemu kto lubi motyw walki dobra ze złem, oraz nie straszny mu jest starożytny Egipt!

Króciutka, melancholijna impresja na temat przejmijania. Oryginalny klimat, intrygujący pomysł na bohaterkę, ale to właściwie tyle - cała historia kończy się akurat w momencie, w którym zaczyna się robić ciekawie. Tak czy siak jednak - warto, jeśli szukacie czegoś do poczucia i przeżycia, ale nie nastawiajcie się na rozbudowaną fabułę. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

Zaskakująco dobra jednotomówka. Czytało mi się ją bardzo przyjemnie, były czasem zabawne, czasem nawet te smutne momenty (które mi nie psują jak coś mojej oceny). Zakończenie w jakiś sposób złamało mi oraz pocieszyło moje podekscytowane mangowe serduszko. Jedna z najlepszych jednotomówek jakie przyszło mi czytać.

Studenckie życie do łatwych, prostych i przyjemnych nie należy. Można było się już o tym przekonać w pierwszej części serii. Grand Blue #2 jeszcze mocniej i jeszcze dokładniej ukazuje ciężki żywot studenta, gdzie trzeba sobie jakoś radzić z imprezami, alkoholem, alkoholem i jeszcze odrobiną alkoholu. Jak tutaj znaleźć czas i chęć na naukę? Iori Kitahara wybierając uczelnię w nadmorskim mieście Izu, na pewno nie spodziewał się, że będzie go czekać tak wiele „wyzwań”. Nowo poznani przyjaciele z klubu Peek a Boo, na pewno do tych „normalnych” nie należą, jednak o dziwo dość szybko się pośród nich odnalazł. Procentowe napoje potrafią przełamać każde lody i pozwalają szybko nawiązywać nowe znajomości. Nie można jednak zapomnieć o głównym przeznaczaniu wspomnianego klubu, którym jest nurkowanie. Dwójka świeżaków (w tym Iori) nareszcie będzie miała okazję zanurzyć się w morskich odmętach, jednocześnie poznając kilka najważniejszych zasad tego sportu. To wszystko jest jednak wstępniakiem do właściwej „akcji”, którą w tym tomiku są rozpoczynające się niebawem juwenalia. Studencka impreza w świecie mangi nie może być „zwyczajna” (zresztą tak jakby w realnym świecie była),czeka więc na nas spora dawka alkoholowych oparów i humoru, który wywołuje szeroki uśmiech zadowolenia. Grand Blue pomimo swojej głównej tematyki, jaką jest nurkowanie, zdecydowanie nie jest tytułem, po który powinni sięgnąć wielcy pasjonaci tego sportu. Poświęcenie około dziesięciu stron tomiku na zagadnienia związane z tą aktywnością jest trochę za bardzo marginalne. Czy można uznać to za wadę tytułu? W każdym przypadku! Zresztą nikt rozsądkowo myślący nie będzie oczekiwał od komiksu komediowego, szczegółowego zajęcia się tematyką nurkowania. Twórcy od początku traktują to jako mały dodatek do fabuły, która skupia się na pokazaniu zwariowanego studenckiego życia, będącego jednocześnie pastiszem wielu amerykańskich filmów komediowych. Pod względem humoru manga bardzo mocno wyróżnia się na tle konkurencji i każda kolejna przeczytana strona wywołuje o odbiorcy prawdziwe niekontrolowane wybuchy śmiechu. Humor opiera się tuta nie tylko na absurdalnych wydarzeniach, których podstawą prawie zawsze jest alkohol, ale również naprawdę dobrze nakreślonych szalonych postaciach. W części drugiej do grona poznanych bohaterów dołącza nowa osoba, która doskonale wpasowuje się w zwariowane grono studentów. Gdzieś w tyle natłoku przeróżnych wydarzeń, można zacząć doszukiwać się nutki „romantycznej” treści, która być może w późniejszych tomach mocniej wypłynie na światło dzienne. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-grand-blue-2/

Był czas kiedy sama pracowałam w księgarni. I mogę się podpisać pod stwierdzenie w Hondzie, że ta praca ma więcej wspólnego z byciem pod ostrzałem (klientów, szefostwa i wszelkich absurdów) niż z częstym pomysłem, że to "praca lekka, łatwa i głównie czytasz". Manga świetnie ilustruje tego typu atrakcje jak klienci, absurdalne pomysły szefowej góry, utarczki z wydawnictwami. Siłą rzeczy ze względu na to, że akcja rozgrywa się w Japonii pojawiają się różnice w porównaniu z polskim rynkiem. Jak turyści szturmujący sklepy z komiksami jak rodzaj Mekki. Szczególnie podobał mi się rozdział poświęcony Yaoistkom- i że to zjawisko obejmuje bardziej różnorodną grupę niż by się wydawało. I przy tym jest lekko, zabawnie. Kreska może mniej typowa dla mangi- nieco bliżej do przerysowanej satyry (współpracownicy hondy noszą różnego rodzaju maski) niż stereotypowej wielkookiej mangi. Zastanawia mnie tylko czemu w polskiej wersji Honda mówi o sobie w rodzaju żeńskim? W anime miał raczej męski głos...