Przepis na fałszerza

Magdę Omilianowicz poznałem w 2016 roku podczas naszej pierwszej wizyty na Targach Książki w Katowicach, przy okazji promocji książki wydanej w/w roku czyli Bestia. Studium zła. Niestety Magda zmarła 21 stycznia 2022 roku, mając niespełna 60 lat. Jej książki ciągle są wśród nas i o jednej z nich chciałbym Wam dzisiaj opowiedzieć. Mam na myśli reportaż "Przepis na fałszerza", która ukazała się 3 maja 2020 roku. Ja zacząłem ją czytać dopiero 13 lipca 2025 roku i bardzo żałuję, że tak długo zwlekałem z przeczytaniem tej pozycji.
Opowiada ona o Zdzisławie N. pseudonim "Matejko" czyli o człowieku, który uznany był za najlepszego polskiego fałszerza wszech czasów. Przed tym mężczyzną nie było rzeczy niemożliwych, gdyż potrafił sfałszować wszystko: czeki, prawa jazdy, dokumenty tożsamości i przede wszystkim pieniądze.
Autorka przedstawia całe jego życie od najmłodszych lat, a jego życie nie było usłane różami. I co ciekawe więcej ze swojego życia spędził w różnego rodzaju więzieniach niż poza nimi, chociaż zawsze próbował ułożyć swoje życie. Jednak bardzo często miał pecha trafić na niewłaściwych ludzi, którzy sprowadzali go na manowce a tym samym za więzienne mury.
Mimo ciekawego tematu trudno było mi się wciągnąć w lekturę tego reportażu, który zawarty został na 199 stronach, na przeczytanie których potrzebowałem pięciu dni oraz pięciu posiedzeń. Wynik taki plasuje tytuł ten na 228 miejscu wśród 348 książek Przeczytanych na tronie. Chociaż wynik nie powala na kolana to uważam, że książkę tę warto znać i by Magda nadal żyła w swej twórczości.

https://www.facebook.com/czytamnatronie/

Magdę Omilianowicz poznałem w 2016 roku podczas naszej pierwszej wizyty na Targach Książki w Katowicach, przy okazji promocji książki wydanej w/w roku czyli Bestia. Studium zła. Niestety Magda zmarła 21 stycznia 2022 roku, mając niespełna 60 lat. Jej książki ciągle są wśród nas i o jednej z nich chciałbym Wam dzisiaj opowiedzieć. Mam na myśli reportaż "Przepis na...

Interesująca i wciągająca historia, która działa się na naszych oczach, a niewielu z nas, w tym ja, ją znało.
Płynnie i dynamicznie napisane, aż żal było przewracać ostatnią kartkę.

Interesująca i wciągająca historia, która działa się na naszych oczach, a niewielu z nas, w tym ja, ją znało.
Płynnie i dynamicznie napisane, aż żal było przewracać ostatnią kartkę.

Dziś przychodzę do Was z kolejnym reportażem autorstwa Magdy Omilianowicz. Po wstrząsających „Mistrzyniach kamuflażu…” autorka przybliża nam rozmowę zupełnie innego kalibru, poznajemy bowiem historię Zdzisława N. nazywanego m.in. „Matejką z Monte”, czy „Królem fałszerzy”.

Życie tego mężczyzny od najmłodszych lat nie należało do łatwych. Wychowywany w patologicznej rodzinie, gdzie alkohol lał się strumieniami, jako młody chłopak trafił do bidula dla trudnej młodzieży w Tarnowie, gdzie wcale, jak się dowiadujemy nie było mu lżej… Właściwie od zawsze przejawiał ogromny talent plastyczny, który był dla niego odskocznią od burej, brutalnej codzienności - kto wie jak potoczyłoby się jego życie, gdyby owe zdolności nie ukierunkowały się w stronę wszelakich fałszerstw, o których dowiecie się całkiem sporo z kart „Przepisu na fałszerza”.

Konwersacja Magdy Omilianowicz ze Zdzisławem N. jest słodko – gorzką opowieścią o meandrach ludzkiego losu. I chociaż w życiu „Matejki” nie brakowało wzlotów i upadków, jego wspomnienia osnute są wyczuwalną nutką nostalgii.

Opowieść ta jest tym ciekawsza, że Zdzisław N. uchyla rąbka tajemnicy dotyczącego różnorodnych sposobów i często wieloetapowych metod ich przeprowadzania w odniesieniu do podrabiania różnych rzeczy, jednocześnie nie zdradzając przy tym najbardziej newralgicznych szczegółów swojej „profesji”.

Książka ta jest ogromnie interesująca i pomimo swojej niewielkiej objętości niesie w sobie ogrom emocji. Jest to bowiem opowieść o losach człowieka, którego pasja, talent i ciągłe dążenie do maksymalnego perfekcjonizmu, zaprowadziły za mury krakowskiego więzienia na Montelupich, gdzie również zyskał pewnego rodzaju renomę.

Jest to opowieść mężczyzny, który nie stara się wybielać i całkowicie szczerze mówi o tym, że przysłowiowo w pewien sposób „ciągnie wilka do lasu” i dlatego z różnych powodów wielokrotnie wracał na przestępczą ścieżkę.

Historia Zdzisława N. jest też doskonałym przykładem na to, że nawet w środowisku, w którym obracał się bohater jest miejsce na miłość, przyjaźń i wzajemną pomoc, czy lojalność chociaż oczywiście nie brakuje też donosicielstwa etc.

„Przepis na fałszerza” to mocna, wciągająca i emocjonująca lektura, która z pewnością pochłonie Was bez reszty dlatego gorąco ją Wam polecam.

Jeśli zaś chodzi o obecną sytuację „Króla fałszerzy” to aktualnie po 40 latach (z przerwami) spędzonych za kratami przebywa on na wolności i po raz kolejny próbuje poukładać sobie życie na wolności oddając się swojej w pełni legalnej pasji, jaką nieodmiennie jest malarstwo.

Być może przyjdzie jeszcze taki moment, że usłyszymy o tym koneserze życia, bo taki właśnie portret Zdzisława N. wyłania mi się z kart tej opowieści, gdy będzie promował wystawę swoich obrazów - tak jak bywało to dawniej, za starych dobrych czasów :).

* https://www.facebook.com/Ksiazkowoczyta *
https://ksiazkowoczyta.blogspot.com/2020/08/poznajcie-krola-faszerzy.html

Dziś przychodzę do Was z kolejnym reportażem autorstwa Magdy Omilianowicz. Po wstrząsających „Mistrzyniach kamuflażu…” autorka przybliża nam rozmowę zupełnie innego kalibru, poznajemy bowiem historię Zdzisława N. nazywanego m.in. „Matejką z Monte”, czy „Królem fałszerzy”.

Życie tego mężczyzny od najmłodszych lat nie należało do łatwych. Wychowywany w patologicznej...