Wojna królów. Preludium

Pierwsze rozdziały trzymają poziom Preludium, acz brakowało mi jakichś bardziej spektakularnych i nieoczekiwanych akcji. Historia Chrisa Powella zaś, niestety już tak nie urzeka, zwłaszcza przegadany i powolny początek. Dobrze było jednak poznać część historii Zakonu, mimo że samo istnienie tak potężnych postaci w uniwersum może się wydawać nieco przesadzone. No ale hej - to Marvel :) Szczęśliwie, z czasem historia Darkhawka nabiera rumieńców. Nie pozostaje nic innego jak sięgnąć po kolejną część.

Krucjata dla mnie jest najsłabszym z tomów składających się w Sagę Nieskończoności. Sama historia i zamysł głównego antagonisty są moim zdaniem lepsze niż w Wojnie Nieskończoności, jednakże jest w tym komiksie parę rzeczy irytujących, które nie pozwalają ocenić mi go wyżej. Sam zamysł Bogini i jej motywacje są świetne, dużo lepsze niż Magusa - to przyznaje. Również idea kontroli umysłów czy walki bohaterów przeciwko sobie przypadła mi do gustu dużo bardziej niż wojna sobowtórów. Ogólnie jest to jak najbardziej dobry komiks i warto go przeczytać, jak i całą sagę, która przybliża nam "kosmos Marvela". Co jednak mnie irytowało? Po 1 monologi Bogini są fatalne. Praktycznie cały czas gada to samo, ile można tych jej pseudo religijnych bzdetów słuchać? Czułem się trochę, jakby Starlin przeniósł się do naszych czasów i wpisał w chatgpt jedno zdanie, a AI mu je napisało na 123 różne sposoby. Po 2 rysunki są bardzo nierówne w poszczególnych seriach. W Krucjacie są fajne, klasyczne, w Warlock Cronicles mają swój nieco mroczniejszy klimat, wpadają w mój gust, ale w Infinity Watch są zbyt dziecięce, wyrzucają mnie z immersji w historię... Po 3 jakoś po prostu historia ta, mimo potencjału, możliwe, że przez irytacje monologami Bogini, nie wciągnęła mnie jak pozostałe części. Lekturę musiałem dawkować, a wcześniejsze części pochłonąłem w 3 dni.

Ten tytuł znajdował się na mojej liście przez długi czas. Dopiero film o Fantastycznej Czwórce skłonił mnie do jego zakupu i przeczytania. Komiks składa się z czterech opowieści. Pierwsza aspiruje do bycia czymś wielkim, ale moim zdaniem Stan Lee nieco się w niej pogubił. To historia z morałem, choć niestety zbyt oczywistym. Druga (również autorstwa Lee) to całkiem interesująca opowieść, w której Silver Surfer mierzy się z łowcami niewolników. Trzecia, zatytułowana Requiem, to dzieło Straczynskiego, który serwuje nam prawdziwą perełkę. Uważam, że dla samej tej historii warto sięgnąć po ten komiks. Natomiast "W imię twoje" zupełnie mnie nie przekonała.

Drugi tom serii Strażnicy Galaktyki nieco traci impet w porównaniu z pierwszym. Choć akcja rusza z wysokiego C — międzygalaktyczna wojna między Imperium Shi’ar dowodzonym przez nieobliczalnego Wulkana a Imperium Kree pod panowaniem rodu Inhumans — to szybko okazuje się, że fabularne fajerwerki to za mało, by utrzymać uwagę czytelnika. Chaos narracyjny staje się wyraźnym problemem. Zamiast zwartej historii dostajemy szereg luźno powiązanych wątków, z których część wydaje się zwyczajnie zbędna. Kosmiczne “piu piu” dominuje nad opowieścią, a emocjonalne zaangażowanie w losy postaci zostaje gdzieś w tyle. Pojawiają się pytania o sens istnienia, zagrożenia z innych wymiarów i tajemniczy Powszechny Kościół Prawdy — niestety nie zawsze są one poprowadzone z należytą głębią. Na szczęście ilustracje ratują sytuację. Choć nieco już się zestarzały, nadal prezentują przyzwoity poziom, oddając charakter kosmicznych zmagań i różnorodność dziwacznych form życia. To głównie dzięki nim komiks wciąż potrafi cieszyć oko, nawet jeśli historia rozczarowuje. Strażnicy Galaktyki tom 2 to pozycja głównie dla fanów ekipy Star-Lorda, którzy chcą kontynuować przygodę mimo słabszej jakości opowieści. Pozostałym może brakować spójności, świeżości i wyraźnego celu tej międzygwiezdnej podróży.

Sięgając po ten komiks nie wiedziałem, że potraktuje o zombi. Myślałem też, że więcej będzie tutaj też wkładu zielonej latarni, ale ten korpus nie gra tu pierwszych skrzypiec. Za to mamy tutaj wszystkie korpusy, o przeróżnych kolorach oraz wielu znanych i tych drugoplanowych bohaterów uniwersum DC. Czarne latarnie powstają, wzbudzają wszystkich zmarłych, zarówno tych złych jak i dobrych, a ich sektor to oczywiście 666, a główny zły to nekromanta. Rozmach i epickość bitwy aż wylewa się z kart komiksu, a jego waga jest równa innym znanym kryzysom tego wszechświata. W dodatku kreska i kolory naprawdę wszystko ubogacają i aż chce się to czytać, do samego końca.

New X-Men #2: Piekło na Ziemi zbiera rozdziały, które pierwotnie pojawiły się w zeszytach od 122 do 133 numeru. Fabuła skupia się tutaj głównie na dwóch bardzo ważnych dla sagi Morrisona wątkach. Jednym z nich jest dalsze rozwinięcie konfliktu mutantów i Cassandry Nova (siostry bliźniaczki Xaviera). Całość tej historii z każdą kolejną stroną jest coraz bardziej zaskakująca i zmierzająca do naprawdę mocnego finału. Drugim z kolei jest skupienie się autora na korporacji X i pokazaniu jej ogromnych wpływów, które będą miały znaczenie zarówno dla samych mutantów, jak i całego świata. Wątek ten jest również doskonałym wprowadzeniem do świata komiksu nowej ciekawej postaci (Fantomexa). Początek drugiego zbiorczego tomu serii New X-Men jest kontynuacją wydarzeń ukazanych w części pierwszej. Nie powinno się więc sięgać po tytuł bez znajomości jego poprzedniej odsłony. Biorąc pod uwagę dwa wspomniane powyżej wątki, tom ten stanowi również bardzo ważny element dla całej historii napisanej przez Morrisona. Twórca w naprawdę dobrym stylu łączy tutaj bowiem zakończenie jednej historii i rozpoczęcie innej, tworząc tym samym pośredni album spajający cały scenariusz. Nie jest to oczywiście wszystko, co ma do zaoferowania czytelnikowi G.M. Stworzona przez niego opowieść łączy tutaj głębszą filozofię, odrobinę komiksowej poetyckości i całą masę widowiskowej superbohaterskiej akcji. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-new-x-men-2-pieklo-na-ziemi/

To moja pierwsza od dłuższego czasu okazja aby poczytać przygody Zielonej Latarni (i odhaczyć na półce wstydu kolejną komiksową pozycję). Muszę przyznać że spodziewałem się więcej ale generalnie komiks trzyma dobry poziom, zarówno pod względem wizualnym jak i scenariusza.

Jedna z ciekawszych historii X-Men pierwszej dekady XXI wieku, zapoczątkowana w świetnym Deadly Genesis. Jeden z odłamów X-Men wybiera się w kosmiczną podróż do Imperium Shi'Ar aby powstrzymac trzeciego z Summersów, Vulcana, przed zemstą. 12 odcinków obficie wypełnionych zostało akcją, dużo się dzieje, są nawet wątki miłosne, jak i dramatyczne. Czyta się pasjonująco, zwłaszcza, że na szczęscie autorzy darowali sobie zbyt długie i nudne dialogi. Do tego kapitalne rysunki - warto je podkreślić, bo w pierwszej dekadzie XXI wieku zbyt często rysunki w seriach X-Men były fatalne (szczytem żenady były rysunki w stylu mangi, pasujące do Marvela jak śnieg do lata). Wydaje się, że zadbano o wszystko, aby na historia wybijała sie na tle innych komiksów serii, dla mnie dorównuje niemal złotej erze Jima Lee. Naprawdę dobre czytadło komiksowe. Na tych dwunastu odcinkach historia się nie kończy jednak, kilka miesięcy później miała miejsce jej dalsza część.

Anihilacja: Podbój 1-2 Anihilacja: Podbój to bezpośrednia kontynuacja wydarzeń z Anihilacji. Ledwo udało się pokonać Annihilusa, a Wszechświat już musi zmierzyć się z kolejnym zagrożeniem. Phalanx – kosmiczna rasa cybernetycznych istot – dokonuje inwazji na Imperium Kree, które nie zdążyło jeszcze odbudować swoich sił po poprzednim konflikcie. W odpowiedzi na atak powstaje ruch oporu, w którego skład wchodzą m.in. Nova (czyli Richard Rider),Peter Quill, Quasar (Phyla-Vell),Moondragon, Drax, Gamora, Rocket i inni. Jedną z ciekawszych postaci jest Star-Lord, który ponosi sporą winę za dopuszczenie do inwazji Phalanx. Obserwujemy, jak zmaga się z poczuciem odpowiedzialności, ale nie poddaje się i ostatecznie odgrywa kluczową rolę w całej historii. To właśnie w trakcie tych wydarzeń zaczyna się formować zespół, który wkrótce stanie się znany jako Strażnicy Galaktyki. Za stronę graficzną tomów 1–2 odpowiadają m.in. Tom Raney, Paul Pelletier i Mike Perkins. Moim zdaniem kreska jest bardziej atrakcyjna niż w samej Anihilacji. Komiks robi duże wrażenie – sceny bitew są efektowne, dynamiczne, a z każdej strony wylewa się wręcz epickość.

Musiało minąć 25 lat, żeby ktoś w Polsce zdecydował się wydać opowieść, ktora jest bezpośrednią kontynuacją serii X-men wydawanej swego czasu przez TM-Semic. Wychodziły przez ten czas różne pozycje z X-Men ale Age of Apocalypse było tym brakującym ogniwem, od którego chciałem zacząć powrót do świata mutantów. I gdy już miałem sięgnąć po wydanie zagraniczne tej historii, ukazała się w końcu wersja polska, za którą się właśnie zabieram. Księga dzieli się na dwie części. Pierwsza część opowiada o tym jak doszło do zamachu na Xaviera i jest to bardzo dobra wiadomość, bo obawiałem się że to preludium zostanie pominięte i przedstawiona zostanie tylko główna historia. Ta natomiast zaczyna się mniej więcej w połowie zeszytu. I cóż, muszę przyznać że historia ta jest naprawdę bardzo dobrze napisana. Najbardziej mnie urzekło to, jak przedstawiają się relacje międzyludzkie w zmienionej linii czasu. Jeśli ktoś czytał stare X-meny z lat 90-tych znajdzie tutaj wiele ciekawych analogii. To wszystko sprawia, że jest to taka powieść z serii "co by było gdyby". Dla kogoś kto nie czytał TM-Semic'owych wydań pewne smaczki mogą być nie do uchwycenia. Historia sama w sobie jest ciekawa i sensownie ułożona. Strona graficzna również wypada bardzo dobrze, choć z uwagi na to że na crossover składa się kilka wydawnictw, mamy tutaj do czynienia z różnymi artystami. Najbardziej spodobały mi się rysunki Rogera Cruza i Tony Daniel'a, które przypominają mi bardzo prace Jima Lee. I nie wiem, czy przypadkiem uczniowie nie przerośli tutaj mistrza. Wiem że niektórym osobom nie podobają się szczegółowe, pełne seksapilu i czasem przerysowane, wyidealizowane postacie w ilustracjach z lat 90-tych, ale jeśli komuś podoba się ten styl to będzie w pełni usatysfakcjonowany. Jeśli wśród artystów wymienimy jeszcze braci Kubert, to o stronę graficzną powinniśmy byś spokojni. Najsłabiej natomiast wypadły tutaj ilustracje Chrisa Bachallo ilustrującego przygody młodych mutantów Generation Next. Ale wciąż jest to poziom przyzwoity. Tom 1. uznałbym za bardzo dobry.. wróć.., ...uznać należy za bardzo dobry, pomimo trochę słabszej końcówki. Ale to nie wina końcówki, lecz ostatecznego wrażenia jakie zostaje po świetnych wcześniejszych częściach tej powieści.

Konflikt Inhumans z X-men był podbudowywany już od pierwszych numerów z obiema grupami po „Tajnych Wojnach”. Chmury Terrigenu zabijają mutantów, a Inhumans uważają je za dobrodziejstwo. Pomysł na to starcie jest rzeczywiście obiecujący, ale czy udało się to przekuć w dobrą historię? Beast, który bada chmurę Terrigenu dokonuje szokującego odkrycia – niedługo chmura rozszerzy się na całą Ziemię czyniąc planetę niezdatną do życia dla mutantów. X-men postanawiają wymusić na Inhumans zniszczenie chmury. Jednakże Inhumans stawiają opór. Podobnie jak w przypadku pierwszej miniserii „Wojna domowa”, można to zrozumieć argumenty obu stron. X-men starają się uratować mutantów. Z kolei Inhumans bronią się przed agresorem, który usiłuje im narzucić swoją wolę. Przy tym też nie wszyscy przedstawiciele obu stron zgadzają się ze swoimi przywódcami i starają się trochę działać na obu frontach. Udało się też uniknąć częstego problemu historii o walkach między superbohaterami czyli braku próby nawiązania dialogu. Tutaj faktycznie obie strony usiłują się ze sobą dogadać, ale nie mogą osiągnąć kompromisu. Niestety sam finał komiksu wszystko bardzo upraszcza i trochę spłyca konflikt. Całkiem dobrze wypadają walki między herosami. Bohaterowie dobrani są tak do siebie, żeby ich starcia wypadały jak najefektowniej. Szczególnie w pamięć zapada starcia Karnaka z młodą Jean Grey i staruszka Logana z Inferno. Ze względu na paru rysowników w tym tomie, warstwa graficzna jest dosyć nierówna. Otwierający tom Kenneth Rocafort przywodzi na myśl stereotypowy komiks superbohaterski z lat 90., kiedy to kobiety wyglądały jak supermodelki, a mężczyźni byli przesadnie umięśnieni. Z kolei Leinil Francis Yu rysuje mało starannie jak na komiks superbohaterski. W spokojnych scenach dialogu to nie przeszkadza, ale sceny akcji są u niego nieczytelne. O wiele lepiej wypada na tym tle Javier Garron, którego kreska jest bardziej szczegółowa i łatwiej można śledzić akcję. Ogólnie jest to całkiem dobrze przemyślana miniseria, która jest satysfakcjonującym podsumowaniem ostatnich perypetii Inhumans i X-men. Nie wszystkie rozwiązania fabularne mi się podobały, ale domyślam się, że część z nich wymusili redaktorzy. Szkoda też, że Javier Garron nie rysował całości.

Czarna Wdowa występuje na dużym ekranie Marvela od wielu filmów, zazwyczaj w grupie. Na jej solowy występ w ramach uniwersum Marvela czekamy już na premierę, a na naszej półce może się znaleźć ten komiks przed seansem. To tylko jednotomowa zabawa, ale wyjątkowo dobra! Jak na Nataszę przystało, po raz kolejny musi ona odpokutować i zagłębić się w swoją przeszłość, próbując odnaleźć się w sieci kłamstw, uczuć, intryg i koleżanek z Czerwonej Komnaty. „Czarna Wdowa” jest świetnym thrillerem szpiegowskim. To, co stawia na wysokim poziomie tę historię to dynamika, która została ujęta w kadrach i rysunkach. Czyta się i podziwia rysunki szybciutko, a sceny walk idą błyskawicznie, oddając ich rzeczywiste tempo. Fabuła jest wielowarstwowa, ale dzięki sprytnemu scenariuszowi, ani na moment się nie gubimy, a energicznie przewracamy kartki. Nawet jak na superhero, jest to coś świeżego, nowego, mamy tu powiew akcji szpiegowskiej w świecie jednej z członkiń  Avengers. Teraz tylko czekać na film i wyliczać inspiracje!

Komiks czytało się całkiem przyjemnie, ale przez większość tomu zastanawiałem się czy pod maską Spider-mana na pewno ukrywa się Peter Parker. Od pierwszych stron jego charakter jest odwrócony o 180 stopni i dopiero później powoli wraca do tego za co lubimy pająka. Dziwne to było dzieło, często przeszywał mnie dreszcz niekomfortowości(ale słowo wymyśliłem O.O).

Conan wydaje się być postacią raczej nieskomplikowaną. Bo kimże jest ten waleczny barbarzyńca? To mężczyzna, który nikomu się nie kłania, drogę do tego, czego chce, wyrąbuje sobie mieczem, swoje życie prowadzi zaś z honorem, jakiego brakuje niejednemu szlachetnie urodzonemu. Czy o człowieku o takiej charakterystyce można napisać oraz powiedzieć dużo i nie wyczerpać szybko tematu? Jak najbardziej! Świadczy o tym kilkadziesiąt książek z tzw. „czarnej serii” oraz kolejne komiksy. Co więcej teraz, gdy czarnowłosy bohater powrócił pod skrzydła Marvela, opowieści o nim zyskały na częstotliwości. Jednym z nowych tytułów jest pierwszy tom serii „Conan. Miecz barbarzyńcy”. Załoga statku niewolniczego wyławia z morza półprzytomnego mężczyznę. Rozbitkiem okazuje się być młody barbarzyńca, którego ostatnim pragnieniem jest dać się sprzedać na targu niewolników. Szybka rozprawa z handlarzami żywym towarem ma jednak konsekwencje. Conan, bo tak brzmi imię wojownika, wchodzi w posiadanie tajemniczej mapy, która może doprowadzić go do wielkiego skarbu. Problem w tym, że chce go zdobyć także okrutny mag, żelazną ręką władający okolicznym miastem. Konfrontacja zbliża się wielkimi krokami. Wszyscy wiemy, czego można się spodziewać po serii traktującej o barbarzyńcy, który nader skwapliwie częstuje swych wrogów żelazem. To akcja, walka i nieustanne zagrożenie czyhające na naszego protagonistę. To wszystko znajdziemy właśnie w pierwszej odsłonie „Miecza barbarzyńcy”. Czy ta (było nie było) przewidywalność może być jednak rozpatrywana jako wada? Absolutnie nie! Gerry Duggan naprawdę dobrze czuje ducha fantasy spod znaku miecza i magii. Nie stara się wprowadzić zbytecznych innowacji, tylko daje czytelnikowi dokładnie to, na co liczył, a jest to intensywna przygoda w starym, dobrym stylu. Możliwe co prawda, że trochę inaczej bym śpiewał, gdyby „Kult Kogi Thuna” nie okazał się być komiksem angażującym i bardzo miłym do czytania (zwłaszcza dla kogoś lubiącego klasyczną odmianę fantasy),jednak nie da się ukryć, że ten album zwyczajnie angażuje. Jasne, fabuła jest dość prosta i nie zaskakuje zbyt wieloma odgałęzieniami, ale też nie o to w niej chodzi. Na pierwszym planie stoi bowiem pełna przemocy rozrywka, której podstawową zaletą jest właśnie ta prostota (ale nie prostackość!) przekazu, dająca nam lekturę płynną, pozwalającą na zdrowy relaks, bez rozpatrywania skomplikowanych moralnych dylematów męczących bohaterów. Taka rozrywka też jest czasem potrzebna, bo nie samymi ambitnymi powieściami graficznymi żyje komiksiarz. Przyznaję, że nieco zabrakło mi w omawianym albumie motywów, nazwijmy je, romantycznych. Chodzi, rzecz jasna, o romantyzm w stylu Conana, polegający na emanowaniu pierwotną męską siłą, jakiej nie może oprzeć się żadna niewiasta, w której to relacji nie ma miejsca na wyrafinowanie, a na pierwszym planie stoi zwierzęca żądza. Ten swoisty seksizm (bo tak to jednak trzeba nazwać) to cecha charakterystyczna dla podejścia protagonisty do świata i głupotą jest obrażanie się na taki stan rzeczy – mam jedynie nadzieję, że rak politycznej poprawności nie zacznie toczyć „Conana” i w kolejnych tomach uświadczymy kilka ciekawych relacji damsko-męskich. Rysunki nie są w „Kulcie Kogi Thuna” szczególnie wyrafinowane. Jednak czy to jakiś problem, skoro doskonale pasują do konwencji heroic fantasy? Jasne, że nie! Grubo ciosane postacie, bardzo wyraźne kontury, czasami też niezbyt dokładne ilustracje – to wszystko jest zaskakująco miłe dla oka i różni się od sterylnych komputerowych kadrów, sprawiając, że na warstwę graficzną tego albumu po prostu dobrze się patrzy. Ron Garney nie jest nowatorski – swoje prace prezentuje zazwyczaj w obrębie różnej wielkości kwadratów i ten tradycjonalizm okazuje się naprawdę dobrym wyborem. Po powrocie do Marvela „Savage Sword of Conan” notuje naprawdę bardzo udany start. „Kult Kogi Thuna” nie jest co prawda komiksem wiekopomnym, o którym będziemy doskonale pamiętali za kilka lat, nie zmienia to jednak faktu, że na jego kartach dostajemy bardzo dużo przedniej, nieskomplikowanej rozrywki, która potrafi zaangażować. O to właśnie w tej serii, przynajmniej moim zdaniem, chodzi, dlatego też jestem ukontentowany lekturą i liczę, że kolejne tomy będą stały na podobnym poziomie. Brakowało w Polsce dobrej, nowej serii fantasy, ale chyba w końcu ją dostaliśmy. Potwierdzenia tego stanu rzeczy będę wypatrywał w kolejnych albumach. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2020/07/conan-miecz-barbarzyncy-tom-1-kult-kogi.html oraz na facebookowym profilu serwisu Szortal (wpis z 24. 06. 2020) - https://www.facebook.com/Szortal/posts/3401510436538326?__tn__=K-R

9/10 wybitny run, kandydat do grona moich ulubionych książek i komiksów 10/10 Opinia po przeczytaniu wszystkich 4 tomów dwukrotnie. Komiks spodobał mi się z wielu powodów: niejednoznaczni bohaterowie, którzy zmagają się ze swoimi problemami (szczególnie Scott),sceny walk prezentujące obrażenia, krew czy śmierć, otworzenie szkoły dla wszystkich mutantów i związane z tym problemy, pokazanie jak profesor X nie rozumie innych ludzi, pomimo zdolności czytania ich myśli, humor, zwariowane komiksowe historię czy rozwiązania fabularne, które pokazują jak dobrze Morrison rozumie komiksy, oraz wprowadzenie szeregu ciekawych pierwszoplanowych i drugoplanowych postaci. Odnośnie strony graficznej, przez większość historii mi się podobała i pasuje do opowieści. Pokazane zostało, że mutanci to nie są modele i modelki. Szkoda, że Frank Quitely nie narysował więcej zeszytów, szczególnie w pierwszych dwóch tomach. Gdzie rysownicy zmieniają się za często, czasami nawet co zeszyt. Co do wydania to muszę się poskarżyć na jakość, w tomach 2 i 3 rozkleiły się grzbiety. Poza tym znalazłem dwa znaczące błędy w tłumaczeniu.

Oczywiście w trakcie się zorientowałam, że chyba to nie jest do końca pierwszy tom i znajomość cyklu Anihilacja byłaby przydatna. Oh well. Całość jest przyjemnym czytadłem, bohaterowie są spoko, choć może głębia nie jest ich mocną stroną. Tzn. każdy ma jakąś mroczną przeszłość, no ale gdy każdy ma, to jakby nikt nie miał. Rysunki są ładne, zwłaszcza zbliżenia na przejęte osoby i jak zmieniają się ich oczy. Komiks zawiera lesbijki. A nawet lesbijkę na smoku and how awesome is that?!

Drugi album o przygodach Doktora Strange'a (z serii wydawniczej Marvel NOW2,0),to bardzo dobra pozycja. Zresztą określeniem „bardzo dobra”, można opisać całą serię, o przygodach doktora od dziwactw. Właśnie dziwaczny charakter przygód Doktora Strange'a to najmocniejszy atut opowieści o tej postaci. W omawianej dzielę Mistrz Magii mierzy się z konsekwencjami, starcia z empirikulami, a dokładnie rzecz ujmując ze stratą swojej dotychczasowej mocy. Niniejsza pozycja, to bez wątpienia świetny atlas po przeciwnikach Doktora Streng'a. W omawianej pozycji możemy bowiem, zobaczyć wszystkich najważniejszych wrogów Mistrza Sztuk Mistycznych, czyli: Barona Mordo, Nightmare'a czy Dormammu i paru innych złoczyńców. W omawianym tomie, mamy do czynienia z 3 historiami. Jedną opowieść można uznać za główna, a dwie pozostałe za dodatki. Ostatnia historia z w albumu, jest bez wątpienia najsłabsza, trudno nawet powiedzieć, o czym ona właściwie jest. Osobiście uważam, że te kilka ostatnich stron to taka promocja innej opowieści/albumu niekoniecznie nawet związanego ze światem Marvela, no ale mogę się mylić. Omawiany album jest dziwny, mroczny czasem i obleśny, i nie są to wady… Omawiany tom, jak i cała seria polecę osobom, które lubią kwestie magiczne i różne dziwactwa. Miłośnikom wątków sci-fiction, czy zawiłych intryg niniejszego dzieła nie polecę. Historie w albumie są bowiem proste i skupiają się głównie na tym, jak trudnym zadaniem jest bycie Mistrzem Sztuk Mistycznych oraz jak wszystko ma swoją cenę (w tym magią). Jeśli chodzi o kwestie tzw. kreski, to cóż, każdy ma swoje prewencje. Ja zwyczaj nie mam żadnych problemów z tą kwestią, do niektórych stylów graficznych muszę co najwyżej się przyzwyczaić i naprawdę rzadko piszę, że jakiś mi się nie podobał. Jak już coś takiego pisze, to znaczy że naprawdę nie podpasował pod moje gusta. W przypadku omawianego albumu, jest jak zwyczaj, czyli nie mam większych zastrzeżeń.

Początek serii „Astonishing X-men” pisany przez Jossa Whedona okazał się sporym sukcesem. Dzięki świetnie napisanym postaciom i fabule udało mu się stworzyć historię, od której trudno się oderwać. Następnie pałeczkę scenarzysty przejął Warren Ellis, twórca takich serii jak „Transmetropolitan” czy „Planetary”. Czy tak znane nazwisko poradzi sobie z mutantami Marvela? W pierwszej historii zespół X-men zostaje wezwany do wyjaśnienia zagadkowego morderstwa superistoty. Szybko okazuje się, że denat nie był zwykłym mutantem. Bohaterowie będą musieli stanąć przed nowym zagrożeniem. Scenarzysta ma tu wiele ciekawych pomysłów. Wykorzystane są tu bardzo oryginalne wynalazki rodem z utworów science-fiction. Dzięki wykładom Beasta można dowiedzieć się więcej jak działa genetyka mutantów i jak wszystko zmieniło się po wydarzeniach z historii „Ród M”. Sięga się tu też po motywy ze starszych komiksów i powracają pewne dawno niewidziane postacie. Tutaj jest mały zgrzyt, bo autorowi nie dostarczono wszystkich komiksów z pewnym bohaterem i przez to nieświadomie zignorował ostatni rozwój tego bohatera, więc postać zachowuje się trochę niezgodnie ze swoim obecnym charakterem. Również relacje między postaciami są całkiem dobrze napisane. Czuć, że nie są to kukły, ale żywe istoty z bagażem doświadczeniem i swoimi uprzedzeniami. W dialogach często sobie dogryzają i wspominają dawne czasy. Niestety nie jest jednak tak dramatycznie, jak u Whedona, a bohaterom brakuje trochę ikry. Storm, która zastępuje Collossusa, okazuje się zdecydowanie mniej ciekawą postacią. Fabuła też trochę rozczarowuje. Podobały mi się kolejne etapy śledztwa, które kojarzy się z dobrym kryminałem. Niestety akcja jest strasznie powolna i wydaje się strasznie rozciągnięta na siłę. Z kolei sceny akcji mające rozładować ciężką atmosferę są bardzo chaotyczne i ciężko je śledzić. W tej części tomu za rysunki odpowiada Simone Bianchi, którego prace w Polsce można było widzieć w komiksie „Thanos powstaje”. Nie jest to łatwa do oglądania kreska. Wszystko wydaje się brudne i zniszczone. Świetnie pokazane są tu cmentarzyska statków kosmicznych czy wnętrze laboratorium. Niestety postacie w jego wykonaniu wyglądają często niezamierzenie strasznie. Na dodatek sceny akcji są dosyć statyczne. Moim zdaniem artysta ta nie pasuje do głównonurtowego komiksu superbohaterskiego i lepiej sprawdziłby się w komiksie niezależnym. W drugiej historii bohaterowie stają do walki ze swoim dosyć już klasycznym przeciwnikiem czyli krwiożerczymi kosmitami Brood. Jednakże w czasie starcia na Ziemi bohaterowie zostają zaatakowani przez robota Sentinela. Tym razem jednak sentinel składa się z ciała i kości i kiedyś był mutantem… Po dosyć przegadanej poprzedniej historii, w tej już jest więcej akcji. Tutaj dobrze wyważoną ją ze spokojniejszymi momentami, więc nie ma uczucia znużenia. Jednakże z kolei zabrakło ciekawego pomysłu na fabułę. Jest to motyw wałkowany po raz kolejny w serii, chociaż tutaj całkiem dobrze zrealizowany. Podobało mi się jednak, że przeciwnik dosyć celnie krytykuje tu klisze związane z X-men, które już jednak przed wydaniem tego komiksu były stopniowo porzucane. Rysujący tu Phil Jimenez reprezentuje bardziej typowe podejście do rysowania komiksu superbohaterskiego. Rysunki są bardzo dynamiczne i czytelne. Wiele jest tu spektakularnych scen, które dzięki odpowiedniemu kadrowaniu są właściwie podkreślone. W tomie jest też dwuzeszytowa miniseria „Astonishing X-men- Ghost Boxes”. Zawiera ona zamknięte historie dotyczące alternatywnych światów. Pierwsza z nich opowiada o jednej z misji przeciwnika z głównej serii. Jest to dosyć ponura wizja zdarzeń, która jednak nie oferuje nic specjalnie ciekawego czy pomysłowego. Plus za rysunki Alana Daviesa, który jednak mógłby dodać trochę więcej szczegółów w swoich pracach. Druga opowieść przedstawia alternatywną wersję X-men z początku XX w. Jest to bardzo klimatyczna i pomysłowa opowieść. Przywodzi na myśl skojarzenia ze steampunkiem. Wielka szkoda, że nie rozwinięto w dłuższą formę. Za rysunki odpowiada tu znany z komiksu „Iron Man – Extremis” Adi Granov. Jego kreska wydaje się dosyć statyczna, ale jednocześnie bardzo dobrze oddaje ludzką anatomię. W trzeciej historii narratorem jest tu Cyclops z alternatywnego świata, który prowadzi tutaj podsumowanie ostatnich zdarzeń. Bardzo smutna opowieść, która kojarzyła mi się trochę z komiksem „Koniec – Hulk”. Ciężko nie współczuć głównemu bohaterowi, chociaż moim zdaniem nie poddałby się on tak łatwo, jak sugeruje to komiks. Rysownikiem jest tu Clayton Crain znany w Polsce z komiksu „Ghost Rider – Droga ku potępieniu”. Jego rysunki robią wrażenie rysowanych komputerowo i potrafią wyglądać bardzo spektakularnie. Szkoda więc, że w tej spokojnej opowieści nie może specjalnie się wykazać. Ostania historia przedstawia losy trójki X-men przemierzających zrujnowaną Ziemię w poszukiwaniu miejsca, skąd można uciec w kosmos. Jest to kolejna przygnębiająca opowieść w stylu powieści „Droga” Cormaca McCarthy’ego. Nie ma tutaj epickich walk czy wynalazków rodem z science-fiction. Jest za to bardzo przyziemne zagrożenie śmiercią z głodu i poczucie beznadziei, które ogarnia bohaterów. Szczególnie finał jest bardzo mocny. Całość podkreślają jeszcze rysunki Kaare Andrewsa, współautora miniserii „Spider-man – Władza”. Szarobure barwy idealnie oddają pustkowia, jakie bohaterowie przemierzają. Podsumowując, historie zawarte w tomie przedstawiają wiele ciekawych pomysłów. Niestety fabuła jest bardzo rozwlekła i pewne dialogi są niepotrzebnie przedłużane. Również nie wszystkie rysunki dają radę w moich oczach. W porównaniu z dokonaniami Whedona w tej serii jest to spadek formy.

Całkiem ciekawa opowieść, tylko moim zdaniem zbytnio rozwleczona. Rozbiera na czynniki pierwsze problemy Marca Spectora i to jest całkiem fajne, tylko że nic ponadto tutaj za bardzo nie ma, a forma zaczyna coraz bardziej górować na treścią. Niektóre zeszyty mógłby być przedstawione na kilku panelach jednej strony.

Trudno mi było przewidzieć faktyczne okoliczności wokół których rozgrywała się fabuła tego komiksu. I faktycznie było to dla mnie zaskoczeniem. Spojrzenie w problemy poszczególnych bohaterów oraz pięknie zilustrowana opowieść sprawiły, że uznałem ten komiks za godny polecenia.