Nasze imię Legion, nasze imię Bob

Rzadkie powietrze to książka, która stanowi dosyć luźne powiązanie z poprzednią książką Richarda Morgana, czyli z 13, ale moim zdaniem jest od niej lepsza. To dalej połączenie hard sf z kryminałem w stylu noir, z tym że akcja dzieje się już tylko na Marsie. Mamy tu świetnie opowiedzianą historię, z bohaterem który da się lubić, co nie zawsze wychodziło w 13. Jest też świetnie wykreowany, korporacyjny świat, tak różny od Ziemi i rządzony innymi prawami, niż nasza ojczysta planeta. Powieść jest też krótsza, co wychodzi jej na plus, bo nie odnosimy wrażenia, żeby była przegadana i sztucznie rozciągnięta w liczbie słów i stron. Bardzo przypomina trylogię Modyfikowanego węgla, ale tu autor też skupił się na problemach związanych z ingerencją w kod genetyczny człowieka, niż na cyberpunkowych motywach i stąd może zakwalifikowanie tej książki jako kontynuacji cyklu 13, bo Veil, główny bohater też jest jakimś wariantem genetycznym Homo sapiens. Nie jest to łatwa książka. Powoduje zadumę, i zastanowienie się nad skutkami postępu nauki i tego jak go wykorzystujemy, ale do tego autor zdążył już nas przyzwyczaić. Także do tego, że jego książki trzymają wysoki poziom i nie są tylko zwykłą rozrywką. Otrzymujemy coś więcej, tekst, który zapada w pamięć i z dumą może prezentować się na półce, po przeczytaniu. Przednie science fiction, które zachwyca swoją wizją przyszłości, nawet jeśli nie jest ona odmalowana w różowych barwach. Polecam!

Wydech Teda Chianga to dla mnie zbiór opowiadań, które pod płaszczykiem science fiction dotykają bardzo podstawowych pytań o człowieka – sens, świadomość, wolność i relację. Najbardziej poruszył mnie „Cykl życia oprogramowania”, bo pokazuje, jak łatwo przekraczamy granicę między „czymś” a „kimś”, kiedy pojawia się więź i odpowiedzialność. Z kolei inne teksty, jak tytułowy „Wydech”, uderzają bardziej w stronę egzystencjalnej refleksji nad przemijaniem i naturą poznania. Chiang nie daje prostych odpowiedzi, ale konsekwentnie prowadzi do jednego wniosku: człowiek jest istotą, która nie tylko myśli, ale przede wszystkim szuka sensu i wchodzi w relacje – nawet tam, gdzie teoretycznie nie powinno ich być.

Nauka to nie wszystko „Wędrująca ziemia” to zbiorów opowiadań od autora „Problemu trzech ciał”. Przekrój opowiadań jest naprawdę ciekawy od czystej komedii przez pierwszy kontakt po katastroficzne wynalazki. Jednak jak zawsze u tego autora, lepiej nie oczekiwać od postaci zbyt wiele. Wędrująca ZiemiaPoczątkowo myślałem, że to książka przedstawiającą tylko tytułową koncepcję (a że „O mrówkach i dinozaurach” to zbiór),czyli podróż naszej planety od Słońca w gwiazdy. Jednak po niektórych fragmentach tytułowego opowiadania odetchnąłem z ulgą, że to tylko opowiadanie. Choć jak zawsze Cixin Liu przedstawia swoje naukowe pomysły w niezwykle realistyczny sposób, tak jako przekaz w kontekście psychologii i socjologii często rozchodzi się w szwach. Tak jest też w tym opowiadaniu, gdy po pierwszej fazie przedstawienie pomysłu naukowo przechodzimy do relacji à la historycznej wielkiej podróży. Autor nie może zdecydować się, czy chce przedstawić osobistą historię bohatera, czy przedstawić nam tę bardziej kronikarską i ekspozycyjną wersję. Powoduje to kontrast i przedstawienie zachowań ludzi i ich grup wydaje się bardziej życzeniem narratora, niż ich realistycznym przedstawieniem. Powody i elementy tego przedstawienia bywają realistyczne, ale mamy tu do czynienia z narracją. Narrator ma pilnować, by czar nie prysł. A tak można powiedzieć, że ludzie uciekają razem ze swoją planetą, ale Słońce się nie rozszerza. Czy to znaczy, że zostali oszukani i uciekają po nic? Takie pytanie zadają sobie mieszkańcy Ziemi, a ja czy było warto je zamieszczać. Już od początku tego opowiadania widać, że całe swoje siły przerobowe Cixin Liu skupił w nim na warstwie hard science fiction. Przez co, po ciekawym wstępie, następuje mocny spadek formy, gdy stara się opisać ludzi i jak reagują na tę podróż. A jak będzie widać dalej, potrafi on pisać ich bardziej realistycznie. GóraW drugim opowiadaniu tym razem to nie Ziemia wyrusza w gwiazdy, a coś przybywa z nich na nią. Opowiadanie składa się z dwóch części, fantastycznej podróży głównego bohatera na tytułową górę i opowieści przybyszów o sobie. Mamy zatem dość staroszkolną rozmowę ekspozycyjną jako ramę narracyjną, jak u Wellsa. Choć Cixin Liu stara się uczłowieczyć naszego głównego bohatera, to możliwość wycięcia jego wątku sprawia, że można o nim nawet zapomnieć. To co najciekawsze to realistyczne przedstawienie obcej cywilizacji, która narodziła się we wnętrzu pustej planety. Autor, którego rodzice byli górnikami, wykorzystuje tu swoją wiedzę geologiczną, która pojawi się jeszcze w dwóch innych opowiadaniach. Jednak mimo tego realistycznego przedstawienia równie ciekawe są tu przedstawione metafory. Choć same w sobie problemy obcych są inne, to można je ekstrapolować na historię ludzkości. Autor przedstawia problemy niedoborów, a także transportu w optymistyczny sposób. Czasem trzeba trochę poświęcenia, by przeskoczyć swoje braki, bo może tylko trochę wyżej znajdziemy odpowiedź na swoje problemy? Skoro dotyczyło to planety obcych, czy nie można tego optymizmu ekstrapolować szerzej? Na cały wszechświat. Jednak my wciąż jesteśmy na naszej planecie i wciąż daleko nam by sięgnąć szczytu góry, by wznieść się choćby na pierwszy typ w skali Kardaszowa. W końcu jak powiedzieli obcy „ewolucja obdarza wszystkie inteligentne formy życia pragnieniem wspinania się wyżej”, a my możemy mieć nadzieję, że ta metafora to prawda. Słońce ChinW „Słońcu Chin” Cixin Liu kontynuuje swój optymizm przez przedstawienie megakonstrukcji – lustra słonecznego. Jednak tym razem robi to na dużo bardziej personalnym poziomie, tak że nie da się oddzielić głównej postaci od tytułowej konstrukcji. Śledzimy historię prostego rolnika, który w komunistycznych realiach, mimo braku wykształcenia (skończył trzy klasy szkoły podstawowej),pnie się po szczeblach awansu społecznego. Dostajemy historię awansu rodem z filmów z PRL (jak np. „Autobus odjeżdża 6.20” z 1954),ale w klimatach science fiction. Podkreśla to podział opowiadania na rozdziały, które reprezentują różne cele życiowe naszego głównego bohatera – Shui. Zaczyna on od „Napić się wody, która nie jest gorzka, zarobić trochę pieniędzy”, by potem przejść przez „Zostać pekińczykiem”, by skończyć wreszcie na „ponownie skierować wzrok ludzkości ku głębi kosmosu”. Choć Shui nie jest wybitną postacią, to jego historię śledzi się przyjemnie. Widzimy, jak wraz ze wzrostem świadomości zmieniają się jego cele, od zmian ilościowych (od „zarobić trochę” do „zarobić więcej”) po jakościowe zaznaczone wcześniej. Choć nie miał tego w planach, to Shui udaje się nawet zaprzyjaźnić ze Stephenem Hawkingiem! To więcej Hawkinga niż w Trylogii WWW Sawyera. Jednak dlaczego Shui chce skierować wzrok ludzkości ku gwiazdom? Jaką drogę przeszedł i jakim wynalazkom towarzyszy prosty Shui, że może mieć tak ambitne plany? By odpowiedzieć na te pytania trzeba cofnąć się do początku i powiedzieć o tytułowym lustrze słonecznym. Ma być ono zbudowanym z nanomateriałów płótnem, które ma być lepszym Księżycem. Lepszym, bo zamiast odbijać rozproszone światło Słońca, kierować jego skoncentrowany promień i nie, to nie śmiercionośny laser, a narzędzie kontroli klimatu. Więcej światła słonecznego to choćby więcej wegetacji. Sam ten projekt jest okazją do skrytykowania ekonomiczności jako jedynego kryterium oceny. Ten megaprojekt jest początkowo opłacalny, ale z czasem coraz mniej. Czy zatem opłaca się go dalej utrzymywać albo wykorzystać w innym celu? W końcu zysk pieniężny nie musi być jedynym, co motywuje ludzi do działania. Prawdopodobnie mamy tu do czynienie z lekką krytyką systemu, w którym funkcjonuje autor. Jednak nie znaczy to, że podobnej nie można odnieść do innych miejsc, środowisk i systemów. A w dodatku science fiction może pokazywać kierunek, gdzie patrzeć, gdy nie patrzy się tylko na pieniądze. Dla dobra ludzkościW tym opowiadaniu Cixin Liu kontynuuje swoją krytykę społeczną. Tym razem jego obiektem jest bardziej rozwarstwienie społecznego – na poziomie intelektualnym, majątkowym i edukacyjnym. Zakończenie tego opowiadania jest absurdalne, ale nie w optymistyczny sposób jak poprzednie dwa. Zaczynamy bowiem od zlecenia trzech morderstw. Morderstw „dla dobra ludzkości”. Gdy nasz bohater ich dokonuje, widzimy tam bardzo dużo człowieczeństwa, a pytanie „dlaczego?” dudni nam w głowach. W końcu te trzy osoby są bardzo dziwnym wyborem. Stety niestety nasza ciekawość zostaje zaspokojona w typowej rozmowie-ekspozycji, która podkreśla tylko wydźwięk opowiadania. Pewni ludzie są zaślepieni pieniędzmi i można zadać pytanie, czy na pewno ludzkość nie zasługuje na swój los? Co ciekawe to opowiadanie jest kontynuacją „Opieka nad bogiem”, które jest dalej w tym zbiorze. Nie trzeba go czytać najpierw, bo oba teksty są zamkniętymi historiami i dzieją się tylko w tym samym świecie. Jednak ktoś może chcieć przeczytać je w innej kolejności, niż zamieszczenie w tej książce. Klątwa 5.0Po lekkim absurdzie poprzedniego opowiadania czas na prawdziwą komedie. Jednak Cixin Liu, podobnie jak Terry Pratchett, utrzymuje opowiadanie w poważnym tonie. Świat jest całkowicie poważny, ale to z naszej perspektywy i narracji dostajemy czystą komedie. Klątwa to wirus komputerowy, który infekuje inteligentne urządzenia, by szkodziły wybranemu użytkownikowi. Początkowo był ograniczoną geograficznie zemstą za zdradę, ale stał się zabawką hakerów. Na szczęście jego cel pozostał jednostkowy, do czasu. W środek akcji wplątani zostają także dwaj ambitni przyjaciele – pisarz science fiction Cixin Liu, autor „Problemu trzech tysięcy ciał”, i pisarz fantasy Pan Dajiao, autor „Dziewięćdziesięciu tysięcy światów”. Już tu wychodzi komizm, choć nie wiem kim jest drugi autor. Całe opowiadanie to dzieło, które świetnie wpasowałoby się w konwencje antologii animacji „Love, Death & Robots” (2019-). I prawdopodobnie dzięki swojemu klimatowi i absurdowi to moje ulubione, choć niekoniecznie najlepsze opowiadanie, w „Wędrującej Ziemi”. MikroeraTo klasyczna opowieść łącząca Liliputów z „Podroży Guliwera” Jonathana Swifta z motywem powrotu rodem z „Powrotu z Gwiazd” Stanisława Lema. Nasz bohater powraca na Ziemię, która jest już zupełnie obca. Natrafia na niej na utopię i ma wybór. Proste przewidywalne, ale przyjemne opowiadanie w tonie melancholijnego optymizmu. PożeraczPożeracz znów prezentuje nam wizję pierwszego kontaktu. Tym razem jest on dużo bardziej w stylu Arthura C. Clarke’a, jednak nie jest wyłącznie pesymistyczna, ma w sobie nutę refleksji i melancholijnego optymizmu, z poprzedniego opowiadania. Jeśli nas nie będzie, to zawsze coś po nas pozostanie. W kierunku Ziemi leci obcy statek, który niczym Galactus z komiksów sieje tylko śmierć i zniszczenie. Nie jest ona jednak bezmyślna, w końcu ta grabież do cna utrzymuje ich statek przy życiu. To samo pewnie można powiedzieć o Galactusie. Krótko mówiąc mamy ciekawe opowiadanie w nurcie katastroficznym i o próbie ocalenia ojczystej planety. Jednak jego rdzeniem jest pytanie o to, co po sobie zostawimy i motywy ekologiczne, niczym w „Bugonii” (reż. Yorgos Lanthimos, 2025). W końcu sposób w jaki żyjemy, jak wygląda nasz świat, odpowiada nam na pytanie, czy przypadkiem my też nie jesteśmy takim pożeraczem. A ostateczny wniosek z tego opowiadania można przedstawić jako: człowiek mrówce dinozaurem, a dinozaur mrówka. Być może to opowiadanie łączy się z „O mrówkach i dinozaurach”, ale to jeszcze przede mną. Opieka nad bogiemTo opowiadanie można ugryźć od bardzo wielu stron. Stosunek do boga? Relacje rodzinne? Obowiązki państwa wobec obywateli? Krytyka konfucjanizmu? Z jakiejkolwiek strony nie podejść jest to ciekawe opowiadanie, które nie przepuści też okazji dać pstryczka w nos kapitalizmowi. Na Ziemię przybywają bogowie – gatunek, który zasiał życie na naszej planecie. Są oni starzy i przybyli do swoich potomków, by ci ich przygarnęli. Bogów jest bardzo dużo, ale zamiast stłoczyć ich w jakimś domu starców lub obozie dla uchodźców, rządy rozdysponowują ich po poszczególnych rodzinach. W oczywisty sposób daje to okazję do powyższych podejść. Co zaskakujące wbrew kontynuacji tego opowiadania „Dla dobra ludzkości”, tu Cixin Liu decyduje się na pozytywną diagnozę ludzkości. Na własne oczyNa końcu dostajemy krótką historię o udostępnianiu zmysłów. Jest to motyw rodem z cyberpunku, jak „Neuromancer” Williama Gibsona, ale nie ma w nim nic niepokojącego. Mężczyzna udostępnia odizolowanej kobiecie swoje zmysły, by ta mogła doświadczać świeżego powietrza. Prosta ludzka historia, której napędem narracyjnym jest tajemnica, gdzie kobieta jest zamknięta.Kula armarniaNa koniec dostajemy ciekawą opowieść wykorzystującą wiedzę o działaniu broni atomowej w celach cywilnych. Zaadaptowanie bomb atomowych do przemysłu cywilnego nie jest łatwe, tak samo jak jej budowy do opowiadania science fiction. Nie jest to jednak jedyny znany mi przykład, bo ta wiedza pojawia się choćby w „Kamelonie” Rafała Kosika. Jednak nie róbcie tego w domu. W fantastyczny sposób ojciec głównego bohatera przekopuje tunel przez jądro planety. W tym czasie niczym w „Futuramie” (1999-2003) lub Bobiverse Dennisa E. Taylora bohater hibernuje i podróżuje w przyszłość, bez działania żadnej z teorii Einsteina. Shen Huabei budzi się dwa razy. Sytuacja w która się wplątuje wydaje mi się nieco absurdalna. Choć ma za zadanie w dynamiczny sposób pchać bohatera i pozwolić, by tłumaczono mu nowy świat, jest jego najsłabszym elementem. Tak samo działa sztuczne tworzenie zagrożenia i kontrastu między dwoma wybudzeniami. W porównaniu z poprzednim opowiadaniem, które dzieje się w tym samym świecie, to wypada blado. Warstwa naukowa, ponownie wykorzystująca jego wiedzę geologiczną, jest bez zarzutu. Jednak to opakowanie nie pozwala mi zanurzyć się w zawieszenie niewiary. A wszystko by opisać konsekwencje i potencjał wielkiej dziury w Ziemi. Ad astra et finitumPo krótkim skomentowaniu lub omówieniu poszczególnych opowiadań, można stwierdzić, że Cixin Liu nie potrafi się zdecydować, czy chce pisać przaśne teksty katastroficzne, czy poważne analizy koncepcji w stylu xkcd. Gdy pozostaje przy warstwie naukowej, krytykuje swój system i społeczeństwo lub po prostu opowiada o człowieczeństwie, udaje mu się lśnić. Niestety, gdy próbuje odejść zbyt daleko i zgłebić się w socjologie lub psychologię, otoczka naukowa upada i trudno utrzymać wiarę w świat przedstawiony. Nie znaczy to, że nie jest on nadal wpływowym pisarzem. Choć to nie jego bezpośrednia adaptacja, to koncept małych ludzi zawitał z nieco innej perspektywy choćby w „Pomniejszeniu” (reż. Alexander Payne, 2017). „Wędrująca Ziemia” dostała swój katastroficzny film w 2019 roku, a „Kula armatnia” i jej tunel zainspirował chyba podobny w „Pamięci absolutnej” (reż. Len Wiseman, 2012). W dodatku otrzymał on za niektóre z zawartych tu opowiadań chińską nagrodę SF – Galaxy Award (https://sf-encyclopedia.com/entry/yinhe_award): „Wędrująca Ziemia” (2000),„Słońce Chin” (2002),„Dla dobra ludzkości” (2005),„Na własne oczy” (1999),„Kula armatnia” (2003). Nagroda ta jest z pewnością warta zachodu, bo uświetnił ją swoją obecnością choćby Rafał Kosik w zeszłym roku. Nie muszę się zgadzać z wszystkimi wygranymi, ale z pewnością Cixin Liu prezentuje w tym zbiorze wysoki poziom, mimo wad. Gdyby porównać poszczególne opowiadania pewnie znalazłoby się więcej problemów. Choćby w „Wędrującej Ziemi” z łatwością spychają Księżyc i naszą planetę z orbity, a w „Pożeraczu” jest to poza zasięgiem ludzkości, mimo wyższego zaawansowania technologicznego. Z innej strony widoczny jest problem genderowy i przestawienia kobiet szczególnie w „Pożeraczu” i „Klątwie 5.0”. Jednak wydaje mi się, że autor potrafi je pisać mniej schematycznie i stereotypowo, co udowodnił „Piorunie kulistym”. Co do powiązań pozostaje też pytanie kolejności opowiadań w zbiorze. Jest to szczególnie interesujące z racji choćby na oddalenie i achronologie „Opieki nad bogiem” i „Dla dobra ludzkości”, gdy ostatnie dwa są obok siebie. Nie jest to też wybór w kolejności wydawania, co widać po nagrodach. Ani alfabetycznie, bo to oryginalna kolejność ze zbioru chińskiego. Mogłoby to być to coś z kolejnością chińskich znaków, ale wedle mojej szczątkowej wiedzy, to też nie to. Po moich opisach widać jakieś powiązania tematyczne między tekstami, ale to nigdy nie jest do końca satysfakcjonująca odpowiedz. Co do powiązań widać je też na poziomie naukowym. Jeśli zna się co nieco o geologii, na podstawie tej wiedzy może wysączkować kilka pomysłów. Czasem pokrywające się elementy tej wiedzy są bardziej widoczne, a czasem mniej, jednak gdy postawić je obok siebie, staje się to bardziej oczywiste. Jest to ciekawe i nie ujmuje nic pisarzowi, bo w końcu świadczy to o kreatywności. Ostatecznie, jeśli ciekawe koncepcje science fiction przewyższają komuś strach przed tekturowymi i głupiutkimi postaciami, to „Wędrująca Ziemia” jako zbiór jest porządną pozycją. Nie można powiedzieć tego o wielu zbiorach, ale jak zawsze, to które opowiadanie przypadnie komuś najbardziej do gustu jest już kwestią czysto subiektywną. Audiobook przesłuchany dzięki życzliwości Miejskiej Biblioteki Publicznej w Z.

Tutaj Taylor rozkręca maszynę. Boby rozsiewają się po galaktyce, każdy z własną osobowością, i jakoś to nie nie wychodzie z tego kompletny bałagan i już to samo w sobie jest osiągnięciem. Nauka jest jeszcze lepsza: terraformowanie, problem z komunikacją na dystansach międzygwiezdnych, ekologia obcych planet. Walki się pojawiają i mają konsekwencje, pojawia się napięcie, którego brakowało w jedynce. Realizm skacze w górę, Ziemia umiera powoli i ze skowytem, zamiast w jednej eksplozji. Niestety wątki niektórych Bobów są ciekawsze od wątków innych Bobów, a ty nie możesz przewinąć tych nudnych, bo autor przeskakuje między nimi z częstotliwością pulsara, ale to przypadłość całej nowoczesnej literatury, jest takie stare chińskie przysłowie: "oby książki, które czytasz też miały ADHD".

Pasjonująca książka hard sf. Zawiera 2 połączone pozycje, w jednym grubaśnym tomie: Ślepowidzenie i Echopraksję .Obydwie książki bardzo wymagające skupienia. Bardzo mnie wciągnęła , chociaz momentami byłam zmuszona korzystać z przeglądarki, aby zrozumieć sens specjalistycznych słow dotyczących biologii, psychologii, nowoczesnych technologii. Warto było.

To jest ta część, którą czytałem pięćdziesiąt razy (ok bitwę 50 razy, książkę "tylko" cztery). Taylor robi dokładnie to, czego Star Wars i Star Trek nigdy nie miały odwagi zrobić: traktuje fizykę jak broń, a nie jak dekorację/didaskalia/"wierz mi, bro". Statki nie lecą ku sobie z prędkością kaczuszek w wannie, żeby kamera mogła zrobić ładne ujęcie, bitwa jest realistyczna - przepraszam - relatywistyczna, przyspieszenia trwają miesiącami, a broń działa nie dlatego, że ma durne pseudonaukowe nazwy, ale dlatego że tak mówi fizyka. Mechanika orbitalna, efekt Dopplera, kinetyka to narzędzia nowoczesnej wojny! Kto by pomyślał 30 lat temu (ja?),że prawdziwa nauka jest tysiąc razy bardziej epicka niż jakiekolwiek pew-pew z Hollywood. Finałowe rozwiązanie jest brutalnie eleganckie, nie deus ex machina, nie niespodziewany bohater w ostatniej chwili, tylko konsekwencja wszystkiego, co Bobowie zbierali przez dwa tomy. Jedyny minus: ten rozpierdol zasługuje na swoje własne trzy tomy, no ale nie można mieć wszystkiego. 9.99999999/10

Można by podejrzewać, że akcja Trzynastki dzieje się w tym samym uniwersum co tomy Modyfikowanego węgla i to jest miłe zaskoczenie, bo tamte powieści były po prostu doskonałe. Jak jest z nowym cyklem? Śmiem twierdzić, że równie dobrze. Jak to bywa u Richarda Morgana wykreowany świat i wizja nie tak dalekiej przyszłości są dopracowane w każdym szczególe. Z tym, że zamiast na cyberpunkowych motywach autor skupia się na modyfikacjach genetycznych ludzkiego genomu i skutkach jakie to może mieć dla naszego gatunku. Właściwie znamy niby na to odpowiedź jednak postać głównego bohatera pokazuje, że może nie być ona tak jednoznaczna i łatwa jak nam się wydaje. Bowiem zmodyfikowany genetycznie żołnierz, teoretycznie bez ludzkich odczuć i słabości, okazuje się jednostką której zależy i nie jest bezdusznym tworem nowej ery. Skoro już jesteśmy przy czasach jakie opisuje Morgan to jest to świat pozornej równowagi politycznej i klimatycznej, gdzie kwitnie kolonizacja Marsa. Ale jest to też świat, gdzie znowu do głosu dochodzą fundamentalizmy religijne, jak zwykle dzielące ludzkość i wzmacniające uprzedzenia i nietolerancję. Gdyby patrzeć na to, akcja tej powieści mogłaby się toczyć nawet w naszych czasach, te problemy przecież znamy z różnych zakątków Ziemi. Wszystko w tej książce gra. Jest przemyślana fabuła, wyraziści bohaterowie i wartka akcja z mocnym zakończeniem. Richard Morgan znowu mnie nie zawiódł i przednio bawiłem się podczas lektury. Serdecznie polecam! Fantastyczny kawałek starego, dobrego hard SF!!!

Powieść jest bardzo rozbudowanym fanfikiem, który został opublikowany za zgodą autora. I książka ta bardzo mi się podobała, aczkolwiek mam osobiście problem z tym, w jakim kierunku została poprowadzona fabuła, ponieważ w pewnych kwestiach zmienia sens całej trylogii. Nie jest więc to tylko rozszerzenie świata „Wspomnienia o przeszłości Ziemi”, ale autor także tworzy zupełnie nową historię. Styl jest podobny do tego stosowanego w dziele źródłowym, więc gdyby nie świadomość innego autorstwa, raczej trudno się w tym zorientować. Trylogia Cixina Liu nie oferuje prostych rozwiązań i tak jest też i tutaj, ale fabuła w „Odzyskaniu czasu” płynie dość wartko i szybciej następują zwroty akcji. Zakończenie jest po prostu genialne i choćby dla niego warto przeczytać ten dodatkowy tom. Polecam więc zapoznać się także z tą historią po zakończeniu trylogii.

Typowy przykład literatury Sci-Fi, pomysł na fabułę generalnie oryginalny, ale mnie osobiście ani nie wciągnęła fabuła, ani nie przekonał sposób narracji, do tego kilka absurdalnych sytuacji w fabule, które jeszcze bardziej sceptycznie mnie do niej nastawiły. Historia mocno pocięta z pominięciem dużych okresów życia bohaterów, rozumiem że zabieg zamierzony, żeby sztucznie nie wydłużać książki, ale przez to i przez pomieszanie kilku wątków fabularnych ciężko było zżyć się z bohaterami, miałem wyraźne odczucie bycia oderwanym od opowiadanej historii, w żaden sposób nie czułem że w niej uczestniczę. Raczej nie jest to pozycja, którą bym polecał, chyba że dla fanów gatunku.

W odróżnieniu od większości opinii, uważam, że najmocniejszą stroną tej książki są losy Ravny i jej "drużyny". To właśnie ta część historii – rozgrywająca się w przestrzeni kosmicznej – pozwala w pełni docenić wyjątkowość uniwersum stworzonego przez Vinge’a. Autor prezentuje galaktykę podzieloną na strefy, w których obowiązują różne prawa fizyki – pomysł niezwykle oryginalny i mający ogromne znaczenie dla rozwoju cywilizacji. W tej warstwie fabularnej pojawia się wiele interesujących koncepcji oraz wizji ewolucji przyszłych społeczeństw. Niestety, choć tło jest fascynujące, zabrakło mi większej głębi w przedstawieniu samych bohaterów. Ich podróż ma charakter klasycznej space opery z kilkoma momentami pełnymi napięcia. Czytało się to jednak bardzo przyjemnie. Drugim, mniej dla mnie angażującym wątkiem, jest historia dwójki młodych ludzi, którzy przypadkiem trafiają na planetę zamieszkaną przez pso-podobne sfory, żyjące w realiach przypominających średniowiecze. Ta część opowieści zbliża się bardziej do fantasy, co nie do końca trafiło w moje oczekiwania względem literatury science fiction. W moim odczuciu autor zbyt szczegółowo zagłębił się w ten wątek, co momentami nużyło. Ocena: Świat Sfor – 7/10, reszta – 8.5/10. Łącznie – niecałe 8.

Muszę przyznać, że nie zawiodłem się, a nawet wprost przeciwnie jestem raczej kontent po lekturze tego zbiorku. Co prawda odczuwam pewien dyskomfort czytając obecnie twórczość dystopijną, bo o ile w normalniejszych czasach ją wielbię miłością szczerą, to teraz niebezpiecznie zbliża się do tego co widzę w nagłówkach serwisów informacyjnych. Nie inaczej jest w 'Anatomii', która skupia się na niedalekej przyszłości, zagrożeniach związanych z technologią, AI i tym podobnych. Choć ja w sprawie sztucznej inteligencji jestem raczej spokojny, to nie ona nas wykończy, a raczej brak tej zwykłej, organicznej inteligencji u dumnych przedstawicieli pewnego gatunku wyprostowanej, bezwłosej małpy. Ogólnie polecam, choć wydaje mi się, że siłą autora jest raczej kreacja pewnych wizji, a nie dialogi, które to czasami, szczególnie w opowiadaniu o technologicznym potencjale leśnej grzybni, wydają się żywcem przeniesione z kart polskiej powieści kryminalnej, która to jak powszechnie wiadomo, stoi bardzo złymi dialogami przeważnie.

Muszę przyznać, że z początku zawiodłem się na tej książce. Spodziewałem się zupełnie czegoś innego. Jednak im dalej brnąłem w ten przedziwny swiat, tym bardziej mnie wciągał. Jest to sci-fi oszczędne w słowach i refleksyjne. Autor nie tłumaczy każdego terminu w książce, wręcz przeciwnie - pozostawia wiele do dopowiedzenia. Jest tam bardzo wiele momentów w których warto się zatrzymać i pomyśleć o życiu, człowieczeństwie i egzystencji. Za to z drugiej strony jest bardzo mało treśći i fabuły. Jednak historie ludzi którzy każdego dnia ryzykują życiem i nigdy nie są pewni jutra czyta się dobrze od początku świata. Zrozumiałam siłę tej książki dopiero po tym jak ją skończyłem. Bez wątpienia jest to klasyk. Sam pomysł na książkę wydaje się doskonały, ale oczywiście trzeba brać pod uwagę, że lata które ubiegły od napisania tej książki zrobiły swoje i brakuje jej dynamiki dzisiejszych pozycji. Mimo wszystko "Piknik..." Ma w sobie coś co trudno opisać i na pewno zostanie ze mną jeszcze na długo.

To było absolutnie cudowne doświadczenie. Jejku! Dawno żadna książka mnie tak nie porwała! Zupełnie się nie spodziewałam, że to bedzie tak dobre! Wszystko mi się tu podobało: stopniowe odkrywanie miejsca, w którym znajduje się główny bohater; wszelkie fizyczne doświadczenia, które przeprowadzał, żeby się tego dowiedzieć, a następnie wykonać misję; swobodny, lekki, humorystyczny styl; bardzo poruszająca przyjaźń międzygatunkowa; wszystko. Nawet nie przeszkadzała mi ogromna ilość informacji z zakresu biologii, chemii czy fizyki - wręcz mnie fascynowała. Konieczne muszę przeczytać inne książki tego autora, na pierwszy ogień leci "Marsjanin", a ja lecę do kina sprawdzić, czy ekranizacja "Projektu" z Ryanem Goslingiem choć w połowie oddaje piękno tej historii. IG: burzaczyta

Druga część cyklu, co jest odrobinę mylące, bo to żadna kontynuacja czy odrębna historia. "Proxima" i "Ultima" to jedna fabuła sztucznie podzielona na pół. Robienie sobie przerwy czytelniczej między tomami jest raczej niewskazane. Można o drugim tomie powiedzieć w zasadzie wszystko to, co o pierwszym, plus że jest jeszcze bardziej "baxterowaty". "Proxima" to taki spokojny zaczątek, w "Ultimie" autor luzuje cugle, puszcza hamulce i rozkręca się po swojemu. Mnóstwo rozmaitej astrofizyki (podanej bardzo wiarygodnie, choć gdyby przysiąść, to z pewnością niejedno można by autorowi wypomnieć),daleko posunięty posthumanizm, epicki rozmach, żonglowanie galaktykami, równoległymi wszechświatami, eonami, rasami trwającymi miliardy lat, itp. Ale też mamy zwyczajne historie przygodowe, zwyczajnych ludzi, choć bywa dziwne jak szlag. Warsztatowo bez zaskoczeń. Typowy Baxter, rzemieślniczo sprawny, ale bez artyzmu, specjalnych subtelności czy finezji. To cieśla, nie rzeźbiarz. Nie wiem czy to zamierzony żart, ale autor przez dwa tomy zbiera drużynę po różnych wszechświatach, by ją na koniec zabić, bo skończył się czas. Znaczy nie, że wydawca go pogania, tylko, że w ogóle, skończył się czas we wszystkich wszechświatach i jest definitywny koniec rzeczywistości. Jeśli mu to wyszło bo wyszło, no to wyszło, ale jeśli to dowcip na 1200 stron, to cofam to o braku finezji. 7,5/10

Moje drugie spotkanie z twórczością Pana Roberta uważam za udane, mimo iż kolejny raz zauważyłem tendencję do niezbyt szczęśliwych zakończeń. Książka opowiada o brutalnym odebraniu szczęścia i sensie życia polegającym na obietnicy zemsty. Tłem akcji jest futurystyczny Wrocław 2077r.

To moja pierwsza książka autora. Trafiłam na nią przypadkiem. Nie przepadam za fantastyką, ale zachęcił mnie ciekawy pomysł. Książka zabawna, momentami obnażająca mechanizmy tworzącej się próby współpracy dwóch cywilizacji, które można by porównać do ludzkiego społeczeństwa. Czuję się zachęcona, to była przyjemna lektura, mam chrapkę na coś jeszcze.

Książkę zacząłem czytać drugi raz, bo wcześniej nie odhaczyłem jej na serwisie. Zorientowałem się dopiero po około 100 stronach, więc trochę skróciłem sobie drogę, sięgając po streszczenie. Mimo to postanowiłem doczytać końcówkę w całości – jakieś 30–40 stron – żeby odświeżyć sobie wrażenia i upewnić się, czy dalej odbieram ją tak samo. I niestety, podtrzymuję swoje zdanie: za takie krótkie, urwane zakończenia powinno się tworzyć osobne „więzienie dla pisarzy”. A jedyna opcja złagodzenia wyroku to dopisanie czegoś więcej albo po prostu lepsze domknięcie historii. Trochę jak w grach – np. przy Mass Effect 3 twórcy musieli poprawiać zakończenie po fali krytyki i to pokazuje, jak bardzo odbiorcy potrzebują sensownego finału. Bo właśnie o to chodzi – my, czytelnicy, lubimy dopowiedzenia, domknięcia i jasne zakończenia bez zbędnych cliffhangerów. A mam wrażenie, że czasem autorzy po całym procesie budowania świata i postaci są już zwyczajnie zmęczeni i chcą to jak najszybciej zakończyć. Albo gonią ich terminy. Efekt jest taki, że końcówka nie dowozi tego, co powinna. Sama książka jako całość jest dobra i ma swoje mocne strony, ale zakończenie wyraźnie psuje końcowy odbiór. Dlatego właśnie za finał ode mnie minus.

Wstrzymałem się z opinią dopiero po przeczytaniu całego cyklu i moja ocena będzie tyczyła się wszystkich części ponieważ są one mniej więcej na tym samym poziomie czyli że da się przeczytać ale na kolana nie rzuca. Jako fan cyklu Diuna czy Hyperion z wielką radością znalazłem pozycję opisywaną jako połączenie Diuny i Hyperiona. Niestety nie mocno się rozczarowałem. Cykl opowiada o wszechświatach przyszłości gdzie ludzkość zamieszkuje różne układy słoneczne i galaktyki ponieważ opanowała podróżowanie za pomocą tuneli zwanych strumieniami. Dzięki strumieniom podróżowanie stało się szybkie i relatywnie proste.kwitnie handel różnymi dobrami bogate kasty rodzinne zbijają na tym fortunę a tam gdzie są wielkie pieniądze pojawia się wielka polityka. Niestety pewnego dnia strumienie zaczynają wysychać. Badania wykazują że wkrótce mają zniknąć całkiem a wraz z nimi świat i układy odcięte od dostaw. Zaczyna się zacięta gra wielkich rodów o przyszłość.... intrygi, morderstwa, kłucie i gra o przyszłe wpływy porywające w wier walkich bohaterów. Super! Nie ma się czego czepiać. Pomysł ciekawy ale wykonanie już znacznie słabsze. Nie ma tu rozmachu ani Diuny ani Hyperiona. Bohaterowie są może nie całkiem do bani ale gdzież im tam do charyzmy Atrydów, ponurej sławy Harkonenów czy wielopoziomowości postaci Endymiona. Projekt przerósł autora mimo że starał się on bardzo i może finalnie wyszło nienajgorzej ale tylko nienajgorzej..

Bardzo dobry kawałek opowieści detektywistycznej stającej się opowieścią science fiction, filozoficzną, a na koniec jeszcze raz detektywistyczną. Świetna konstrukcja, dobrze napisani bohaterowie. Jak to u Croucha - science fiction wystarczająco dobre żeby się bawić, przy czym lepiej nie zastanawiać się za mocno nad samym motywem, żeby nie widzieć za dobrze dziur;) Ale jeżeli się zawiesi swój sceptycyzm odnośnie kilku rzeczy, to książka świetna, polecam. Chyba lepsza nawet niż Ciemna Materia.

Zazwyczaj z pewną niepewnością podchodzę do drugiego tomu trylogii, bo ani to początek, ani finał. Tymczasem Scalzi nie zmarnował potencjału pierwszego tomu i z rozmachem pociągnął akcję swojej space opery. Są zaskoczenia, bohaterowie umierają (a właściwie giną),jest intryga, trochę seksu. Ufff, biorę się za III to.