„Tożsamość Bourne’a” Roberta Ludluma była dla mnie niespodzianką, gdyż bardzo długo wzbraniałam się przed sensacją zarówno w filmach, jak i książkach. Uważałam, że to gatunek nie dla mnie, a ta książka stanowczo mi nie podejdzie. Nie mogłam się bardziej pomylić. Chciałabym, żeby każde moje pierwsze zetknięcie się z danym gatunkiem zaczynało się od tak dobrych lektur jak ta. Bardzo szybko wciągnęła mnie swoją fabułą, nabierającą co chwila rozpędu akcją, napięciem i pogłębiającą się intrygą, grą z tożsamością głównego bohatera oraz bardzo dobrze wykreowanymi postaciami. Naprawdę przyjemnie spędziłam czas przy tej lekturze i bardzo chciałabym o niej zapomnieć, żeby znów móc przeczytać ją po raz pierwszy.
Fabuła była naprawdę wciągająca, dobrze przemyślana i zaplanowana od pierwszej strony aż do ostatniej. Początek był nieco spokojny, ale szybko zdałam sobie sprawę, że to tylko cisza przed burzą. Gdy Bourne trafił do Szwajcarii, akcja bardzo przyspieszyła i od tego momentu niemal nie pozwalała mi oderwać się od książki. Każdy moment na przerwanie lektury był zły. Choć zdarzały się spokojniejsze i wolniejsze rozdziały, to było ich niewiele i traktowałam je raczej jako chwile na wytchnienie, zwłaszcza że po nich tempo historii znów bardzo szybko rosło. Czasem też pojawiały się humorystyczne sceny, które bawiły, skutecznie rozładowywały napięcie i mam poczucie, że również wpasowywały się w całą historię. Dzięki nim historia zachowywała równowagę i ani przez moment nie przytłaczała mnie samą akcją.
Ponadto Ludlum jak dla mnie mistrzowsko sobie poradził z dialogami oraz opisami. Gdy pochylał się nad wyglądem miejsc, choćby Paryża, to miałam wrażenie, jakbym tam była i obserwowała to, co wskazuje mi autor. Mogłam się w tym bardzo łatwo zatracić. Ludlum często też zwracał uwagę detale, jak np. co działo się w tle, jak zachowywali się przechodnie, przez co miałam poczucie, że pierwszy, drugi i dalsze plany były bardzo żywe. Z kolei dialogi między postaciami zdawały się bardzo naturalne, nieprzegadane i to właśnie za ich sprawą przekazywano istotne informacje. Dzięki nim czułam, że napięcie w scenach nie opadało, a relacje między postaciami wydawały się autentyczne. Wielokrotnie miałam poczucie, jakbym podczas lektury oglądała film we własnej wyobraźni.
Postacie w „Tożsamości Bourne’a” zasługują na szczególne wyróżnienie. Każda z nich była dla mnie złożona, wyraźnie zarysowana i miała swoje miejsce w historii. Nie miałam poczucia, by ktokolwiek pojawił się przypadkowo, każdy miał jakiś cel. W całej książce nawet epizodyczne postacie, np. z pozoru zwykły taksówkarz, były częścią tej historii i przyczyniały się do rozwoju zdarzeń.
Szczególnie spodobała mi się postać Marie, wobec której początkowo miałam spore obawy. Bałam się, że jej rola ograniczy się do stania i bycia ładnym dodatkiem dla głównego bohatera. Szybko jednak okazała się jedną z najlepiej napisanych postaci. Niezachwianie towarzyszyła Bourne'owi w jego wyprawach, wspierała go w odzyskiwaniu pamięci, pomagała mu i wdrażała w dobrze sobie znany świat finansów. Czułam, że z Bournem byli sobie równi. Choć na początku dostrzegałam w jej zachowaniu rysy książkowego syndromu sztokholmskiego, nie wpłynęło to negatywnie na mój odbiór postaci i z czasem przestałam zwracać na to uwagę.
Moją uwagę przykuł również Bourne, którego kreacja była według mnie fenomenalna. Bardzo podobał mi się ten zabieg, że wraz z nim odkrywałam kim tak właściwie jest i że nawet do końca książki nie było to takie pewne. Informacje na jego temat były według mnie idealnie rozmieszczone w czasie. Dzięki temu nie miałam poczucia przytłoczenia nadmiarem faktów oraz mogłam zrozumieć sytuację, w jakiej się znalazł. Szczególnie ciekawił mnie dysonans między Bournem „teraz” a „kiedyś”. Jego zagubienie i niepewność kontrastowały z wyuczonymi umiejętnościami, którym w niebezpiecznych sytuacjach ufał bez wahania, choć sam ich do końca nie rozumiał. Najbardziej jednak empatyzowałam z nim w momentach, gdy na głos analizował swoją przeszłość, wpadał w potok myśli i próbował uporządkować chaos w swojej głowie. Miałam wrażenie, jakbym była tuż obok i wyczuwała narastające w nim napięcie, z ciekawością śledziłam jego próby poskładania siebie od nowa.
Muszę jednak przyznać, że niektóre momenty wymagały ode mnie większego skupienia. Dotyczyło to rozdziałów, w których naradzali się wysoko postawieni urzędnicy, CIA oraz rząd. Szczególnie zapadły mi w pamięć rozdziały 19 i 20, w których sporo kwestii się wyjaśniło, dużo się działo, ale jednocześnie pojawiło się stanowczo za dużo dla mnie postaci naraz. Dodatkowo autor naprzemiennie żonglował ich imionami, nazwiskami i pseudonimami, przez co szybko zaczęło mi się wszystko mieszać. Gdy już kończyłam 20. rozdział, żałowałam, że wcześniej nie wpadłam na pomysł stworzenia sobie listy postaci, która pomogłaby mi uporządkować wszystkie informacje. Konieczny okazał się powrót do początku 19.
Nie spodziewałam się, że aż tak w tej książce przepadnę. Z ogromną przyjemnością zagłębiałam się w jej fabułę, dałam się wciągnąć akcji oraz chętnie poznawałam kolejne, świetnie rozwinięte postacie. Według mnie Ludlum zrobił kawał dobrej roboty, książka z pewnością zostanie w mojej głowie na dłużej. Z przyjemnością sięgnę po dwie kolejne tomy serii o Jasonie Bournie.
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Polowanie na Czerwony Październik
Klasyka. Niestety jak w przypadku każdej zekranizowanej książki ciężko powiedzieć, czy wystawia się ocenę książce czy filmowi. Ja polecam i książkę i film
Klasyka. Niestety jak w przypadku każdej zekranizowanej książki ciężko powiedzieć, czy wystawia się ocenę książce czy filmowi. Ja polecam i książkę i film
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTom Clancy, kiedyś jednym z najpoczytniejszych pisarzy na świecie, dziś jego gwiazda jest już raczej przebrzmiała. Obok Michaela Crichtona (tego od Parku Jurajskiego),jest on ojcem podgatunku literatury zwanego technothrillerem, w jego współczesnej inkarnacji. Niezaprzeczalnym faktem jest, że odcisnął on swe piętno nie tylko na rynku powieściowym, ale i gamingowym. A to za sprawą jednego z trzech filarów utrzymujących jeszcze przy życiu Ubisoft: serii Tom Clancy’s Rainbow Six.
Pierwszą książką Clancy’ego, która zapewniła mu międzynarodowy sukces, była wydana w 1984 r., przez prestiżowe wydawnictwo Naval Institute Press, Polowanie na "Czerwony Październik". Ktoś mógłby spytać po co w takim razie brać się za taką starą książkę? Otóż uwielbiam jej filmową ekranizację z 1990 roku, jeszcze w czasie prowadzenia zajęć dla studentów w IH UJ polecałem go studentom na zajęciach z popkultury zimnej wojny. Film ten dosłownie zdążył na koniec tego konfliktu, pokazując nam rywalizację dwóch wielkich mocarstw i decyzję jednego człowieka, która może diametralnie zmienić losy świata.
Film wyrasta z książki i… jest od niej lepszy.
Zasadniczy motyw fabularny i bohaterowie są ci sami. Kinematografia ma jednak swoje własne prawa a naczelnym z nich jest ilość czasu ekranowego. „Polowanie…” trwa przeszło 134 minut, ponad dwie godziny. Jest to długi film, powolny, ale i tak można go określić jako dynamiczny w porównaniu do książkowego oryginału. Zostało z niego wycięte całe mnóstwo szczegółów, żargonu technicznego i miniaturowych wątków spowalniających akcję, którymi książka jest dosłownie nabita. Pisząc obrazowo za dużo w niej technicznych rodzynków, podczas gdy film to perfekcyjny czysty sernik. Historia opowiedziana przez Clancy’ego w filmie nadal jest powolna, przegadana, ale i tak szybsza i bardziej skondensowana na głównym wątku. Pozwala to nam go docenić, przyjrzeć się i skupić na głównych bohaterach. Podczas gdy w książce zdarzało mi się zapominać, że jej głównym bohaterem jest tytułowy okręt i dowodzący nim kapitan Marco Ramius. Wraz ze słynnym Jackiem Ryan’em ginęli oni w rwącym, górskim potoku kolejnych bohaterów, sprzętu, systemów i technicznego żargonu. Bardzo często pojawiającego się tylko raz lub w tak dużym odstępie, że w trakcie lektury nie pamiętałem już kim byli i do czego służyli autorowi służyli. W sumie może właśnie taki był ich cel? Ukazanie, jak bardzo skomplikowaną, wielostopniową maszyną jest współczesne wojsko. Zarządzanie różnymi rodzajami wojsk by zatrzymać jednego zdeterminowanego człowieka, który nie ma nic do stracenia.
W efekcie książka Clancy’ego jest trudniej przyswajalna niż film, przydałby się jej wręcz krótki skorowidz postaci i słowniczek terminów/technikaliów na końcu. Kolejnym problemem z mojego punktu widzenia stał się podwójny finał. W filmie ostatnie starcie ucznia z mistrzem, Ramiusa z kapitanem Tupolewem, jest finałem podsumowującym całą produkcję, po którym zwycięscy bohaterowie wpływają do Ameryki. Tymczasem w książce najpierw wpływają do Ameryki, by z niej wypłynąć i wskutek szeregu błędów i zlekceważenia wroga nadziać się na oczekującego na nich Tupolewa i jego „Alfę”, torpedowy okręt podwodny. Tupolewa napędzała rządza chwały, pycha, potrzeba udowodnienia swej wartości i złość za zdradę mistrza. Pojedynek Ramiusa i Tupolewa przypomina wręcz „Gwiezdno Wojenny” pojedynek Obi Wana i Anakina, którego efekt jest dosyć podobny. Służący imperium zła uczeń po katastrofalnym pojedynku zostaje sprowadzony na dno. Dopiero po nim bohaterowie ponownie wpływają do bezpiecznego portu.
Tym, co w filmie tylko zarysowano, jest wątek społeczny. Przez wszystkie strony książki Clancy stara się ukazać zalety życia w USA i kapitalizmie na tle katastrofalnych warunków egzystencji w ZSRR. Mając w pamięci nasze własne, polskie doświadczenia, należy uznać, że Clancy przesadził tylko trochę w swoich porównaniach życia mieszkańców krajów realnego socjalizmu do ówczesnej Ameryki. Gorzej brzmi przy tym, że obecna Ameryka jawi się już jako dużo mniej sprzyjający kraj niż tamta z lat Zimnej Wojny.
Stąd można się zastanawiać czy w dzisiejszych czasach kapitan Ramius i jego oficerowie nadal chcieliby uciec do Ameryki?
Tom Clancy, kiedyś jednym z najpoczytniejszych pisarzy na świecie, dziś jego gwiazda jest już raczej przebrzmiała. Obok Michaela Crichtona (tego od Parku Jurajskiego),jest on ojcem podgatunku literatury zwanego technothrillerem, w jego współczesnej inkarnacji. Niezaprzeczalnym faktem jest, że odcisnął on swe piętno nie tylko na rynku powieściowym, ale i gamingowym. A to za...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCo tu komentować?! Clancy to... Clancy. Nic ująć nic dodać!
Jednak w porównaniu do filmu akcja w książce jest nieco inna niż w filmie. Szczególnie końcówka.
Co tu komentować?! Clancy to... Clancy. Nic ująć nic dodać!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJednak w porównaniu do filmu akcja w książce jest nieco inna niż w filmie. Szczególnie końcówka.
Przyznaję bez bicia, że najpierw obejrzałam film a potem sięgnęłam po książkę i się nie zawiodłam. Genialna powieść sensacyjna, w której napięcie ze strony na stronę jest coraz bardziej odczuwalne.
Przyznaję bez bicia, że najpierw obejrzałam film a potem sięgnęłam po książkę i się nie zawiodłam. Genialna powieść sensacyjna, w której napięcie ze strony na stronę jest coraz bardziej odczuwalne.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to5/10
5/10
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka legenda. Napisana i wydana w latach 80 ubiegłego wieku, nadal trzyma czytelnika w napięciu. Pełna akcji i amerykańskiego bohaterstwa. Dobrze się czyta. Z perspektywy czasu u czytelnika może pojawić się uśmiech na twarzy, czytając jak to dobrzy Amerykanie walczyli ze złymi Rosjanami.
Książka legenda. Napisana i wydana w latach 80 ubiegłego wieku, nadal trzyma czytelnika w napięciu. Pełna akcji i amerykańskiego bohaterstwa. Dobrze się czyta. Z perspektywy czasu u czytelnika może pojawić się uśmiech na twarzy, czytając jak to dobrzy Amerykanie walczyli ze złymi Rosjanami.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZrobiłem tak jak pewnie większość odbiorców, mianowicie najpierw obejrzałem doskonałą ekranizację z Seanem Connery'm i Alec'iem Baldwinem w roli głównej a potem dopiero wziąłem się za książkę. Nie żałuje jednak, to świetna pozycja, czułem tę grozę sytuacji i przedproże wojny atomowej wynikającej z konfrontacji super mocarstw.
Zrobiłem tak jak pewnie większość odbiorców, mianowicie najpierw obejrzałem doskonałą ekranizację z Seanem Connery'm i Alec'iem Baldwinem w roli głównej a potem dopiero wziąłem się za książkę. Nie żałuje jednak, to świetna pozycja, czułem tę grozę sytuacji i przedproże wojny atomowej wynikającej z konfrontacji super mocarstw.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRewelacyjny technothriller – okręty podwodne, napięcie zimnej wojny i świetnie zarysowane postacie. Czuć, że autor zna temat od podszewki. Idealna lektura dla fanów militariów
Rewelacyjny technothriller – okręty podwodne, napięcie zimnej wojny i świetnie zarysowane postacie. Czuć, że autor zna temat od podszewki. Idealna lektura dla fanów militariów
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to7/10
7/10
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toUff. Przeczytanie tej powieści zajęło mi prawie cały rok. Nie dlatego, że była zła (choć miała momenty, które mnie nie porywały i nie zachęcały do brania książki do ręki). Ale dziś nadszedł ten dzień, kiedy mogę powiedzieć, że zakończyłem czytanie.
Clancy niewątpliwie jest dobrym pisarzem. Widać to, szczególnie gdy akcja przyspiesza. Wtedy nie można się oderwać od lektury. Niestety między tym jest bardzo dużo (niepotrzebnych moim zdaniem) dywagacji na tematy technologiczne, które rozmywają przekaz.
Minusem całości jest szybkość zmian narracji. W Czasie Patriotów akcja trzymała się praktycznie tylko Ryana, tu skacze do Rosjan do Greera w niesamowitym tempie, często po jednym czy dwóch akapitach. Rozumiem, po co to było, ale mocno wybija to z rytmu.
Trochę brakowało mi tu analityki Ryana. Praktycznie jesteśmy jej pozbawieni. Jack wymyśla jedną rzecz, kreśli zarys planu, a potem całość leci swoim torem, nienadzorowana przez niego.
Bohaterów jest bardzo dużo, ale większość z nich strasznie się zlewa. Pewnie wynika to z czasu, który potrzebowałem, żeby przeczytać tę pozycję, ale wciąż, w niektórych książkach po latach pamiętam jeszcze, czym charakteryzował się każdy z bohaterów. Tu, poza może trzema, ciężko mi wskazać coś więcej (nie było też Kathy, która była perełką poprzedniej powieści).
Jest to niewątpliwie dobra powieść. Polecam ją do przeczytania nie tylko fanom gatunku, ale także osobom nieprzekonanym do thrillerów politycznych. Może dzięki niej zostaniecie kupieni.
Uff. Przeczytanie tej powieści zajęło mi prawie cały rok. Nie dlatego, że była zła (choć miała momenty, które mnie nie porywały i nie zachęcały do brania książki do ręki). Ale dziś nadszedł ten dzień, kiedy mogę powiedzieć, że zakończyłem czytanie.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toClancy niewątpliwie jest dobrym pisarzem. Widać to, szczególnie gdy akcja przyspiesza. Wtedy nie można się oderwać od lektury....