The Black Holes

Minimalistyczna, acz zachwycająca warstwa wizualna. Proste rysunki postaci bez twarzy, szczegółowe i niekiedy zachwycające sceny, oszczędne kolory - to działa i sprawia, że jest to komiks naprawdę wyjątkowy.

Niestety nieco gorzej z fabułą, bo o ile sam koncept jest naprawdę potencjalnie bardzo dobry, o tyle w trakcie lektury można się po pierwsze nieco pogubić, a po drugie: na koniec zostajemy z mocnym niedosytem. Lekko mówiąc.

Minimalistyczna, acz zachwycająca warstwa wizualna. Proste rysunki postaci bez twarzy, szczegółowe i niekiedy zachwycające sceny, oszczędne kolory - to działa i sprawia, że jest to komiks naprawdę wyjątkowy.

Niestety nieco gorzej z fabułą, bo o ile sam koncept jest naprawdę potencjalnie bardzo dobry, o tyle w trakcie lektury można się po pierwsze nieco pogubić, a po...

Dla mnie The Black Holes jest komiksem wybitnym. Autor odrywa się od schematów zarówno samą historią jak i rysunkami. Przeplata ze sobą historie współczesnej i bardzo dawnej młodzieży, które choć dzielą epoki to wciąż są takie same.

Dla ludzi, którzy szukają czegoś nietypowego.

Dla mnie The Black Holes jest komiksem wybitnym. Autor odrywa się od schematów zarówno samą historią jak i rysunkami. Przeplata ze sobą historie współczesnej i bardzo dawnej młodzieży, które choć dzielą epoki to wciąż są takie same.

Dla ludzi, którzy szukają czegoś nietypowego.

Akcja komiksu podzielona jest na dwie osie czasowe. W 1856 roku poznajemy Teresę. Dziewczyna ma bujną wyobraźnię, pisze wiersze (takie mroczne także). Choć ma trzy siostry jest niezrozumianym odludkiem. Rok 2016 to spotkanie z trzema dziewczynami próbującymi stworzyć zespół punkowy "Czarne dziury". Choć akcja dzieje się dwutorowo, na końcu obie historie łączy pewien sekret.

Świetna oszczędna kreska. Kolorystyka ciemna, gotycka. Strona graficzna prezentuje się klimatycznie. Ale sama treść mnie nie powaliła. Akcja fajnie się rozwija, napięcie rośnie. Skoki czasowe są trochę mylące, brak ich jednoznacznego podziału. Trochę to zaburza czytanie, ale pokazuje, że obie historie o Teresie i Glorii przenikają się. Niestety koniec komiksu taki... bez pomysłu. Brakło mi mocnego, mrocznego akcentu.

Czekam na inną publikację Autora. Liczę, że strona narracyjna ulegnie poprawie.

Akcja komiksu podzielona jest na dwie osie czasowe. W 1856 roku poznajemy Teresę. Dziewczyna ma bujną wyobraźnię, pisze wiersze (takie mroczne także). Choć ma trzy siostry jest niezrozumianym odludkiem. Rok 2016 to spotkanie z trzema dziewczynami próbującymi stworzyć zespół punkowy "Czarne dziury". Choć akcja dzieje się dwutorowo, na końcu obie historie łączy pewien...

kreska była wspaniała, niestety mam wrażenie, że historia jest zmarnowanym potencjałem, za bardzo do mnie nie trafiła albo po prostu jej nie zrozumiałam, ale wiem, że twórca ma kolejne książki i liczę, że jakoś łączą się one z tą historią i może ją dobudują.

kreska była wspaniała, niestety mam wrażenie, że historia jest zmarnowanym potencjałem, za bardzo do mnie nie trafiła albo po prostu jej nie zrozumiałam, ale wiem, że twórca ma kolejne książki i liczę, że jakoś łączą się one z tą historią i może ją dobudują.

Miałam większe oczekiwania, też potencjał jak dla mnie nie został w pełni wykorzystany. Niektóre rysunki urzekły mnie od pierwszego spojrzenia i poświęciłam im więcej uwagi niż na de facto samą treść.

Miałam większe oczekiwania, też potencjał jak dla mnie nie został w pełni wykorzystany. Niektóre rysunki urzekły mnie od pierwszego spojrzenia i poświęciłam im więcej uwagi niż na de facto samą treść.

Wielka szkoda, że ta historia jest tak płytka i powierzchowna. Pomysł na połączenie losów dwóch nastolatek żyjących w różnych czasach świetny, niestety niedopracowany i niepogłębiony. Zderzenie dwóch światów, dwóch konwencji i ogólnego niezrozumienia przez otoczenie mogłoby być fantastycznym pomysłem, gdyby tylko autor nieco bardziej się przyłożył. Chętnie poczytałabym o rozterkach młodej panienki sprzed wieku, którą dusi konwencja i oczekiwania rodziny, zderzone z poczuciem beznadziei, które przepełnia nastolatki z małego miasteczka. Niestety, autor nie zadał sobie trudu, żeby nieco bardziej pogłówkować. Jedyne co ratuje tę pozycję to zjawiskowa kreska.

Wielka szkoda, że ta historia jest tak płytka i powierzchowna. Pomysł na połączenie losów dwóch nastolatek żyjących w różnych czasach świetny, niestety niedopracowany i niepogłębiony. Zderzenie dwóch światów, dwóch konwencji i ogólnego niezrozumienia przez otoczenie mogłoby być fantastycznym pomysłem, gdyby tylko autor nieco bardziej się przyłożył. Chętnie poczytałabym o...

Bardzo chaotyczna i niejasna historia, za mało łączników pomiędzy dwoma liniami czasowymi. Wielka szkoda, bo moim zdaniem pomysł na historię miał potencjał. Jedyne co ratuje ten komiks to kreska, która moim zdaniem jest prześliczna.

Bardzo chaotyczna i niejasna historia, za mało łączników pomiędzy dwoma liniami czasowymi. Wielka szkoda, bo moim zdaniem pomysł na historię miał potencjał. Jedyne co ratuje ten komiks to kreska, która moim zdaniem jest prześliczna.

Dziwny, ale w dobry sposób. Jest jak ten moment letniego wieczoru, kiedy wszystko jest już szare, ale nie zapadła jeszcze ciemność.

Dziwny, ale w dobry sposób. Jest jak ten moment letniego wieczoru, kiedy wszystko jest już szare, ale nie zapadła jeszcze ciemność.

Niespodzianka z Hiszpanii. Twórca z Badajoz serwuje coś na kształt sennej inklinacji. Czego tu nie ma - kot, który marzy o lodach waniliowych, kukiełkowe przedstawienia, dziewczyn przebranych za kopciuszka, szkieletora przemierzającego las oraz rzeczki, magiczny kryształ przewidujący przyszłość oraz bandę nieudanych punków. Dziwaczna, ale nie niepokojąca lektura. Sam nie do końca wiem, po przeczytaniu, o czym to było, albo czym jest. Narracyjnie działa na kilku płaszczyznach, kiedy bohaterzy opowiadają o jakimś przedmiocie, duchu czy coś - pojawia się w równoległej rzeczywistości jako osoba materialna, i tak, słowo duchy są nie przypadkowo Snują się, nikt ich nikt nie widzi, ale mają wpływ na kształt teraźniejszości lub przyszłych wydarzeń. Muszę docenić senną atmosferę - większa część opowieści uknuta jest za peleryną nocy, za szarymi obłokami, rzekami, które odbijają równoległy czas. Niemal czułem, że topię się w wodzie, ktoś za kotarą mnie obserwuje, a szkielet przemierza lasy za oknem.

Niezależne, undergroundowe pisarstwo zlepione z tuzina pomysłów, którymi można obdarować trzy inne tytuły. Dodatkowo - nie ma puenty, nie ma klasycznego zakończenia, czy jest to problem? Być może, ponieważ po zakończeniu historii byłem skonfundowany. Nie wiem, czy był to tylko sen, czy opowiadanie historii w historii, jakby iluzja miała przesłonić rzeczywistość. Nie wiem czy jest klucz do rozwiązania zagadki, za dużo niedomówień, skakania po równoległych światach, i w ostateczności pogubiłem się w tej zakręconej bańce. Chwilami jest to sztuka dla sztuki - piękna, nieskazitelna, ale nazbyt hermetyczna. Niewątpliwie pan Borja ma talent do snucia przedziwnych rzeczy, więc będę bacznie obserwował jego dokonania. Daję 6 z plusem, tylko dlatego, że ja nie wiem, o co chodzi, i o czym to dokładnie jest. Ukryty geniusz czy jednak przesadna śmiałość w pomysłach? Może jedno i drugie? Kto wie.

Niespodzianka z Hiszpanii. Twórca z Badajoz serwuje coś na kształt sennej inklinacji. Czego tu nie ma - kot, który marzy o lodach waniliowych, kukiełkowe przedstawienia, dziewczyn przebranych za kopciuszka, szkieletora przemierzającego las oraz rzeczki, magiczny kryształ przewidujący przyszłość oraz bandę nieudanych punków. Dziwaczna, ale nie niepokojąca lektura. Sam nie do...

Nie zrozumiałam tej historii. Za dużo przeskoków między dwoma liniami fabularnymi, a za mało treści. Dużo lepiej od warstwy tekstowej wypada warstwa graficzna.

Nie zrozumiałam tej historii. Za dużo przeskoków między dwoma liniami fabularnymi, a za mało treści. Dużo lepiej od warstwy tekstowej wypada warstwa graficzna.