Rewolucja w Rożawie. Demokratyczna autonomia i wyzwolenie kobiet w syryjskim Kurdystanie

Jerzy Jarniewicz zabrał mnie w cudowną podróż po mojej ulubionej dekadzie w historii: czasie kontrkultury, złotych latach zbuntowanej młodzieży, pragnącej wykrzyczeć swoim rodzicom i dziadkom ich błędy i przemilczenia, epoce niewinności, nadziei, brutalności i wiary w społeczeństwo obywatelskie. czyta się to fantastycznie (jak zresztą wszystko, co Jarniewicz pisze),a ogromnym plusem jest to, że obok postaci i wydarzeń bardzo znanych (Woodstock, Joni Mitchell, protesty studenckie, Stonewall, Wietnam),swoje miejsce w tym zbiorze znalazły też postacie i zdarzenia mniej znane i przemielone przez popkulturę, jak np. Joan Baez, Pauline Boty czy Hell's Angels. zaskoczył mnie rozdział o psychiatrii, ale jest on przeciekawy i dobrze wpisuje się w narrację o czasach odzyskiwania/walki o godność, nawet, jeśli dzisiaj nauka prezentuje się nieco inaczej. autor reprezentuje perspektywę współczesną i patrzy na wydarzenia ze zrozumiałym dystansem, nie boi się oceniać ich krytycznie bądź negatywnie, jednak w jego pisaniu czuć fascynację, melancholię, czułość w stosunku do tematów, o których pisze, utopii, za którą tęskni. przepiękna była to dekada, choć zakończona tak nagle i boleśnie. jeśli mam się czepiać to - oprócz tego, że jeszcze wiele sylwetek i ważnych wydarzeń zostało do poruszenia i jest to książka bardzo amerykocentryczna - brakuje mi tutaj zdjęć, obrazujących to, co opisuje autor. każdy rozdział zaczyna się pasującą do niego fotografią, ale opisy konkretnych kadrów czy scen aż się proszą o wklejenie ich między akapity.

Autor posiada niesamowicie głęboką wiedzę na temat muzyki - zarówno tej z czasów ZSRR, jak i tej, która powstaje już po rozpadzie tego kraju. Książka na pewno spodoba się miłośnikom współczesnej muzyki rosyjskiej. Konstanty Usenko chyba nie ma równego sobie, kto z takim oddaniem potrafiłby oddać jej charakter. Książka pochłania i zachęca do odsłuchania nieznanych do tej pory zespołów ( jak dobrze że żyjemy w dobie YouTube!). To moja druga książka tego autora. Porównując do pierwsze przeczytanej („ Oczami radzieckiej zabawki”) - ta pozycja, choć bardzo dobra, nie zachwyciła mnie jak ta pierwsza.

Dziwna lektura rozpięta między przejęciem, zaskoczeniem a zniecierpliwieniem. Temat polskiego antysemityzmu i przemocy wobec Żydów jest jednym z najważniejszych problemów do zbadania i rozliczenia. Figury i mechanizmy samousprawiedliwiające i fałszujące ten problem również. Za to się autor bierze wnikliwie i obnaża bezwzględnie nawet tych, którzy w najlepszej wierze próbowali zmiany, jak Bartoszewski, Błoński czy Słobodzianek. I o ile analiza dyskursu warta jest poznania, o tyle metoda historyczna - niestety jak w większości prac rozliczeniowych tego nurtu - jest tragiczna. Jeżeli ktoś nie uznaje krytyki źródeł (wszystkich),nie traktuje przedmiotu badania maksymalnie obiektywnie, a języka opisu maksymalnie precyzyjnie i nie osadza analizy w kontekście, to gdzie jest gwarancja naukowości takiej pracy? Gdzie płaszczyzna dyskusji? Cała ta machina nie dąży do prawdy, ona już prawdę zna. Nie dąży do poznania rzeczywistości minionej, bo jej obraz już jest określony i osądzony. Złożoność uznaje za usprawiedliwienie. Wielość sytuacji za niemoralne gmatwanie. Czyta swoje źródła po swojemu i swoje wie. Ma swoje autorytety i innych badań nie przyswaja. Dekonstruuje narrację przeciwnika, ale swoją ma za wyznanie wiary. Ale to samo robią inni. Istny chocholi taniec wokół winy i ofiary (role do obsadzenia według preferencji tańczących). Po lekturze pozostaję z przekonaniem, że krytykując polską kulturę za samouwielbienie i samowybielanie niczego zatem się nie zmieni, mało tego, mam wrażenie, że osłabiony zostanie ten potencjał krytyczny i rozwojowy, który w niej jest. O załamaniu dialogu nawet nie wspomnę. A potem wszyscy zdziwieni, że naszą przeszłość i dziedzictwo dookreśla coraz bardziej polityczna rozgrywka, popobrazki i prymitywy z zero-jedynkowym spojrzeniem na świat.

Profesor Gross, jak zwykłe rzeczowo i precyzyjnie. Wołaniem na puszczy i nierealną mrzonką,moim zdaniem, jest jednak zachęcanie tytułowego bohatera do edukacji i czytania książek. Tytułowy bohater nic nie czyta, przecież on już wszystko wie, i to najlepiej, a jeśli już cokolwiek czyta to na pewno nie rzeczy poszerzające horyzonty. Powołuję się tutaj na wieloletnie, zawodowe kontakty z czytelnikami. Cytat : " Proszę mi nic nie dawać z wątkiem historycznym, bo ja już dawno szkołę skończyłam" . Więc daremny trud, ogromna część tego społeczeństwa po prostu nie chce się uczyć, wiedzieć, dowiadywać. Jakie są tego przyczyny, to już potrzebne byłyby szerokie badania a może sprawa jest banalnie prosta, czyli słaby genetycznie potencjał umysłowy? Z próżnego i Salomon nie naleje...

Luźne rozmyślania na temat Internetu. Przywołanie wspomnień, tendencji, trendów, jakie panowały dwadzieścia lat temu, analiza rozwoju Internetu, aktualnych zjawisk i zagrożeń. Ta książka już zaczęła się starzeć, choć jest jeszcze relatywnie nowa. Informacje w niej zawarte już za kilka lat będą zupełnie bez znaczenia.

Dobra i ciekawa książka, ukazująca mechanizmy destabilizacji praworządności w naszym kraju za czasów rządów partii "dobrej zmiany". Autor skrzętnie opisuje działania pis-u zmierzające do wprowadzenia rządów autorytarnych. Narzędziami do tego ma być ingerencja w służby specjalne, prokuraturę i sądownictwo. Autor ujawnia również mechanizmy związane ze wzrostem agresji wśród zwolenników i przeciwników partii rządzącej oraz wzrostem zachowań ksenofobicznych w ciągu kliku ostatnich lat. Niemczyk ukazuje również jak partia rządząca w swojej retoryce wykorzystuje domniemane zagrożenia terrorystyczne. Jesteśmy o krok od wprowadzenia w naszym kraju państwa policyjnego. Kiedy autor mówi, że nasze społeczeństwo nigdy nie było tak podzielone jak za rządów prawicy, ciężko się z nim nie zgodzić. I to jest przykre. Dobra książka. Warto poczytać.

Zajebisty cheatsheet radzieckiej muzyki alternatywnej wraz z vademecum represji i nastrojów w społeczeństwie (jak już przebrniecie przez pierwsze 30% o zespole Kino). Początki rozdziałów są odrobinę fabularyzowane - co do części informacji źródłem jest "trust me bro" ale ciężko żeby ktoś dokładnie zapisywał kto się porzygał po tanim winie lub kto dostał w ryj po koncercie. Mimo wszystko doceniam włożony wkład i szanuję za pracę. Osobiście wyważyłbym cały reportaż w późniejszych czasach - czuć tu nostalgię autora i skupienie na starociach. Czyta się świetnie, szczególnie jeśli ktoś interesuje się muzyką i kulturą Rosji. Na końcu jest słowniczek, kalendarium i lista zespołów oraz osób. Na dodatek fajne kolaże.

Kurcze, mam mieszane uczucia. Z jednej strony dostałam tekst oddający głos samym zainteresowanym - uchodźcom, którzy różnymi splotami wydarzeń trafili do Polski. Bardzo lubię takie reportaże.
Rozmowa z Ziadem Abou Salehem - absolutnie każdy powinien ją przeczytać, zwłaszcza ksenofoby i naziole udający patriotów (którzy nawet po tę pozycję nie sięgną, a paradoksalnie to oni wyciągnęliby z niej najwięcej).
Z drugiej strony książka jest strasznie krótka i siłą rzeczy nie zgłębia tematu tak bardzo jak bym tego chciała - dużo tu ogólników, elementów, które osoba zorientowana w temacie po prostu wie.

Rzecz podstawowa: chwała Jankowi Śpiewakowi za przebicie się z tematem afery reprywatyzacyjnej do mainstreamu. Jest to jeden z najgrubszych przekrętów III RP, do którego przyłożyli rękę reprezentanci polskich “elit”, przede wszystkim z warszawskiego ratusza i stołecznych kancelarii. Za każdym razem, gdy czytam o podobnych aferach ogarnia mnie obezwładniająca bezradność, że ludzie przy władzy, z koneksjami, zawsze będą ponad prawem, a surowość przepisów tyczy się jedynie nas, mas ciułających na 30-letnią hipotekę i żyjących od pierwszego do pierwszego. Jeśli chodzi o samą książkę, to w przejrzysty i wyczerpujący sposób podejmuje temat warszawskiej reprywatyzacji. W kilku momentach Śpiewak niepotrzebne zagłębia się w swoje konflikty ze stowarzyszeniem Miasto Jest Nasze czy w teorie spiskowe, doszukując się powiązań czyścicieli kamienic z rosyjską mafią. Mimo tego jest to lektura, uważam, obowiązkowa, jeśli ktoś chce przekonać się, że żyjemy w - korzystając ze sformułowania ukutego przez samego autora - w państwie z kartonu.

Gdyby ktoś zapytał mnie ile oblicz może mieć demokracja, bez wahania poleciłabym tę książkę, bo mówi o rzeczach ważnych. O tym, czego wymaga demokracja - stałej troski i zaangażowania. O polityce nieuchronności, która ideologicznie beztroska, pozwala wierzyć, że już nic złego nie może się wydarzyć. O eksplozji populizmu, który jest próbą manipulacji i odpowiedzią na złość. O polaryzacji, która jest potrzebna demokracji, by dochodziło do rozwoju, ale gdy strony oddalają się na tyle, że stają się wrogami, gdy wygrana jednych wydaje się egzystencjalnie groźna dla drugich, gdy spory stają się nieprzekraczalne - wtedy polaryzacja zabija demokrację. To wielowarstwowa opowieść o tym, że we współczesnej demokracji bilans korzyści i strat staje się zimną kalkulacją, a w polityce coraz bardziej chodzi o postrzeganie, a nie rzeczywistość. W czasach gdy jako gatunek jesteśmy nienasyceni, a społeczne podziały i lęki wykorzystuje się do zdobycia władzy, demokracja stała się niebezpieczną grą. Wnioski płynące z rozmów z ekspertami są gorzkie, ale dają promyk nadziei - demokrację, która rodzi się z troski o innych.

"Inny Meksyk" składa się właściwie z czterech części: - część historyczna, czyli fragmenty przemówień Zapatystów - część literacka, czyli tytułowe opowieści i bajki Zapatystów - część reportażowa gdzie jest wywiad z Podkomendantem Marcosem - część recenzjowa, że tak to nazwę, bo mamy tutaj teksty różnych pisarzy i filozofów dotyczące ich spojrzenia na ruch zapatystowski. Swoista recenzja tego ruchu, dlatego tak nazwałem sobie tą część książki. Moim zdaniem jest to bardzo dobra książka dla każdego, kto chciałby poznać lepiej ruch zapatystowski oraz ich sposób myślenia. Same opowiadania zaś są moim zdaniem cudowne, bo widać, że to tak naprawdę opowieści indiańskie, czasem mocno czasem mniej, przerobione na modłę zapatystowską. Książka zaczyna się hymnem Zapatystów, dalej jest wstęp napisany przez Barbarę Prądzyńską, która wybrała, przetłumaczyła i opracowała teksty z książki w którym pisze jak poznała Zapatystów i dlaczego ta książka powstała. Dalej mamy słownik haseł, wykaz bohaterów opowiadań i chronologia wydarzeń. Dalej zaczyna się pierwsza część książki "Ogień słowa: Wybrane deklaracje i komunikaty Zapatystów (fragmenty)", której poszczególne rozdziały to: - Pierwsza deklaracja z Dżungli Lakandońskiej - Co nam chcą wybaczyć? - Czwarta deklaracja z Dżungli Lakandońskiej - Główne przesłanie EZLN przed parlamentem - Szósta deklaracja z Dżungli Lakandońskiej - Komunikat Podziemnego Rewolucyjnego Komitetu Indiańskiego - Komendy Głównej Zapatysowskiej Armii Wyzwolenia Narodowego - Pomiędzy światłem a cieniem Druga część, "Inne opowiadania", zawiera tytułowe opowiadania Zapatystów, takie jak: - Historia o Don Durito - Lew zabija, patrząc - Historia myszki i kotka - Historia miecza, drzewa, kamienia i wody - Stary Antoni - Historia hałasu i ciszy - Historia o innych - Historia nocnego powietrza - O cieniu, który podniósł Księżyc - Eliasz Contreras wyjaśnia Magdalenie swoją bardzo osobliwą teorię miłości i "tych" spraw - Grudzień i historia książki bez rąk - Spotkanie Eliasza Contrerasa i Magdaleny - Pedagogika maczety - Historia o innym listku (środek na ból serca) - Historia o czasach - My następni: tak, zrozumieliśmy Część reportażowa o której wspomniałem to "Spojrzenie i głos z Dżungli Lakandońskiej: Fragment wywiadu Laury Castellanos z Podkomendantem Marcosem" Ostatnia część nazywa się "Zbuntowane sny: rozważania nad zapatyzmem" i są tam teksty autorstwa Johna Bergera, Luisa Martineza Andrade, Michaela Löwego i Fernanda Matamarosa.

Nawiązując do słów autora - reportaże o Czechach albo są pełne peanów i sielskiej wizji tej krajiny albo demonizują Pepiklandie totalnie. Z tych dwóch podejść autor bardziej chciał pójść torem tego "negatywnego" reportażu i przez pierwsze kilka rozdziałów mu się to udaje. (notabene, tak jak pisali inni czytelnicy, rozdziały słabo się ze sobą kleją, a w najgorszym przypadku często i powtarzają te same informacje jako nowość). Kubłem zimnej wody był rozdział o języku - jak ma to niby pokazywać jakąś ciemną stronę, czy odczarować wizję kraju? W Europie Zachodniej standardem jest, że język literacki sobie, a potoczny/dialektalny sobie; nie trzeba patrzeć daleko, wystarczy spojrzeć na kraje niemiecko czy anglojęzyczne. Kolejne rozdziały również często nie spełniają swojej misji odczarowywania kraju i klasyczną kalką powtarzają schematy z innych bardziej znanych reportaży o Czechach (do których z resztą, autor co chwila się odwołuje, więć może poprstu lepiej je przeczytać zamiast tego, chcoć czasem ciekawego, ale jednak skrótu informacyjnego). Polecam ze względu na małą objętość stron, tak o żeby szybko sobie przyswoić wiedze, choć istnieją zdecydowanie lepsze pozycje na naszym rynku reportaży.

Być Europejczykiem i zobaczyć Iran z siodełka roweru - brzmi bardzo egzotycznie i ekscytująco, ale też nieco strasznie. Tomasz Larczyński niezrażony ewentualnymi trudami podróży, upałami pustynnej Persji i izolacyjną polityką reżimu ajatollahów, postanowił przekonać się, jak wygląda irańskie państwo oglądane z rowerowego siodełka. Atrakcji w drodze nie brakuje są majestatyczne góry, pustynie z nieoczekiwanie wyrastającymi na horyzoncie ośrodkami wzbogacania uranu, wielkie metropolie jak Teheran, miejsca kultu religijnego jak Kem czy Meszhed. Jeśli dodamy do tego jeszcze rozstawione przy drogach billboardy z rekrutacyjnymi reklamami Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, na których młodzi mężczyźni przekonują, że warto oddać życie za islam, to jest ekscytująco, egzotycznie i z dreszczykiem. „Pocztówki z Iranu” to książka o ambicjach reporterskich, która jednak bardziej przypomina podróżniczy blog dociekliwego cyklisty. Niektóre fragmenty mają charakter samodzielnych felietonów, całość uzupełniają ciekawostki i objaśnienia umieszczone pod hasłem "Bajty"(perska nazwa wersu w wierszu). Niewybaczalnym uchybieniem jest niestety brak mapy ilustrującej trasę podróży. Całość zamieszczonych tekstów, ze względu na różny charakter i strukturę notatek, wygląda trochę chaotycznie, ale czyta się to dosyć przyjemnie. W moim odczuciu, opis pierwszej podróży, odbytej w 2013r. jest ciekawszy. Pierwsza podróż zaczyna się w Teheranie, prowadzi z południa na północ w stronę Morza Kaspijskiego, przez pasma Elbrusu z ich najwyższym szczytem wulkanem Demawend (który autor zdobywa),następnie autor porusza się wzdłuż azerskiego pogranicza w głąb kraju i kończy swą trasę w Isfahanie nad wyschniętym korytem rzeki Zajande. Druga wyprawa, odbyta w 2016 r. w towarzystwie kolegi, zaczyna się właśnie od rzeki Zajande, która wiosną wypełnia się wodą. Cykliści kierują się tym razem na południe przez Wielką Pustynię Słoną od oazy do oazy, aby dotrzeć do Sziraz i Persepolis. (Brak mapy tras jest naprawdę bardzo dokuczliwy i denerwujący!) Autor stara się odkłamać obraz Iranu i obalić funkcjonujące na jego temat stereotypy, próbuje także zrozumieć irańską mentalność kształtowaną pod rygorami szariatu, miejscowej obyczajowości i spuścizny dawnych Persów, na którą ma także wpływ postępująca cywilizacja. Zaskakuje go powszechna otwartość, gościnność i przyjazna postawa zwykłych ludzi a także ich ciekawość świata i sposoby stosowane w celach omijania niektórych zakazów. Otóż społeczeństwo, które nie ma prawa korzystać z szerokopasmowego Internetu i serwisów społecznościowych na ogół obchodzi ten zakaz instalując aplikacje umożliwiające omijanie państwowych blokad. Mimo zakazów nie jest też problemem wystawianie w przydomowych ogródkach zakazywanych anten satelitarnych. Jednak znaczne ograniczanie praw obywatelskich i ingerowanie w życie obywateli skutkuje tym, że bardzo wielu młodych ludzi chce jak najszybciej wyjechać z tego kraju. Emigracja okazuje się wyjątkowo trudna nie z powodu ograniczeń narzucanych przez teokratyczny reżim, a przez politykę migracyjną krajów Zachodu. Ustanawiają one bowiem bardzo wysokie progi finansowe dla emigrujących Irańczyków, aby nie było ich stać na opuszczenie kraju. "Pocztówki z Iranu" dostarczają szeregu ciekawych informacji z kraju ajatollahów i starają się ukazać obiektywnie obraz społeczności, wierzeń i kultury ludności Iranu. Przeczytane w ramach czerwcowego wyzwania czytelniczego: książka z motywem podróży. (4)

Coraz rzadziej zdarza mi się w życiu lektura książki, która zmusza mnie do myślenia, rewidowania własnego światopoglądu. Nie spodziewałam się tego na pewno przy tej lekturze, choć książki z serii "Z kraju i ze świata" naprawdę nie zawodzą. Po pierwsze forma: dla mnie jeśli kolaż literacki ma istnieć to jak istnieje właśnie w książce Kluge: przemyślany, poszarpany, a jednak spójny. Nie chcę walić banałów o nierozróżnialności tego co prawdziwe, a co zmyślone, bo nie ma to dla mnie aż takiego znaczenia, kiedy narracja jest spójna, a tutaj jest. Po drugie, ale ważniejsze, treść: Alexander Kluge maluje nalot na miasto Halberstadt trzy tygodnie przed końcem wojny. Nalot brutalny, niepotrzebny z punktu widzenia wojny, bezduszny, a-ludzki. Jest mi szkoda Niemców. Rodzin, dzieci, kobiet, mężczyzn. A przecież wiem, że gros z nich głosowało na Hitlera, popierało Hitlera, było w armii, było w Hitlerjugend. Czy istnieje zbiorowa odpowiedzialność? Czy istnieje moralne usprawiedliwienie dla brutalnej zemsty, czy ta brutalna zemsta, wcale nią nie była, a tylko "tylko" badaniem możliwości technicznej maszyn? Bardzo dobra książka, która nie daje odpowiedzi, a stawia pytania.

Książka jest poświęcona fenomenowi ostatnich lat: bezczelnemu zaprzeczaniu oczywistych faktów przez polityków, celebrytów, dziennikarzy i zwykłych ludzi. Dzieje się to na portalach internetowych, w telewizji i gdzie tam jeszcze. Ale czy to fenomen ostatnich lat? Śmiem wątpić, weźmy wiek XX, którego historią bardzo się interesuję. Prawdziwym mistrzem kłamstwa, jeśli tylko służyło jego celom politycznym, był Lenin (vide Sebestyen: 'Lenin. Dyktator'),wzór dla współczesnych polityków, potem był Stalin, Goebbels, autor jakże prawdziwego(!) zdania: 'Kłamstwo powtórzone tysiąc razy staje się prawdą' i wielu innych nałogowych łgarzy. W ogóle cały czas komuny to był czas kłamstwa. Niestety d'Ancona nawet o tym nie wspomina, pisze za to o 'Roku 1984' Orwella, czy nie lepiej opowiedzieć o krajach, w których świat orwellowski był lub jest rzeczywistością? Z drugiej strony triumf kłamstwa w demokracjach zachodnich w ostatnich latach jest czymś niezwykłym, szuka d'Ancona przyczyn tego fenomenu. Z pewnością przyczynił się do tego kryzys z 2008 r., wiadomo nie od dziś, że wielkie kryzysy ekonomiczne przyczyniają się do wzrostu popularności wszelkiej maści populistów i ekstremistów. Wskazuje też autor na kluczową rolę Internetu z jego anonimowością ograniczającą odpowiedzialność, z jego algorytmami kierującymi nas do treści, które nam się spodobają i do ludzi, z którymi się zgadzamy. W ten sposób tworzą się odrębne bańki kultywujące swoją prawdę: „Sieć okazała się ostatecznym wektorem postprawdy właśnie dlatego, że jest obojętna na fałsz, uczciwość i na różnice między jednym a drugim.” Ma rację d'Ancona pisząc: „internetem rządzi epistemologiczne prawo Kopernika-Greshama: że mianowicie gorszy pieniądz wypiera lepszy.” Analizując kampanię Brexitu w UK pisze autor, że zwolennicy pozostania w UE prezentowali głównie fakty, zaś przeciwnicy odwołali się do emocji – i wygrali. I konkluduje „Była to polityka postprawdy w najczystszej formie – triumf emocjonalnego nad tym, co racjonalne, zwodniczo prostego nad uczciwie złożonym.” To rozróżnienie nie bardzo mi pasuje, nie zawsze, to co emocjonalne jest kłamstwem. Niemniej ma rację d'Ancona pisząc, że w walce z postprawdą winno się fakty „komunikować w sposób, który bierze pod uwagę imperatywy zarówno emocjonalne, jak i racjonalne.” Tu dochodzimy do pytania jak walczyć z postprawdą? Sprawa jest trudna, ale nie beznadziejna. Słusznie postuluje d'Ancona, że: „Kluczowym zadaniem edukacji podstawowej – nie średniej – powinno być zatem nauczenie dzieci, jak wybierać i rozróżniać treści rozwiewane przez cyfrowe tornado.” Ale jak to robić i czy w ogóle ktoś to robi? Rzuca autor parę innych pomysłów, ale nie wydają się mi przekonujące, niemniej pierwsze koty za płoty. Można też walczyć przy pomocy prawa, oto niejaki Alex Jones magnat medialny wzmiankowany w książce d'Ancony, twierdził przez lata w swoich audycjach, że jedna z masakr strzelniczych w USA była wyreżyserowana przez rząd federalny. Pan Jones przegrał ostatnio proces z rodzinami ofiar strzelaniny, którym musi wypłacić miliard dolarów odszkodowania, może to oznaczać koniec jego biznesów, daj Boże... Książka napisana jest ciężko, napuszonym stylem i czyta się też ciężko, niemniej porusza ważny problem, to potrzebna pozycja. Dziękuję @Carmel za zwrócenie mi uwagi na tę książkę.

Ludzie narzekają, że za mało w książce o "Niewidzialnej ręce". Fakt, ktoś może się zasugerować, że to książka wyłącznie o tej akcji. A tak nie jest. Z tyłu na okładce jest wyraźnie napisane " Oto opowieść o Macieju Zimińskim..." A Maciej Zimiński (1930-2013) był sekretarzem redakcji "Świata Młodych", autorem książek dla dzieci i młodzieży i programów telewizyjnych m.in. słynnego "Teleranka" czy "Piątku z Pankracym". No, to tak około może 1/3 książki zajmuje opisanie akcji "Niewidzialnej Ręki". Reszta to różne zdarzenia z jego życia czy też spotkania autora książki z Maciejem. Nie jest to jakoś specjalnie wciągająca książka, ale trochę ciekawych rzeczy można się dowiedzieć.

Z czym Wam sie kojarzy USA? Nowy Jork, fabryka snów w Los Angeles, Filadelfia, plaże Florydy i Biały Dom w Waszyngtonie... żyć, nie umierać, kraj marzeń! A co z pozostałymi 90% kraju, "zadupiami" Ameryki, o których się nie mówi w mediach, bo są "mało medialne". Wymierające mieściny z upadłymi fabrykami i galopującym bezrobociem, świątynie korupcji, przemocy i beznadziei. Pas rdzy, Detroit i inne "oblicza Ameryki", o których się nie mówi. A powinno! I dlatego właśnie warto sięgnąć po tą pozycję.

Nie jest to dokładnie ta sama tematyka co "Ja nie leczę, ja uzdrawiam" ( https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4875709/ja-nie-lecze-ja-uzdrawiam-prawdziwa-twarz-polskich-bioenergoterapeutow ),ale jakośtam zbliżona i porównując, to powiem tak: jeśli chodzi o zakres tematu to ta podobała mi się bardziej, ale jeśli chodzi o postawę autora, to wygrywa tamta. Tutaj jednak trochę heheszki i ogólnie nie do końca poważne podejście do tematu np. na wyprawę w "poszukiwaniu ducha" autor zaprasza przyjaciela (który, nawiasem mówiąc, poważniej do tego podchodzi niż on) ale czy to ma być poważne? Po co to towarzystwo w takim momencie? Żeby bardziej się rozpraszać? Wolałbym żeby było tak jak w "Ja nie leczę, ja uzdrawiam": profesjonalnie i bezstronnie. Jednak na plus trzeba zaliczyć, że tutaj w zakres tego w co wierzą Polacy autor wciągnął też religię - to jest dobre w zestawieniu z wróżbami itp., bo częstokroć przez ludzi wierzących da się wyczuć takie: "jakieś wróżki, głupoty, bzdury" ale przemiana opłatka w ciało, to przecież prawda najczystsza, która się dokonuje co niedzielę ;) Ogólnie książkę przesłuchałem z bardzo dużym zainteresowaniem, jest wciągająca i łatwo skupić się na treści. Wszyscy bohaterowie zrobili na mnie raczej pozytywne i takie sympatyczne wrażenie. Nie wiem, pewnie są w tych branżach też oszuści, ale myślę że większość szczerze wierzy w to co robi. Jest wiele o intuicji, odczuciach... dla sceptyka to mogą być bzdury ale tak sobie myślę... a co w tym złego? Co złego w tym, że ktoś podejmie jakąś decyzję po rozłożeniu kart, posłuchaniu intuicji czy choćby rzucie monetą? Większość (i mówiąc większość mam na myśli tak 99%) decyzji w naszym życiu i tak nie jest taka ważna :D i mam na myśli również decyzje dotyczące miejsca zamieszkania, wyboru partnera życiowego czy podjęcia pracy. Wiem, to może brzmi kontrowersyjnie ale mówię to w sensie, że to nie są rzeczy nieodwracalne czy jedynie słuszne. Ważna to może być decyzja na temat aborcji, przejścia jakiejś operacji itp., bo to mogą być decyzje nieodwracalne ale co to za różnica czy ktoś zamieszka w Krakowie czy Warszawie? (albo czy w Anglii czy we Francji?). Zwiąże się z Piotrem albo Jankiem czy będzie pracował w firmie A albo B? Z Krakowa do Warszawy zawsze można się przeprowadzić (albo z Francji do Polski czy skądkolwiek niemal dokądkolwiek),pracę zmienić, a szczęśliwym można być zarówno z Piotrem jak i Jankiem, a przynajmniej zdrowy rozsądek i tak nie przewidzi tego lepiej od intuicji czy kart ;) Dlaczego by więc "słuchanie intuicji" miałoby być gorszym drogowskazem niż cokolwiek innego? (i mówię to ja, zupełnie bez intuicji ;) ). Ciekawa była też wypowiedź jednej z wróżek: "– Są pewne dźwięki, które słyszą psy, nietoperze, a my nie, tak? Ale to przecież nie znaczy, że pies jest pierdolnięty, tylko po prostu łapie inne częstotliwości. I tak samo są obrazy, które widzę ja, a kto inny nie. Na razie nie umiemy się do tego dobrać, zbadać, jak to jest, ale jestem przekonana, że będziemy potrafili." (pdf.str.41) Jeszcze inne kwestie, które chcę skomentować po cytatach: "– Czyli kiedy jasnowidz nam mówi: „W czwartek trzynastego spadnie ci na głowę jakiś ciężki przedmiot”? [doktor Michał Parzuchowski:] – On nigdy tak nie powie. – No dobra: „Pod koniec września coś zdarzy się niedobrego twoim dzieciom”. – O, właśnie! „Coś zdarzy się niedobrego”. I teraz to ty musisz poszukać, co to takiego może być. Zaczynasz więc kombinować, poddając jasnowidzowi kolejne propozycje. Co w praktyce może wyglądać tak, że mówisz: „Ano tak, bo wtedy moje dziecko ma egzamin”. I wtedy on: „No właśnie, niech ono się do niego dobrze przygotuje”. Podstawową kwestią, którą wykorzystują jasnowidze, jest podpowiedź od klienta." (pdf.str.323) - no bardzo fajnie tylko tak rzadko wygląda wizyta u wróżki czy jasnowidza, chyba że to rzeczywiście jakiś oszust :P takie wypowiedzi to właśnie nie wróżki stawiają w złym świetle ;) Tak samo jak ten "horoskop" Forera - no jak się pisze ogólniki, to nic dziwnego, że większość ludzi się z tym zgodzi ;) (chociaż ja bym się nie zgodził z niczym, co zawiera fragment w stylu: "Czasem bywasz osobą (…) przystępną i towarzyską (…)" :D ). Dla przeciwwagi fragment z wypowiedzi Wojciecha Eichelbergera z dalszej części książki: "Ktoś mnie dawno temu zapytał, co sądzę o astrologii. Ja na to, że nic, bo zupełnie się na tym nie znam. Zaproponowano mi wtedy udział w eksperymencie z udziałem Roberta Waltera, jednego z najwybitniejszych polskich astrologów. (…) Miałem wybrać trzech pacjentów, z którymi pracowałem przynajmniej przez dwa lata w ramach terapii indywidualnej, i nikomu nie zdradzić, kogo wybrałem. Potem opracować o tych ludziach trzy odrębne dokumenty: krótki życiorys, patogeneza, objawy, prognozy, przebieg dotychczasowej terapii. Zapakować w nieopisane koperty, zakleić, trzymać przy sobie i nikomu nie pokazywać. Dostarczyć oponentowi tylko daty, dokładne godziny i miejsca urodzenia oraz płeć wybranych. Po miesiącu spotkaliśmy się w towarzystwie kilkunastu osób zainteresowanych tym wydarzeniem, Położyłem na stole sędziowskim swoje trzy koperty. Pan Walter położył swoje. Sędzia je otworzył, ułożył parami i odczytał. Okazało się, że w dwóch wypadkach na trzy mistrz astrologii miał do powiedzenia na temat tych osób więcej niż ja, i to bardziej trafnie. A trzeci przypadek uznany został za remis. (…) z pewnością był to fakt, przed którym musiałem pokornie schylić swoją racjonalną, materialistyczną głowę. Co, prawdę mówiąc, nie było zbyt wielkim wysiłkiem, bo jakimś cudem w oprogramowaniu mojego mózgu zainstalowała się nakładka poznawczej pokory, przekory, ciekawości i świadomości własnych ograniczeń." (pdf.str.393-394) - no i respekt, tak, to był najlepszy wywiad w tej książce! (czytana/słuchana: 13-15.01.2025) 5-/5 [7/10]

Kolejna książka pokazująca ciemną stronę kościoła. Głównymi tematami poruszanymi w tej pozycji jest korelacja kościoła z państwem oraz pedofilia. Lektura podobna do "Spróchniałego krzyża" jednak książka Podgórskiej porusza więcej płaszczyzn w które pcha się kościoł. Druga połowa książki to wywiady z osobami którą walczą z kościelną obłudą choć mieszane uczucia wywołuje wywiad z szefem fundacji Nie lękajcie się", który jak wiadomo został oskarżony o wyłudzenie pieniędzy od podpiecznej, a sąd uznał jego historię o molestowaniu za mała wiarygodną. Mimo wszystko po lekturze widać, że to nic dziwnego że tyle osób odchodzi od wiary.

Trudno jest mi napisać jakąkolwiek opinię, bo chyba do końca nie zrozumiałem przesłania tej książki. Na pewno ma w sobie nutę oryginalności, bowiem dotyczy bardzo niszowego wątku obecności Polonii w Nowym Jorku w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych ubiegłego stulecia. Jan Błaszczyk jest młodym polskim dziennikarzem publikującym w tematyce kulturalnej i chyba najlepiej nadaje się do utkania opowieści o klubach Nowego Jorku: The Dom oraz Stanley’s Bar. Oba były prowadzone przez Stanleya Tolkina, Żyda polskiego pochodzenia – był to człowiek, który odcisnął dosyć silne piętno na funkcjonowaniu nowojorskiej bohemy artystycznej. W jego klubach pojawiali się najważniejsi przedstawiciele amerykańskiej kultury tamtych czasów. Książka ma charakter reportażu historyczno-kulturowego z dużym naciskiem na element artystyczny. Osoby wrażliwe na sztukę i kochające tamten czas oraz miejsca będą książką urzeczone, gdyż narracja jest niezwykle żywa i ma się wrażenie, że jest się na pokazie filmowym Andy’ego Warhola albo słucha się licznych dyskusji społeczno-politycznych, a gdzieś w tle leci jazzowa muzyka, a w rogu klubu ktoś początkujący deklamuje po cichu swoje wiersze. W tym sensie książka jest bardzo mocno angażująca, przechowuje i przekazuje dosyć silne emocje. Mnie jednak ona nie porwała – to dlatego, że zupełnie nie pociąga mnie oglądanie Nowego Jorku jako miasta kontrkultury i eksperymentu artystycznego. Na pewno interesujące były polskie wątki: opowieści polskich emigrantów, poszukiwanie tożsamości i często zawieszenie między dwoma światami. "The Dom" nie jest typowym reportażem biograficznym, bo szereg podjętych wątków nie zostało zakończonych, na wiele pytań autor nie daje odpowiedzi, ale myślę, że to jest bardzo świadomy zabieg. Każdy czytelnik we własnym zakresie może odnaleźć się w tym świecie, którego dzisiaj próżno już szukać.