Polskie księżniczki

Na książkę trafiłam przypadkiem przeglądając ofertę w owadzim sklepie. Przyznam, że przyciągnęła mnie ta trochę mroczna i tajemnicza okładka, a jak się potem okazało również treść była ciekawa. Miara Człowieka to barwna historia życia Leonarda da Vinci, który sporą część swojego życia spędził w Mediolanie. Tam będąc na usługach władcy Mediolanu tworzył swoje genialne dzieła, w tym to najbardziej wymagające czyli pomnik konia z brązu. Leonardo żyje skromnie i nie jada mięsa, często chodzi w tym samym stroju, a swoje pomysły zapisuje w opasłym już notatniku, który zawsze nosi przy sobie. Zarówno on sam jak i jego notatki są źródłem zainteresowania wielu osób. Jednak odkrycie geniuszu artysty jest praktycznie niemożliwe bowiem Leonardo swoje zapiski prowadzi w sobie tylko znany sposób. Będąc na usługach władcy Mediolanu Leonardo dla Vinci za sprawą swojego byłego ucznia wplątuje się w intrygę dotyczącą fałszowania pieniędzy. Leonardo wykorzystuje więc cały swój geniusz do tego, by rozwiązać kryminalną zagadkę i oczyścić się z zarzutów które zaczynają na nim ciążyć. Książkę dobrze się czyta, jedynym minusem jest dosyć spora ilość bohaterów w której początkowo się trochę gubiłam. Jest to jednak ciekawe powieściowe spojrzenie na życie i geniusz Leonarda da Vinci.

Książka, która przypomina o tym jak ważne w naszym życiu są nasze korzenie pomimo, że czasem nie zdajemy sobie z tego sprawy. Nie wiem, czy to dlatego, że autorka książki urodziła się w mieście z którego ja pochodzę czy sama historia, ale łzy pojawiały się u mnie już od pierwszych stron czytania. Szkoda, że taka krótka.

Po przeczytaniu paru książek pani Francine Rivers, której styl niestety nie za bardzo mi odpowiada, trochę zniechęciłam się do książek z czasów Biblijnych. Jednak w końcu siągnełam po tę książkę do mojej biblioteczki, bo potrzebowałam coś na długą podróż do samochodu. No i mile mnie ta książka zaskoczyła. Czasami nie wszystko przypadało mi do gustu, ale no cóż...nie każdy myśli w ten sam sposób co ja. Podziwiam autorkę za tę książkę, bo na prawdę jest trudno napisać książkę o kimś o kim tak naprawdę nic dużego nie wiemy. Polecam wszystkim zainteresowanym.

"Różany eter" to powieść, która była dla mnie pigułką tego co w literaturze kocham najbardziej. To przepiękna historia Róży. Sieroty wychowanej w klasztorze, ale dziewczyny walczącej o swoje marzenia. Róża zostaje studentką medycyny jako jedna z prekursorek w momencie gdy otwarto bramy uniwersytetu medycznego dla kobiet. Tam też poznaje Lilly, dziewczynę w której żyłach płynie błękitna krew. Przyjaźń tych dwóch dziewczyn ich energia napędza fabułę książki. Pokochałam je całym sercem, cudowne panienki. Dodatkowo w tej książce znajdziecie wątek kryminalny, tajemnice z przeszłości I czym byłaby dobra książka gdyby brakowało w niej historii miłosnej. Polecam Wam bardzo tę książkę.

Wokół Elżbiety Batory powstało wiele legend. Autor świetnie zmierza się z tą z nich, jakoby Księżna poświęcała życie dziewic dla swej urody. Pięknie ukazana kanwa czasów i bohaterów historycznych. Opowiadanie wciąga od pierwszych stron a bohaterowie ukazani w taki sposób, że jednych da się lubić, a drugich można wprost znienawidzić. Momentami w czasie czytania miałam ochotę trochę inaczej pokierować tą historią, powiedzieć postaciom, by czegoś nie robili, emocje mnie trzymały na maksa. Akcja czasem zdawała się przewidywalna, ale całokształt prezentuje się naprawdę dobrze. Dobra lektura na jeden wieczór.

Do premiery 4 sezonu Bridgertonów jeszcze kilka miesięcy, a ja zatęskniłam już nieco za tą nadętą arystokratyczną socjetą. Poradnik okazał się być strzałem w dziesiątkę w takiej sytuacji! Niezwykle barwna i rezolutna postać Kitty, genialny humor, ciekawa fabuła, lekki język. To powieść regencka napisana w bardziej współczesnym stylu, taka Duma i uprzedzenie, ale z nieco większą ilością akcji (i bez znanych z serialowych Bridgertonów pikantnych scen). Kitty Talbot zupełnie mnie kupiła - zdeterminowana, gotowa poświęcić swoje szczęście po to, by uratować rodzinny dom przed bankructwem, sprawnie poruszająca się po nieznanych dotąd londyńskich salonach. Być może nie zachowuje się fair wobec potencjalnych kandydatów na męża, ale przecież chodzi o to, żeby to oni byli zakochani, a nie ona prawda? Jej wystarczą ich pieniądze... Żeby zwiększyć swoje szanse na sukces dziewczyna prosi i pomoc lorda Radcliffe'a, a on, żeby chronić przed nią swojego brata zgadza się na ten układ... Para, która początkowo nie potrafi powstrzymać się od uszczypliwych komentarzy pod swoim adresem, coraz bardziej się do siebie zbliża. Mnogość przezabawnych scen, łamanie stereotypów mdłej niewiasty, potyczki słowne i bale, bale, mnóstwo bali! A na balach tańce, picie lemoniady i przesadne uprzejmości. Cudownie było się stać częścią tego świata choć na moment! No i ten subtelny romans... powłóczyste spojrzenia i ostrożne słowa, uwielbiam takie klimaty! Może nieco kuleje tutaj kreacja postaci drugoplanowych, ale wybaczam! Jeśli lubicie Bridgertonów lub Jane Austen śmiało sięgajcie po tę historię. To książka, przy której można odpocząć, przenieść się do Londynu w czasach regencji i zatracić się w wystawnych przyjęciach. A że to wszystko odbywa się w towarzystwie przystojnego kawalera... ja nie widzę żadnych minusów! IG: slowa_na_czytniku

1. To nie jest arcydzieło literatury a nieskomplikowana historia, którą czyta się dla rozrywki. 2. Wydarzenia absolutnie magiczne, reakcje bohaterów zupełnie nierealistyczne, ale to nie ma znaczenia, bo to jest jak bajka a w bajkach może się zdarzyć wszystko. 3. Historia o tym, że nie zawsze miłość jest najlepszym wyborem i że to czasem pasja jest tym na co warto poświęcić swoją energię i życie.

A mnie się ta książka podobała. Widzę wiele negatywnych opinii, zwłaszcza od pań i może to z tego powodu, że powieść ukazuje kobiety jako bardzo pragmatyczne i cyniczne istoty, co chciałoby się ukryć bardzo głęboko i nie mówić o tym głośno lub najlepiej wcale. Szczególnie, że niemal każda bohaterka dbała jedynie o swoje 4 litery, a na każde świństwo miała oficjalne wytłumaczenie - zwalające winę na kogoś innego, ale nigdy na siebie. Czas stanąć w prawdzie : )

Z przykrością muszę stwierdzić, że po przeczytaniu książki jestem nią trochę rozczarowana. Ogólnie rzecz ujmując książka jest naprawdę dobra i ciekawa, ale drobne mankamenty sprawiły, że nie czytało jej się z aż taką radością i przyjemnością jak początkowo się spodziewałam. Na początku bardzo gubiłam się w postaciach, kto jest kim, co go z kim wiążę itp. Wprowadzenie tak wielu postaci od pierwszych stron spowodowało mały chaos fabularny, jednak z każdą kolejną stroną coraz łatwiej przychodziło rozpoznawanie bohaterów. Nie mam pojęcia czym było to spowodowane, ale czytanie wymagało ode mnie dużego skupienia. Mniej więcej do połowy książkę czyta się naprawdę dobrze. Czytelnik poznaje bohaterów, towarzyszy im w ich codzienności, czyta po prostu powieść. Potem niestety książka z powieści historycznej z akcentem na powieść staje się bardziej powieścią historyczną z akcentem na historię i w tym momencie zaczęła mi się strasznie dłużyć. Wydarzeń, postaci, nazw miejscowości, wszelkich komitetów i rad zaczęło przewijać się tak wiele, że nie jestem w stanie przywołać ani jednej z nich, ani jakkolwiek powiązać ich ze sobą. I nie byłoby w tym nic złego gdyby poza wydarzeniami wojenno-politycznymi działo się coś jeszcze. Bohaterowie są w samym centrum wydarzeń, przy stole lub na spacerze nie rozmawiają o niczym innym niż o nowinkach z frontu, o Leninie, o Piłsudskim, o socjalizmie, o bolszewizmie, o tym co zrobią Rosjanie, co zrobią Niemcy itp. Choć jestem w stanie zrozumieć, że na tamten moment to były palące problemy i ludzie żyli tym wszystkim na co dzień, to trudno mi sobie wyobrazić żeby codzienność ludzi w tamtych czasach opierała się tylko myśleniu "co zrobić aby jutro było lepsze i co tam słychać w polityce". Stąd też, wydaje mi się brak przywiązania do któregokolwiek z bohaterów. Tak naprawdę trudno wczuć się w ich sytuację kiedy jest ich tak wielu i historia co chwilę opowiadana jest z perspektywy kogoś innego. Dodatkowo bohaterom zawsze wszystko się udaje, a ich życie jest względnie stabilne. Nie ma tutaj zwrotów akcji powodujących zaskoczenie lub obrót spraw. Przez całą historię obserwujemy także jak tytułowa Wanda, główna bohaterka przechodzi przemianę i ze skromnej panny zamieszkującej w Wodżigrach staję się socjalistką, która niczym doktor Judym chce walczyć z niesprawiedliwością społeczną. Potem jednak okazuje się, że nie tyle jest socjalistką, co socjalistką demokratyczną podobnie jak jej ukochany. Wmieszanie polityki w budowanie portretu psychologiczne postaci nie przypadło mi do gustu. Mam wrażenie, że poza poglądami politycznymi bohaterowi nie mieli żadnych "innych" cech osobowości. O niczym innym niż polityka nie myśleli i nie marzyli. Wanda z jednej strony jest przedstawiona jako silna kobieta gotowa przeciwstawić się systemowi, a z drugiej strony pod koniec książki w scenie, w której jej serdeczna przyjaciółka Maria jest krzywdzona nie robi nic żeby jej pomóc, a jedynie biernie się przygląda, mimo iż potem wspomina, że jej nic się nie stało, bo miała nóż (?). W innej scenie pociesza swoją koleżanką mówiąc jej banalne "otwórz swoje serce". Trochę się to kłóci. Książka jest godna przeczytania i chętnie sięgnę po następny tom, jednak mam nadzieję, że więcej będzie w nim losów bohaterów niż faktów historycznych.

Dopiero po wejściu na ten portal zorientowałam się ,że przeczytałam 3 cześć serii, ale stwierdzam, że zupełnie to w niczym nie przeskodziło. W powieści poznałam dwie dość sympatyczne młode dziewczyny, bliźniaczki. Maria marzy o rozpoczęciu studiów, a Sabina to wolny duch i sama chce decydować o swojej przyszłości. Niestety koniec I wojny światowej przynosi kolejne zawirowania. Na dodatek jest ogromny problem z utrzymaniem majątku, dlatego do głosu dochodzi starszy brat, który zadecydował, że maria ma szybko i bogato wyjść za mąż, a Sabina zostać zakonnicą. Dużym plusem tej powieści na pewno jest pokazanie walk o Lwów, powstawanie kobiecych oddziałów zbrojnych, ogromnej determinacji aby miasto pozostało polskie. Ta cześć mi się najbardziej podobała. Trochę mniej korzystnie wypada wątek romantyczny, bo niestety dość przewidywalny w swym rozwoju. Podsumowując pozycja ciekawa i pod względem historycznym i pod względem historii rodzinnej, bo same kurhany są czymś zagadkowym i raczej mało spotykanym. Aż chciałoby się więcej takich wątków.

Książka została napisana w gwarze pasującej do czasów, w jakich toczy się fabuła, przez co czytelnik ma świetną możliwość wczuć się w akcję. Bywają słowa, które sprawiają problem w zrozumieniu, ale z pomocą przychodzą przypisy. Nie jest to pozycja na jeden wieczór ze względu na dobór słownictwa, jednak nie wpływa to na jej odbiór. Ponadto autorce udało się wykreować ciekawe postaci, które idealnie wpasowują się w fabułę. W książce ponadto znajdziemy dużą liczbę opisów krajobrazów, obrzędów czy porządku dnia na wsi czy w mieście, oraz życia dworskiego. Chociaż nie jestem fanką opisów, to ta książka bez nich wydawałaby się pusta. Jeśli gustujecie w powieściach zagranicznych pisanych w podobnych ramach czasowych, to ta na pewno skradnie wasze serce.

Przepiękna powieść o prostym życiu ludzi z osady słowiańskiej. Prosta, prawdziwa, żywa. Bez fantastyki, tylko prawdziwe życie. Przyjemna pozycja, dobrze się czyta. Jest to też książka, gdzie prym wiedzie miłość i uczucia, a że slowianskoscią w tle, a takie książki lubię najbardziej. Nie jest ona okrutna czy przerażająca, nie ma w sobie nic z horroru, co jest bardzo częste w książkach o Słowianach. Mimo iż nie ma tutaj bogów ani demonów, jedynie wierzenia i przesądy ludzkie, to mogę śmiało napisać, że czytało mi się ją tównie dobrze czy i Wilczą Dolinę Marty Krajewskiej. Subiektywna skala (nie jest to ocena tylko mój własny Drogowskaz ;) ) Poziom słowiańskości 8/10 Spokój podczas czytania 10/10 Wątki miłosne 10/10 Dynamika akcji 6/10 Fantastyka 1/10 Horror 0/10 Kryminał 3/10 Uczucie ciężaru po przeczytaniu książki 2/10

Książka jest bardzo pięknie napisana, skrywa tajemnice alchemii jak i opisuje życie toczące się w Krawarzu jak i Pradze u schyłku XVI wieku. Miejscami w książce panuje wręcz baśniowa atmosfera, a fabuła do końca nas zaskakuje. Czyta się przyjemnie, choć spodziewałam się bardziej rozbudowanej akcji, to emocji nie brakuje. Główna bohaterka Weronika z domu von Stiber, przechodzi trudną drogę, toczy walkę z przeszłością oraz postanawia po raz kolejny spróbować w życiu miłości. Ostatecznie błądzi gdzieś pomiędzy życiem a śmiercią próbując zrozumieć co dzieje się wokół niej. Czy wyjdzie z tego cało?

Kryminałów nie lubię. W tym wypadku po przeczytaniu " Imienia róży " U. Eco postanowiłem ponownie zaryzykować. Śledztwo w XIII w. wyglądało trochę inaczej niż obecnie, procedury były znacznie uproszczone, dbał o to mistrz mało dobry... no, przynajmniej tak mi się wydawało. W ogóle to ciekawy temat, jak ówcześnie prowadzono takie kryminalne sprawy ? Bez wykształconej kadry śledczych, współczesnych metod analitycznych, wszystkich tych specjalistów i całego obecnego zaplecza technicznego itd. itp. Nie będę ukrywał, że na moją decyzję o przeczytaniu pierwszego tomu miało miejsce rozgrywającej się fabuły - mój Kraków, drugi tom, chcąc nie chcąc jest tego konsekwencją. Książka... no cóż, na średnim poziomie większości współczesnych polskich pisarzy zajmujących się beletrystyką historyczną. Umiarkowanie POLECAM !!!

Niewątpliwie ta książka zadaje kłam znanemu stwierdzeniu, że kobiety są słabymi istotami! Paulina , tytułowa bohaterka, wraz z członkiniami swojej rodziny pokazuje, że jest inaczej, że nie tylko w czasie wojny stać je na wielkie poświęcenie dla najbliższych, że potrafią walczyć i pokazać swoją siłę na przekór i wbrew przeciwnościom losu! Bardzo wartościowa powieść "Tajemnica Pauliny Hoffmann", pełna mądrych przemyśleń o miłości i przyjaźni, której nie zniszczył czas i o walce toczonej przez zwykłe, a zarazem niezwykłe kobiety. Z całym przekonaniem POLECAM!

Nie wiem, czego oczekiwałam po tej książce. Czytało się szybko i lekko, ale jak tylko skończyłam książkę, poczułam, że była taka sobie. Zawsze staram się znaleźć jakieś plusy i to były te, które już wymieniłam. Mamy cztery rozdziały, a w nich przedstawione są wizyty Sisi. Pierwsza jak przyjechała do Tyrolu, zanim została cesarzową, a kolejne jak już nią była. Nie mamy tu perspektywy Sisi - pojawia się w książce, fakt, ale najczęściej jest wspomina przez inne postacie. To one mówią jaka jest Sisi - a była tajemnicza, niedostępna, pragnąca wolności, dusząca się w roli, którą odgrywała, ponieważ pragnęła być wolna. Sisi miała różne wymagania czy upodobania. Woziła ze sobą zwierzęta, nie stosowała się do etykiety, ponieważ jej nie znosiła. Mieszkańcy Tyrolu, czekali na jej wizyty, a ona zostawała na trochę i gnała prosto przed siebie. Jakby przed czymś uciekała. Może faktycznie tak było. Są bohaterowie, którzy brali udział w przywitaniu Sisi. I jak byli bardzo zaskoczeni niedostępnością cesarzowej. Cała otoczka skupia się na Elisabeth, ale jej samej jest tu mało. Sisi była ciekawą cesarzową. Wyprzedzała swoje czasy to jest pewne. Mimo, że nosiła gorsety, nie chciała się dusić w konweansach. Szkoda mi Sisi, bo spotkał ją naprawdę tragiczny los, a była przecież młodą kobietą, pełną życia i naprawdę szkoda, że tak wcześnie je zakończyła.

Przepiękna powieść o prostym życiu ludzi z osady słowiańskiej. Prosta, prawdziwa, żywa. Bez fantastyki, tylko prawdziwe życie. Przyjemna pozycja, dobrze się czyta. Jest to też książka, gdzie prym wiedzie miłość i uczucia, a że slowianskoscią w tle, a takie książki lubię najbardziej. Nie jest ona okrutna czy przerażająca, nie ma w sobie nic z horroru, co jest bardzo częste w książkach o Słowianach. Mimo iż nie ma tutaj bogów ani demonów, jedynie wierzenia i przesądy ludzkie, to mogę śmiało napisać, że czytało mi się ją tównie dobrze czy i Wilczą Dolinę Marty Krajewskiej. Subiektywna skala (nie jest to ocena tylko mój własny Drogowskaz ;) ) Poziom słowiańskości 8/10 Spokój podczas czytania 10/10 Wątki miłosne 10/10 Dynamika akcji 6/10 Fantastyka 1/10 Horror 0/10 Kryminał 3/10 Uczucie ciężaru po przeczytaniu książki 2/10

„Uciekinierka i ułan” to pierwsza część Sagi Napoleońskiej. Jest to powieść historyczna, która przenosi nas do czasów napoleońskich. Do majątku Podolskich w Podolanach przyjeżdża nocą wyczerpany jeździec. Okazuje się być kobietą, Francuzką, która pragnie odzyskać córkę. W tym samym czasie do domu z pola bitwy wraca syn Podolskich- Antoni. Para nawiązuje romans. Ich drogi wiele razy się krzyżują. Powieść jest pełna intryg, kłótni, afer i chwil grozy. Z zapałem i lekko czyta się treść. Pięknie napisana saga. Z przyjemnością się czyta i przeżywa.

Uwaga spoiler! Książkę czyta się przyjemnie mimo dość przewidywalnego przebiegu akcji - mam na myśli wątek romantyczny jak i kryminalny. Niczym nie zaskakuje, jest poprawna. Na minus pewien brak dopracowania szczegółów np. Służąca pochowana z drewniana kukłą udajacą dziecko podczas gdy rzekomo zostało ono adoptowane przez baronową Godlewską?? Po co to?? Bohaterom wyjaśniło to cały proceder jednak tak na prawdę bardziej to zagmatwało ni rozwiązało zagadkę.