Co robisz z problemem?

Piękna wzruszająca książka o odkrywaniu siebie, pokazująca, ze talent to nie wszystko, że potrzeba czasu, cierpliwości, odwagi by osiągnąć swój cel. To opowieść o spełnianiu marzeń, tęsknocie, poczuciu przynależności, prawdziwej przyjaźni, która przetrwa wszystko. My się w niej zakochałyśmy🥰 i do tego te piękne ilustracje, polecam❤️

Bardzo nastrojowa książka ... akcja rozgrywa się w nocy, a bohaterami są przede wszystkim małe sowy ... Jak oswoić lęk przed utratą (na szczęście tylko z oczu) mamy? Co zrobić, kiedy minuty dłużą się w nieskończoność? Czy mama na pewno wróci? ... Uff, wszystko kończy się tu dobrze;) Niezwykła książeczka dla młodszych czytelników! Polecam.

Ładna opowieść o szukaniu odpowiednich przyjaciół, którzy dadzą nam wsparcie, jakiego potrzebujemy w trudniejsze dni. Jeż czuje się smutny i potrzebuje przytulenia, ale nikt nie chce tego zrobić, bo ma kolce. W końcu trafi na tego kogoś, komu niestraszne igły. Fajne minimalistyczne ilustracje uzupełniają prosty, zrozumiały tekst.

Fajna pozycja, która w ciekawy sposób opowiada o wyobraźni i czytaniu książek. To krótka opowieść, mająca na celu zachęcić dzieciaki do samodzielnych lektur i pobudzająca ciekawość świata. Ładne rysunki nawiązują niekiedy do znanych pozycji dla najmłodszych i trochę starszych odbiorców.

Bardzo fajna pozycja, która traktuje o pomysłach: jak o nie dbać, jak wychodzić z nimi do ludzi, czy się ich wstydzić i jak ich bronić. Dla dorosłego czytelnika będzie to naprawdę ciekawa i wzruszająca historia. A dla młodszego? No właśnie. Nie jestem pewien, czy młodsze dzieci, dla których stricte skierowana jest ta pozycja, poradzą sobie z tą lekturą i coś z niej wyniosą. Niemniej jest to opowieść na jakieś dziesięć minut i zdecydowanie warto te dziesięć minut jej poświęcić!

Książka jest pięknie wydana. Twarda, tłoczona oprawka przyciąga uwagę i sprawia, że dotykamy smutku. Oswajamy się z nim już na poziomie okładki. Jest oszczędna w słowach, w kolorach i ilustracjach. Autorka daje sporo miejsca odbiorcy na własne przemyślenia. Smutek przedstawiony jest jako bezkształtna, zielona masa przypominająca ducha z opuszczoną głową i smutnym wyrazem twarzy. Wchodzi przez drzwi, siada tak blisko, że aż trudno się oddycha. Osacza chłopca z każdej strony. Dziecko musi oswoić ten smutek. Spędzić z nim czas, posiedzieć w samotności, posłuchać muzyki, a może pójść na spacer. Czasami szum drzew może uspokoić smutne myśli, ulubiona książka czy gorąca czekolada. Zapraszam pod adres: http://swiattomskiego.pl/?p=6699&preview=true by przeczytać pełną wersję recenzji.

"Zachwyt biegnie do kolegi z nową książką" - czytam na jednej ze stron książki Co robią uczucia? i czuję dokładnie do samo. Bo kiedy zaczęłyśmy ją czytać z moją córeczką, od razu chciałam pobiec do kogoś i powiedzieć: „Musisz to zobaczyć!”. To jedna z tych książek, które otwierasz i zaczynasz rozumieć, że w środku czeka coś naprawdę wyjątkowego. To nie jest typowy przewodnik po emocjach ani psychologiczny poradnik dla dzieci. Nie ma tu naukowych definicji, długich wyjaśnień czy morałów. Zamiast tego autorka zaprasza nas do poetyckiej, czułej podróży po świecie uczuć – tych, które znamy i potrafimy nazwać, i tych, które wciąż być może pozostają nienazwane.

Bardzo mądra, ale i trudna książka, przeznaczona zarówno dla dorosłych jak i trochę starszych dzieci. Wydaje mi się, że dorośli powinni przygotować się do czytania tej książki z dziećmi i najpierw sami ją przeczytać. Nad każdym opisywanym uczuciem, moim zdaniem, należy się zatrzymać, porozmawiać z dzieckiem, znaleźć przykłady i posłuchać co dziecko ma do powiedzenia. Również dla dorosłych temat uczuć jest tematem do refleksji i zastanowienia.

Czy czasami zastanawiacie się dlaczego tak bardzo kochacie książki? Co skłania Was do tego, by po nie sięgnąć? Czy jest to świat w nich zawarty? Czy postacie w nich występujące? A może zakończenia, które niejednokrotnie odbiegają od tego,  co do tej pory przyniosło życie? Tego typu pytania nasuwały mi się już od dawna, i gdzieś tam krążyły w głębinach mojego umysłu, ale nie próbowałam na nie tak po prostu odpowiadać. "O dziewczynce, która chciała ocalić książki" to opowieść o miłości do świata książek. Anna, bohaterka książki, uwielbia czytać. Dzięki książkom ma przyjaciół i wrogów, ale boi się upływu czasu, boi się kolejnych urodzin, które dodadzą jej kolejny rok życia. Gdy ktoś umiera w książce, można ją przeczytać po raz kolejny i ożywić zmarłego. W prawdziwym życiu to tak nie działa. Gdy dziewczynka dowiaduje się, że książki, których nikt nie wypożycza i nie czyta mają być zniszczone, aby w bibliotece powstało miejsce na kolejne, postanawia uratować wszystkich mieszkających w książkach ludzi, aby nie zniknęli. Tylko jak można ich uratować? No właśnie czytając ksiażkę. Książki pozwalają poznawać inne światy, innych ludzi. W każdej książkowej postaci można znaleźć cząstkę siebie. Pewnego dnia, gdy Anna czuje się przytłoczona ilością poznanych w książkach osób dostaje "Zaczarowany las", w którym okazuje się, że brakuje zakończenia. Co się z nim stało? Z zakończeniem książki jest jak z życiem. Nie wiemy co nas czeka, kogo spotkamy, jakie przeżyjemy przygody. Nasze życie to książka, która nie ma zakończenia, bo w zależności od tego co się wydarzy, kogo poznamy, jakie decyzje podejmiemy danego dnia, będzie to  wpływało na nasze życie. A co najważniejsze nie ma się co bać upływu czasu, bo zakończenie jest niewiadomą a to wzbudza ciekawość... Norweskie podejście do życia Klausa Hagerupa i wspaniałe ilustracje Lisy Aisato. Polecam!

To kolejna książka, którą z okazji Dnia Dziecka trwającego u mnie przez cały czerwiec, chciałabym Wam polecić. Bardzo króciutka, opowiadająca o jak ważnej istocie_akceptacji uczuć. Mały Taylor postanowił pewnego dnia COŚ zbudować. Jak postanowił, tak też zrobił. Niestety doszło do tragedii, bo budowla zawaliła się... I wtedy chłopcu przyszli z pomocą różni doradcy: 🐥,🐻,🐘,🐍,🦘 a nawet hiena. każdy miał dla niego jakąś radę, każdy chciał Taylorowi powiedzieć, co ma czuć, jak się zachować i co ma zrobić. Ale chłopiec tego nie potrzebował. Doradcy więc sobie poszli. I w tym momencie przykicał 🐰. Królik, który wysłuchał Taylora i jego opowieści o tym, co się wydarzyło, co czuł, co chciał zrobić ... A jak historia się skończyła? Przeczytajcie sami. Natomiast sobie i wam życzę, żeby każdy z nas miał w swoim życiu, obok siebie, chociaż jednego takiego prawdziwego Królika i byśmy również i my byli dla innych takimi 🐰. Książka z którą pracuje z maluchami jeżeli chodzi o emocje, uczucia, ale też polecam ją rodzicom, dorosłym w trakcie prowadzenia warsztatów Szkoły dla Rodziców i Wychowawców. Tak często zapominamy o tym, że tak niewiele potrzeba. Wystarczy po prostu być, bo "czasem uścisk znaczy więcej niż słowa"🫂 Cudowna. Polecam

Książka, która spośród innych książek wydawnictwa Amberek wyróżnia się poważną tematyką i nastrojem. Ilustracje jak zawsze są na najwyższym poziomie. Historia zaczyna się idyllicznie, kiedy Lisiczka bawi się z Wilkiem nad wielkim, błękitnym jeziorem. Świeci słońce, a oni rozmawiają, śmieją się godzinami, taplają się w ciepłej wodzie. Takich dni było wiele, aż któregoś wieczoru, kiedy przyjaciele patrzyli na gwiazdy, Wilk mówi: 'Jutro ja będę świecącą gwiazdą". Nie wiemy, czy Wilk na coś chorował, czy może przeczuwa zbliżającą się Śmierć... Lisiczka tego komunikatu do końca nie zrozumiała. Szukała Wilka wszędzie, wołała, wracała do ulubionego miejsca nad jeziorem.... Czy odnajdzie Wilka? Jak sobie poradzi ze stratą? Czy zrozumie, co jej przekazał Wilk? Przeczytajcie...

Cóż to była za lektura! Króciutka bardzo, powiedziałabym taka idealna na dobranoc, ale za to jaka! Przekochana, przesłodka, z ilustracjami, na które chciałoby się patrzeć godzinami, bo są takie klimatyczne. O zwierzaczkach, które są tak blisko siebie, a jednak przeszkadza im ich czas funkcjonowania (dzień i noc), by się spotkać. A jednak im się udaje i z pomocą spadającej gwiazdki zostają przyjaciółmi na zawsze. :D Magicznie, prawda?

„Dołek” Adbåge odwołuje się do sytuacji, którą wszyscy doskonale znamy z autopsji: najlepsze jest to, co zakazane. A już w oczach dziecka – zwłaszcza. Wyobraźmy sobie coś takiego: za szkołą znajduje się duży dołek, czyli wielka dziura, powstała „dlatego, że ktoś kiedyś wybrał stamtąd dużo ziemi”, w której da się przyjemnie i aktywnie spędzać czas. Jak? Można na przykład bawić się w „mamę niedźwiedzicę, szałas, kryjówkę, kiosk”. Oczywiście, jak to w świecie dorosłych bywa, nie wszystko, co najmłodszym miłe, jest przez starszych rozumiane i akceptowane. Jak czytamy, „Dorośli nienawidzą Dołka. Nie chcą, żebyśmy się w nim bawili, bo możemy się zabić” lub „przynajmniej się przewrócić i zrobić sobie krzywdę”. By uprzykrzyć najmłodszym życie (lub – po dorosłemu – wyprzedzić potencjalny wypadek) nauczyciele podejmują decyzję najpierw o zakazie wchodzenia do dziury (w rezultacie sprytni uczniowie organizują sobie rozrywki na jej krawędzi), a następnie – o jej całkowitym zakopaniu. Oba polecenia wywołują u dzieci duży smutek, szkoła niejako zamiera („Nie ma gdzie się turlać. Nie ma gdzie sobie zwisać. Nie ma gdzie zjeżdżać na kolanach, nie ma gdzie robić toru przeszkód ani bawić się w ognistą przepaść. Można tylko iść prosto przed siebie”), jednak po jakimś czasie – bo, jak wiadomo, wyobraźnia najmłodszych nie zna granic – z całej tej sytuacji młodzi znajdują wyjście. Pojawia się bowiem nowa, wcale nie gorsza, atrakcja. Książka Adbåge, choć niedługa, jest bardzo interesująca. Przede wszystkim ze względu na nieoczywistą perspektywę, z której została napisana. Autorka mając świadomość tego, że sama opowieść o szkolnych perypetiach nie byłaby specjalnie ciekawa, bo przecież znaczna część książek dla dzieci o nich traktuje, decyduje się na poprowadzenie wątku szkolnego w „Dołku” gdzieś w tle, poniekąd na marginesie – najważniejsza staje się uczniowska krnąbrność i swego rodzaju pobłażanie dla niesforności najmłodszych. Oczywiście – żeby była jasność – książka nie zachęca dzieci do buntowania się przeciwko dorosłym czy do nierealizowania poleceń rodziców i nauczycieli, jednak zdaje się opowiadać po stronie tego, co zakazane. Owszem, patrząc z perspektywy opiekuna szkolnego, który odpowiada za uczniów, zabawa w tytułowym dołku może uchodzić za niebezpieczną i faktycznie należałoby jej zakazać, jednak recenzowana publikacja nie stanowi tego typu przestrogi. Wprawdzie moglibyśmy przypuszczać, że Adbåge poprowadzi losy swoich bohaterów tak, by dawały dowód na to, że należy bezwzględnie przestrzegać zasad wyznaczanych przez pedagogów, bo w tego typu kwestiach zawsze mają rację, lecz narracja w „Dołku” niejako gloryfikuje zabawę i to, co zakazane. Robi to jednak nie po to, by namawiać czytelnika lub czytelniczkę do podejmowania nieroztropnych decyzji, tylko po to, by pokazać, jak wygląda dziecięcy punkt widzenia: bo choć można spędzać przerwy na placu zabaw, grać w gumę czy organizować chowanego, to prawdziwą atrakcją w oczach najmłodszych (ale czy tylko? czy dorośli myślą inaczej?) będzie to, co niedostępne i rzadkie – a wielka dziura w ziemi z pewnością do takich rzeczy należy. „Dołek” jest opowieścią zaskakującą i przewrotną. Oczywiście najbardziej niespodziewany okazuje się sam finał, skądinąd bardzo zręcznie i symbolicznie zrealizowany, który w tym konflikcie między najmłodszymi a dorosłymi zdaje się opowiadać po stronie dzieci, ale niespodzianek jest zdecydowanie więcej. Dla mnie dużym zaskoczeniem okazały się również same ilustracje, za które odpowiada autorka – książka jest pod tym względem zupełnie autorska (zarówno treść, jak i warstwa graficzna zostały przygotowane przez Adbåge). Rysunki w „Dołku” są poprowadzone nie tylko ciekawie i konsekwentnie, ale także odważnie – wydaje się bowiem, że graficzne przedstawienie krwawienia z nosa w książce dla dzieci nie należy do najłatwiejszych zadań (wszak nie można przesadzić ani z realistycznością i brutalnością, ani z nieautentyczną idealizacją świata przedstawionego), a autorce to się z powodzeniem udaje. Poznańskie wydawnictwo Zakamarki zaproponowało tą książką bardzo ciekawą i frapującą opowieść, z którą z całą pewnością najmłodsi będą się utożsamiać. https://lekkokrytyka.blogspot.com/2020/04/jesli-nie-na-dole-to-na-gorze-emma.html

Książka "Milion miliardów świętych Mikołajów" wydawnictwa @dwiesiostry urzekła mnie ilustracjami, które wyglądają jak rysowane rączkami dziecka. Czy to nie jest urocze? Z pewnością wrócimy do niej znowu jak synek będzie starszy. I to nie raz! Świetnie wyjaśnia małym ciekawskim, dlaczego to rodzice dają prezenty, a nie Mikołaj osobiście. Moim zdaniem to must have w biblioteczce w okolicach Świąt Bożego Narodzenia dla dzieci, a szczególnie dla tych, które już zaczynają wątpić w Świętego Mikołaja. Tekstu nie ma wprawdzie zbyt wiele, ale jest to naprawdę wystarczające, by mała główka mogła objąć jej treść.

Lato u babci w moich wspomnieniach pachnie dojrzałym zbożem i skoszonym sianem, smakuje papierówkami i ciepłym mlekiem prosto od krowy, które pozostawiało nad wargami zabawne wąsy, brzmi gwarem rozmów i odgłosami maszyn rolniczych. Lato u babci kojarzy mi się z wolnością, radością i dużą swobodą w dziecięco-kreatywnym wypełnianiu czasu. To jedne z najcieplejszych i najpiękniejszych wspomnień, jakie noszę w sercu. A Wam z czym się kojarzy lato u babci? Noi nie wiedział co sądzić o swojej babci, u której przyszło mu spędzić letni czas. Babcia była dziwna i robiła zaskakujące rzeczy. Spędzali więc czas oddzielnie, jakby babcia była tak zatracona w swojej samotności, że nie zauważyła obecności wnuka. Aż przyszedł sztorm i wszystko odmienił. Zburzył pokoleniowy mur, który utrudniał relację bohaterów opowieści, stawiając podwaliny pod wspomnienia wspólnych chwil spędzonych na ratowaniu ptaków. „Lato u babci” Benjiego Daviesa odczytywania może być jako opowiastka o wakacjach u babci. Ale nie byłabym sobą, gdybym nie dostrzegła między wersami opowieści o samotności, która jak sieć oplata starsze osoby i z której trudno się wyswobodzić by nawiązać relację z drugim człowiekiem. Ale również opowieści o tym, że nuda bywa zgubna i potrafi zwieść na manowce, jak Noiego uwięzić na skałach na morzu w czasie sztormu. Książka jest pięknie wydana, przy zachowaniu standardów i wymiarów poprzednich pozycji o Noim („Mój wieloryb”, „Powrót wieloryba”), więc wraz z innymi książkami tego autora i ilustratora wydanymi nakładem @znakemotikon prezentuje się wspaniale w biblioteczce. Największą siłą tej książki są oczywiście niezwykle klimatyczne ilustracje – ciepłe, stworzone miękką kreską z wykorzystaniem stonowanej, przyjemnej palety barw. Nieprzesycone nadmiarem detali cieszą oko i zachęcają, aby do nich wracać raz za razem. Mimo, że książka ta, jak i inne o tym uroczym małym chłopcu, są bardzo krótkie, to wciąż z ogromną chęcią i dużą częstotliwością do nich wracamy.

Bardzo miła książeczka z uroczonymi obrazkami. Trochę one pastelowe, a trochę oldskolowe, ale bardzo mocno przyciągają uwagę maluchów. Sama opowieść jest niezwykle urocza. Oto wiewiórka dostaje ważny list i czym prędzej wybiega z domu chcąc jak najszybciej dotrzeć w ważne miejsce. Ale jak tylko przekracza próg domu szereg istotnych powodów staje jej na drodze. Skąd my to znamy dorośli? Ile to razy gdy koniecznie trzeba było zrobić coś bardzo ważnego, pojawiały się po drodze małe i duże przeszkody. Tutaj przeszkodami jest chęć odpowiedzenia pomocą na próbę przyjaciół małej wiewiórki. Na całe szczęście opowieść kończy się dobrze, z miłym akcentem w finale. Wyświadczone innym dobro wraca do nas.

Genialna książka. Jak ja się z synkiem z niej uśmiałam... Bohaterami tej krótkiej, niebanalnej bajeczki jest niedźwiedź, łasica oraz (bohater drugiego planu) lis. Jak rozdzielić trzy grzyby dwóm zwierzętom? Czy dojdą w tej kwestii ze sobą do porozumienia? Jaką rolę w tej historii odegra przechodzący sobie obok nich lis? Co się stanie, kiedy nadejdzie pora deseru? "Dwa dla mnie, jeden dla ciebie" to starannie wydana, arcyzabawna, rozbrajająca i przepięknie zilustrowana publikacja. Rysunki, tak jak i tekst, stworzył niemiecki autor Jörga Mühle. Są one pełne szczegółów i ekspresji, ale jednocześnie kolorystycznie stonowane, łagodne i pełne... spokoju. Ilustracje wraz z krótkim tekstem tworzą wspólną, zgraną, zgrabną całość - to idealna książka obrazkowa dla każdego. Czytając i oglądając rysunki czujemy się jak w domu - swojsko, po prostu dobrze. Ilustracje powodują, że się uspokajamy i rozluźniamy. Cudna lektura. Polecam!

Śmierć i przemijanie to tematy, o które prędzej czy później nasze pociechy się otrą. Niestety istnieje niewiele książek, które w subtelny sposób pozwoliłyby uporać się ze stratą, brakiem obecności kogoś, kto jeszcze niedawno był elementem codzienności. To często rodzi wiele pytań, dla których każda odpowiedź może być zła, ponieważ może naruszyć dziecięcą wrażliwość, wywołać strach, obudzić lęki, dlatego bardzo ważne jest tu mądre i spokojne podejście. Niektórzy sięgają wówczas po historie religijne, opowieści o świętych czuwających nad ludźmi z nieba, zmarłych opiekujących się żywymi czy baśnie terapeutyczne objaśniające zachodzące w otoczeniu zmiany. „Pan Stanisław odlatuje” Justyny Bednarek należy do opowieści z pogranicza baśni i historii ocierających się o wiarę w życie pozagrobowe, ale bez strasznej otoczki, trupa, pogrzebu, sztywnego ciała i ducha. Tematy te ujęto w bardzo subtelną opowieść wzbogaconą ilustracjami Pawła Pawlaka, przez co trudny temat zmienia się w miłą opowieść o odchodzeniu (a raczej odlatywaniu) do nieba. Bohaterek książki jest tytułowy pan Stanisław, który postanawia wyruszyć na wielką wyprawę, jaką będzie lot ku słońcu. W tym celu kupuje butle z helem, napełnia swój materac gazem i leci coraz wyżej i wyżej, skąd może podziwiać zmniejszający się świat, każdy element własnego życia, bliskie osoby, aż dociera do miejsca, którego nikt nie zna. Wszystko jest tam dla niego nowe, inne, piękne, wywołujące radość i pozwalające obserwować i opiekować się bliskimi pozostającymi na Ziemi. Szybko odkryje, że nie jest jedynym mieszkańcem tego miejsca. W krainie tej są też inne osoby. Wszyscy potrafią tu latać, ponieważ mają na plecach specjalne śmigiełka ułatwiające unoszenie się. „Pan Stanisław odlatuje” to subtelna opowieść o odchodzeniu, znajdowaniu nowego miejsca w życiu i ciągłej obecności, opiece, bliskości. Bardzo krótki tekst, niesamowita powściągliwość ograniczająca się do opisania tylko najważniejszych rzeczy sprawia, że gdyby nie duża ilość ilustracji to książka byłaby ascetyczna. Piękny język, niesamowita plastyczność przy jednoczesnej ekonomii i barwność obrazów przemawiają do dziecięcej wyobraźni. Z lektury tej przebija dużo ciepła, co dodatkowo podkreślają duże ilustracje o spokojnych, kojarzących się ze szczęściem kolorach. W całej opowieści nie użyto słowa „umieranie” czy „przemijanie”. Są to rzeczy ukazane, jako coś, do czego bohater świadomie się przygotowywał, aby przeżyć wspaniałą przygodę. Odchodzenie to realizacja marzeń o dalekich i niezwykłych podróżach. Nawet sam „pojazd” jest tu bardzo nietypowy, ponieważ to barwny dmuchany materac napełniony helem, aby mógł się unosić w powietrzu. Mamy tu coś w stylu realizacji odwiecznych marzeń ludzkich o lataniu. Zamiast magicznego dywanu całkiem zwyczajny materac w kwiatki napełniony czymś, co dzieci doskonale znają. Z jednej strony sporo tu racjonalizmu, a z drugiej ludzie unoszący się pod wpływem gazu. Jakby tego było mało autorka bardzo subtelnie podsuwa także temat odpowiedzialności, zachowania większej ostrożności oraz opieki nad pozostawionymi przez zmarłych (odlatujących) zwierzętach, aby nie musiały tęsknić za swoimi właścicielami.

Prześliczna, mądra książeczka , skierowana głównie do dziewczynek. Na przykładzie trzech dziewcząt Amelii, Heleny i Martyny autor ukazuje ,jak wielki mogą mieć talent i jak szybko można go zaprzepaścić. Amelia, najmniejsza z klasy, znikomej wagi ,marzy o tym ,by zostać pilotem samolotu. Helena jest typowym molem książkowym, milczkiem, chce w przyszłości stać się pisarką. Martyna z natury bardziej korpulentna; lecz nie przeszkadza jej to w szybkim bieganiu po schodach ,uczy się na skrzypaczkę. Musi być wybitna. Dziewczynki wierzą w to, wspierają się wzajemnie. Unoszą się na niewidzialnych skrzydłach za pomocą ,,pana- CHCIEĆ TO MÓC''. Dziewczynki z natury są bardziej wrażliwe od chłopców, łatwiej je zranić. I właśnie pojawia się też druga podstępna osoba ,o niecnych zamiarach ,, pan- NIE UDA CI SIĘ'', wprowadzając całkowity zamęt w ich głowach. Chodzi o urodę zewnętrzną. Tak się utarło ,że dziewczyna super powinna być wysoka i szczupła w typie modelki, z idealną twarzą bez okularów itp... Poza tym dziewczynki ciągle rywalizują bezskutecznie z chłopcami o to, że niby są dużo słabsze, mniej odważne i wszystko robią gorzej od nich. I takie stereotypy w społeczeństwie doprowadzają do tego, że dziewczynki stają się rozchwiane emocjonalnie i niepewne siebie. Amelia rezygnuje już ze swych marzeń o pilocie, pozostawia to chłopcom . Myśli już o stewardesie. Martyna podświadomie robi wszystko ,by tylko zeszczupleć, porzucając lekcje skrzypiec. A bohaterki z pierwszych opowiadań Helenki zamieniają się postaciami w męskich bohaterów. Co dalej stanie się z dziewczynkami ? Czy ich marzenia są jeszcze do spełnienia? Czy może mają zbyt wygórowane ambicje? Jaką rolę odegra w ich życiu nowo napotkana koleżanka Emilka? Przeczytajcie, a dowiecie się wszystkiego. Ilustracje piękne i bardzo wymowne dopełniają treści opowiadania. Osobiście polecam lekturę nie tylko dziewczynkom, chłopcom też. A dorosłym pozostaje mi życzyć, żeby wspierali swoje pociechy, utwierdzali w ich marzeniach i nigdy nie przekonywali dziewczynek , że chłopcy tylko mogą wszystko. Dziewczynki też. Nie ma bowiem rzeczy niemożliwych.