Snapchat Story. Sukces twórcy Snapchata i rewolucja w social mediach

Bardzo przyjemna książka, opisana historia Instagrama jest o tyle ciekawsza, że jako "stary" użytkownik pamiętałam większość tych zmian, które wprowadzili twórcy, aby polepszyć aplikację. Kiedyś nie rozumiałam dlaczego polepszają coś, co świetnie działa i zmieniają wszystko, tak dziś wiem, że było to konieczne i wszystko miało swój cel.

Głównym przesłaniem książki jest fakt, że pomimo problemów dzięki determinacji i szczęściu (o którym również wspomina autor) można uwolnić się od pracy na etacie. Jest to raczej opowieść jak wyglądała wtedy rzeczywistość, a nie zbiór konkretnych rad czy analizy. Wstawki o rodzinie czy kontaktach z pracownikami firmy na plus, bo powoduje, że Phil Knight nie jest tylko przedsiębiorcą z klapkami na oczy na pieniądze. Z minusów (a raczej niuansów)? Trochę brakowało w niej ładu i podziału tematycznego. Faktycznie ma to formę monologu i wewnętrznego rozliczenia się ze sobą. To jest jednak kwestia osobistych preferencji. Część książki fajnie by było przeznaczyć na to w jaki sposób Nike faktycznie wsiąknęła do kultury i jakie działania były ku temu podjęte (a nie tylko z czego była podeszwa).

Od lat kupuję ubrania Tommy Hilfiger i zawsze ciekawiło mnie jak jego firma stała sie tak popularna na całym świecie. Książka trochę mnie zawiodła pod tym względem, iż nie opisywała szczegółów dojścia do pozycji tej firmy na samym jej początku. Miałem wrażenie, że jakaś część jej historii została pominięta. Z drugiej strony książka zawiera wiele historii i projektów firmy w czasie kiedy firma była już rozpoznawalana. Podsumowując z pewnością jest to lektura dla każdego fana ubrań Tommy.

Opisanie wielu wątków w rozwoju od samego początku do końca, jak to miało miejsce w doskonaleniu aplikacji w zestawieniu z konkurencją. Plus jak z tego wybrnęli, też w jaki sposób skłania się do tego osobowość, współpraca i ambicja, żeby móc zrealizować swoje plany. Książka warta polecenia, szczególnie dla osób, które interesuje branża muzyczna w dzisiejszym świecie.

Książka opowiada historię korporacji Coca-Cola. Podzielona jest na segmenty, z których każdy przybliża historię konkretnego składnika napoju, pokazując, jak istotne są wszystkie aspekty – od forsowania regulacji, przez sprytne zarządzanie konkurencją, aż po mechanizmy popytu i podaży. W niektórych momentach zachwycamy się sprytem i finezją biznesową giganta, a w innych odczuwamy niesmak wobec działań nie fair, nieuczciwej konkurencji czy podejścia „po trupach do celu”. Książka jako całość jest nieco skomplikowana – autor dogłębnie analizuje poszczególne czynniki sukcesu firmy, co może miejscami nużyć czytelnika. Po ukończeniu jednak oceniam ją pozytywnie. Wnosi wiele dla osób zainteresowanych funkcjonowaniem takich korporacji oraz skalowaniem biznesu.

Autor bardzo lubi piłkę nożną i na siłę zrobił z Fergusona jakiegoś wielkiego mentora-lidera... No Manager z niego dobry, kilka mądrych rzeczy do powiedzenia ma, ciekawe są fragmenty gdy mówił o błędach (i to takich podstawowych jak udzielanie "opierd*lu" na forum, gdzie każdy początkujący w zarządzaniu chyba już wie, że tak się nie robi),ale generalnie to w MU osiągał sukcesy, bo miał Szefa który nie panikował po kiepskim sezonie a w dodatku miał hajs na transfery. W tamtym czasie w tamtym klubie wielu innych trenerów też by mogło osiągnąć to samo co Ferguson - więc bez przesady z tą "aurą boskości" jaką próbuje autor kreować :) Natomiast jak ktoś lubi piłkę nożną, to warto poczytać - jest wiele lepszych książek o piłce ale całościowo ta też jest całkiem OK.

Już po okładkowej fotce i zadziornym spojrzeniu widać, że pan Rossmann musi być osobą nietuzinkową. I tak właśnie jest. Z ogromną przyjemnością wysłuchałam tej autobiografii. Twórca najbardziej u nas popularnej sieci drogerii należy do pokolenia ludzi z zasadami, filantropów, lekko szalonych - do swojej fortuny doszedł ciężką pracą, mimo iż od najmłodszych lat już w szkole słyszał, że nie jest zbyt mądry i za dużo nie osiągnie. Taki barwny życiorys może dawać niezłego kopa motywacyjnego. Chapeau bas, panie Rossmann.

Przyjemna książka, autor ciekawie opisuje swoją ścieżkę kariery i wspinanie się po jej szczeblach, a w treści zawiera wiele przywódczych porad. Polecam każdemu, kto nie tylko jest zainteresowany takimi tematami, ale również chce poznać wewnętrzną historię Disneya i to, jak funkcjonuje tak ogromna firma.

Rzucenie światła na nieraz pokręcone akty prawne i zawiłości dotyczące piłki nożnej. Napisane dodatkowo, zazwyczaj, bardzo przystępnie, jasno i zrozumiale. Daniel Geey zagłębia się w różne kontrowersje z ostatnich lat, które ukazane były jedynie pobieżnie, takie jak występ Maloudy dla Gujany Francuskiej, podaje też twarde dane dot. finansów w Premier League i rozgrywkach pod egidą UEFA. Kopalnia wiedzy, polecam.

Chciałam sięgnąć po tę książkę od dłuższego czasu, uwielbiam latać i interesuje mnie lotnictwo. Spodziewałam się garści ciekawostek, ale dostałam przede wszystkim przemądrzałego autora. Niby chce czytelnikowi wyjaśnić pewne kwestie prostym językiem, ale wiele zagadnień bagatelizuje w dość pretensjonalny i nieprzyjemny sposób. Pojawiają się teksty w stylu: „o tym nie będę mówił”, „sami sobie sprawdźcie”, „szkoda strzępić pióra” czy „pisanie o tym byłoby nudne dla czytelnika, a jeszcze nudniejsze dla mnie”. Do tego książka jest bardzo amerykańska — i to czuć. Wiele przykładów nie ma przełożenia na europejskie realia, sporo jest też rozważań o tym, jak zdaniem autora coś powinno wyglądać, a niekoniecznie jak wygląda w rzeczywistości. No i niestety — od pierwszego wydania minęło już 13 lat, więc część treści zwyczajnie się zdezaktualizowała (np. gdy autor pisze o lotniskowym Wi-Fi jako okazji do wysłania maila do ukochanej albo zadzwonienia przez Skype’a).

Autor jest z pewnością miłośnikiem Tesli i wielki wielbicielem Elona Muska. Książka w ogólnym odbiorze jest raczej jednostronna, zdecydowanie więcej w niej informacji na temat sukcesów Tesli i przychylności do jej strategii rynkowej. Oczywiście wspominane są liczne kryzysy i porażki, ale są raczej tłem do ciągłego pasma sukcesów firmy. Osobiście wolałbym książkę, która by pokazywała wielkość Tesli w kontekście przeszkód na jakie ciągle natrafiała i kryzysów jakie musiała przezwyciężyć. W pewnym momencie książkę staje się ogólną opowieścią trochę na temat motoryzacji, trochę na temat wykorzystywania surowców naturalnych. Ale wszystko napisane na poziomie bardzo ogólnym. Po lekturze nie jestem w stanie się odnieść do problemu postawionego w treści tytułu; to znaczy Tesla ewidentnie wyznacza nowe standardy i stanowi rewolucję w dziedzinie motoryzacji, ale nie wiem czy i kiedy zakończy epokę motoryzacji opartą o silnik spalinowy.

Chorwacja właśnie ma przerwę w meczu z Anglią w Euro , a ja skończyłam czytać autobiografię ich lidera. Jak wszystkie autobiografię, biografie czy wspomnienia, ta też jest bardzo interesująca i motywująca. Piłka nożna od kuchni i dawka dobrej energii. Vamos Croacia!

"Każdego dnia promienie słońca padają na kolejną restaurację McDonald". Ksiażka to mała autobiografia i skondensowana historia powstania fastfoodowego imperium jakim jest sieć McDonald's. Napisana przez założyciela, Raya Kroca w 1977 r., opowiada pokrótce jego początki w biznesie oraz późniejszą walkę o zbudowanie potężnej korporacji. Raya można podziwiać za oszałamiającą pracowitość i chęć ciągłego rozwoju. Nie było chwili, kiedy stwierdził, że wystarczy, że osiągnął to co chciał i nie ma już ochoty na dalszą pracę. Wiecznie głodny sukcesu, nie potrafił usiedzieć w miejscu. Był doskonałym handlowcem i odznaczał się niewiarygodną intuicją w biznesie. Ksiażka napisana jest w bardzo przyjazny sposób, czyta się ją niczym powieść. Ray zdradza szczegóły umów z braćmi McDonald, z którymi dogadał możliwość uruchomienia sieci franczyzowej. Opowiada o tym, jak znaleźć idealną lokalizację restauracji, jak wybierać najlepsze produkty, jak dbać o jakość i jak budować markę. Wielokrotnie podkreśla, że to klient jest najważniejszy i nie akceptuje żadnej drogi na skróty. Należy wziąć pod uwagę, że książka ma już kilkadziesiąt lat. W momencie jej pisania pod szyldem McDonald's działało lekko ponad 4000 punktów. Ray pisał, że marzy o otwarciu obiektu numer 10 000. Obecnie na świecie jest 38 tysięcy restauracji pod złotymi łukami. Według informacji na stronie McDonald's "to więcej niż wszystkie inne popularne restauracje szybkiej obsługi połączone razem". Ray na pewno byłby dumny z tak dynamicznego rozwoju firmy. Zastanawiam się tylko, czy byłby równie zadowolony z kierunku w jakim poszła sieć oraz z jakości serwowanych dań... IG: slowa_na_czytniku

Świetna książka opowiadająca o szeroko rozumianej branży IT. Pisana w formie reportażu, gdzie każdy rozdział poświęcony jest trochę innemu zagadnieniu jak początki programowania, rola i miejsce kobiet, szyfrowanie, kultura Doliny Krzemowej, podziemnym Internet itp. Choć wszystkie wątki się przeplatają i autor często wraca do wcześniej przywołanych historii. Jest też sporo o mentalności programistów, ich cechom osobowościowym, podejściu do życia, wyznawanym poglądom (między innymi libertynizm). Autor nie skupia się na żadnym gigancie technologicznym (jak Facebook, Google, czy PayPal) ale tworzy historię korzystając ze strzępków sukcesów (bądź porażek) każdej liczącej się firmy technologicznej. Mimo że w wielu miejscach książka wydaje się trochę chaotyczna i rozwleczona miałem dużą przyjemność z lektury.

Na początkowym etapie książka ciekawa, napisana jest lekkim językiem i sprawnie się czyta. Z czasem jednak traciłem zainteresowanie. Ogólny przekaz książki jest wartościowy, pozwala dojść do wniosku, że świat co do zasady zmierza w dobrą stronę. Co do poglądów autora się nie wypowiadam, choć widać że miał je typowo liberalne. Warto przeczytać, choć w moim przypadku książka nie była przełomowa.

× www.majuskula.blogspot.com × Prowadzenie ogromnej firmy jest trudne. Wszystko wydaje się jeszcze cięższe, gdy poprzedni szef był postacią niezwykłą — charyzmatyczną, inspirującą dla mnóstwa osób. Czy da się być dobrym liderem, który poprowadzi ku nowemu? Czy uczeń może prześcignąć mistrza? Kilka lat temu dosłowne triumfy święciła biografia Steve’a Jobsa, napisana przez Waltera Isaacsona. Nawet nie próbuję zliczyć ilości przeczytanych egzemplarzy. Tę pozycję ciągle można znaleźć na półkach prawie każdej księgarni. Imponujące. Jednak czas mija, a Jobsa w Apple zastąpił Tim Cook. I jemu postanowiono poświęcić trochę miejsca, bo to pewnego rodzaju fenomen. Czy tak przebojowy jak Steve? Wielu stwierdzi, że niekoniecznie. Właśnie tym zagadnieniem zajął się niejaki Leander Kahney. To angielski dziennikarz, który już od kilkunastu lat pisze o fenomenie firmy Apple. Na swój warsztat wziął właśnie Cooka. Myślę, iż trudno pisać biografię kogoś, kto jeszcze żyje. Niemniej jednak uważam też, że już sam pomysł jest dość ciekawy. Jak poszło z wykonaniem? Przyznam, całkiem dobrze! Początkowo spodziewałam się pewnej dawki nudy, aczkolwiek spędziłam nad książką dobry czas. Sporo się dowiedziałam. Na początku wspomnę, że książka została bardzo ładnie wydana. Dość minimalistyczna okładka (w stylu firmy!),a w środku naprawdę sporo zdjęć. W kwestii biografii zawsze zwracam uwagę na tę drugą kwestię, gdyż uważam, że fotografie potrafią lepiej nas wczuć w lekturę, pokazać bohatera na różnych etapach życia, w różnych momentach. Zazwyczaj, istotnych. Publikację czyta się naprawdę szybko, nie jest nudna, a całkiem rzeczowa. Przyznaję, na temat Jobsa wiem wiele, o Cooku nie wiedziałam do tej pory praktycznie nic. Miła odmiana, że mogłam przyswoić sporo informacji, na dodatek, w przystępny sposób. Kto lubi tylko suche fakty? Kahney napisał całkiem dużo o dzieciństwie Tima Cooka, co pozwala lepiej zrozumieć jego późniejsze idee, zachowania, reguły, którymi się kieruje. Jednak autor nie szafuje detalami, zachowuje pewną granicę prywatności. Podobnie rzecz ma się z prywatą dotyczącą już dorosłego życia szefa Apple — temu poświęcono stosunkowo mało miejsca. Oczywiście, takie grzebanie bywa mało stosowne, zahaczające o plotkarstwo, ale wydaje mi się, że można było dodać coś więcej. Specjalnie dla osób, które naprawdę mało wiedzą o Timie, a nie mają ochoty szperać w Internecie. Autor skupia swoją uwagę przede wszystkim na Apple pod wodzą Tima. Porównuje dwie ery firmy, tę z czasów Jobsa, tę z czasów Cooka. Aczkolwiek nie ocenia w kategoriach dobrej i lepszej, to kwestia różnic. Za bardzo ciekawe uznaję fragmenty dotyczące wspinania się po szczeblach kariery. To była długa droga, ciężka, ale opłacalna. Te informacje dowodzą, że Apple nadal jest w dobrych rękach, trudno martwić się o przyszłość. Dodatkowo ujęła mnie świadomość, iż Tim to osoba niezwykle etyczna, gdy chodzi o pracę, pamiętająca o swoich początkach. Determinacja, kompetencje, podejście do ludzi — wszystkie te umiejętności zaprowadziły go na sam szczyt. Całkiem inspirujące. Biografia Tima Cooka wypada całkiem interesująco. Leander Kahney nie prześcignął Waltera Isaacsona, ale też sięgnął po życiorys zupełnie innej osoby, co trzeba wziąć pod uwagę. To książka świetna przede wszystkim dla fanów marki Apple, a tych nie brakuje. Ciekawa propozycja dla osób, które doceniają wkład Tima w Apple — a trzeba przyznać, dobrze sobie radzi.

Wspaniała książka. Postać Franklina jest bardzo inspirująca, mało o nim wiedziałem, kojarzyłem go głównie z banknotu 100$. Oczywiście nie jest to lektura łatwa, trzeba się troszkę bardziej skupić, momentami pewnie będzie się dłużyło i nudziło ale jako całość oceniam ją bardzo pozytywnie i utwierdzam się w przekonaniu, że autor jest doskonałym biografem.

Sięgnąłem po tą książkę z ciekawości, gdyż mimo zainteresowania bieganiem, sprint był dla mnie odległym tematem. Zawsze biorąc w rękę biografię kogoś na prawdę wybitnego, jak w tym wypadku Bolta, mam lęk, że oczekiwania przerosną dzieło. Natomiast jestem pozytywnie zaskoczony. Książka od początku wciąga i dobrze się czyta. Wiele ciekawych rzeczy mówi, wszystko co prawda z dużą dozą pewności siebie graniczącej z arogancją, ale taki właśnie musi mieć ktoś, kto zdobywa 6 złotych sprinterskich złotych medali IO z rzędu, podczas 3 igrzysk. W gruncie rzeczy swój chłop, który w mojej opinii gdyby nie wyrobił sobie tego charakteru, nie osiągnąłby tyle i nie został legendą

Czy w 2026 roku, lat kilkanaście po “aferze Snowdena” jest jeszcze sens, by czytać jego biografię? Okazuje się, że jak najbardziej tak! Jest oczywistą oczywistością, że władze amerykańskie będą starały się zdyskredytować i i oczernić osobę, która ujawnia ich tajemnice. Sposób zawsze się znajdzie, bo nikt nie jest krystalicznie czysty. Tak samo jak oczywiste jest, że w reakcjach na tego typu książki zawsze, ale to zawsze pojawiają się oskarżenia o to, że są one “próbą wybielenia” bohatera. Brak zaufania jest w sumie zrozumiały. Dokładnie tak jak Snowden napisał w książce: wystarczy wskazać palcem na mapę. Już sam fakt przebywania w Rosji wystarcza, by podważyć jakąkolwiek wiarygodność. Nieważne, że w tę sytuację wepchnął go jego własny kraj (i może właśnie o to chodziło). Ileż to więc osób, siedząc w kapciach przed swoim komputerem, nie zastanawiających się nawet nad zakwestionowaniem istniejącego systemu i nie odróżniających powszechnej inwigilacji od faktycznej działalności wywiadowczej, ocenia Edwarda Snowdena, dywagując czy jest on bohaterem, czy zdrajcą. Do tego dołączają sugestie graniczące z pewnością, że jest rosyjskim szpiegiem. Chciał bronić demokracji i przestrzegania prawa gwarantowanego konstytucją, w tym prawa do prywatności i wolności - i dlatego sprzedał się Rosjanom. No tak, to ma sens. Tak samo jak to, że w wyniku tego stracił wszystko: pracę, rodzinę, całe swoje dotychczasowe wygodne i dostatnie życie. Zastanówmy się też, ilu z nas byłoby skłonnych rzucić wszystko w obronie własnych ideałów i w trosce o interes społeczny - a ilu z nas jest właśnie takimi trybikami w maszynie, zgorzkniałymi cynikami, wiedzącymi, że służą złemu panu, ale “mającymi to w d…e”? No właśnie. I co byś zrobił/a, gdybyś utknął w putinowskiej Rosji? Fakt, że Snowden od lat przebywa w Rosji i uzyskał już nawet rosyjskie obywatelstwo (w 2022 roku, książkę wydano w roku 2019) - faktycznie brzmi jednak słabo. Interesujące jest czemu Rosja, niesłynąca przecież z łagodności w stosunku do tych, którzy przeciwstawiają się władzom, chroni tego amerykańskiego dysydenta. Na pewno nie jest to czarno-biała sytuacja. Tragedia Edwarda Snowdena polega nie tylko na tym, że trafił z deszczu pod rynnę. Abstrahując nawet od tego, czy obecnie Snowden ma coś wspólnego ze szpiegowaniem na rzecz Rosji, to wszystko to, co zrobił poszło jak krew w piach. Chciał przekazać coś ważnego ludziom, tymczasem my to zignorowaliśmy. Bo wszystko to, o czym Snowden pisze - o tym, jak funkcjonuje internet, jak pozyskiwane są dane i jak masowa (i celowa) jest inwigilacja nas wszystkich - to prawda i to wszystko jest cholernie aktualne. Bo czy rządy przestały nas inwigilować (w szczególności rząd USA, żeby nie wspomnieć państw niedemokratycznych)? Nie, a ta inwigilacja wznosi się na coraz to wyższy poziom dzięki AI. A większość z nas wzrusza ramionami. Czy kogokolwiek jeszcze treść tej książki szokuje? Wszystko to wyraża jedna z opinii: "Tak naprawdę nie dowiedziałam się niczego nowego. Liczyłam na jakieś tajemnice, coś szokującego... a dostałam informację, że jesteśmy inwigilowani. Wow, serio?" No właśnie. Łatwo powiedzieć w 2026, ale czy było to takie oczywiste zanim Snowden to ujawnił? Co gorsza, czy nas to niepokoi? Skoro twierdzimy, że to dla nas nic nowego, a mimo to nie przejmujemy się tym - jak to o nas świadczy? Wiemy też, że zbierają dane o nas prywatne firmy, które następnie dane te monetyzują. "ludzie, okazujecie oburzenie w przypadku działań aparatu państwowego, jednocześnie dobrowolnie oddając swoje dane Facebookowi." I to ma być argument? Tylko co jest groźniejsze: inwigilacja ze strony prywatnych firm, czy państwa? Bo ten argument mógłby być skuteczny tylko przy założeniu, że państwo jest "dobre" i działa w interesie obywatela. Niestety to nigdy nie jest pewne. Wielu z nas powie, że “nie ma nic do ukrycia” - i ten argument też Snowden rozbraja. Bo to, czy masz coś do ukrycia, czy nie, to oceni twój rzęd, a nie ty - a nie jesteś w stanie przewidzieć, kto przejmie władzę w przyszłości i jakie będą kryteria tej oceny. Nie chodzi zresztą o to, czy ma się coś do ukrycia, czy nie, ale o zasady: o to, że państwo nie ma prawa szpiegować obywateli “na wszelki wypadek”. Wszyscy powinniśmy to wiedzieć, bo "Rok 1984" jest historią powszechnie znaną. A jednak okazuje się, że dziś powszechnie o tym zapominamy. I wreszcie - czy w 2026 roku, kiedy USA oficjalnie porzuciły maskę światowego policjanta, na rzecz raczej światowego pirata - czy ktoś jeszcze wierzy w dobre intencje tego kraju??? Kraju, w którym demokracja umiera, a prezydent robi co chce, prowadząc politykę destabilizującą cały glob? W świetle tego, że władze amerykańskie od osób chcących wjechać do tego kraju, żądają dostępu do telefonu, e-maila, sprawdzają wpisy w mediach społecznościowych z ostatnich 5-ciu lat, szukając czegoś, co nie spodoba się obecnym władzom??? I w tym temacie przestrogi Snowdena brzmią przerażająco aktualnie, łącznie z uwagami na temat presji wywieranej przez USA na inne kraje, które po prostu boją się sprzeciwić temu tyranowi. Ogromnie zaskoczyło mnie, że książka jest tak ciekawa, napisana potoczystym stylem, co zapewne zawdzięcza ghostwriterowi - nie oczekuję, żeby Snowden miał zdolności literackie i nie o to tu chodzi. Zwłaszcza dotyczy to pierwszej części, w której Snowden opisuje swoje dzieciństwo i młodość, to w jaki sposób stał się pracownikiem wywiadu. Nie słuchajcie tych, którzy twierdzą, że jest to nudne, czy nieistotne. Wręcz przeciwnie - tak naprawdę w biografiach właśnie najbardziej powinno ciekawić nas dzieciństwo, jako okres formatywny dla człowieka. I tu faktycznie dowiadujemy się, jak wyglądał system wartości bohatera, w jakim środowisku dorastał, ale też jak wyglądają kulisy pracy w amerykańskich instytucjach rządowych. Bez tego naprawdę trudno wnioskować cokolwiek na temat motywów Snowdena. A przede wszystkim, przede wszystkim, jest tu mnóstwo refleksji na temat internetu - tego, jak wyglądał on na początku, a jak wygląda teraz. Bo nic się nie zmieniło przez tych kilka lat, a na pewno nie na lepsze. Dla starszych osób to w sumie nie będzie nic nowego, ale dla młodszych, urodzonych już w XXI wieku może to jednak być bardzo pouczające. Dlatego m.in. warto tę książkę przeczytać. Ja zadałam sobie w efekcie - niestety - pytanie: "czy warto poświęcać się “dla dobra ludzkości”, w sytuacji kiedy ludzkość ma to w d.....e?"

Co prawda wiem, na czym polega gra w piłkę nożną i słyszałam o Lewandowskim, Błaszczykowskim i Piątku, ale jestem kompletnym laikiem, jeśli chodzi o zachodni światek piłkarski. Książkę pożyczył mi brat cioteczny i wiecie co? Wciągnęła mnie! Trochę trudno było mi się na początku połapać w tych wszystkich nazwach klubów i nazwiskach piłkarzy, ale zafascynowała mnie opowieść o Zizou, o tym jak ze zwykłego chłopaka, syna uchodźców stał się gwiazdą futbolu. O jego życiu rodzinnym i chwilach załamania. No i w sumie o triumfie. Jest to lektura dla każdego, serdecznie polecam.