Factfulness. Dlaczego świat jest lepszy, niż myślimy, czyli jak stereotypy zastąpić realną wiedzą

Książka którą warto, by każdy przeczytał. Nie dowiecie się wielu rzeczy, ale otworzy wam głowę na bardzo dużo tematów. Autor porusza takie zagadnienia jak sens czy religia, w dosyć szeroki sposób. Jednakże czasami czuć jego polityczne zapędy, dlatego warto potraktować książkę jako motor napędowy do prywatnych rozmyśleń

Książka fajna, ciekawa, aczkolwiek gdzieś po drodze gubi swoje pierwotne założenie, nie mówie że to źle po prostu nie tego się spodziewałem. Masa ogólników, jednak jeśli ktoś dopiero raczkuje z tematem ludzkiego jestestestwa to jest na pewno pozycja warta uwagi

Książka o śnie, która otwiera oczy i to szeroko! Mocno trafia w obecny nurt zdrowotny, który, po ćwiczeniach i diecie, postanowił pochylić się nad wagą snu w zdrowym trybie życia. Jednak powiedzieć, że to książka dla stałych bywalców siłowni i gorliwie liczących kalorie swoich fit posiłków entuzjastów to bzdura. Jest to książka dla każdego pod względem treści, jak i formy. Ogrom wiedzy i badań naukowych, podane nie tylko w niesamowicie przystępnej, ale po prostu bardzo ciekawej formie. Uważam, że każdy powinien mieć ją w zbiorze lektur obowiązkowych. Śpimy około 1/3 naszego życia. Warto więc poświęcić ułamek tego czasu, żeby dowiedzieć się jak bardzo to ważne i jak to robić dobrze. Genialna książka!

Bardzo ciekawe spojrzenie na dane i to, w jaki sposób wykorzystuje się ich analizę do przeróżnych rzeczy. Dużo interesujących przykładów, a styl autora do mnie trafia: lekki, zabawny i wciągający. Czy dowiedziałam się z tej książki jakichś przełomowych dla mnie informacji i odkryłam jakieś niesamowite rzeczy? - nie. Ale nie zmienia to faktu, że dobrze się bawiłam, co nie jest oczywiste przy tego typu literaturze.

Przemówiła do mnie. Mało książek czytam, i rzadko mnie wciągają, ale tutaj to się działo, więc daję 8. Trochę z tego, co (i jak) zapamiętałem: - "default to truth" (prawda domyślna) - "on/ona? Na pewno nie! W życiu!" Niemal wszyscy ludzie zakładają, że dany autorytet czy szanowana osoba/osoby z ich otoczenia nie może popełnić przestępstwa/świadomie nimi manipulować. Nie kierują się prostym rachunkiem, co przemawia za, a co przeciw, kiedy pojawiają się podejrzenia lub ewidentne "czerwone flagi", lecz racjonalizują do samego końca i zmieniają o niej/o nich zdanie dopiero wtedy, gdy masa dowodowa stanie się przytłaczająca - nie jesteśmy tak wprawieni w rozpracowywaniu ludzi po ich mimice, mowie ciała czy sposobie bycia i zachowaniu, jak nam się wydaje. Zgadywanie, jakie emocje przeżywają ludzie idzie nam świetnie, gdy oglądamy sitcomy typu "Przyjaciele", ale rzeczywistość wygląda inaczej - "coupling" (sprzężenie) - tutaj nasuwa się powiedzenie "okazja czyni złodzieja", aczkolwiek w książce byłoby to raczej "okazja czyni samobójcę" - Autor używa statystyk, by wskazać na to, że bez odpowiednich okoliczności pewne ludzkie zachowania po prostu nie wystąpią. Drobna zmiana może im zapobiec i wcale nie sprawi to, że człowiek "jak chce, to i tak to zrobi" innym sposobem. - człowiekowi może urwać się film nawet na kilka dni, w czasie których będzie normalnie funkcjonował i nikt nawet może się nie zorientować. Interesujący rozdział poświęcony działaniu alkoholu, jak i poczytalności sprawców gwałtu. W jednym miejscu miałem niezgodę na to, co pisał autor - fragment, gdzie pada swego rodzaju apel do mężczyzn, że powinni być świadomi, do czego mogą być zdolni "pod wpływem" (czytałem w oryginalne, nie wiem, jak to opisano w polskim wydaniu). W świetle przedstawionego w książce przyładu narzuca się druga strona tego samego- że to samo ostrzeżenie można przedstawić kobietom. Jeśli pijani mężczyźni, na imprezach, gdzie wszyscy piją na umór, mogą inicjować zbliżenie, odczytawszy zachowanie, jej słowną aprobatę i/lub brak wyrażenia sprzeciwu kobiety wobec jego poczynań jako zgodę (w czasie kiedy oboje "nie są sobą" przez alkohol), a później być posądzeni przez nie o gwałt, to czy nie powinno się również apelować do kobiet, że jeśli będą doprowadzać się do takiego stanu w takich okolicznościach to są temu współwinne?

Oto książka, która bierze mapę świata, rozkłada ją na stole i mówi: „spójrz jeszcze raz - polityka to w dużej mierze geografia”. Tim Marshall w Więźniowie geografii, czyli wszystko, co chciałbyś wiedzieć o globalnej polityce nie czaruje: pokazuje, jak góry, pustynie, rzeki, dostęp do mórz i surowców wciąż dyktują granice ambicji państw. Bez akademickiej waty, za to z porządną dawką zdrowego rozsądku. I tak — pozwólcie, że zapytam: • Dlaczego mimo incydentów granicznych nie dochodzi do pełnoskalowej wojny między Indiami a Chinami? • Dlaczego (i jak) Chińczycy inwestują w Afryce? • Skąd odwieczna „kosa” Chile–Boliwia o dostęp do morza? • Falklandy/Malwiny 1982: czemu wojna była tak zaciekła — i dlaczego dziś Brytyjczycy mogliby ją przegrać? A co to w ogóle jest „głębia strategiczna”, o której tyle się mówi? Odpowiedzi są w książce - i nie są to odpowiedzi z teflonu. Marshall prowadzi czytelnika po kontynentach jak po planszy ryzyka: punkt po punkcie tłumaczy, co można, a czego się nie da przeskoczyć, choćby politycy udawali, że potrafią. Najmocniejsze rozdziały? Rosja i Chiny - klarowne, konkretne, bez łatwych pocieszeń. Afryka - świetne wprowadzenie do tematu surowców, infrastruktury i „dlaczego Pekin tak się stara”. Ameryka Południowa - najlepiej widać to na przykładzie Boliwii - brak dostępu do morza po wojnie z Chile ukształtował jej politykę i wyobraźnię narodową na pokolenia. Styl Marshalla jest reporterski, przystępny i - co ważne - syntetyczny. Zdarza mu się uprościć, czasem za ostro skroić tezę pod mapę, ale to cena przejrzystości. Jeśli ktoś szuka akademickiego aparatu i przypisów po horyzont - to nie tutaj. Jeśli jednak chcesz zrozumieć, dlaczego państwa robią to, co robią, i mieć narzędzia do czytania nagłówków bez paniki - to jest właściwy adres. Krótko: świetna, użyteczna, do czytania z atlasem pod ręką. A odpowiedzi na powyższe pytania? Są. I wcale nie są oczywiste.

Od daty wydania tej książki minęło raptem sześć lat, a tyle się zmieniło w świecie informatyki. Świetnie to widać na przykładzie poruszanych tu tematów. Zbieranie danych o użytkownikach internetu. Niby zostało uporządkowane, niby są przepisy a firmy, które takie dane gromadzą nadal o nas dużo wiedzą. Magiczne słowo algorytm. Autorka w przystępny sposób wytłumaczy do czego służy, jak jest tworzony i wykorzystywany. Za każdym algorytmem stoi człowiek. A może nawet kilku. Twórca i ci, którzy z algorytmu korzystają. A następnie ci, którzy interpretują pozyskane w ten sposób informacje. Lub wpływają na opinie innych korzystając z danych albo algorytmów. Kolejnym poruszonym tematem są sieci neuronowe. Laicy dowiedzą się wreszcie co to jest. Jak powstało. I do czego taką sieć można wykorzystać. Czy rzeczywiście nadaje się do interpretowania wyników badań radiologicznych? Czy może zastąpić człowieka? Czy naprawdę doskonale rozpoznaje twarze? A może powinna wydawać niezawisłe i obiektywne wyroki zamiast sędziego lub sędziny? Autorka porusza wiele różnych aspektów. Nie feruje werdyktów, pokazuje plusy i minusy technologii. Jej mocne strony i ułomności. Zachęcam do lektury, jeśli chcecie poszerzyć swoją wiedzę lub podyskutować z autorką.

Ciekawa książka o tym jak obecna technologia hakuje nasze mózgi i wykorzystuje nasze słabości przeciwko nam samym. W świecie w którym koncentracja i skupienie to coraz większa rzadkość książki jak ta są potrzebne aby uświadamiać ludziom jakie konsekwencje niesie za sobą używanie smartfona czy social mediów. Korzystamy z narzędzi zaprojektowanych aby nas uzależnić. I jak badania pokazują im więcej ich używamy tym gorzej się czujemy i tym mniej efektywni w świecie rzeczywistym jesteśmy.

Czy w 2026 roku, lat kilkanaście po “aferze Snowdena” jest jeszcze sens, by czytać jego biografię? Okazuje się, że jak najbardziej tak! Jest oczywistą oczywistością, że władze amerykańskie będą starały się zdyskredytować i i oczernić osobę, która ujawnia ich tajemnice. Sposób zawsze się znajdzie, bo nikt nie jest krystalicznie czysty. Tak samo jak oczywiste jest, że w reakcjach na tego typu książki zawsze, ale to zawsze pojawiają się oskarżenia o to, że są one “próbą wybielenia” bohatera. Brak zaufania jest w sumie zrozumiały. Dokładnie tak jak Snowden napisał w książce: wystarczy wskazać palcem na mapę. Już sam fakt przebywania w Rosji wystarcza, by podważyć jakąkolwiek wiarygodność. Nieważne, że w tę sytuację wepchnął go jego własny kraj (i może właśnie o to chodziło). Ileż to więc osób, siedząc w kapciach przed swoim komputerem, nie zastanawiających się nawet nad zakwestionowaniem istniejącego systemu i nie odróżniających powszechnej inwigilacji od faktycznej działalności wywiadowczej, ocenia Edwarda Snowdena, dywagując czy jest on bohaterem, czy zdrajcą. Do tego dołączają sugestie graniczące z pewnością, że jest rosyjskim szpiegiem. Chciał bronić demokracji i przestrzegania prawa gwarantowanego konstytucją, w tym prawa do prywatności i wolności - i dlatego sprzedał się Rosjanom. No tak, to ma sens. Tak samo jak to, że w wyniku tego stracił wszystko: pracę, rodzinę, całe swoje dotychczasowe wygodne i dostatnie życie. Zastanówmy się też, ilu z nas byłoby skłonnych rzucić wszystko w obronie własnych ideałów i w trosce o interes społeczny - a ilu z nas jest właśnie takimi trybikami w maszynie, zgorzkniałymi cynikami, wiedzącymi, że służą złemu panu, ale “mającymi to w d…e”? No właśnie. I co byś zrobił/a, gdybyś utknął w putinowskiej Rosji? Fakt, że Snowden od lat przebywa w Rosji i uzyskał już nawet rosyjskie obywatelstwo (w 2022 roku, książkę wydano w roku 2019) - faktycznie brzmi jednak słabo. Interesujące jest czemu Rosja, niesłynąca przecież z łagodności w stosunku do tych, którzy przeciwstawiają się władzom, chroni tego amerykańskiego dysydenta. Na pewno nie jest to czarno-biała sytuacja. Tragedia Edwarda Snowdena polega nie tylko na tym, że trafił z deszczu pod rynnę. Abstrahując nawet od tego, czy obecnie Snowden ma coś wspólnego ze szpiegowaniem na rzecz Rosji, to wszystko to, co zrobił poszło jak krew w piach. Chciał przekazać coś ważnego ludziom, tymczasem my to zignorowaliśmy. Bo wszystko to, o czym Snowden pisze - o tym, jak funkcjonuje internet, jak pozyskiwane są dane i jak masowa (i celowa) jest inwigilacja nas wszystkich - to prawda i to wszystko jest cholernie aktualne. Bo czy rządy przestały nas inwigilować (w szczególności rząd USA, żeby nie wspomnieć państw niedemokratycznych)? Nie, a ta inwigilacja wznosi się na coraz to wyższy poziom dzięki AI. A większość z nas wzrusza ramionami. Czy kogokolwiek jeszcze treść tej książki szokuje? Wszystko to wyraża jedna z opinii: "Tak naprawdę nie dowiedziałam się niczego nowego. Liczyłam na jakieś tajemnice, coś szokującego... a dostałam informację, że jesteśmy inwigilowani. Wow, serio?" No właśnie. Łatwo powiedzieć w 2026, ale czy było to takie oczywiste zanim Snowden to ujawnił? Co gorsza, czy nas to niepokoi? Skoro twierdzimy, że to dla nas nic nowego, a mimo to nie przejmujemy się tym - jak to o nas świadczy? Wiemy też, że zbierają dane o nas prywatne firmy, które następnie dane te monetyzują. "ludzie, okazujecie oburzenie w przypadku działań aparatu państwowego, jednocześnie dobrowolnie oddając swoje dane Facebookowi." I to ma być argument? Tylko co jest groźniejsze: inwigilacja ze strony prywatnych firm, czy państwa? Bo ten argument mógłby być skuteczny tylko przy założeniu, że państwo jest "dobre" i działa w interesie obywatela. Niestety to nigdy nie jest pewne. Wielu z nas powie, że “nie ma nic do ukrycia” - i ten argument też Snowden rozbraja. Bo to, czy masz coś do ukrycia, czy nie, to oceni twój rzęd, a nie ty - a nie jesteś w stanie przewidzieć, kto przejmie władzę w przyszłości i jakie będą kryteria tej oceny. Nie chodzi zresztą o to, czy ma się coś do ukrycia, czy nie, ale o zasady: o to, że państwo nie ma prawa szpiegować obywateli “na wszelki wypadek”. Wszyscy powinniśmy to wiedzieć, bo "Rok 1984" jest historią powszechnie znaną. A jednak okazuje się, że dziś powszechnie o tym zapominamy. I wreszcie - czy w 2026 roku, kiedy USA oficjalnie porzuciły maskę światowego policjanta, na rzecz raczej światowego pirata - czy ktoś jeszcze wierzy w dobre intencje tego kraju??? Kraju, w którym demokracja umiera, a prezydent robi co chce, prowadząc politykę destabilizującą cały glob? W świetle tego, że władze amerykańskie od osób chcących wjechać do tego kraju, żądają dostępu do telefonu, e-maila, sprawdzają wpisy w mediach społecznościowych z ostatnich 5-ciu lat, szukając czegoś, co nie spodoba się obecnym władzom??? I w tym temacie przestrogi Snowdena brzmią przerażająco aktualnie, łącznie z uwagami na temat presji wywieranej przez USA na inne kraje, które po prostu boją się sprzeciwić temu tyranowi. Ogromnie zaskoczyło mnie, że książka jest tak ciekawa, napisana potoczystym stylem, co zapewne zawdzięcza ghostwriterowi - nie oczekuję, żeby Snowden miał zdolności literackie i nie o to tu chodzi. Zwłaszcza dotyczy to pierwszej części, w której Snowden opisuje swoje dzieciństwo i młodość, to w jaki sposób stał się pracownikiem wywiadu. Nie słuchajcie tych, którzy twierdzą, że jest to nudne, czy nieistotne. Wręcz przeciwnie - tak naprawdę w biografiach właśnie najbardziej powinno ciekawić nas dzieciństwo, jako okres formatywny dla człowieka. I tu faktycznie dowiadujemy się, jak wyglądał system wartości bohatera, w jakim środowisku dorastał, ale też jak wyglądają kulisy pracy w amerykańskich instytucjach rządowych. Bez tego naprawdę trudno wnioskować cokolwiek na temat motywów Snowdena. A przede wszystkim, przede wszystkim, jest tu mnóstwo refleksji na temat internetu - tego, jak wyglądał on na początku, a jak wygląda teraz. Bo nic się nie zmieniło przez tych kilka lat, a na pewno nie na lepsze. Dla starszych osób to w sumie nie będzie nic nowego, ale dla młodszych, urodzonych już w XXI wieku może to jednak być bardzo pouczające. Dlatego m.in. warto tę książkę przeczytać. Ja zadałam sobie w efekcie - niestety - pytanie: "czy warto poświęcać się “dla dobra ludzkości”, w sytuacji kiedy ludzkość ma to w d.....e?"

Książka jako głos młodszej generacji wypowiadającej się na temat zmian dokonujących się w Polsce po zmianach ustrojowych. Pokolenie które wchodzi na rynek pracy już w realiach rynku UE, kwestię dostępu do mieszkalnictwa, umowy śmieciowe czy też przyczyny zbliżającej się zapaści demograficznej z punktu widzenia młodych. Bardzo ciekawa pozycji szczególnie dla przedstawiciela nieco starszego pokolenia, pozwala spojrzeć z nieco innej perspektywy na ostatnie 30 lat w Polsce.

Książka pokazuje w podstawy działania naszego mózgu i skąd bierze i brał motywację przez lata. Pozwala czytelnikowi dowiedzieć się, skąd biorą się jego czasami mroczne pragnienia i w jaki sposób z nimi walczyć. Odkrywa psychologię stojącą za głównymi uzależnieniami XXI wieku czyli tajemnice: - social mediów, - hazardu, - seksu, - cukru. Mimo, że w książce jest dużo wiedzy, czyta się ją strasznie szybko i sprawnie, a wiedza sama wchodzi do głowy. Warto przeczytać, żeby mieć ogólny pogląd na te tematy. Uważam, że jeżeli chcemy coś zwalczać, to trzeba zdefiniować przeciwko czemu się walczy.

O tym jak funkcjonuje pogłoska, jaki jest mechanizm jej powstawania, jak ewoluuje, jaką ma strukturę. Książka opisuje część ruchu antyszczepionkowego, którego tezy sprowadzały się do tego, że niektóre szczepienia przyjmowane przez dzieci mogą skutkować w zaburzeniach zwanych autyzmem. Nie ma na to rzetelnych badań poza jedynie przesądami; ale przesądy nie potrzebują potwierdzeń naukowych, wystarczą im przypuszczenia osadzone w emocjach. Dla rozprzestrzeniania się pogłoski też konieczne są emocje wynikające z uprzednich uprzedzeń. Wiedza jest tu niepotrzebna,  a wręcz szkodliwa. Jak dramatyczne skutki może to przynieść warto poczytać choćby w tej książce. Przeczytałem i jestem zaszokowany jak łatwo ulegamy złudzeniom. Jak łatwo jest uwierzyć w coś tylko dlatego, że chcemy w to wierzyć, a cała otaczająca nas empiria temu przeczy.

Autor stale pisze to samo. Powtarza fakty, na przykład definicję czarnej skrzynki w samolocie. Książka jest przydługa na siłę. Temat ciekawy. Każdy z nas może wyeliminowac porażki. Na przykład ja często kupuję w jednym sklepie i zawsze coś tam się wydarza - stale niemiłe sprzedawczynie, niemiła atmosfera, ktora wywołuje u mnie kontr-reakcje. Mimo to tam zaglądam. Może powinnam wysyłać do tego sklepu kogoś z rodziny? Albo tam już nie kupować. To byłaby metoda czarnej skrzynki. Najwazniejszy wniosek z lektury - omijać lekarzy szerokim łukiem, jesli chcesz żyć.

Wreszcie sięgnąłem po książkę, która dla wielu osób jest kultowa. Dla mnie już też. Wyłącznie fakty naukowe i treść kipiąca humorem to mieszanka, z powodu której nie mogłem się oderwać od lektury. Książka jest też po prostu ciekawa i na pewno zainteresuje każdego, kto lubi tematykę popularnonaukową.

Nie jest to książka łatwa. Nie jest to książka doskonała. Jest to jednak książka zmieniająca pogląd na siebie samego i ludzi wokół. Ideą książki jest myśl, że ludzie nie są głupi, tylko świat jest złożony. Na codzień wydaje nam się, że jesteśmy w stanie objąć go rozumem, ale to wszystko dzięki budowanej uproszczonej narracji, która ma wiele błędów. Pierwsza część książki jest poświęcona właśnie błędom tej uproszczonej narracji. Wyjaśnione mechanizmy są ciekawe, a czytelnik ma możliwość sprawdzania swojej intuicji na wielu przykładach. Wniosek jest jeden: intuicja mimo ogromnej mocny ma swoje ograniczenia. Druga część poświęcona jest oświeceniu czytelnika, że nie jesteśmy ludźmi o których mówi klasyczna teoria ekonomiczna (autor nazywa ich "ekonami"). Najważniejsze przesłanie jest takie, że nie powinniśmy czuć się z tego powodu źle. To gorzej dla teorii, że nie opisuje prawidłowo ludzkich zachowań. Trzecia część opsiuje trzeci podział: na jaźń doświadczającą oraz pamiętającą. W zasadzie tutaj ta część jest najbardziej filozoficzna, bo dotyka sedna bycia. Co jest ważniejsze: pamięć czy doświadczenie. To krótkie streszczenie zawarte w tej opinii, nie jest spoilerem. Wyjaśniłem ogólny zarys, ale w książce jest wiele szczegółów, przedstawionych błędów poznawczych. Jest to wymagająca lektura, często wymagająca namysłu nad własnym zachowaniem. Jednak to ten mechanizm autorefleksji jest najbardziej wartościowy w tej książce. Odjąłem trochę gwiazdek za momentami dogmatyczne podejście (np. w temacie powrotu do średniej). Część badań naturalnie się zdezaktualizowała od czasu pisania tej książki, jednak duch książki wydaje się być jak najbardziej aktualny.

Tomasz Michniewicz w "Chrobocie" udowadnia coś bardzo niewygodnego: nasz życiowy sukces to w ogromnej mierze po prostu loteria kodu pocztowego. Zamiast klasycznego reportażu podróżniczego, dostajemy genialnie skrojone zderzenie 7 zwykłych życiorysów z różnych stron świata (od Finlandii po Zimbabwe). Michniewicz tnie ich losy w poprzek – dzieciństwo z dzieciństwem, praca z pracą. Kontrast jest uderzający. Szybko uświadamiamy sobie, że nasze codzienne "problemy pierwszego świata" i stresy w pracy to dla większości globu nieosiągalny luksus, bo tam walka toczy się o fizyczne przetrwanie. To lektura, która uczy potężnej pokory i skutecznie leczy z narzekania na głupoty.

Autor przedstawia 3 zagadnienia, o których warto rozmawiać: dochód podstawowy, krótszy tygodniowy czas pracy, otwarcie granic. Te tematy będą stawały się koniecznością do rozważenia, choćby z uwagi na coraz większe zastępowanie zawodów przez AI. Nie uciekniemy przed nimi. Czytało się ciekawie, bardzo wiele przemyśleń zostanie ze mną, choć chętnie posłuchałabym debaty, która pozwoliłaby skonfrontować te idee z rzeczywistością. Sam autor odwołuje się do różnych badań, które w jednym momencie były interpretowane w jeden sposób, a potem po uwzględnieniu innych czynników- inaczej. Zaznaczam dla siebie kilka dających do myślenia ciekawostek, np.: Pierwszy pisemny eksperyment porównawczy: upuszczanie krwi jako sposób leczenia / zarówno szybko jak i wolno jest nieskuteczne. Strajk pracowników oczyszczania miasta NY vs strajk bankowców w Irlandii (pierwszy szybko przyniósł efekty, drugi nie bo ludzie dogadywali się między sobą i wymieniali produkty w pubach). Referendum w sprawie praw wyborczych kobiet w Szwajcarii: w 1959 roku przegrana, w 1971 znaczne zwycięstwo. Teraz przegrana referendum w sprawie wprowadzenia dochodu podstawowego ale może to się zmieni, jeśli będzie się o tym dostatecznie dużo mówić.

Doceniam tematykę i formę książki - bo w dość przystępny ale zarazem uporządkowany i rzetelny sposób próbuje przedstawić wyzwania, z którymi musi mierzyć się ludzkość a które to wyzwania wynikają z jej działalności/rozwoju. O większości zagadnień można oczywiście usłyszeć w szkole czy mediach - jednak często są to krótkie hasła, albo bardzo po macoszemu traktowane. Zatem cieszę się, że mogłem trochę głębiej zrozumieć wpływ np. rolnictwa czy budownictwa na środowisko. Sam osobiście widzę "ocalenie" naszego gatunku na tej planecie wyłącznie w innowacjach i odkryciach naukowych - małe kroki/korekty/poprawki/starania dają znikomy efekt w porównaniu do efektu np. przełomu w fuzji jądrowej czy modyfikacjach genetycznych. Oczywiście z tyłu głowy pamiętam, kim jest Autor i w jaki sposób zdobył fortunę dzięki której może teraz poświęcać ogrom swojego czasu na działalność charytatywną czy prośrodowiskową - jego flagowa firma wszak odpowiada za ogromną część popytu na energię i niewiele wspomina on o tym, co zrobił w czasach swojego panowania aby ten ślad węglowy wtedy ograniczać... Mam też smutną konstatację, że bardzo trudno będzie ludziom (o ile w ogóle) podążać ścieżką przez niego zarysowaną, szczególnie gdy górę bierze światowa geopolityka; w czasie pokoju można dyskutować na różnych szczeblach o różnych inicjatywach - a wystarczy jeden konflikt zbrojny czy jedna pandemia by wywrócić do góry nogami priorytety wszystkich państw...

Bardzo przyjemna, sporo się z niej dowiedziałem o wpływie świata słonecznego na nasze życie codzienne i jak czerpać z niego najwięcej korzyści. Mogłaby być krótsza - w pewnym momencie odbiega mocno w tematy dotyczące snu, ale jak ktoś nie jest z nimi zaznajomiony to jak najbardziej może to być ciekawe. Ogółem polecam, szybko się czyta.

To była prawdziwa uczta! Od trzech lat uczę się chińskiego i coraz bardziej interesuje mnie to, jak język wpływa na kulturę, sztukę i historię – a ta książka dostarczyła mi tego wszystkiego w idealnej dawce. Omówione zostało aż 20 największych języków świata i znalazłam tu mnóstwo ciekawostek do opowiadania rodzinie i znajomym ;) Najbardziej wciągające okazały się rozdziały dotyczące historii i ewolucji języków – zdecydowanie moje klimaty. Te bardziej językoznawcze fragmenty były trochę mniej porywające, ale nadal ciekawe. To zdecydowanie jedna z moich ulubionych książek tego roku. A najlepsze? Na półce już czeka „Gadka” tego samego autora – tym razem o językach europejskich. Ciekawostka: autor uczy się języka polskiego, więc w kolejnym tomie pojawił się rozdział specjalnie dla polskich czytelników!