Yotsuba! #4

Niesio to abstrakcyjny byt, który może przybrać każdą możliwą postać. Najczęściej jest uroczym, blondwłosym chłopcem. Podróżuje po świecie i zgłębia istotę człowieczeństwa, w rezultacie przejawiając często więcej ludzkich zachowań niż ludzie, których spotyka. Jednocześnie poznaje też siłę uczuć, które pozornie są mu całkowicie obce. Powracam do Niesia po raz czwarty i byłam pewna, że wiem już czego się po nim spodziewać. A on po raz kolejny mnie zaskoczył. Jego nieporadność w ‘byciu człowiekiem’ i prostolinijność zachowań wzruszają i skłaniają do refleksji. Niesio znajduje szczęśliwą przystań w domu Bimbrowego Dziadka i staje się częścią niezwykłej rodziny, wraz z Gugu, chłopcem w masce, który stał się dla Niesia bratem. I właśnie o Gugu w dużym stopniu traktuje ten tomik. Jego smutna historia głęboko porusza. Natomiast Niesio, zaznając stabilizacji i spokoju, nie doznaje żadnych transformacji, dzięki czemu jego ludzka forma dojrzewa. Dorasta, na zewnątrz i w środku. Doskonale oddane jest to w kresce. Traci dziecięce rysy twarzy, na rzecz dojrzalszej wersji siebie. Ale dramatyczne wydarzenia kończą, niestety ten szczególny dla niego etap. Bardzo sobie cenię cały cykl. Abstrakcyjność postaci Niesia, pozwala w niezwykle oryginalny, a jednocześnie trafiający prosto w serce, sposób, opowiedzieć autorce o sile przyjaźni, miłości, a przede wszystkim o istocie człowieczeństwa. Połączenie subtelnej, delikatnej kreski i emocjonalnego scenariusza, sprawia, że każdy kolejny tom jest dla mnie ucztą, którą się delektuję.

Fabularnie ta historia jest całkiem ciekawa. Oto mamy dwójkę gimnazjalistów, udających, że łączy ich tylko przyjaźń. Planują kontynuowanie nauki w tym samym liceum, ale ostatecznie muszą się jednak rozdzielić. Ona trafia do programu kosmicznego i dostaje się na statek kosmiczny, krążący po orbicie Marsa, on - zostaje na Ziemi, prowadząc to samo życie, co do tej pory. Utrzymują, co prawda, ze sobą kontakt, ale im bardziej oddala się statek kosmiczny, tym więcej czasu trzeba wiadomościom na dotarcie. A gdy statek, wykorzystując lukę w czasoprzestrzeni, przeskakuje o kilka lat świetlnych, sytuacja komplikuje się na całego... Historia nie nazbyt ckliwa, całkiem sympatyczna i wzruszająca. Mi osobiście przeszkadzała jednak grafika. A w zasadzie dość podobny wygląd poszczególnych postaci i chaotyczne przeskakiwanie do scen z retrospekcją. Trochę to w czasie lektury irytowało i psuło frajdę z czytania tej skądinąd całkiem dobrej historii.

Tom 1 z 3 jest adaptacją anime o tym samym tytule ( tak anime było pierwsze) ale nie znajdziemy tu streszczenia całego anime a tylko wprowadzenie i dodatkowe historię, super dodatek dla fanów jak i dobre wprowadzenie do świata dla początkujących. Urocza manga. Zapraszam do sprawdzenia pełnej recenzji na kanale YouTube.

Tak jak poprzednia część do mnie nie trafiła, tak o dziwo ta była całkiem niezła. Nadal nie uważam tej mangi za coś wybitnego i mimo, że są ładne obrazki i historia jest o perypetiach 6-latki to jednak miejscami można się zdziwić tekstami typu "ty mendo" albo "ale tu nasrane ozdóbek" -.- Wiem, że ta seria jest popularna wśród dzieci, również tych rozpoczynających przygodę z czytaniem stąd moja uwaga.

Króciutka, melancholijna impresja na temat przejmijania. Oryginalny klimat, intrygujący pomysł na bohaterkę, ale to właściwie tyle - cała historia kończy się akurat w momencie, w którym zaczyna się robić ciekawie. Tak czy siak jednak - warto, jeśli szukacie czegoś do poczucia i przeżycia, ale nie nastawiajcie się na rozbudowaną fabułę. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

Yotsuba znów mnie ubawiła. Fajne, różnorodne historyjki wykorzystujące perspektywę dziecka, dziewczynki z jej entuzjastycznym a jednocześnie często naiwnym spojrzeniem na otaczającą ją rzeczywistość. Mamy tym razem m.in. radochę przy sprzątaniu, zdziwienie pralką, wesołą wyprawę nad morze, a najbardziej w pamięci zostanie mi wizyta bezczelnego kolegi ojca i specyficzne starcie z nim tytułowej bohaterki. Kto zna i czyta temu polecać nie trzeba. Po troszkę mniej śmiesznym poprzednim tomie seria wraca na swój poziom.

Cudny tom!!! Pięknie opowiedziany początek historii Gugu i Rean - dwoje nieszczęśliwych dzieci urodzonych w skrajnie różnych środowiskach. Opowieść o wzajemnym zrozumieniu, poszukiwaniu akceptacji siebie i swojego miejsca. No i w tym wszystkim jest też nieśmiertelny byt, który cały czas uczy się i rozwija. :) Polecam!

‎Ona i jej kot ‎Wydawnictwo: Waneko ‎Historia: Makoto Shinkai ‎Rysunki: Tsubasa Yamaguchi ‎ ‎Q: Macie ulubioną porę roku? ‎ ‎Wiosną drogi Miyu i białego kota przecinają się. Widząc zwierzę porzucone na deszczu przygarnia je i nadaje imię Chobi. I tak poznajemy życie dziewczyny widziane oczami kota. Widzimy jak zmieniają się pory roku i jakie życie prowadzą. Wiecznie uśmiechnięta Miyu, która cały swój czas poświęca pracy i Chobi, który stara się wypełnić pustkę. ‎ ‎~~~ ‎ ‎Jest to bardzo krótka historia. Wielu rzeczy się możemy domyśleć, ponieważ nie są wypowiedziane wprost. Mamy tutaj młodą, samotną kobietę, która nie do końca odnajduje się w życiu. Ma problem z nawiązaniem relacji i w znalezieniu swojego miejsca na ziemi. To wszystko opowiada nam jej kot, dla którego dziewczyna jest całym światem. ‎ ‎To pokazuje nam kontrast. My dla naszych zwierzaków jesteśmy wszystkim, a my często mamy problem w odnalezieniu się w dorosłym świecie. Manga też ukazuje nam zjawisko samotności wśród ludzi, co jest smutne. Cała ta historia jest smutna. Lubię czytać również takie smutniejsze pozycję. Są bardziej metaforyczne i można z nich coś dla siebie wydobyć . ‎ ‎Moja ocena 8/10

Najtańsza manga, jaką w życiu kupiłam - dorwałam ją za zaledwie 9,10 zł! (Używana oczywiście.) Miła lektura i mnie wciągnęła. Ewentualnie nienaturalne dla mnie było to, że Kawana widzi gościa 2 raz po jakichś 5 latach i już się pcha do niego do szpitala. Ale zostało poruszonych dużo wątków i wszystkie zostały zamknięte. Nic dziwnego, skoro oryginalnie to jednotomówka. Nie wiem, czy będę sięgać po następne tomy. Może jak gdzieś znajdę do wypożyczenia za darmo, czy coś. 8,5/10

Księga przyjaciół Natsume ᘛᐷ „Na pewno gdzieś są ludzie, którzy widzą to, co ja...którzy mnie zrozumieją”. Takashi Natsume posiada niezwykły dar - potrafi widzieć duchy i demony. Podczas ucieczki przed jednym z nich, przypadkowo zrywa pieczęć w leśnej kapliczce, uwalniając Madarę - potężnego demona uwięzionego w ciele kota. Od niego dowiaduje się o Księdze Imion, którą odziedziczył po babci, a zawarte w niej imiona dają mu władzę nad demonami. Choć Madara oferuje chłopakowi ochronę w zamian za księgę, Natsume postanawia zwrócić imiona ich prawowitym właścicielom. Nie będzie to jednak łatwe, ponieważ niektóre demony pragną zemsty, a najpotężniejszy Madara tylko czeka na dzień, gdy księga trafi w jego ręce... „Od dziecka zdarzało mi się widywać dziwne rzeczy. Inni ich nie dostrzegali. Myślę, że te istoty to tak zwane yokai”. Nietypowa, tajemnicza i pełna nuty melancholii - tymi kilkoma słowami określiłabym serię Yuki Midorikawy. „Księga przyjaciół Natsume” to opowieść, która w dość subtelny sposób porusza temat samotności, akceptacji i więzi z tym, co jest niemal niewidzialne dla ludzkiego oka. Płyniemy po refleksyjnej narracji, która zamiast nagłych zwrotów akcji oferuje czytelniczkom ciszę, spokój oraz przestrzeń na zrozumienie innych, jak i siebie samego. Naprawdę rzadko mi się zdarza sięgać po tego typu tytuły, a one są naprawdę warte uwagi - lektura przypominała mi momentami docenioną przeze mnie serię „Mushishi” autorstwa Yuki Urushibary, która pozostawiła po sobie niesamowity ślad na sercu. „Kocham tych, którzy żyją z całych sił i starają się dotrzeć do tego, co ich przyciąga”. Już od pierwszych stron „Księga przyjaciół Natsume” wyróżnia się wyjątkowo delikatną i subtelną kreską. Ilustracje emanują spokojem i lekkością doskonale oddając atmosferę opowieści, w której granica między światem ludzkim a imponującymi duchami jest cienka niczym najdelikatniejsza nić. Sceneria często wypełniona jest przez autorkę zjawiskową naturą - od gęstych lasów, przez stare świątynie, po zapomniane miejsca... Rysunki przynosiły mi dziwnego rodzaju spokój. Wszystkie postacie, zarówno najzwyklejsze osoby, jak i przerażające demony, wykreowano z dużą dbałością oraz wyczuciem - nic tam nie było przypadkowe. Madara w formie kota łączy w sobie zarówno urok, jak i grozę. Natomiast Natsume to młody chłopak obdarzony niesłychanie rzadkim darem i zamiast uciekać przed duchami, stara się z nimi nawiązać nić porozumienia. To naprawdę godne podziwu, bo mimo niełatwego losu i ciągłego życia w samotności, główny bohater pokazuje wyjątkową dojrzałość i dobroć, nawet wobec tych, którzy chcą go w jakiś sposób skrzywdzić. „Dlaczego inni ich nie dostrzegają? Trochę im zazdroszczę”. Pierwszy tomik podobał mi się, ale przeczuwam, że zbieranie kolejnych części może być dla mnie sporym wyzwaniem, dlatego na moment obecny wolę się wstrzymać. Manga jest naprawdę fajna, ale ponieważ kilka miesięcy temu oglądałam anime, to znałam już (stety niestety) większość wydarzeń, dlatego nic mnie nie zaskoczyło ^^' Jednak, jeśli lubicie spokojną atmosferę i nietypowe historie z elementami nadprzyrodzonymi, to myślę, że warto dać temu tytułowi szansę. „Co do yokai, dalej nie potrafię ich polubić, ale chyba jesteśmy podobni. One też chcą po prostu być blisko tych, których kochają”.

Drugi tom mangi kontynuuje zabawne przygody Akko w akademii magii Luna Nova. Pojawiają się tutaj wątki z anime, ale autor dodał również coś od siebie, co nieco pozmieniał, aby zadowolić czytelników czymś świeżym. I przyznam, że wyszło mu to całkiem nieźle! Sceny, które już pojawiły się w anime miło było czytać jeszcze raz (zapragnęłam obejrzeć je ponownie, przyznaję),a te nowe i zmienione były przyjemnym dodatkiem i miło się je czytało. Manga, podobnie jak pierwszy tom jest zabawna, ale również pełna magii - nie tylko tej fantastycznej, ale również przyjaźni i zacieśniających się więzów! Ponadto myślę, że cała ta opowieść jest pełna nadziei i mówi o tym, że marzenia są dla nas niezwykle ważne, ale aby je spełnić, sami musimy wziąć sprawy w swoje ręce, bo tylko od nas zależy czy uda nam się je osiągnąć. Jak zawsze bardzo podoba mi się tu kreacja postaci, bo każda z nich ma swój odrębny charakter i temperament, każda wnosi coś innego. W tym tomie pojawił się również uczeń Akademii dżentelmenów - Andrew, który zaczyna bardzo interesujący i również zabawny wątek. Muszę też napisać kilka słów o oprawie graficznej. Okładka jest naprawdę przepiękna, a pierwsze strony mangi narysowane są w kolorze, co dodaje jej wiele uroku. Bardzo przyjemnie się to czyta, mimo że czasem jest chaotycznie, jest to jednak urok tego typu formy literackiej, a i tak można się we wszystkim połapać. Mangę polecam młodszym i starszym czytelnikom, bo myślę, że jest to świetna seria zarówno do rozpoczęcia swojej przygody z japońskimi komiksami, ale fani mang również znajdą tu coś dla siebie!

Manga nie dla wszystkich, jest bolesna, ukazująca kruche życie, chorobę, która odbiera młodą dziewczynę. Manga ma w sobie dużo uroku, piękna kreskę, choć uważam, że podejście w niej do trudnych tematów nie jest odpowiednio pokazane i temat miał dużo większy potencjał.

Bardzo ciekawa pozycja. Miła, ciepła historia. Szkoda tylko, że zaledwie w pół godziny się czyta i chciałoby się czegoś więcej. Jakiegoś definitywnego rozwiązania. Ledwie się weszło w historię i bardzo nagle wszystko się kończy. Do tego parę niezrozumiałych decyzji bohaterów. Ale poza tym bardzo fajny klimat. Chciałbym przeczytać dalszą cześć tej historii.

W końcu dorwałem kolejne tomy i teraz będę na bieżąco czytał. W drugim tomie na początku Itsuki myśli o tym , że po wypadku odgrodził się murem od wszystkich , ale pojawienie się Tsugumi to zmieniło i potem dowiadujemy się , że bohaterowie są razem , ale starają się to ukrywać. I widzimy jak Tsugumi obserwuję Itsukiego podczas meczu i gra tam również ten niepełnosprawny nastolatek(Haruto) , który widać , że jest szczęśliwy. A bohaterka spotyka też jego dziewczynę(Maika) , która go dopinguję. Potem wszyscy idą na imprezę ze znajomymi Itsukiego i Ci od razu wiedzą , że bohaterowie są parą i podczas imprezy główni bohaterowie oraz Haruto i Maika decydują się pojechać na wycieczkę. I następnie już są na wycieczce i widać , że cała czwórka jest szczęśliwa , a w pewnej chwili Itsuki daję Tsugumi naszyjnik i się całują. A później bohater leży w łóżku i myśli o tym , że musi dbać o swoją ukochaną. Następnie Tsugumi go odwiedza i sprząta mu w domu i myśli o tym , że gdyby mieszkali razem byłoby lepiej , ale nie mówi tego na głos. Potem oglądały zdjęcia z dzieciństwa Itsukiego. A następnie w nocy bohater się nagle budzi , a następnego dnia mówi bohaterce , że miewa sny w których chodzi i robią razem różne rzeczy i dodaję , że bardzo chciałby chodzić , a Tsugumi go przytuliła. Później Itsuki podwoził ją do domu i po drodze powiedział , że jest szczęściarzem , że ją ma. I rozmawiali też o jego pielęgniarce(Nagasawa) I widać , że bohaterka jest zazdrosna , ale Itsuki mówi , że pielęgniarka ma męża. A przed domem bohaterki spotykają jej ojca. Później w domu bohaterka nagle mówi o jej związku i przyznaję , że Itsuki nie chodzi , a ojciec jest wściekły i wyszedł , a matka zaczęła wypytywać o Itsukiego i zapytała czy ten może mieć dzieci , a bohaterka nie wiedziała co ma powiedzieć. Później po powrocie do domu bohaterowie razem wychodzą i spotykają mamę Itsukiego i Jego ojczyma i Itsuki mówi , że jego prawdziwy tata zmarł , gdy był mały. I mówi też , że następnym razem sam porozmawia z ojcem ukochanej , a Ona się zastanawia czy Itsuki domyślił się , że ojciec nie akceptuję ich związku , ale nic nie mówi. Nagle spotykają jakiegoś chłopaka(Koreeda) , który chodził z nimi do szkoły , a gdy po chwili bohaterowie odchodzą to dowiadujemy się , że Koreeda był w niej zakochany. Później Itsuki i Tsugumi przychodzą do Itsukiego i spotykają tam Nagasawę , a gdy kobiety na chwilę zostają same to pielęgniarka mówi , że Ona zna Itsukiego lepiej niż ona i , że Tsugumi sobie nie poradzi. Nagle bohater rani się w nogę , a Nagasawa od razu rusza do pomocy , a Tsugami stoi i czuję się niepotrzebna. A po wyjściu kobiety Tsugumi pyta ukochanego co go łączy z pielęgniarką , a ten jej opowiada , że po wypadku stracił chęć do życia , ale ona nie pozwoliła mu się poddać i nawet poznała go z architektem , który też jeździ na wózku i dzięki temu Itsuki się nie poddał. Jednak po wyjściu od Itsukiego bohaterka i tak czuję jakiś niepokój. Następnie widzimy Nagasawę i okazuję się , że wzięła rozwód i wraca wspomnieniami do przeszłości i okazuję się , że pocałowała Itsukiego , gdy ten był w szpitalu po wypadku. Następnie Tsugumi spotyka Koreedę i idą na kawę , a po spotkaniu ten myśli , że w szkolę zawsze się w nią wpatrywał , a ona wpatrywała się w Itsukiego. Następnie widzimy jak bohaterowie dostają nowy projekt domu dla mężczyzny na wózku i jego żony. A potem wychodzą razem z Maiką i w pewnej chwili Itsuki się przewraca , ale uspokaja bohaterkę. Jednak Tsugumi i tak się martwi i w nocy do niego dzwoni , ale ten ją uspokaja i mówi , że nic mu nie jest. A po jakimś czasie zapytała go czy radzi sobie jako dziewczyna , a bohater ją uspokaja i mówi też, że oficjalnie potwierdził w pracy , że są parą. I się przytulają. Później bohater ma problemy z komputerem i Tsugumi wzywa Koreedę i ten szybko przyjeżdża i bierze się za naprawę , a gdy Tsugumi na chwilę wychodzi to Koreeda mówi Itsukiemu , że przyjechał tylko dlatego , że Tsugumi go poprosiła i , że zawsze będzie przychodził na jej wezwanie. Później bohaterka wraca i spotyka pod blokiem Koreedę , który nagle ją przytula , a potem mówi , że żartował i odjeżdża. A w domu Itsuki myśli o słowach Koreedy i wie , że ten wypowiedział mu wojnę. A później bohaterka wraca do domu i nagle dostaję smsa od mamy i ta pyta czy nadal jest z Itsukim i , że ojciec chcę z nią porozmawiać , a dziewczyna zaczyna panikować i robi jej się słabo. Później bohaterowie jadą taksówką i Itsuki zauważa , że coś jest nie tak i nagle dzwoni Koreeda , ale Tsugumi szybko kończy rozmowę i widzimy Koreedę , który wspomina czasy szkoły i żałuję , że nie powiedział Tsugumi co do niej czuję. A następnie koleżanki z pracy Tsugumi zauważają , że jest blada , a po chwili bohaterka spotyka Nagasawę , która właśnie wraca od Itsukiego i pielęgniarka mówi jej , że jest singielką. I dzwoni też matka Tsugumi i mówi , że zmieniła się przez Itsukiego i nie daję jej dojść do słowa. A na koniec bohaterowie czekają na pociąg i nagle dziewczyna mówi , że chcę z nim zamieszkać , a zaraz po tych słowach traci przytomność i wpada na tory , a bohater nie zdążył jej złapać i krzyczy by ktoś jej pomógł , bo On nie daję rady jej dosięgnąć i w końcu ktoś ją ratuję i prosi Itsukiego by zadzwonił po kogoś kto zawiezie ją do szpitala i nagle dzwoni Koreeda i Itsuki wszystko mu mówi i potem cała trójka jest w szpitalu i okazuję się , że Tsugumi jest nieprzytomna i ma złamaną nogę i na samym końcu Itsuki siedzi przy niej i myśli o tym , że gdyby nie jeździł na wózku to by ją złapał i w tej samej chwili bohaterka myśli , że miała sen w którym Itsuki wyciąga rękę by ją złapać i gdyby mu się udało to spadliby oboje. I tak się kończy manga. Drugi tom jest jeszcze lepszy niż pierwszy. Fajnie było patrzeć na głównych bohaterów jak są parą. Choć oczywiście są problemy. Czyli pielęgniarka , która wzięła rozwód i widać , że jest zainteresowana Itsukim. Mamy też Koreedę , który kocha bohaterkę. A także rodziców Tsugumi , którzy są przeciwni ich związkowi. Powiem szczerze , że wkurzały mnie te osoby. Najbardziej ta pielęgniarka, która się wywyższa twierdząc , że zna Itsukiego lepiej. Nie cierpię takich osób. Rodzice bohaterki też mnie wkurzają. Mimo , że można zrozumieć , że woleliby by ich córka miała zdrowego chłopaka , bo nie chcą by cierpiała itp to i tak mnie wkurza , że tak ją męczą i nie rozumieją , że jest zakochana. Koreeda jest najmniej wkurzający , bo mimo , że kocha Tsugumi to nie knuję za jej plecami by rozbić jej związek. No i ta końcówka , gdy Tsugumi wpada pod pociąg i Itsuki nie potrafi jej pomóc. Mocna była ta scena. I pewnie w następnym tomie Itsuki będzie czuł się winny i niepotrzebny.

O ile pierwsza część nie wzbudziła we mnie większych emocji, o tyle druga wycisnęła łzy z oczu. Poważnie, aż mi głupio było, taka poważna, dorosła kobieta i płacze nad komiksem... A niech tam, czasem można sobie pozwolić na emocje! Podoba mi się przemiana głównego bohatera i wspaniały charakter Sakury. Nie podoba mi się, że tak szybko się skończyło...

K i Góry. Tytułowy K to tajemniczy mężczyzna którego pasją i życiem są właśnie góry. Jego relacja z górami wypełnia szacunek do żywiołu. Nie każdy szczyt zawsze da się zdobyć, czasami trzeba przeczekać złą pogodę, czasami po prostu zawrócić. Jest to tytuł specyficzny, mnie zachwycił swoją prostotą.

Jedna z najprzyjemniejszych mang, które czytałam. Słodka i niezobowiązująca. Najpiękniejsza kreska ze wszystkich poznanych dotąd przeze mnie mang. Zainteresował mnie wątek noszenia maski przez Shina - jednego z głównych bohaterów. Mówi on, że nie może pozbyć się maski, ponieważ codziennie na świecie czyhają różne stwory i potwory, które nie mogą ujrzeć jego twarzy. Właściwie wątek ten nie był w żaden sposób rozwinięty, a szkoda. Mógłby być on bardzo ciekawym dodatkiem. Wiem, że jest to jednotomówka, jednak gdyby autor postanowiłby kontynuowanie ,,Nie odpychaj mnie" - z całą pewnością sięgnęłabym po kolejny tom!

Główny bohater jest wyrzutkiem, odrzuconym przez społeczeństwo. Podróżuje razem ze swoją siostrą i likwiduje demony za zapłatą. Pomysł na tę mangę był bardzo ciekawy i trafiony. Miał potencjał, który został dobrze pokierowany. Manga wpadła w moje gusta, przyjemnie się czytało i moim zdaniem ze spokojem mogłoby powstać więcej tomów. Niestety to jednotomówka, więc na więcej nie można liczyć, a szkoda.

Spodziewałam się czegoś lepszego. Ładna kreska, pomysł bardzo ciekawy, morał też, ale niestety fabuła była bardzo niejasna, a główna bohaterka nie jest zbytnio interesująca. Nie podoba mi się też zakończenie, jest bardzo chaotyczne, postać cioci Makoto nie została też do końca wyjaśniona. Dobrze, że ta manga jest jednotomowa, przynajmniej szybko ją zapomnę i poszperam po ciekawszych tytułach.

Średniawa, ale przyjemna w czytaniu. Najbardziej mnie zafascynowały opisy jedzenia i to tak, że kilka razy czytałem proces gotowania, ale poza tym to najbardziej z fabuły w mój mózg weszło zdobywanie chrustu. Niezbyt rozumiem część faktów (ciągle powtarzające się ceny, które niewiele wnoszą do fabuły),ale nie zmienia to faktu że dało się przy tym wychillować. O bohaterkach nie pamiętam nic oprócz tego że kochają mięsko, mięsko, mięsko i żryć, oczywiście do tego biwakować. Nie uważam tego za ściek, myślę że na pewno okej na lekkie czytadło.