The Funhouse

Interesująca i trzymająca w napięciu.

Interesująca i trzymająca w napięciu.

Jestem wielką fanką Koontza od kilkunastu lat. Często wracam do jego książek, które mają specyficzny klimat, bywają intrygujące, klimatyczne a niektóre wręcz nieodkładalne. I jest to opinia o wszystkich jego książkach, które czytałam (a sporo tego było 🙂)Koontz kreuje oryginalnych bohaterów, przeciwstawia dobro i zło, które wciąż się ze sobą ściera. Wplatanie przez autora zdarzeń paranormalnych lub nieco fantastycznych wychodzi mu tak dobrze, gładko i sprytnie, że czytając jego książki można by się zastanowić czy oby napewno są to wydarzenia niemożliwe?😉 W powieściach Koonza napięcie jest budowane w szczególnie emocjonujący sposób, akcja dynamiczna a tajemniczość powala. Ten człowiek ma orginalne, niepowtarzalne i genialne pomysły na fabuły w swoich książkach. Mimo, że ta jest trochę słabsza od całej reszty to tak polecam🙂

Jestem wielką fanką Koontza od kilkunastu lat. Często wracam do jego książek, które mają specyficzny klimat, bywają intrygujące, klimatyczne a niektóre wręcz nieodkładalne. I jest to opinia o wszystkich jego książkach, które czytałam (a sporo tego było 🙂)Koontz kreuje oryginalnych bohaterów, przeciwstawia dobro i zło, które wciąż się ze sobą ściera. Wplatanie przez autora...

Uwielbiam tę książkę! Pewnie nie wszystkim się spodoba, ale ja czuję do niej sentyment. Urzekł mnie w niej klimat podobny do filmów-młodzieżowych horrorów z lat 90.

Uwielbiam tę książkę! Pewnie nie wszystkim się spodoba, ale ja czuję do niej sentyment. Urzekł mnie w niej klimat podobny do filmów-młodzieżowych horrorów z lat 90.

Czytając tę książkę odnosi się wrażenie jakby oglądało się horror klasy B z lat osiemdziesiątych . I taka jest ta książka . Raczej nie pozostanie długo w pamięci .

Czytając tę książkę odnosi się wrażenie jakby oglądało się horror klasy B z lat osiemdziesiątych . I taka jest ta książka . Raczej nie pozostanie długo w pamięci .

Długo polowałem na tą książkę i bardzo chciałem ją przeczytać , ale jak w końcu mi się udało to niestety się rozczarowałem. Spodziewałem się dobrego horroru/thrillera , a dostałem książkę o nastolatce , która zachodzi w niechcianą ciąże , którą ostatecznie usuwa i nie dogaduję się z matką , która jest religijną fanatyczką choć w młodości taka nie była i która w wieku 18 lat zabiła swoje zdeformowane dziecko , a jej mąż ją wyrzucił i powiedział , że jeśli będzie miała kiedyś dzieci on je znajdzie i zabiję. i w końcu na sam koniec jej córka z przyjaciółmi i braciszkiem trafia do Lunaparku i ten były mąż matki wraz ze swoim innym zdeformowanym synem zabija jej przyjaciół , ale dziewczyna zabija ich i wychodzi z bratem i koniec. I nie wiadomo co dalej. Pewnie wrócą do domu , ale czy dziewczyna powie o wszystkim matce i będzie ją winić czy nie. A może przemilczą to wszystko. Tak czy siak książka mnie zawiodła. Już film , który też był średni i różnił się od książki bardziej mnie zaciekawił. I dodam jeszcze , że książka się dłużyła mimo , że ma tylko 200 stron. I zabrakło mi jakiejś konfrontacji matki bohaterki i jej byłego męża. Jakby nie patrzeć od niej się zaczęło , a w ostatnim akcie w ogóle matki nie ma

Długo polowałem na tą książkę i bardzo chciałem ją przeczytać , ale jak w końcu mi się udało to niestety się rozczarowałem. Spodziewałem się dobrego horroru/thrillera , a dostałem książkę o nastolatce , która zachodzi w niechcianą ciąże , którą ostatecznie usuwa i nie dogaduję się z matką , która jest religijną fanatyczką choć w młodości taka nie była i która w wieku 18 lat...

Dean Koontz ma w swoim dorobku zarówno prawdziwe perełki jak i pozycje o których sam autor wolałby zapomnieć (jak sam przyznaje). Gdzie w tym wszystkim plasuje się "Tunel Strachu"? Myślę, że w tej górnej połowie, jednakże trzeba zaznaczyć, że jest to tytuł dla specyficznego odbiorcy. Żywisz sentyment do ery VHS? Niskobudżetowe horrory z lat 80tych śniły ci się po nocach? Lubisz klimat małych amerykańskich miasteczek, do których spokojnego życia wkrada się coś złego? Jeśli tak, to jest duża szansa, że czasu spędzonego na lekturze tej książki nie uznasz za stracony ;)
Pomysł na fabułę jest ciekawy chociaż może wydawać się niezbyt innowacyjny. Dobrą robotę robi tutaj lokalizacja, wesołe miasteczko to spore pole do popisu dla twórców horrorów (a w czasach powstawania książki temat nie był jeszcze aż tak wyświechtany). Bohaterowie są nieźle zarysowani, nie jest to nie wiadomo jaka głębia ale papierowo płascy też nie są. Intryga jest ciekawie zawiązana, akcja nie wlecze się tylko wartko gna do przodu, nie ma tu za dużo przestojów czy zbędnych opisów. Napięcie rośnie wraz z postępem lektury i utrzymuje się na naprawdę satysfakcjonującym poziomie. Nie sądzę żeby ktoś po przeczytaniu tej książki nie mógł spać po nocach ale kilka dreszczy na plecach na pewno się pojawi. Fani ekstremalnego gore będą raczej zawiedzeni co nie znaczy, że krwawych scen zupełnie nie uświadczymy.
Książka Koontza to taki dość typowy horror z tamtych lat, ani literacko wybitny ani też szczególnie grafomański. Ot, przyjemny powrót do przeszłości. Raczej dla fanów takich klimatów.
Ciekawostka - Książka powstała na podstawie scenariusza do filmu "Lunapark" w reżyserii Toba Hoopera. Koontz podejmując się tej pracy opierał się o scenariusz dość luźno i wyszło to w sumie na dobre. Film to raptem może z 20% książki. Sam w sobie to przyzwoity slasher, można obejrzeć jako uzupełnienie / alternatywna wersja historii opisanej w książce.

Dean Koontz ma w swoim dorobku zarówno prawdziwe perełki jak i pozycje o których sam autor wolałby zapomnieć (jak sam przyznaje). Gdzie w tym wszystkim plasuje się "Tunel Strachu"? Myślę, że w tej górnej połowie, jednakże trzeba zaznaczyć, że jest to tytuł dla specyficznego odbiorcy. Żywisz sentyment do ery VHS? Niskobudżetowe horrory z lat 80tych śniły ci się po nocach?...

gdzie jest półka 'guilty pleasure'?

gdzie jest półka 'guilty pleasure'?

Koontz jest dla mnie mistrzem horroru. Podczas czytania książek Autora zawsze skacze mi poziom adrenaliny. Czasami jednak zdarza się tak, że Autora za bardzo ponosi fantazja i z horroru robi się tragikomedia. Tak było i tym razem.

Koontz jest dla mnie mistrzem horroru. Podczas czytania książek Autora zawsze skacze mi poziom adrenaliny. Czasami jednak zdarza się tak, że Autora za bardzo ponosi fantazja i z horroru robi się tragikomedia. Tak było i tym razem.

Pokaz prawdziwego grafomaństwa. Jest to chyba najgorsza książka, którą przeczytałem w życiu. Sam nie wiem po co.

Pokaz prawdziwego grafomaństwa. Jest to chyba najgorsza książka, którą przeczytałem w życiu. Sam nie wiem po co.

Po przeczytaniu zadaje sobie kolejny raz pytanie...skąd tyle w człowieku agresji? Czy to agresja rodzi agresje? Czy traumatyczne przeżycia z dzieciństwa MUSZĄ spowodować że w człowieku narasta gniew i frustracja? Wracając do książki uprzedzam to nie jest lektura do kotleta...

Po przeczytaniu zadaje sobie kolejny raz pytanie...skąd tyle w człowieku agresji? Czy to agresja rodzi agresje? Czy traumatyczne przeżycia z dzieciństwa MUSZĄ spowodować że w człowieku narasta gniew i frustracja? Wracając do książki uprzedzam to nie jest lektura do kotleta...