Zaklinaczka. Krwawa Pieśniarka

Najcudowniejsza książka jaką w życiu czytałam no po prostu kocham❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ No po prostu po pierwszej stronie zakochałam się w głównej bohaterce. Czasami fabuła w całej serii się troszeczkę nie kleiła i było dosyć dużo informacji ale jest to wspaniała książka

Dawid bardzo przeżywa pożegnanie z Larisą, która pojechała do ojczyzny na kilka tygodni. W prost nie może bez niej żyć. Żeby móc się z nią kontaktować zajmuje się ogrodem a rodzice wpłacają mu pieniądze na wiadomości. Kiedy Larisa wraca, proponuje dziewczynie wyjazd do Laponii, gdzie mieszka znajomy jego rodziców. Ona zgadza się i niedługo po tym wyruszają w podróż. Po dotarciu do celu postanawiają wykąpać się w jeziorze, ale gdy wchodzą do wody zastaje ich tam mężczyzna ubrany na czarno z karabinem. Zaczynają się niepokoić. I ten ptak, który jakby ich śledził, bo ciągle krąży nad ich głowami. I dlaczego gdy wracają do domku letniskowego z wycieczki zastają otwarte drzwi? A także kim jest ubrany na czarno mężczyzna i czego chce? Powiedzcie sami... Wciąga, fascynuje i skrywa tajemnice. Co to? Ta oto książka...

Ło matko, jakie to było dobre! Największy minus tej serii jest taki, że jak już zaczniesz, to nie możesz się oderwać i koniecznie musisz dorwać ciąg dalszy. Poza tym halo, kto w taki sposób kończy tom? Przecież to aż się prosi o to, by od razu otwierać kolejny, zwłaszcza że już finałowy. Napakowany akcją, fajnymi plot twistami, niegłupi ale z bohaterką, która popełnia błędy i nie boi się do tego przyznać, a do tego głośno mówi, że czegoś nie potrafi i zawsze stara się być sobą. Uwielbiam tą serię, a ten tom jest zdecydowanie jednym z moich ulubionych ♡

Z twórczością Martina Widmarka mieliśmy przyjemność zapoznać się przy serii detektywistycznej dla dzieci „Tajemnica (…)” o Lasse i Mai. Książki te mój syn pokochał ogromnie i w zastraszającym tempie pochłaniał w każdej wolnej chwili, nawet w szkole na przerwach. Naturalnym więc jest, że moją uwagę zwróciła kolejna seria dla dzieci, od tego samego autora, tylko już dla starszego/bardziej zaawansowanego czytelnika od 9 lat. Mowa tu oczywiście o przygodach Dawida i Larisy, dwójki bardzo inteligentnych nastolatków, którzy odkrywają niezwykłe intrygi, nierzadko zagrażające całemu światu. Książka jest porządnie wydana, w solidnej, twardej obwolucie, ma większą czcionkę ułatwiającą czytanie, ładne, czarno-białe ilustracje wprowadzające nas w niezwykły klimat historii i ciekawy format książeczki 13x18, który czyni ją naprawdę poręczną. Dla mnie to same plusy. „Pod szklanym niebem” jest to już piąty tom przygód dwójki przyjaciół, niemniej jednak nie przeszkadzało mi to w czytaniu, że nie poznałam ich wcześniejszych perypetii. To znakomity plus wydawanych serii, miło znać początek, ale każdy tom cieszy niezależnie. We wspomnianej wyżej części bohaterowie uzyskują prestiżowe stypendium naukowe, które umożliwia im pobyt na stacji badawczej na Oceanie Atlantyckim. Dzieci poznają tam oceanografkę Rebekę Tadeski oraz Jurij’a Androkova, kierownika naukowego stacji. Dawid zwrócił uwagę na tajemniczą firmę VOGOROS’ System, która okazuje się właścicielem całego miejsca. Nazwisko te coś mówi Larisie, niestety nie jest w stanie sobie przypomnieć co. W nocy ma miejsce pewne zdarzenie, które poprowadzi historię następnego ranka. Ciekawość młodych naukowców wplącze ich w sam środek nieprawdopodobnych wydarzeń na… dnie oceanu! Czy warto było wściubiać nos w najwyraźniej nie ich sprawy? Czy podjęte ryzyko było tego warte? Na szczęście przekonamy się o tym czytając powieść do końca i nie musimy czekać na kolejny tom, aby poznać zakończenie. Niemniej ważnym, choć delikatnie zaakcentowanym wątkiem jest rosnące uczucie Dawida do Larisy. Na samym początku książki możemy poczytać o jego rozmyślaniach, a także o interesującej dyskusji między nimi na temat: dlaczego mi się podobasz? Dzieciaki roztrząsają zagadnienie za pomocą różnych teorii naukowych i dodają do tego swoje własne komentarze. Nie wszystkie odpowiedzi im się podobają, nie każdy wniosek satysfakcjonuje Dawida, lecz wciąż brną w to i dociekają różnych możliwości. Nie jest to tak do końca odarte z romantyzmu. Mamy możliwość być czasem świadkami drobnych zachowań, które świadczą o głębi uczucia, jak dyskretne powąchanie włosów. I właśnie z powodu tego pięknego wątku, tak delikatnie opisanego i oswajającego z miłością, chciałabym, aby mój syn sam wziął się za tę literaturę. Nie jest to w naszym domu temat tabu, co to, to nie, niemniej jednak uważam, że powinno się dawać szansę dzieciom przeżywania wewnętrznie niektórych kwestii bez ingerencji osób trzecich. Historię czyta się szybko i w napięciu. Od razu wyczuwamy, że coś jest na rzeczy i może to się różnie skończyć dla naszych bohaterów. Niezmiernie podobały mi się dyskusje między Dawidem i Larisą, którzy nie bali się stawiać trudnych pytań i dociekać samodzielnie na nie odpowiedzi. Jak już wspomniałam, są bardzo inteligentni, posiadają również rozległą wiedzę na temat różnych naukowych osiągnięć. W powieści jesteśmy postawieni przed bardzo trudnymi kwestiami, gdzie logika i racjonalność wygrywa z moralnością i poszanowaniem życia drugiego człowieka. Jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć do realizacji utopijnych wizji? Czy mimo, iż mają jakiś sens, mamy prawo decydować i dyktować innym ludziom podług jakich zasad mają żyć i kończyć swe istnienie? Kiedy zostaje przekroczona granica, w którym momencie zaczyna się nieludzki eksperyment pod poszewką dobra ogółu? Czy to jest możliwe do zrealizowania bez ubezwłasnowolnienia jednostek i wyprania im mózgów? Czy cena jest adekwatna do nagrody? „(…) to, co logiczne i racjonalne nie zawsze musi być najlepsze…” Byłam pod wrażeniem odwagi Larisy, posiadaniem własnego zdania i bronieniem go do ostatniego tchu. Lojalność przyjaciół jest niezaprzeczalna, a chęć niesienia pomocy innym calkowicie bezinteresowna. Podobają mi się ich otwarte umysły, nie są zapatrzeni w siebie, chłoną wszelkie informacje i poddają je własnym osądom na podstawie posiadanej rozległej wiedzy. Do wszelkich tematów starają się podchodzić w sposób naukowy, roztrząsając je pod kątem różnych teorii. Podsumowując, ogromnie polecam poprzez wzgląd na nietuzinkową naukową intrygę, na ogrom ciekawej wiedzy, która może zainspirować do poznawania różnych dziedzin naukowych. Przygoda jest niezwykle ciekawa, a budzące się uczucie między bohaterami, które nie zaburzało wcale ich przyjaźni jest cudowne. Ot, Zakamarki znowu będą rujnować mój portfel, bo muszę zdobyć cztery pierwsze powieści i czekam z utęsknieniem na szósty tom naukowych przygód Dawida i Larisy. Zapraszam serdecznie: http://www.bookparadise.pl/2018/07/pod-szklanym-niebem-martin-widmark.html

Po wydarzeniach z dwóch ostatnich tomów moje oczekiwania były dosyć wygórowane i strasznie się rozczarowałam tym tomem. Chimera była dosyć agresywną postacią, do szpiku złą i spodziewałam się, że ta tytułowa zemsta będzie mocnym tomem, a strasznie przypominało mi to ten epizod z zsyłaniem złych snów przez Nerissę na strażniczki witch (nienawidzę tego arcu). Także nie, książka absolutnie nie jest, ja strasznie tą serię lubię, ale kompletnie odbiła się od moich oczekiwań albo to ja je wyśrubowałam i spodziewałam się krwawej jatki w książce dla młodzieży. Ale fakt faktem strasznie się za nimi stęskniłam i dobrze jest wrócić!

Piękna historia o trójce dzieci,jedenastoletniej Hance, dziewięcioletniego Sławka i trzynastoletniego Rafała. Dzieci mieszkają w sierocińcu. W ,,Przytulnym Domostwie" panują ostro reguły.Po wydostaniu się z sierocińca dzieci mają przeróżne przygody. We wszystkich towarzyszy im magiczny dżin. Jednak nie wszystko jest dobrze. Hanka, Sławek i Rafał muszą też brać udział w niebezpiecznych wydarzeniach. Bardzo podoba mi się ta książka ,ponieważ opowiada o prawdziwej przyjaźni na którą każdy zasługuje.

Holly Webb miała tym razem naprawdę niezły pomysł na te książki. Być może dużym plusem jest zamknięcie serii w czterech częściach, nie czterdziestu. Czytając jedną po drugiej trudno nie wciągnąć się w świat Poli i psów z zamku Penhallow. Gdybym musiała wskazać jakieś mankamenty czasami przyczepiłabym się do logiki - duchy nie duchy, maskotka - żywy pies - inny żywy pies, strach przed duchami, a romantyzowana scena z duchami dwie strony dalej, ale zawsze powtarzam sobie wtedy głośno: "6 plus! To jest książka dla dzieciaków 6 plus!".

Książka jest dość krótka, akcja szybko się rozkręca. Zdecydowanie warto ją było przeczytać. Od rozdziału ósmego do dziewiątego było najciekawiej i przez chwilę nie miałam odwagi dalej czytać. Gdy się w końcu odważyłam uznałam, że to z pewnością nie była strata czasu. Planuję także przeczytać inne części. - Antykwariat pod błękitnym lustrem, - Trzynasty gość.

Emma Carroll w książce "Aż do chmur" zgrabnie połączyła naukę, pracę, niebezpieczeństwo i przygodę! Jesienią 1793 roku bracia Montgolfier wypuścili w przestworza wielki balon unoszony ogrzanym powietrzem. W koszu pod balonem znalazły się: owca, kaczka i kogut. Jak do tego doszło? Marzenia, plany, rysunki, wyliczenia, nauka. Kolejne prototypy, nieudane próby, praca. Angielscy szpiedzy próbujący wykraść notatki. Wynalazcy, król, królowa oraz dwójka dzieci i ich pupile: syn jednego z braci Montgolfierów z kaczką oraz ciemnoskóra bezdomna złodziejka z kogutem. Ta dziewczyna z intruza zmienia się w obserwatorkę i współuczestniczkę niecodziennych wydarzeń. Jest główną bohaterką i narratorką powieści, toczącej się w czasach, gdy kobiety mogły znacznie mniej niż dzisiaj. Bystra, uważna, odważna, zaradna. Autorka umiejętnie ciągnie nas w głąb tej historii, każe podążać za dziewczyną. Nie pozwala się oderwać od lektury, dopóki balon nie poderwie się aż do chmur ;-) Intryguje, wabi, komplikuje i chętnie czytamy dalej, chociaż przecież znamy zakończenie :-) https://bajdocja.blogspot.com/2020/09/az-do-chmur.html

Powieść przygodowa dla młodszych czytelników z zaskakującymi poważnymi elementami jak np.: propaganda, manipulacja i szerzenie kłamstw. Aż się nie spodziewałam takich wątków w literaturze dla dzieci i młodzieży. Ogólnie historia pozytywna, o tym że nie wolno się podawać i trzeba pomagać przyjaciołom i walczyć o ujawnianie prawdy.

Jest to książka trzymająca w napięciu, dużo się w niej dzieje, jest dynamiczna i czytelnik się przy niej nie nudzi. Dobrze się czyta, bo została fajnie napisana. Ma swoje tajemnice i chwilami mroczną fabułę, co wpływa dobrze na jej klimat i odczucia z nią związane. Jest ciekawa i interesująca, więc czytelnik chętnie chce się dowiedzieć co było dalej. Nie wiem czy mogę ją nazwać wciągająca do reszty, ale na pewno była bardzo sympatyczna i chętnie ją czytałam.

Jedna z moich ulubionych książek. Bohaterka, to rezolutna dziewczyna, której nie w głowie ciuszki i zwady z koleżankami, ale majsterkowanie i rozwijanie swojego technicznego umysłu. Opowieści jest połączeniem świata fantastycznego, ze zmysłem technicznym. Książka wysycona jest przygodą, wyzwaniami, misjami. Jedynie czego żałuje, to to, że nie ma kolejnych części.

To pierwszy tom serii, a ja już wiem, że warto ją przeczytać, ale pozostawienie jej na półkach nie będzie konieczne - w przeciwieństwie do twórczości Ricka Riordana, do powieści Chokshi raczej nie wrócę. Lektura jest przyjemna, a wątki hinduskiej mitologii pozostają w pamięci, jednak styl jest nieco chaotyczny (trudno ocenić, czy to kwestia autora, czy tłumaczenia),a inspiracja Riordanem jest zbyt nachalna.

Nie należę już od dłuższego czasu do kategorii młodzieży ;) ale bardzo mi się podobało. Przystępny język, ciekawa fabuła, atmosfera grozy oraz postacie, które są autentyczne - to wszystko sprawia, że również starsza publika ma prawo wciągnąć się w ten świat. Dodatkowo na plus piękny morał płynący z tej opowieści - jaki? Przekonajcie się sami :)

Trudno mi ocenić, bo nie jestem dzieckiem, jak również nie czytałam innych części tej opowieści. Nie zostałam jednak ani kupiona, ani zainteresowana na tyle, by czytać pozostałe tomy albo polecać je dzieciom (synkowi i bratanicy). Ot, książka jak książka. Krótka, czyta się szybko. Ilustracje są sympatyczne. Dla fanów autorki lub opowieści nieskomplikowanych.

Książka opowiada o przygodach małej dziewczynki o imieniu Mildred. Jej największym marzeniem jest dostać się do szkoły magii. Udaje jej się spełnić to marzenie, jednak nie jest tak różowo jak sobie wyobrażała. Nawet chce zrezygnować i uciec ze szkoły. Na szczęście zawraca i ratuje szkołę przed przejęciem przez złe moce. Ta książka była napisana wiele lat przed Harrym Potterem, którego uwielbiam. Ale mają wiele wspólnego: - szkoła magii; - wielka sala; - ceremonia przydziału (w Hogwarcie do domów, tutaj przydział kota do czarownicy); - walka ze złem; - lekcje z latania, zaklęć i eliksirów. Książka bardzo mi się podobała i nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam następną część. Michał lat 10

George Drake to 11-latek, który potrzebuje pieniędzy, bo ktoś podprowadził mu rower spod sklepu, a jedyny dostępny w domu jest... dziewczyński. Dlatego kiedy widzi ogłoszenie o pracy dla "właściwej osoby" na farmie Wormstell, od razu tam wyrusza. Na miejscu okazuje się, że to dość niezwykła przestrzeń, ponieważ np. w toalecie pływa kraken, a w kuchni jaja wysiaduje dodo. A to dopiero początek... George jednak się nie zniechęca, wręcz przeciwnie, zachwyca się niezwykłymi stworzeniami i chce im pomagać. A może się to okazać potrzebne, bo do miasta wróciła Diamond Pye z pasierbicą Prudence (której rodzina stąd pochodzi). O ile Prudence wydaje się całkiem miła i dość szybko sama trafia na jednorożca Dużego Nigela, o tyle Diamond jest zupełnie inna. To taksydermistka, która chce zdobyć wielką nagrodę, wypychając niesamowite zwierzęta. Poszukuje żmija ze Squermington (w zasadzie to bazyliszek Mortifer, który uciekł z farmy i przypadkowo zamienia zwierzęta w kamień),ale przypadkowo dowiaduje się o farmie i planuje tam łowy... Książka jest dość ciekawa, pełna niesamowitych stworzeń, a przy tym dość zabawna dzięki oryginalnym bohaterom. Młodszego czytelnika potrafi też trzymać w napięciu - czytałam z dziewięciolatką - i rozbudzić wyobraźnię.