„Atlas Śródziemia” Karen Wynn Fonstad to książka, którą nie tylko się czyta i ogląda, to pozycja, którą się zwiedza. Od pierwszej chwili miałam wrażenie, że trzymam w rękach przedmiot, który mógłby leżeć na biurku samego Bilba, nie jako pamiątka z podróży, lecz jako narzędzie planowania kolejnych. Fonstad nie proponuje zwykłego zestawu map. Proponuje geograficzną wycieczkę przez Erę za Erą, gdzie każda strona odsłania nie tylko przestrzeń, ale i pamięć świata. To trochę tak, jakby Śródziemie nagle uznało, że czas opowiedzieć swoją własną wersję wydarzeń, w języku rzek, przełęczy i granitowych grzbietów.
Najbardziej zachwyciło mnie to, że autorka nie traktuje map jak ilustracji. Każdy diagram i każdy szkic są jak osobny rozdział historii. Wędrówki bohaterów rozpisane dzień po dniu wyglądają, jakby ktoś prześledził je z lupą w ręku, próbując ustalić, w którym momencie hobbitom kończyły się zapasy. Szczegółowość bywa wręcz przewrotna, tutaj kilometraż, tam rekonstrukcja bitwy, dalej profil zboczy, a w kolejnym miejscu klimat i roślinność. Człowiek zaczyna patrzeć na Śródziemie z taką samą powagą, z jaką patrzyłby na mapę Alp czy Kaukazu.
To, co działa na wyobraźnię najmocniej, to poczucie realności, świat który oddycha. Fonstad tworzy wrażenie, że Beleriand, Rohan czy Gondor naprawdę mogłyby istnieć, każde z miejsc ma własną geologię, swoją pogodę, logikę migracji i rytm historii. Śródziemie zaczyna zachowywać się jak kraina, której moglibyśmy szukać na mapie Europy, gdyby tylko było odpowiednio ukryte przed to śmiertelnikami.
Oczywiście, jak każdy atlas, zwłaszcza tak ambitny, również i ten ma swoje kaprysy. Kolorystyka bywa czasem nazbyt stonowana, przez co niektóre plany bitew trzeba oglądać niemal pod lampą górniczą. Tłumaczenie również może zaskoczyć tych, którzy przywykli do jednego konkretnego przekładu Tolkiena. Ale te drobiazgi nie są w stanie podważyć faktu, że to dzieło jest gigantycznym wysiłkiem kartograficznym, takim, który przetrwa próbę czasu, nawet jeśli któryś odcień beżu okaże się o ton zbyt podobny do brązu.
Dla kogo jest ten atlas? Dla początkujących, bo to świetna linia życia, dzięki której „Silmarillion” przestaje być labiryntem bez wyjścia. Dla wyjadaczy Tolkiena, ponieważ będzie to wspaniała okazja, by odkryć szczegóły, które umykały mimo dziesiątej lektury. Dla marzycieli, bo to drzwi wejściowe do świata, który niby jest fikcyjny, a jednak wydaje się bardziej prawdziwy niż niejeden kraj na szkolnej mapie.
„Atlas Śródziemia” to książka, która nie tylko opisuje świat Tolkiena, ale także go ożywia. Sprawia, że szlaki Bractwa Pierścienia nabierają konkretnych kształtów, lasy pachną igliwiem, a góry mają ciężar, który czuje się aż w łokciach. To nie jest dodatek do lektury, to jej równorzędny towarzysz, a może nawet przewodnik w świecie, gdzie kompasem jest wyobraźnia, a każdy krok prowadzi głębiej w historię, którą wielu z nas zna na pamięć, choć dopiero teraz może zobaczyć ją w pełnej krasie. Jeśli Śródziemie jest miejscem, do którego lubisz wracać – Fonstad właśnie uchyliła Ci bramę szerzej, niż kiedykolwiek wcześniej.
Szukamy ofert...
1713 
713 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Władca pierścieni: Dwie wieże.
Kompletnie nie rozumiem zachwytów nad twórczością Tolkiena. Przecież to są książki dla dzieci. Przeczytałem je jako dorosły facet - co pewnie mocno wpływa na ocenę. Mocno słabe.
Kompletnie nie rozumiem zachwytów nad twórczością Tolkiena. Przecież to są książki dla dzieci. Przeczytałem je jako dorosły facet - co pewnie mocno wpływa na ocenę. Mocno słabe.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMam wrażenie, że Tolkien w literaturze fantasy jest jak Pele w piłce nożnej. W swoim czasie stworzył coś wspaniałego. Wyróżniał się na tle innych, a jego osiągi są wspominane do dziś.
Ale gdyby Pele miał zagrać dziś na jednym boisku z Messim czy Ronaldo to wyglądałby na ich tle słabo. Czy gdyby Władca Pierścieni wyszedł dziś to wyróżniłby się na tle innych?
Dzisiejsze fantasy jest bardziej rozbudowane z większą ilością akcji w porównaniu do dość nudnych i prostych Dwóch wież.
Nie oceniam całego świata, powieści pobocznych czy mitologii tylko tę konkretną pozycję.
Mam wrażenie, że Tolkien w literaturze fantasy jest jak Pele w piłce nożnej. W swoim czasie stworzył coś wspaniałego. Wyróżniał się na tle innych, a jego osiągi są wspominane do dziś.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAle gdyby Pele miał zagrać dziś na jednym boisku z Messim czy Ronaldo to wyglądałby na ich tle słabo. Czy gdyby Władca Pierścieni wyszedł dziś to wyróżniłby się na tle innych?
Dzisiejsze...
Śródziemie jest imponująco rozbudowane i wiarygodne, natomiast bohaterowie są papierowi, bez głębi psychologicznej.
Śródziemie jest imponująco rozbudowane i wiarygodne, natomiast bohaterowie są papierowi, bez głębi psychologicznej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo jest ewidentnie najlepszy tom w trylogii. Powieść prawie zupełnie pozbywa się największej bolączki tomu pierwszego - przestojów. Postać Golluma to świetny pomysł i realizacja czegoś co odróżnia Dwie Wieże od masy książek fantasy.
To jest ewidentnie najlepszy tom w trylogii. Powieść prawie zupełnie pozbywa się największej bolączki tomu pierwszego - przestojów. Postać Golluma to świetny pomysł i realizacja czegoś co odróżnia Dwie Wieże od masy książek fantasy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCo więcej można napisać ponad to, co już zostało napisane? Absolutny klasyk i "must read" dla wszystkich fanów fantasy - ot, taki banał recenzencki.
Co więcej można napisać ponad to, co już zostało napisane? Absolutny klasyk i "must read" dla wszystkich fanów fantasy - ot, taki banał recenzencki.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRecenzja dla statystyk ulubionego autora
Recenzja dla statystyk ulubionego autora
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOczywiście czytana przeze mnie setki razy. Uwielbiam tę książkę, całe uniwersum i jestem pod wielkim wrażeniem jak rozbudowany jest to świat. To jest tak dobre!
Pamiętam, jak za pierwszym razem uważałam niektóre fragmenty za przydługawe (np. rozdział o Drzewcu- tak długo gadał!),ale teraz jest wręcz przeciwnie i ciągle mi mało- ta książka mogłaby być o 1000 ston dłuższa i mi by to nie przeszkadzało.
Powrót Gandalfa zawsze mnie uszczęśliwia (jak czytałam to pierwszy raz byłam w głębokim szoku).
Początek bardzo mi się podoba - czasem się zastanawiałam, co ja bym zrobiła na miejscu Aragorna- jest taki rozdarty! Frodo idzie do Mordoru, Boromir nie żyje, nie ma Gandalfa by udzielił rady, a Merry i Pippin zostali jeńcami Uruk-hai. Drużyna się rozpadła, a on musi podjąć trudną decyzję. Osobiście uważam że postąpił słusznie, ale on sam pewnie nie był tego aż tak pewien (zdawał się być pewny siebie, ale głęboko w sercu musiał mieć wątpliwości- w końcu postanowił nie iść za Frodem, zostawić go, by sam szedł do Krainy Cieni).
Jeśli chodzi o Froda i Sama to bardzo ciekawy był wątek z Gollumem. Bardzo widoczna jest tam różnica postępowania Sama i Froda wobec niego. Sam jest do niego uprzedzony, za nic nie chce mu zaufać. Frodo jest inny- jest mu żal Smeagola, od początku postępuje miłosiernie (za co na końcu drogi - w Orodruinie- zostaje nagrodzonh- dzięki jego miłosierdziu Pierścień zostaje zniszczony),rozumie go, wie jak wielką pokusą jest Pierścień, jak trudno się z Nkm rozstać. Zawsze mi było przykro kiedy niedaleko jaskinii Szeloby (kiedy Frodo i Sam sobie spali, a Gollum podszedł do nich i był tak bliski ... jakby to ująć... naprawy?),Sam tak naskoczył na niego i w sumie wszystko zepsuł. Wydaje mi się że gdyby Sam tego nie zrobił, może Gollum postanowiłby nie zaprowadzać ich do pajęczycy. Może wszystko byłoby inaczej.
Uwielbiam tę książkę.
Oczywiście czytana przeze mnie setki razy. Uwielbiam tę książkę, całe uniwersum i jestem pod wielkim wrażeniem jak rozbudowany jest to świat. To jest tak dobre!
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPamiętam, jak za pierwszym razem uważałam niektóre fragmenty za przydługawe (np. rozdział o Drzewcu- tak długo gadał!),ale teraz jest wręcz przeciwnie i ciągle mi mało- ta książka mogłaby być o 1000 ston dłuższa i...
"Dwie Wieże" są dla mnie jeszcze lepsze niż tom pierwszy, a przecież „Bractwo Pierścienia” uważam za absolutne arcydzieło! To niesamowite, jak Tolkien potrafił podnieść poprzeczkę jeszcze wyżej, pogłębić bohaterów i rozbudować świat, który i tak wydawał się już kompletny.
Jeśli chcecie przeczytać dokładnie, co myślę o początku tej przygody, zajrzyjcie na mój profil, tam znajdziecie opinię pierwszego tomu. Można ją w zasadzie traktować jako moje spojrzenie na całość „Władcy Pierścieni”.
"Dwie Wieże" są dla mnie jeszcze lepsze niż tom pierwszy, a przecież „Bractwo Pierścienia” uważam za absolutne arcydzieło! To niesamowite, jak Tolkien potrafił podnieść poprzeczkę jeszcze wyżej, pogłębić bohaterów i rozbudować świat, który i tak wydawał się już kompletny.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJeśli chcecie przeczytać dokładnie, co myślę o początku tej przygody, zajrzyjcie na mój profil, tam...
Choć była to dla mnie zawsze najtrudniejsza część - jakoś najbardziej mi się dłużyła, to jednak niewątpliwie nie da się bez niej docenić całości dzieła.
Choć była to dla mnie zawsze najtrudniejsza część - jakoś najbardziej mi się dłużyła, to jednak niewątpliwie nie da się bez niej docenić całości dzieła.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDruga część "Władcy pierścieni" zdecydowanie lepsza niż pierwsza. Gdzieś w okolicach połowy książki miałam ochotę zrobić DNF (pierwszej części). W tej części mamy kontynuację historii, więc nie będę się tutaj rozwodzić. Nie spodziewałam się, że spodoba mi się zakończenie a tak jest mimo tego że niestety nie jestem fanką Sama. Może jego oskarżenia i obawy były słuszne, ale myślę, że niestety sam to na siebie sprowadził. Z chęcią przeczytam tom trzeci. Lubię w książkach motyw wędrówki a tutaj przekonałam się do niego dopiero w 1/3 drugiego tomu. Czyli trochę późno. Czekam na dalsze losy Aragorna i może trochę na to co wydarzy się na terenie wroga. Moja ocena 3.75/5
Druga część "Władcy pierścieni" zdecydowanie lepsza niż pierwsza. Gdzieś w okolicach połowy książki miałam ochotę zrobić DNF (pierwszej części). W tej części mamy kontynuację historii, więc nie będę się tutaj rozwodzić. Nie spodziewałam się, że spodoba mi się zakończenie a tak jest mimo tego że niestety nie jestem fanką Sama. Może jego oskarżenia i obawy były słuszne, ale...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to