Mindhunter. Tajemnice elitarnej jednostki FBI zajmującej się ściganiem seryjnych przestępców

Jedna z niewielu około medycznych książkę napisana w tak prosty i przystępny sposób. Po jej lekturze mam tylko takie przekonanie, że aktualnie medycyna jest na coraz to lepszym poziomie, a spory o etyczność czy moralności powstawać będą zawsze. Polecam przeczytać każdemu kto interesuje się historią współczesnej neuronauki a zwłaszcza pamięcią.

Po przeczytaniu Mindhuntera, teraz zabrałem się za czytanie, jakby drugiej części. Kolejność bez znaczenia, wg mnie. Jest tu przedstawione kilka spraw morderstw, jak dochodzono do rozwikłania zagadki metodą profilowania mordercy. Wszystkie historie rzecz jasna na faktach. Polecam każdemu.

„Człowiek o 24 twarzach” totalnie mnie rozwalił emocjonalnie. To jest jedna z tych książek, które zaczynasz „na chwilę”, a potem orientujesz się, że właśnie kończysz ostatnie strony i nie masz pojęcia, kiedy to się stało. Na początku byłam po prostu zaciekawiona historią, ale im dalej, tym bardziej mnie wciągała. I to nie w taki lekki sposób, tylko raczej ciężko, momentami aż niewygodnie — bo to, co tam się wydarzyło, naprawdę daje do myślenia. I aż trudno uwierzyć, że to wszystko wydarzyło się naprawdę. Najbardziej uderza to, jak skomplikowany potrafi być ludzki umysł i jak bardzo trauma potrafi go „porozdzielać”. Czyta się to z jednej strony jak historię, a z drugiej trochę jak próbę zrozumienia czegoś, co jest prawie nie do ogarnięcia. I serio — to nie jest cienka książka, a mimo to pochłonęłam ją praktycznie jednym ciągiem. Dobra książka to za mało powiedziane. Zostaje w głowie na długo.

Po przeczytaniu pierwszej części to była dla mnie pozycja obowiązkowa. Jak pierwsza część opowiadała o powstaniu Trupiej Farmy i eksperymentów na niej prowadzonych w oparciu o trudności pojawiające się w śledztwach, tak tutaj mamy wprowadzane nowe możliwości techniczne do antropologi sądowej jak np. badania DNA, programy do identyfikacji, tworzenie modeli, wykorzystanie sonarów i wiele ciekawych rozwiązań technicznych jakie pojawiały się na przestrzeni lat. Jak sama nazwa wskazuje Pan Bass opisuje najciekawsze, czasami dziwne przypadki ze swojej bogatej kariery antropologa sądowego. Będziemy mogli zobaczyć jak niektóre sprawy ciągną się na przestrzeni lat i są odnawiane z uwagi na pojawiające się nowe rozwiązania techniczne. Mamy tutaj również odniesienia do popularnego serialu CSI gdzie tam rozwiązanie sprawy trwa "45minut". Bass co podkreśla wielokrotnie, w życiu antropologa sądowego trzeba się uzbroić w cierpliwość i tutaj rozwiązanie zagadki nie trwa tyle co serial telewizyjny. Jako fanka książek kryminalnych nie raz czytałam w nich o Trupiej Farmie. Świetnie, że powstała książka dokumentująca w tak ciekawy sposób zarówno jej powstanie, rozwój oraz badania jakie przyczyniły się do ewolucji antropologii sądowej.

Polowanie na Escobara” nie nazwałabym świąteczną książką oczywiście, ale jest to prawdziwa historia potęgi i upadku słynnego barona narkotykowego. Jego biografia stała się inspiracją dla twórców serialu „Narcos”, a jego nazwisko jest znane na całym świecie. To on przez wiele lat kontrolował rynek narkotykowy i bezwzględnie rozprawiał się z przeciwnikami. W tej książce poznamy także kulisy jego upadku… Takie historie są fascynujące, tym bardziej, że wydarzyły się naprawdę. Można zrozumieć fenomen jego postaci, a także zobaczyć co działo się po jego upadku. Książka ma znamiona literatury faktu, przez co ciężko się skupić i przeczytać jednym tchem, ale powoli i analizując tą historię, możemy poznać historię bossa narkotykowego. Chyba nadszedł czas, żebym teraz obejrzała „Narcos”. Tam trochę więcej fikcji, ale znacznie więcej się będzie działo! 17.12.2024

Historia seryjnego mordercy, Golden State Killera, była bez wątpienia obsesją autorki. Mimo tego Michelle zachowuje pełen profesjonalizm. Nie znajdziemy tu rozległych opisów co czuły ofiary, studium przypadku, wyolbrzymiania postaci ani, jak to czasem ma niestety miejsce, elementów wskazujących na samouwielbienie autora. McNamara trzyma się z boku, pozwala czytelnikowi zobaczyć miejsca zbrodni, schemat działania mordercy, zostawiając przy tym pole do własnej interpretacji co dla mnie jest największym plusem tej książki. Ta prawdziwość i opisy sprawiały, że momentami z trudem przychodziło wyjrzeć przez okno, w absurdalnej obawie zobaczenia twarzy 'człowieka bez twarzy'. Największym minusem tej książki jest chaotyczność i wrażenie jakby niektóre myśli były urwane w połowie. Myślę, że gdyby McNamara mogła sama dokończyć książkę, to forma byłaby dużo lepsza, a tak dostajemy zamiast tego zlepek artykułów oraz notatek co chwila przeskakując do innego czasu i miejsca.

Ciągle pisze się o profilowaniu z perspektywy USA. Dobrze jest więc przeczytać coś z naszego europejskiego podwórka. Autor skupia się na różnych aspektach profilowania. Nie tylko na mordercach,a również na porwaniach czy wymuszeniach. To było bardzo na plus, bo oprócz morderstw mogliśmy zobaczyć działanie profilerów w innych sprawach, nad którymi nie pochylają się inni autorzy. Na minus to trochę rozwlekanie niektórych wątków przez autora. Książka jest długa,ale spokojnie możnaby było wyrzucić około 100 stron, które nie wnoszą nic do treści.

"Dziwne przypadki ludzkiego mózgu" Sama Keana to bardzo dobra książka popularnonaukowa, z którą można rozpocząć swoją przygodę z neurobiologią. Autor bardzo przystępnie opisuje ustalenia wielu pokoleń naukowców i stosuje do tego język prosty, pozbawiony hermetycznej terminologii. Dodatkową zaletą recenzowanej pozycji jest bardzo narracyjny sposób przedstawiania treści, ponieważ każdy rozdział zaczyna się od studium przypadku osoby, która cierpiała na konkretne neurologiczne schorzenie wynikające przeważnie z nabytego uszkodzenia mózgu. Sam Kean każdy taki przypadek osadza w historycznym kontekście, co jest bardzo cenne, ponieważ oprócz przyswajania sobie informacji dotyczących budowy i funkcjonowania mózgu dowiadujemy się o wielu ciekawych postaciach z przeszłych wieków i epok. Książkę czyta się trochę jak dobry kryminał, ponieważ: - mamy ofiary, których mózgi nie funkcjonują prawidłowo; - mamy detektywów, w tej roli głównie występują lekarze i/lub chirurdzy próbujący ustalić jaki konkretny obszar mózgu został uszkodzony (chociaż autor opisuje również wyjątkowo nieetycznych badaczy, którzy bardziej nadawaliby się do roli przestępców niż bohaterów); - mamy wreszcie winowajcę, czyli uraz, uszkodzenie, albo defekt konkretnej części danego mózgu. Taki sposób prowadzenia narracji jest niezwykle atrakcyjny i sprawia, że wiedzę przyswajamy mimowolnie i bez wysiłku. Sam Kean nie spieszy się z przekazaniem jak największej liczby informacji, które mogłyby nas przytłoczyć, za to stara się przede wszystkim ciekawie i zajmująco pisać i jak najbardziej ta niełatwa sztuka mu się udaje. Oprócz powieści detektywistycznej „Dziwne przypadki ludzkiego mózgu” sprawdzają się również bardzo dobrze w roli kroniki naukowo-historycznej, która opisuje stopniowy rozwój i kumulację wiedzy neurobiologicznej. Jest to cenne, ponieważ taka forma pozwala nam po kolei uporządkować sobie wszystkie informacje od tych najbardziej podstawowych po coraz bardziej wyspecjalizowane. Przykładowo pewien tragiczny wypadek Króla Francji Henryka II podczas Turnieju Rycerskiego pozwolił ustalić w XVI wieku (przynajmniej w pewnych kręgach),że mózg każdej osoby może zostać uszkodzony nawet wtedy, gdy czaszka pozostała nienaruszona. Dowiemy się także o konflikcie między uczonymi wyznającymi teorię retikularną (według której wszystkie neurony zawsze działają jednocześnie) a zwolennikami doktryny neuronalnej, w której neurony są od siebie oddzielone i potrafią funkcjonować autonomicznie. To tylko dwa przykłady, ale cała książka jest poświęcona wielu bardzo interesującym zagadnieniom dochodzenia do tego jak pewne mechanizmy neurobiologiczne rzeczywiście funkcjonują. Lektura „Dziwnych przypadków ludzkiego mózgu” to także wspaniała lekcja pokory. Większości z nas wydaje się, że jesteśmy Panami i Paniami własnego ciała, a nasza osobowość to coś więcej niż tylko działanie mózgu i dzięki sile woli albo mocnym przekonaniom potrafimy wpływać może nie na wszystkie, ale przynajmniej na wiele naszych cielesnych lub umysłowych mechanizmów. Opisane w tej książce uszkodzenia neuronalne potrafią jednak nieodwracalnie zniszczyć lub wyjątkowo utrudnić ludzkie życie. Czasami są nawet w stanie doprowadzić do zmiany osobowości. Najsłynniejszym takim przypadkiem był żyjący w XIX wieku Phineas Gage, którego metamorfoza charakteru wywołana była przez uszkodzenie metalowym prętem przedniej części płatów czołowych. Ciekawostką, którą się dowiedziałem z tej książki, była informacja, że przez jakiś czas po wypadku Gage występował w muzeum P.T. Barnuma w Nowym Jorku. Dla fanów i fanek musicali to nazwisko może wydawać się znajome, ponieważ Barnum jest głównym bohaterem filmu „Król Rozrywki” z 2017 roku, a zagrany został przez Hugh Jackmana. Natomiast jeżeli chodzi o przykłady takich uszkodzeń, przez które zwykłe funkcjonowanie jest już praktycznie niemożliwie, przy zachowaniu nienaruszonej osobowości, to wyjątkowo smutnym przypadkiem nieodwracalnej zmiany percepcji wzrokowej jest historia pewnej czterdziestoletniej kobiety ze Szwajcarii, która po przebytym udarze przestała rejestrować ruch z powodu częściowego zniszczenia płata ciemieniowego. Nagle jej postrzeganie świata zaczęło przypominać serię zdjęć wyświetlanych jeden po drugim lub oglądania animacji poklatkowej, w której pojedyncze klatki byłyby wyświetlane w tak wolnym tempie, że percepcja ruchu nie byłaby możliwa. Za to osoby cierpiące na zespół Capgrasa są przekonane, że ich bliscy zostali porwani i podmienieni przez sobowtóry lub klony. Chociaż takie uszkodzenie mózgu dla niektórych może początkowo wydawać się zabawne, zdecydowanie takie nie jest. Wręcz przeciwnie jest to wyjątkowo tragiczny los nie tylko dla ofiary, ale również dla jej bliskich. W tym momencie pragnę zaznaczyć, że w książce znajdziemy dużo więcej ciekawych przypadków tego typu, które podczas lektury autentycznie napawają grozą. Po przeczytaniu tej pozycji czułem wdzięczność do Losu, że przynajmniej na razie udało mi się w życiu uniknąć tych najstraszniejszych uszkodzeń mojego mózgu. "Dziwne przypadki ludzkiego mózgu" z czystym sumieniem mogę polecić wszystkim zainteresowanym, aczkolwiek według mnie najbardziej na lekturze skorzystają te osoby, które bardzo ciekawi jak działa mózg, ale jest to dla nich tematyka zupełnie obca i nieznana. Dla całej reszty też jest to świetna lektura, która wzbogaci wiedzę o nieznane do tej pory niuanse lub ciekawostki, albo pomoże przypomnieć sobie lub uporządkować posiadane informacje. Jestem przekonany, że każda jednostka, która po nią sięgnie znajdzie przynajmniej jeden opisany przez autora przypadek, który ją zainteresuje. Przede wszystkim uzyskamy z tej książki potwierdzoną naukowo wiedzę na temat budowy i funkcjonowania mózgu. Należy przy tym pamiętać, że neurobiologia jest dyscypliną naukową, która bada jeden z najbardziej skomplikowanych i złożonych struktur we Wszechświecie. Na odkrycie wszystkich tajemnic, jakie skrywa ten organ w naszych głowach musimy jeszcze poczekać. Być może pełni wiedzy dotyczącej jego budowy i funkcjonowania nigdy nie osiągniemy. Na pewno na ten moment nierozwiązane pozostaje następujące zagadnienie na ile my kontrolujemy nasz mózg, a na ile jest to jedynie złudzenie i to mózg narzuca nam nasze pragnienia, marzenia i zachowania.

"Wszystko, co żyje, umiera bez wyjątku, Lecz może i wraca, zacząć od początku. (Bruce Springsteen)" Jak to jest dobra książka! Chociaż tutaj także opis jest moim zdaniem nie do końca zgodny z treścią książki... bo ten "genialnie obmyślony sposób komunikacji" niekiedy jednak też zawodzi, co się okazuje na przykładzie innego pacjenta :) Generalnie można powiedzieć: jeśli uda się uzyskać "odpowiedzi", to znaczy że pacjent jest świadomy, jeśli się nie uda, to nie znaczy że na pewno świadomy nie jest. Poza tym książka wcale nie odpowiada na wypisane w opisie pytania! Ale je stawia, rozwija, są ciekawe rozważania na te tematy i jest to bardzo dobre! Szczerze powiedziawszy to spodziewałem się po książce zupełnie czegoś innego, może nawet jakichś ezoteryczno-duchowych relacji z pogranicza śmierci :P a tu jest czysta nauka i jestem rozczarowany - bardzo pozytywnie! Początek był dla mnie troszkę ciężki do przebrnięcia (no i niektóre momenty potem też),bo autor wszystko dokładnie tłumaczy co jest momentami nużące (ale konieczne) i zdarzało się odpływać myślami, więc na pytanie czy to najbardziej pasjonująca książka jaką przeczytałem odpowiem: nie; czy zawsze lekka do czytania? Nie. Ale i tak WARTO! Jednym z ciekawych zagadnień jest, czy odżywianie pacjenta za pomocą sondy jest częścią terapii czy nie? W końcu to nie respirator... Pewnie każdy pamięta głośną sprawę Terri Schiavo, też wtedy byłem za "zaprzestaniem podtrzymywania przy życiu" ale właśnie no dziś nie jestem już taki pewien czy to można nazwać podtrzymywaniem przy życiu... I nie chodzi o to, że ona mogła wyzdrowieć, bo zapewne nie, ale to jednak tylko odżywianie było - już bardziej humanitarnie byłoby chyba zastosować eutanazję wprost... Książka stawia też inne ciekawe pytania, np.. w kwestii świadomości: "Mogą zwrócić uwagę na nową zabawkę, ale z chwilą gdy zabawka znika im z pola widzenia, przestaje istnieć w ich świecie. Czy zatem jednomiesięczne niemowlęta są świadome? Czy „wiedzą”, że istnieją jako osoby i że istnieje świat zewnętrzny, z którym mogą wchodzić w interakcje, na który mogą wywierać wpływ i który może wpływać na nie? Jeżeli tak, to jaką formę może przybierać ta „wiedza”? Krótko mówiąc, określenie, czy w pierwszym miesiącu życia świadomość występuje czy nie, wcale nie jest proste i, jak łatwo się domyślić, zdania są podzielone: niektórzy uważają, że tak, inni nie są tego pewni. W Brazylii w 2010 roku dyskutowałem na ten temat z Dalaj Lamą i otrzymałem taką samą odpowiedź, jaką słyszę od badaczy mózgu: „To zależy, co rozumiesz przez świadomość”. Otóż to! Które zdolności umysłowe zaświadczają o świadomości? Debbie była w stanie wykryć mowę, nie dowodziło to jednak w przekonujący sposób – przynajmniej według mnie – że była świadoma. Nie każdy zgadza się z takim rozumowaniem. Popytajcie wśród znajomych, a bez wątpienia szybko znajdziecie kogoś absolutnie przekonanego, że jednomiesięczne dziecko jest świadome (być może sam tak uważasz). Proponuję pójść o krok dalej i spytać o płód. Czy on jest świadomy? Nawet najbardziej zatwardziali obrońcy tezy o występowaniu u człowieka świadomości mogą zacząć się łamać. Idźmy jeszcze dalej – a zygota, pojedyncza komórka powstała z połączenia plemnika i jajeczka, z której za dziewięć miesięcy urodzi się dziecko? Czy jest świadoma? Większość ludzi zgodzi się, że nie – częściowo dlatego, że zygota nie przejawia żadnych zdolności charakteryzujących noworodka. Poza tym nie wydaje się prawdopodobne, by organizmy jednokomórkowe były obdarzone świadomością. Powstaje tutaj interesujące pytanie: kiedy w cyklu rozwojowym – od zygoty przez płód, noworodka, kilkulatka do dorosłego - pojawia się świadomość? Nie ma większego znaczenia, czy uważasz, że jednomiesięczne niemowlę (czy nawet płód) jest obdarzone świadomością. Jeżeli zgadzasz się, że zygota prawie na pewno jej nie posiada, natomiast zdrowy dorosły z pewnością tak, wówczas gdzieś między tymi dwoma skrajnymi etapami życia musi nastąpić moment osiągnięcia świadomości. Ale gdzie? Oczywistym i widowiskowym punktem zwrotnym byłby moment narodzin, ale jest wysoce nieprawdopodobne, aby noworodek kilka minut po przyjściu na świat był bardziej świadomy niż dziewięciomiesięczny płód na chwilę przed porodem." I jeszcze jeden, dłuuugi cytat, ale muszę ;) "Wydawałoby się, że jeśli osoba z ciężkim uszkodzeniem mózgu, uznawana za wegetatywną, nagle okazuje się zdolna zakomunikować swoją wolę odejścia z tego świata, to wolę tę należy uszanować, zezwalając jej na odejście. Czy człowiek znajdujący się w podobnej sytuacji nie ma ewidentnego prawa do zakończenia życia? Muszę jednak stwierdzić, że odpowiedź na to pytanie wcale nie jest tak oczywista. Gdyby podeszła do ciebie zdrowa pod innymi względami osoba i oznajmiła, że chce umrzeć, czy twoją pierwszą reakcją nie byłoby zakwestionowanie jej stanu psychicznego? Albo przynajmniej jej trzeźwego osądu w danej chwili? Być może cierpi na depresję i nie jest w stanie podjąć zdroworozsądkowej decyzji. Ale nawet gdybyś potwierdził, że jest w pełni władz umysłowych, czy nie miałbyś odruchu, by sprawdzić, co powie następnego dnia i następnego tygodnia – czy przypadkiem nie zmieni zdania? Może akurat przechodzi trudny okres. Być może po pewnym czasie ten grobowy nastrój minie. (…) Tak czy tak, jakim prawem mielibyśmy oczekiwać większego społecznego przyzwolenia na przerwanie życia tylko dlatego, że ktoś znajduje się w szarej strefie świadomości? Czy komukolwiek należy pozwolić podjąć decyzję o własnej śmierci, bo takie jest jego życzenie? Nasza odpowiedź jako społeczeństwa na tego rodzaju pytania jest na ogół przecząca. Teraz jednak dysponujemy techniką, która pozwala wypowiedzieć się na ten temat samym pacjentom z szarej strefy. Wiedząc, że wielu z nich nie jest tym, na co wyglądają, powinniśmy bardzo głęboko zastanowić się, zanim podejmiemy w ich imieniu podobną decyzję. Z badań przeprowadzonych przez Stevena Laureysa ze współpracownikami wynika, że życzenia, które dziś wydają nam się oczywiste („Nie pozwól, żeby utrzymywano mnie przy życiu w szarej strefie świadomości”),nie pokrywają się z tym, czego rzeczywiście sobie życzymy w razie spełnienia się czarnego scenariusza. Zespół Stevena przebadał 91 osób z zespołem zamknięcia – świadomych, ale zdolnych porozumiewać się jedynie za pomocą mrugania albo pionowych ruchów gałek ocznych. Poproszono je o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące przebiegu ich choroby, aktualnego samopoczucia oraz postaw dotyczących życia i śmierci. Zmierzono też deklarowaną jakość życia na skali od +5 (odpowiednik najszczęśliwszych chwil sprzed choroby) do –5 (poziom najgorszych zaznanych doświadczeń). Wbrew temu, czego większość z nas mogłaby się spodziewać, pacjenci w większości (72 procent spośród tych, którzy udzielili odpowiedzi) oświadczyli, że są szczęśliwi. Co więcej, poziom szczęścia w tej grupie był wprost proporcjonalny do czasu, jaki upłynął od zapadnięcia na chorobę! Choć większość z nas deklaruje, że nie chciałoby kontynuować życia z zespołem zamknięcia po uszkodzeniu mózgu, tylko 7 procent wszystkich ankietowanych przez Laureysa wyraziło życzenie poddania się eutanazji, co sugeruje, że nasze przewidywania swoich przyszłych życzeń na wypadek najgorszego są błędne. Przeciwnie, większość pacjentów z syndromem zamknięcia jest stosunkowo zadowolona z jakości życia – śmierć bynajmniej nie jest najczęstszym wyborem osób, które faktycznie doświadczyły tych stanów. (…) Wyniki tych badań podważają zdolność kogokolwiek z nas do należytej oceny naszych przyszłych życzeń na wypadek ciężkiego uszkodzenia mózgu. Czy zatem sporządzanie testamentu życia nie jest ryzykowne? Wyobraźmy sobie grozę sytuacji, w której – ponieważ wydaliśmy dyspozycję o niestosowaniu terapii podtrzymującej życie – pozostajemy w pełni świadomi w momencie wykonywania tego polecenia wbrew naszej (aktualnej) woli…" - to jest właśnie powód, dla którego raczej nigdy nie wyrażę żadnej deklaracji co do siebie na taki wypadek :P Reasumując: książka nie zawsze najłatwiejsza w czytaniu ale bardzo dobra! [ https://intothegrayzone.com/mindreader/ - wideo autora z niektórymi przypadkami z książki ] (czytana/słuchana: 1-5.10.2024) 5/5 [9/10]

Otwiera oczy na problemy polskiej służby zdrowia. Absurd przepisów i nie dofinansowania, oraz braku opieki psychologicznej. A to wszystko odbija się na zdrowiu zarówno pacjentów, jak i pracowników służb publicznych. Świetny reportaż. Narracja autora wciąga i pozwala postawić się na miejscu bohaterów poszczególnych rozdziałów. Historie są ciekawe, różnorodne, ale jednocześnie tworzą spójny obraz tytułowej agonii.

Dla słuchaczy polskiego archiwum X na YouTube książka ta będzie lekturą powtórkową spraw przedstawionych na łamach kanału, dlatego też polecam ją głównie tym, którzy nie przesłuchali odcinków o wyjaśnionych sprawach. Niemniej jednak nie zawiodłam się. Wiedza oraz psychologiczno-filozoficzne podejście Bogdana sprawiają, że na pewne kwestie zaczyna się patrzeć z nieco innej perspektywy. Książka rodzi refleksje nad naturą ludzką i tym, do jak strasznych czynów zdolny jest człowiek.

Przygnębiająca lektura opisująca rzeczywistość polskiej służby zdrowia. Książka pisana prawie 10 lat temu, na pewno od tego czasu zarobki zmieniły się...ale czy zmieniły się realia? Na pewno nie. Autor ukazuje że po tylu latach studiów, praktyk i stażów, lekarz nie zarabia wystarczająco, jeśli pracuje tylko w szpitalu. Lekarze chcą zarabiać grubą kasę, i mają na to możliwości: prywatne gabinety, prywatne kliniki, mnóstwo dodatkowych dyżurów... wszystko to jednak kosztem zdrowia i życia rodzinnego. W całej książce znalazłam tylko jedną wypowiedź onkologa dziecięcego, który pozytywnie się wypowiedział o swoim życiu i pracy: "W mojej specjalizacji nie zarabia się dużo. Zawsze dorabiałem jeżdżąc karetką. To moja najukochańsza praca. Gdyby tylko ktoś mi zagwarantował, że nie będę musiał jeździć do pijanych ludzi, tylko do wypadków, mógłbym to robić całe życie. Najpiękniejsza robota, jaka jest." Natomiast z większości rozmów wylewa się niezadowolenie, rozgoryczenie, rozczarowanie, przepracowanie, wyczerpanie i tytułowa znieczulica. Oraz: chęć zysku i zarobku górująca nad chęcią pomocy drugiemu człowiekowi. Automatyzacja.

W ostatnim czasie obejrzałam filmy dokumentalne oraz oglądam dwa seriale fabularne o Pablu Escobarze, dlatego postanowiłam zgłębić swoją wiedzę o tym człowieku, sięgając po literaturę. A kto może go znać lepiej niż własny syn? Mieszkając z ojcem pod jednym dachem, widział i słyszał zapewne zdecydowanie więcej niż biografowie niespokrewnieni z Pablem. Zresztą nie jest to biografia tylko opowieść syna o życiu z ojcem, będącym baronem narkotykowym kartelu w Medelin i okazała się to opowieść niezwykle ciekawa. Pierwsza połowa książki dotycząca życia prywatnego rodziny Escobarów jak i kulisy powstawania imperium narkotykowego były wręcz się porywające. Wprost nie mogłam się oderwać od książki. Natomiast druga połowa, opisująca w większości walkę Escobara z innymi kartelami i z rządem (głównie o zmianę przepisów dotyczących ekstradycji do USA handlarzy narkotyków) jak również nieustanna ucieczka przed polującymi na niego, jego rodzinę oraz pracowników członkami Pepes, była już znacznie mniej ciekawa, a nawet chwilami nużąca. Ścigali go Los Pepes czyli straż obywatelska składająca się z wrogów Pabla, którzy prowadzili wojnę z kartelem z Medelin. Okazali się bardzo skuteczni, gdyż wymordowali wiele osób z otoczenia Pabla, a w końcu dopadli i jego. Natomiast moją uwagę przyciągnął fragment opisujący pobyt Pabla w więzieniu La Catedral, skąd nadal kierował przestępczą działalnością, a to miejsce raczej trudno w ogóle nazwać więzieniem, bo było to raczej luksusowe miejsce odosobnienia. Sama końcówka książki skupia się na tym, jak ułożyły się losy pozostałych przy życiu członków rodziny Pabla, w tym głównie żony oraz dwójki dzieci. A nie było im łatwo, gdyż żyli pod ciągłą presją związaną z obawą utraty życia, w dodatku żaden kraj nie chciał ich do siebie przyjąć. Zaimponowała mi się mądra i rozsądna postawa żony Pabla oraz jego syna, dzięki czemu w końcu jakoś wyszli na prostą, a przede wszystkim uszli z życiem. Podobała mi się ta relacja syna, tym bardziej, że nie próbował ojca tłumaczyć, wybielać, usprawiedliwiać jego postępowania. W moim odczuciu raczej bezstronnie i rzetelnie relacjonował życie ich rodziny oraz wszystko, co związane z przestępczą działalnością ojca. A z pewnością nie było mu łatwo pisać o pewnych sprawach, bo to przecież jego ojciec i cokolwiek zrobił, to jednak syn kochał ojca i trudno mu się dziwić, że z bólem serca musiał przyznać, że ojciec chociaż dbał o rodzinę, to w innych kwestiach był bezwzględnym draniem i bandytą. Polecam tę lekturę osobom, które chcą poznać kulisy życia i funkcjonowania tej rodziny od strony najbliższego członka czyli syna. Na koniec przytoczę jeszcze słowa Pabla, który dosyć trafnie stwierdził, że: "Odważni to nie ci, którzy piją z przyjaciółmi. To ci, którzy potrafią odmówić".

"Zbrodnie prawie doskonałe. Policyjne Archiwum X" Izy Michalewicz, to zbiór reportaży, który dotyczy starych spraw, między innymi zabójstwa premiera Jaroszewicza. Spotkałam tutaj potworne zbrodnie, ofiary i ich zabójców, którym na pozór udało się uniknąć sprawiedliwości. Autorka w rzetelny sposób podeszła do tych spraw. Dotarła do tajnych akt sądowych, rozmawiała z policjantami, świadkami okrutnych zbrodni i rodzinami ofiar. To są bardzo trudne i emocjonujące wyznania. Czy istnieją zbrodnie doskonałe? Czy zawsze da się dojść do prawdy? Jak widać na przykładzie tej książki, nie istnieją zbrodnie doskonałe, ale dojście do prawdy czasami trwa latami. Życie, to nie jest film, w którym idealny zbrodniarz zostaje odnaleziony w ciągu kilku dni. Dlatego powstał specjalny wydział o nazwie Archiwum X, który zajmuje się morderstwami, w których nie wykryto sprawców. Dzięki policjantom z tego wydziału i ich ciężkiej pracy żaden potwór nie może spać spokojnie. I chwał im za to. Te reportaże poznałam dzięki audiobookowi, czytał Paweł Małaszyński. Warto wysłuchać jego interpretacji.

Mieszanka niepokoju, złości, bólu i bezsilności, która wchodzi pod skórę, dostaje się do krwioobiegu i pulsuje w nas jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Wolałbym o tym nie czytać. Autorka pewnie wolałaby o tym nie pisać choć po raz kolejny udowodniła swój kunszt literacki i zabrała nas w miejsce, w które nigdy nie chcieliśmy pójść. Jeszcze bardziej jednak nie chcieliśmy udawać, że one nie istnieją i to już może się wydawać zwycięstwo. W tej historii jednak nie wygrywa nikt.

Dobrze się czytało tą książkę. Opisuje rywalizację panów Edisona i Tesli. Pokazuje jak w tamtych czasach wyglądało życie wynalazców. Edison przedstawiony jest bardziej jako przedsiębiorca zatrudniający młodych inżynierów niż jako wynalazca. Tesla - to jego przeciwieństwo, introwertyk zamknięty w świecie wynalazczości i fizyki, dla którego to jest prawdziwy świat. Pieniądze zarabia tylko po to, by móc tworzyć i odkrywać. Warto przeczytać tą książkę.

Bardzo ciekawa książka, bardzo lubię takie (historia medycyny). Może to prawda, że to bardziej biografia Josepha Listera niż historia medycyny szerzej, ale nie przeszkadzało mi to, jest dobrze napisana i dobrze się czyta/słucha. Jakbym miał podzielić książki na dobrej jakości i kiepskiej, to ta jest raczej tej dobrej ;) Czasami trochę odpływałem myślami (ale to bardziej kwestia innych spraw w moim życiu niż tego, że książka nie dość wciąga ;) ). (czytana/słuchana: 10-11.03.2026) 5-/5 [7/10]

Daję 5/5 bo ta książka na to zasłużyła. Z początku byłam nastawiona wobec niej sceptycznie ze względu na to, że podchodzę do książek o tematyce medycznej z przymrużeniem oka, autorzy lubią koloryzować. W tym przypadku bardzo miło się zaskoczyłam. Prosty język spowodował, że nawet najbardziej skomplikowane terminy medyczne nie brzmiały jak łacińskie hieroglify, a historie przedstawione między wierszami wiele uczą. Dowiedziałam się dzięki tej pozycji wiele o medycynie sądowej. Polecam!

Pochłonęłam tę książkę ekspresowo. Czyta się ją z zapartym tchem, jak wyborny kryminał. Na moją ocenę składa się bardzo przystępny styl, fascynujące historie i wgląd w tajemnice zawodu antropologa sądowego oraz wciągająca narracja. O Trupiej Farmie (Body Farm) czytałam nieco w innej książce, więc postanowiłam sięgnąć do źródła i się nie zawiodłam. Uwielbiam odkrywanie takich tajemnic, tego, co się dzieje z ciałem po śmierci. Ciekawie było się dowiedzieć nie tylko jak działa sama farma, ale też jak do tego doszło, że Bass ją w ogóle założył. Niesamowite były ciekawostki o mrówkach, super, że autor przytaczał też badania swoich studentów i doktorantów, sprecyzowane pod konkretny aspekt badań nad rozkładem. Z kolei osobiste wtrącenia z życia Bassa trochę zrównoważyły ten turpistyczny krajobraz. Mogłoby jednak być trochę więcej informacji o samej farmie, jakieś szczegóły z tych badań, bo super dokładnie w zasadzie został opisany tylko pierwszy przypadek. Ogólnie - rewelacja!

Choć tytuł może sugerować, że wszystkie teksty dotyczą wyłącznie kobiecej krzywdy, w rzeczywistości reportaże podejmują różne tematy ludzkiej bezsilności i przemocy – od molestowania kobiet w polskiej armii, przez opowieści o ofiarach przemocy seksualnej (m.in. przypadek dziewczynki molestowanej przez księdza),aż po historie morderstw, konflikty z wymiarem sprawiedliwości czy zagadnienia związane z wykluczeniem i nietolerancją. Kopieńska przedstawia te sprawy poprzez śledztwa, rozmowy z bohaterami i dokumenty, często odsłaniając mechanizmy, które sprawiają, że ofiary pozostają bez wsparcia, a sprawcy unikają odpowiedzialności. Z nienawiści do kobiet to zbiór mocnych, ważnych i poruszających reportaży. Książka pokazuje, jak systemy społeczno‑prawne zawiodły wiele osób, często ludzi najbardziej narażonych na krzywdę. To lektura, która nie pozostawia obojętnym, prowokuje do refleksji nad ludzką krzywdą i mechanizmami władzy. Dla czytelników, którzy cenią reportaże śledcze i chcą zrozumieć, jak działają społeczne i prawne układy w tle tragedii ludzkich, ta książka będzie wartościowa. Jednak trzeba ją czytać z pełną świadomością, że nie jest to lekkie czy przyjemne czytanie, a często bolesne zderzenie z rzeczywistością.