Głodny Jaś i żarłoczna Małgosia

Spotkanie w Phoenix. Czy granica państwa powinna oddzielać człowieka od realizacji marzeń? Według Tony’ego Sandovala – zdecydowanie nie. Autor, urodzony w Meksyku, opowiada w tym komiksie swoją własną historię – o marzeniach, miłości i granicach, które istnieją tylko po to, by je przekraczać. Sandoval od zawsze chciał być znanym rysownikiem komiksów, a do tego potrzebna była przeprowadzka do USA. Problem? Brak wizy. Rozpacz i frustracja szybko zamieniły się w niebezpieczną myśl: „A może przekroczyć granicę nielegalnie?”. Prawdziwy dramat zaczął się, gdy w grę weszła jeszcze wielka miłość. Wtedy decyzja stała się faktem, bo czy ktoś jest w stanie powstrzymać zarówno serce, jak i marzenia? Historia ma ogromny potencjał: temat emigracji, granic i walki o swoje miejsce w świecie aż prosi się o mocny przekaz. Niestety Sandoval prowadzi tę opowieść wyjątkowo lekko. Czyta się ją szybko i przyjemnie, ale po skończeniu zostaje wrażenie, że czegoś zabrakło. Wszystko jest na swoim miejscu: emocje, przygoda, finał, ale nie ma tej głębi, jakiej oczekuję od tak osobistego tematu. Na szczęście od strony graficznej jest naprawdę dobrze. Ilustracje są lekko karykaturalne, ale mają swój urok i sprawiają, że całość ogląda się z przyjemnością. To solidna, rzetelna robota. Nic ponad to, ale też nic poniżej. Przyjemna, w miarę ciekawa historia z ładnym happy endem i sympatycznymi rysunkami. Dobra lektura na wieczór, choć od komiksu o takiej tematyce chciałoby się jednak czegoś więcej. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DNzqeRl2MIz/?igsh=MXh5M21na2I3bzJoNg==

Akurat teraz, gdy jestem po lekturze opowiadań Tadao Tsuge, widzę wiele podobieństw do stylu charakterystycznego dla japońskiej gekiki: brak tła, minimalizm, granie czernią czy odcieniami szarości i ogólne wrażenie, że kreska zmierza w bardziej niezależne rejony japońskich tradycji. Berliac opanował tę stylistykę do perfekcji, a dodatkowo jego dzieło charakteryzuje spora dynamika. W "Sadboi" autor porusza trudne kwestie asymilacji mniejszości oraz funkcji i granicy sztuki we współczesnym społeczeństwie. Najlepsze jest to, że brak tu moralizatorstwa czy gotowych odpowiedzi - wnioski czytelnik musi wyciągnąć sam

Kristo - krótko. Pierwsze opowiadanie graficzne (tytułowe) jest znakomite, więc następne wydają się słabsze i wydumane. Ugrzęzłem w czarno-białej historii o hotelowych siostrach i zostawiłem ją sobie na koniec. To było dobre posunięcie, bo ostateczne wrażenia z lektury tych historyjek z surrealną nutą absurdu są satysfakcjonujące. Rutu Modan to wyśmienita autorka komiksów, jednocześnie mocno izraelskich i uniwersalnych, boleśnie humanistycznych i zabawnie absurdalnych. Wbrew pozorom te historie nie są wcale tak nierealne, dotykają naszych ludzkich problemów w czułych punktach. A rysunki czasem kojarzą mi się z Jankiem Kozą, nieprawdaż?

To mój pierwszy komiks, jaki miałam okazję przeczytać tak "na poważnie". Historia trójkąta Staś - Zła noga - Mama jest słodko-gorzka. Słodki jest optymizm niepełnosprawnego dziecka, które tak wielu spraw wokół siebie nie rozumie, na swój dziecięcy sposób radzi sobie ze swoją niepełnosprawnością - oswaja Złą Nogę. Gorzka strona to to, co dostrzegają dorośli, tutaj głównie w osobie Mamy, która musi sobie na co dzień radzić ze Stasiem, Złą Nogą i całym bajzlem, w jaki zmieniło się jej życie. Kreska pasująca do narracji, krótkie "obrazki" z życia rodziny pozwalają na poznanie wielu aspektów funkcjonowania, ale nie przemęczają ani nie "dołują" aż nadto. Polecam, również osobom, które fanami komiksów nie są.

Clowes zawsze mnie zaskakuje, choć zagłębiając się w jego dorobek z każdą kolejną książką coraz lepiej wiem, czego mogę się po nim spodziewać. Teoretycznie. "Patience" to efekt niesamowitego talentu i rzemiosła autora w sferze panowania nad narracją oraz jego niezwykłej zdolności przekładania opowieści na język narracji wizualno-tekstowej. Nic dziwnego, że filmowcy mają na niego takie zakusy. Warto, najlepiej w ciemno i z pełną ufnością.

Rozpad Jugosławii rozegrał się na moich oczach, gdy byłem szczenięciem. Oglądając tragiczne zdjęcia oraz relacje w telewizji, relacjonującej wojnę na Bałkanach, nie ogarniałem pełni jej tragedii. Dopiero wojna domowa z 1992 roku, trwająca blisko 4 lata, uświadomiła mi jak niszczycielska siła uderzyła w ten region. "Bośniacki płaski pies" opowiada o jej skutkach. Ruinach dzieła, które w czasie Zimnej Wojny wzniósł Josip Tito, wielki człowiek, umiejący trzymać ludy zamieszkujące Jugosławię, w solidarności. Gdy zmarł w 1980 roku, wszystko zaczęło się sypać, a apogeum tego efektu domina miało miejsce właśnie w latach 1992-1996 oraz potem aż do 1998, gdy dochodziło do masowych czystek etnicznych. Komiks Maxa Anderssona i Larsa Sjunnessona świetnie pokazuje ogrom zniszczeń, jaki strawił te region. Autorzy wykorzystali do tego surrealizm, tworząc bardzo pomysłowe, a zarazem przerażające dzieło. Warte jednak tego, aby je przeczytać i zrozumieć, czego dopuszczono się w tamtym rejonie. Sięganie po ten komiks bez znajomości podstaw historycznych, dotyczących Jugosławii oraz tego co miało miejsce na Bałkanach w latach 90-tych XX wieku, może się okazać bardzo trudne. Autorzy nawiązują do bardzo wielu wydarzeń, głównie szeroko opisywanych w mediach, ale dziś mocno już wytartych z pamięci młodzieży Europy. Co prawda w komiksie znajduje się swoisty słowniczek, głównych terminów, ale to nadal dość skąpa ilość informacji. Warto zatem najpierw zapoznać się z biografiami, choćby skrótowymi, takich postaci jak wspomniany już Josip Tito, Radovan Karadżić, czy wydarzeniami pokroju Masakry w Srebrenicy, oblężenia Sarajewa, albo czym była Aleja Snajperów. Dopiero wtedy w pełni zrozumiemy to co chcieli przekazać nam autorzy. Ogrom ludzkich tragedii, zniszczenia i śmierci, jaki dotknął ten rejon. Bardzo dobrze widać to na okładce, gdzie jeden z bohaterów komiksu jest otoczony przez Srebrenickie Wdowy. Scena ta, mocno rozwinięta w ostatnim rozdziale komiksu, z czasem nabiera coraz mocniejszego waloru emocjonalnego. Grupa zdesperowanych samotnych kobiet, szukających pocieszenia oraz zadośćuczynienia za to co je spotkało, żyjąca w ruinach miasta, które wygląda jak wyjęte z koszmaru. Trawniki pełne min, zmutowane psy, które dostosowały się do warunków wojny totalnej, spalone kamienice. To obraz Sarajewa sprzed 20 lat. W całym tym ogromie zniszczeń żyją zwykli ludzie, rozdzieleni przez skrajnie nacjonalistyczne ugrupowania, które doprowadziły do masowych czystek etnicznych. Wojska stabilizacyjne były w zasadzie bezradne, bowiem spirala nienawiści pomiędzy Bośniakami a Serbami, ciągle rosła. W rezultacie wojna pochłonęła około 110 tysięcy ofiar w cywilach, z czego większość to ofiary czystek etnicznych prowadzonych przez obie strony. Tą katastrofalną skalę zniszczeń widać w komiksie, bardzo wyraźnie. Taki obraz przeraża, ale właśnie o to chodzi. Ostatnia scena w albumie po prostu potrafi zamurować czytelnika, gdy dociera do niego jak dzieło Tito zostało zrównane z ziemią i pozostało po nim tylko wspomnienie. Pomiędzy kadrami, od momentu, gdy bohaterowie komiksu wkraczają do Sarajewa, przewija się tytułowy pies. Płaski, niczym rozjechany przez czołgi, wciskający się w każdy zakamarek, gdzie może znaleźć schronienie. Jest on smutnym rezultatem wojny, o której Europa stara się zapomnieć. Konkurs Eurowizji, przechwałki członków szwedzkiej ambasady odnośnie tego jak to "pomogli" mieszkańcom Sarajewa, ludzie o wielkich oczach, z wypalonymi duszami, żyjący pośród ruin. Ten obrazek jest niewygodny, do tego bardzo świeży, zatem w obliczu obecnych problemów, po co zawracać młodym europejczykom głowę, takimi banałami. Przecież wojna to odległe wspomnienie. Anderson i Sjunnesson, pokazują że tak właśnie nie jest i należy pamiętać o tragedii jaka rozegrała się na Bałkanach po rozpadzie ZSRR. "Bośniacki płaski pies" to komiks trudny, zdecydowanie nie dla każdego, szczególnie ze względu na swoją stylistykę. Lody zamiast amunicji, zmutowane psy, czy "dziwna", ale jakże życiowa opowieść zatytułowana "Film o rzyganiu", mogą odstraszyć laika. Jeśli jednak ten interesuje się historią XX wieku, szczególnie Europy, to warto aby sięgnął po ten tytuł. Z pewnością pośród tych surrealistycznych rysunków odnajdzie sporo prawdy o tragedii, która dotknęła kraje byłej Jugosławii.

Bardzo dobra pozycja. Podczas czytania czułem dyskomfort, a jednocześnie lektura bardzo mnie wciągała. Kreacja przedstawionego świata, pomysły na surrealistyczne, w większości złowrogie zwierzęta i fantazyjne rośliny budzą mój podziw i zainteresowanie. Dodatkowo wizyta bohaterów na wzgórzach, gdzie nie odczuwa się czasu linearnie, sugerują, że autor tworząc komiks wspomagał się środkami psychoaktywnymi. Niesamowite, że tak dobra pozycja jest jeszcze dostępna w sprzedaży po 7 latach od wydania. Warto się zapoznać, nim zniknie z rynku. Polecam.

Bardzo ciekawy, nieszablonowy komiks. Ballady bandyckie przybierające formę pośmiertnego wspomnienia (autowspomnienia) o znanych bandytach lat 90-tych opowiadane przez samych (martwych już) bohaterów. Bardzo dobrze się czyta frazy Igora Jarka. Grafiki Judyty Sosny też bardzo charakterystystyczne, nieszablonowe, niespotykane w mainstreamie i stojące na wysokim poziomie.

Pan Jan wszystko naprawi. To fachowiec. Ale w życiu prywatnym spotkała go tragedia. Stracili z żoną Małpgosię. Przez nieuwagę doszło do wypadku. Musieli zawieść córkę do weterynarza. Do weterynarza...! Takie upokorzenie. A przecież to ich córka. Chociaż małpa. To wielka tragedia dla niego i żony. Krystyna leży całe dnie na kanapie i płacze. A on... On próbuje sobie radzić - chodzi do pracy, ogarnia dom oraz... znajduje w pokojach ślady córki. Początek wydaje się prosty... Ot zwykły komiks. Nie przerywajcie jednak czytania. To mądra publikacja o nas, ludziach. O naszych emocjach, stereotypach i radzeniu sobie z traumą. Komiks ma dziwną szatę graficzną. Przy pierwszych stronach mnie drażniła, ale im dalej czytałam zaczynała mi współgrać z treścią. Z tym dramatem, płaczem, rozedrganiem... Pełno tu nonsensu, ale i smutnych prawd o ludziach. O wpływie kościoła na postrzeganie innych - segregowanie ludzi, dzieci ze względu na pochodzenie (genetyczne). O pewnej znieczulicy społecznej. O żałobie i rodzajach jej przeżywania. A przede wszystkim o rodzinie i relacjach wewnątrz niej. Mocny komiks. Oryginalny. Wart poznania.

Bardzo podobał mi się pod względem graficznym - świetnie przedstawiał etapy przemiany bohatera i podkreślał emocje. Wydaje mi się to dobrze rozplanowane i dostosowane. Sama historia jest dość uniwersalna, pokazuje, jak życie może się zmienić w wyniku diagnozy i że nie ma tutaj "lepszych" i "gorszych", z podobną sytuacją może się zmierzyć każdy z nas. Mimo to nie do końca mnie poruszyła ta opowieść (niestety),współczułam bohaterowi i jego najbliższym, lecz nic więcej. Fajny pomysł z wątkiem muzycznym.

Daniel Clowes jest twórcą znanym z takich komiksów jak „Ghost World”, „The Black Hole” czy „Niczym aksamitna rękawica odlana z żelaza”. Omawiany tutaj komiks w 2005 r. został wpisany na listę 10 najlepszych powieści graficznych wszechczasów w magazynie „Time”. Czy rzeczywiście jest to istotny klasyk? Tytułowy bohater jest młodym niespełnionym filmowcem, który szuka kobiety idealnej. Pewnego dnia wydaje mu się, że ją odnalazł. Jednakże sprawy przybierają dziwny obrót. W trakcie lektury odnosiłem wrażenie, że scenarzysta sam nie wie w jaką stronę chce poprowadzić historię. Początkowo jest to opowieść o nieszczęśliwej miłości, by potem wprowadzić wątki postapokaliptyczne, a następnie kryminał. Na dodatek przewijają się tutaj różne wątki poboczne, z których wiele nie ma satysfakcjonującego finału. Być może miało to podkreślać bezsens i chaos ludzkiej egzystencji. Również bardzo znamienne jest nazwisko głównego bohatera, które po polsku znaczy „nudny". Sam nie wie czego chce w życiu, a jego pasje i poszukiwanie idealnej kobiety wydają się tylko fasadą. W trakcie fabuły nie rozwija się i niczego się nie uczy. W tym komiksie po raz pierwszy zauważyłem pewien mankament rysunków Daniela Clowesa. Postacie w jego wykonaniu są zbyt podobne do siebie, więc łatwo można się pogubić w tej i tak już niejasnej historii. Domyślam się, że chaos i pewne dłużyzny były tu celowym zabiegiem. Uważam jednak, że można to było przedstawić bardziej pomysłowy sposób.

Dzięki komiksowi przenosimy się do Katowic w 1922 roku, gdy młody Hans Bellmer otwiera swoją wystawę. Wystawę lalek wielkości zbliżonej do ludzkiej. Plątaniny rąk i nóg, nagie ciała... Szok. Przerażenie. Niedowierzanie. Twórca kontrowersyjnych prac wyrokiem sądu zostaje skazany na więzienie. Początek kariery i początek problemów. Autor nie porzuca swoich pomysłów. Głębiej wchodzi w tworzenie "lalek". Ciała dominują jego twórczość. Wzrasta poziom seksualności dzieł. Komiks miał powstać (jako jeden z trzech w albumów),gdy Katowice w 2011 roku startowało o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Celem prac miało być przedstawienie szerszej publiczności - czytelnikom ludzi związanych z miastem. De facto praca Marka Turka została opublikowana w 2017 roku. Nie znam wcześniejszych prac Marka Turka. Ta została mi polecona jako godna uwagi. Chwyciłam ją w łapy i... poczułam przerażenie pomieszane z fascynacją. Sam komiks składa się wyłącznie z obrazu. Nie ma tam powiedzianego ani jednego słowa. Jesteśmy skazani na odbiór obrazu, odbiór twórczości Bellmera. Mam wrażenie, że zabiegi zastosowane przez autora wpisały się idealnie w przedstawioną twórczość, kult ciała (?). Nie jest to jednak biografia - sam podtytuł to wyklucza. To wycinek życia Bellmera. Wycinek z jego twórczości. Świetnym pomysłem było umieszczenie na końcu biografii oraz przypisów, ułatwiających nam zrozumienie przedstawionych treści.

Podobało mi się. Jest jak kolejna historia z "Oskarżam Auschwitz: opowieści rodzinne" Mikołaja Grynberga tylko podana w formie komiksu... co jest oryginalne i też mocne, chociaż inaczej. Zainspirowana komiksem "Maus", którego jeszcze nie czytałem (ale już wkrótce),jakoś skojarzyła mi się jednocześnie z "Arabem przyszłości" (czytałem je akurat równolegle),bo też pokazuje pewne powiedzmy dziwactwa i może niekonsekwencje ojca w formie komiksu... Podoba mi się ta forma wyrazu i okazuje się, że można tak nawet na trudne tematy, a jednocześnie jest to przyjemność do czytania. I nawet tutaj było trochę humoru. Tylko że... ja nie poczułem tutaj jakiejś historii przewodniej - autor opowiedział fragmenty swoich wspomnień, ale nie ma to (moim zdaniem) jakiejś prowadzącej "nitki". Nie wiem, może tak miało być. Tak czy inaczej czyta się świetnie. (czytana: 8-13.03.2025, biblioteka HB) 5/5 [8/10]

Jest to komiks - wyzwanie, graficznie przepięknie malowany, chociaż utrzymany w ciemnej, dekadenckiej kolorystyce. Treść nawiązuje głównie do Kafki, ale nie tylko, jest kadr z Van Gogha, zapewne bardziej oczytani znajdą więcej nawiązań. Fabuła oniryczna, niejednoznaczna. Ciekawy.

Nie ma tu wstrząsającego scenariusza, bo faktów na temat życia Roberta Johnsona jest niewiele. Co jest zatem siłą tego komiksu? Piękne, ponure, ciężkie grafiki. Coś co buduje tę duszną i gęstą atmosferę. Najlepiej puścić w tle muzykę głównego bohatera, ale nie zaszkodzi też Waits czy wczesny Cave. Po lekturze można śmiało przerzucić się na prozę Faulknera.

To drugi z kolei komiks pornograficzny, który trafił w moje ręce. I powiem, że jest całkiem dobry. Mamy faceta użalającego się nad sobą, tuż po rozstaniu. Przyjaciel zachęca go do zainstalowania aplikacji randkowej i... zaczyna się zabawa. Z poszukiwania prawdziwej miłości i tej właściwej kobiety, przeskakujemy do szybkich seks-randek. Przez łóżko (przysłowiowe) przewija się plejada kobiet. Wszystko wydaje się łatwe i proste. Wchodzisz na aplikację, nawiązujesz kontakt i już masz miły wieczór, pełen nowych doznań. To opowieść ze świata singla, poszukiwacza nowych doznań, który tak jak my wszyscy szuka miłości. Tylko czy to sobie sam uświadomi? Musicie się przekonać sami. Aha, kreska jest tu dość prosta. Bardziej "komiksowa" niż w przypadku Esmery. Tym samym mamy uczucie pewnej cyfrowej obróbki świata, homogenizacji, która mimo wszystko ułatwia odbiór.

Komiks, który zapada w pamięci! Bezsprzecznie jedno z najbardziej poruszających dzieł współczesnego komiksu europejskiego. To opowieść, która wbija się w serce i długo nie pozwala o sobie zapomnieć – surowa, brutalna, ale jednocześnie głęboko humanistyczna. Gipi buduje świat postapokaliptyczny, ale unika banału – nie chodzi tu o widowiskową destrukcję, lecz o emocjonalne spustoszenie, o zanik języka, więzi i empatii. Rysunki – surowe, szkicowe, czasem chaotyczne – idealnie oddają klimat świata, w którym nie ma miejsca na estetykę czy ład. To nieład ma tutaj znaczenie – odzwierciedla emocjonalny chaos i duchową pustkę bohaterów. Arcydzieło.

Kristo - krótko. Mawila znałem z rewelacyjnego komiksu "Band" i kolejny, tym razem wracający do dzieciństwa, okazał się równie zabawny i znakomity. Mimochodem sięga się po własne wspomnienia i przypomina swoje przeżycia okołoszkolne. Sentyment, humor, inteligentny scenariusz - czytanie było dobrą zabawą made in DDR.

Jestem świeżo po lekturze komiksu Anny Krztoń i muszę przyznać, że wymiata… i tyle. Wszystko mi się podobało- i fabuła, i grafika. Trochę zgrzyta mi w polonistycznej głowie „pod rząd”, ale to prawie nieistotne. Wszystko tu takie mimetyczne – celowo nie chcę pisać „życiowe”, żeby nie spłoszyć dobrego klimatu, który mi się udzielił (a „życiowe” to zwykle jakaś literacka łzawa smuta). Myślę, że życie jest właśnie takie nieprzewidywalne… i nie ma rzeczy prostych. Jestem na tak! Książka zasługuje na pochwały! Polecam!

Pierwszy raz miałem okazję sięgnąć po postapokaliptyczny komiks — i od razu trafiłem na tytuł, który absolutnie mnie kupił. Stolp to historia pełna napięcia, niepokoju i świetnie skonstruowanego, ponurego świata po końcu cywilizacji. Klimat jest gęsty jak mgła, a ilustracje kapitalnie podkreślają beznadzieję i grozę rzeczywistości, w której przyszło żyć bohaterom. Fabuła wciąga od pierwszych stron, a ja, jako fan postapo, czułem się jak w domu. Świetny komiks pod każdym względem. Polecam i od razu zabieram się za drugą część.