Przewodnik ksenofoba. Hiszpanie

"Aż łeb urywa" to swobodnie napisana, przyjemna, lekka książka. Można się przy niej odprężyć, a przy okazji dowiedzieć czegoś ciekawego. Z pewnością przeczytałabym ją znacznie szybciej, ale co kilka stron musiałam zaglądać do Internetu, żeby sprawdzić, jak wyglądają rzeczy opisywane przez autora albo doczytać na jakiś temat. Moim zdaniem aby w pełni docenić podane w książce ciekawostki, trzeba czytać ją z telefonem pod ręką. Autor książki, Matthew Santoro, nie jest pisarzem ani naukowcem. Zajmuje się zawodowo kręceniem filmików na YouTube i to widać w jego stylu pisania, który z pewnością nie wszystkim będzie odpowiadał. Mi osobiście niezbyt podoba się specyficzne poczucie humoru autora. Także tłumaczenie momentami jest bardzo niezręczne, co jakiś czas pojawiają się powtórzenia i źle skonstruowane zdania. Te drobne niedociągnięcia nie zakłócają jednak przyjemnej lektury.

Należy przyznać, że sam pomysł na powieść tego rodzaju jest dość oryginalny. Jest tak tym bardziej, że całość stanowi coś w rodzaju pamiętników Hitlera i Stalina, pisanych oczywiście w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Całość czyta się lekko i szybko, ale bez jakiegoś szczególnego zainteresowania. Brak tu jakiegoś wstępu. Przez to zaburzona jest spójność książki. Dopiero gdzieś pod koniec książki przypadkiem można się dowiedzieć dlaczego Hitler i Stalin nadal żyją. Można się na tej podstawie domyślać również dlaczego wciąż przy życiu pozostają inne postacie, jak Ribbentrop, Mołotow, Bormann, Eva Braun i inni. Wiele postaci z książki odpowiada osobom faktycznie istniejącym, czego łatwo się domyśleć. W zakończeniu występuje tajemniczy Naczelnik. Początkowo myślałem, że chodzi o wciąż żyjącego Piłsudskiego, ale przecież Hitler wspominał o obecności na jego pogrzebie, co zresztą faktycznie miało miejsce. Po książkę tą sięgnąłem w związku z ostatnimi wyborami prezydenckimi i całokształtem wyjątkowo specyficznej (delikatnie to ujmując) kampanii wyborczej. Plusem niewątpliwie jest też wyjątkowo niska liczba błędów w tekście, co obecnie jest coraz rzadsze.

"Nowa Polska" to wszystko co można spodziewać się po przewodniku autorstwa ASZDziennika. Nie mnie tutaj oceniać polityczne poglądy, wielu odepchnie zapewne wydawca jasno określajacy kierunek, ale nie to jet istotą. Od początku do końca celem jest satyra i rozrywka, nie ma tutaj co oczekiwać czegoś głębszego. Za to otrzymujemy kondensację ironii i absurdalności ASZ z rysunkami Andrzeja. Dla fanów obydwu pozycja obowiązkowa. Minusem jest tutaj na pewno zamknięta forma publikacji typowa dla gazetowych dodatków, przez co kreatywni twórcy nie pokazali jeszcze wsystkiego co mogliby w temacie powiedzieć. Jest więc pewien niedosyt na końcu, widać rzeczy które można było jeszcze bardziej dopracować, przyprawić satyrą. Mimo wszystko- dla wyluzowania, banana na ustach warta zasu książeczka właściwie. Wychodzi poza pewną sztampowość i jest charakterystyczna z racji specifiki stylu twórców.

Książka podzielona jest na 6 rozdziałów + posłowie. Scenki są niestety trochę nierówne, przy niektórych parska się śmiechem, ale są i takie, obok których przejdziemy raczej obojętnie. Duży plus za tłumaczenie tekstów na angielski, choć biuro tłumaczeń (nie będę podawał nazwy, widnieje na końcu książki) nie uniknęło kilku błędów, co dziwi podwójnie: raz że popełnił je zawodowiec, a dwa, że wydawnictwo tego nie wychwyciło. Niektóre obrazki znałem już wcześniej z interaktywnej sztuki "Opera Mleczana". O ile jednak sztukę chętnie bym obejrzał jeszcze raz, tak "Kamasturę dla zaawansowanych" raczej nie, wystarczy na jedno przeczytanie.

Książka napisana kilka lat temu, jak rządziło inne ugrupowanie polityczne, ale z perspektywy czasu nic się nie zmieniło. Polska w krzywym zwierciadle, ale jakie to wszystko prawdziwe. Specyficzne poczucie humoru autora sprawia, że robi się śmiesznie, a nie strasznie. Gorąco polecam.

pierwszy tomik poezji, jaki kiedykolwiek przeczytałam, a jeszcze taki piękny<3. niektóre wiersze bardzo chwyciły mnie za serce. większość z nich opiera się głównie na wierze katolickiej i mimo moich innych przekonań religijnych mogę i tak stwierdzić, że bardzo mi się spodobały!

GodzinaZksiazka.blogspot.com Wzięłam do ręki książkę z charakterystyczną kolorystyką, czcionką i czarno-białym zdjęciem na okładce. Czego się spodziewałam? Nostalgicznych wspomnień, absurdalnego humoru, sytuacji przypominających filmy i seriale "Miś", "Zmiennicy" czy inne znane? Jak najbardziej. I nie zawiodłam się! Świetna pozycja dla każdego, kto lubi pośmiać się przy lekturze. Co więcej, forma książki pozwala na cieszenie się czytaną treścią z kimś, kto akurat siedzi obok i nie przeszkadza mu wtrącany co jakiś czas dowcip, czy ciekawy wpis. W tej książce znajdziecie zarówno popularne żarty, które w latach PRL-u krążyły wśród obywateli, nietypowe instrukcje obsługi typowych przedmiotów. Rozbroją Was wpisy z ksiąg skarg i zażaleń oraz pism urzędowych. Te, pochodzące z milicyjnych raportów chwilami wydają się nieprawdopodobne...Patrolując ulice zauważyłem spokój...Podkreślam ponownie, że patrol pieszy nie jest w stanie w żaden sposób skutecznie ująć i zatrzymać uciekającego samochodu...Ukrywał się w śmietniku, przez co cuchnął tak intensywnie, że nawet pies służbowy się skrzywił... Takie i inne perełki czekają na Was w tej niepozornej, niedużej książeczce. Niektórych nie wypada przytaczać, ale z pewnością wywołają szeroki uśmiech na Waszych twarzach. Zdjęcia, które przenoszą nas w lata, kiedy na półkach nie pojawiały się wyszukane towary, jeśli w ogóle tam były...Kolejki, kartki na żywność, propagandowe hasła i plakaty. Znane z epoki socrealizmu samochody, popularne znaczki pocztowe, a i oczywiście kultowe buty Relax ! W indeksie na zakończenie, znajdziecie wyjaśnienie nazw, skrótów oraz opisy znanych osób. Książka, którą można czytać jednym tchem, ale i wracać niejednokrotnie do jej treści. Książka, przypominająca czas, kiedy ...było naprawdę inaczej niż obecnie....

Nie dla każdego, nie o każdej porze, takie science-fiction atrakcyjne wydawać się może - takie oto nieudolne zdanie stworzyłam próbując wstrzelić się w kontekst. Dla mnie, cytując Korę - Kocham, kocham, kocham. Bo... jakże trudno jest napisać w krótkiej notce, w sposób nieoczywisty, na pierwszy rzut oka o niczym, a jednocześnie ukazać dowcipnie i z przymrużeniem oka oblicze społeczeństwa.

Pan Wojciech ma specyficzny styl - mnie akurat bawi. Liczne historie opisane w książce przedstawione są w sposób humorystyczno-ironiczny. Zastanawiam się tylko, czy wielość tych krótkich "felietoników" nie wpływa ostatecznie na jakość całego zbioru - miałem wrażenie, że niektóre fragmenty (a raz chyba nawet 90% tekstu danego opowiadania) powtarzają się w sposób - być może niezamierzony - ale denerwujący.

Książka raczej dla psychofanów Szkła Kontaktowego. Jak dla mnie za dużo samouwielbienia i zadowolenia z wykonywanej misji. Moi faworyci to: Jerzy Iwaszkiewicz oraz Grzegorz Markowski. Te osobowości podniosły jakość lektury. Zwyczajnie, luźne gadki kolegów (i koleżanek) z pracy...

Piękny esej o roli spożywania alkoholu w rozwoju światowej kultury. Barbara Holland ma wybitnie lekkie pióro, gdy opowiada o wpływie wyskokowych napojów na dzieje interakcji międzyludzkiej. W dowcipny i elokwentny sposób prowadzi swoją gawędę typową dla osoby znającą temat od podszewki. Lektura nie tylko dla praktykujących spożywaczy alkoholu! : )

Hah, no geniusz. Muszę otwarcie powiedzieć na wstępie, że uwielbiam filmiki Grupy Darwin. Co prawda nie wszyscy bohaterowie tam są moimi ulubionymi, ale mimo wszystko historie o nich (i o tych ulubionych) bardzo fajnie się czytało. Klimat zdecydowanie ten sam co w filmach, wszystko zachowane i autentyczne. Fajnie pokazuje losy bohaterów, gdzie często w filmach widać już konsekwencje. Wspaniała lektura :) polecam szczególnie osobom znającym filmowe uniwersum!

Skończyłem całą serię “Świat według Clarksona”. felietony Jeremiasza są różne. jedne były lepsze, inne trochę słabsze, ale w ostatecznym rozrachunku ciekawie spędzałem czas z Marudą. Clarkson oferuje mieszankę humoru, złośliwości i trafnych spostrzeżeń. które skłaniają do refleksji. Nie boi się podejmować kontrowersyjnych tematów. Chociaż niektórzy mogą uznać jego poglądy za kontrowersyjne, ja doceniam jego ekscentryczność i unikalne spojrzenie na świat. Broni swojego zdania, wyzłośliwia się i robi prywatne wycieczki. Z wiekiem nieco spuszcza z tonu i odnoszę wrażenie, że jednak świat mu trochę ucieka. Ale czy ten problem nie dotyczy nas wszystkich?

Musiałam się dośmieszyć. Pilnie. Przeorała mnie ta Bronka od kamieni (Nowicka). I wtedy z półki bibliotecznej łypnął na mnie Ptaszek Staszek. Łypnął raz, drugi, trzeci. Anim się nie spostrzegła, już wszystkie jego wywody przeleciałam. I żal mnie ściska, że trzeba je będzie oddać. Jakże to?!? Czyż sam kot Jaśniepan ma mi wystarczyć?? Staszku, wracaj! Łon Cię nie zeżre, za leniwy na to!

Chyba trochę "po szkolnemu" podeszłam do tego zbioru, przeczytałam, czasem się uśmiechnęłam, czasem zadumałam. A ile zapamiętałam? Trudno powiedzieć. Doceniam pomysł porównania Polski do szkoły, pogrupowania tematycznego felietonów i odniesienia ich do treści z poszczególnych przedmiotów. Myślę, iż liczbę odniesień części mowy do mieszkańców naszego kraju mozna nieco poszerzyć, zwłaszcza wsłuchując się w kwieciste wypowiedzi osób mających odmienne zdania na jakiś temat. Warunek? Trzeba by było, albo jak mówił w dzieciństwie kolega mojego syna: "trzebałoby" usunąć jedynie wszystkie uproszczenia, skrótowce i i zapozyczenia. Doceniam również logikę Autora, znajdującą odzwierciedlenie choćby w następującym stwierdzeniu: "Z ostatnich badań wynika, że 51 procent ludzi w Polsce nie dopuszcza rozwodów. Jeśli z każdej pary jedna osoba nie dopuszcza rozwodu, to w tej sytuacji w ogóle nie powinno ich być". Co jeszcze doceniam? Trafność tytułów wielu felietonów, np. "Internet jest mężczyzną", ""Pycha, tyle że niesmaczna", "Kino niemoralnego pokoju", Doceniam ilustracje. Co mnie razi? Oszczędność, by nie rzec "skąpstwo" wydawnictwa widoczne w wielkości czcionki i czytelności tekstu. Poza tym niektóre felietony zdają się być nieco przeintelektualizowane, ale może to tylko moje wrażenie. A skoro sezon ogórkowy nam się właśnie zaczyna, to "Polska Ogórkowa" może być uznana za dobre wprowadzenie...

„Z wiekiem człowiek myślący widzi, że wszystko jest śmieszne i przestaje się rzeczami przejmować…” Jacek Kaczmarski to bard, który swoimi piosenkami opowiadał historię i kulturę Polski i świata. Jego teksty były pełne alegorii, ironii i zaskakującej puenty. Był głosem opozycji antykomunistycznej i symbolem pierwszej „Solidarności” (chociaż niekoniecznie zgodnie ze swoją wolą). W 2017 roku, z okazji 60. rocznicy urodzin Jacka Kaczmarskiego, ukazało się specjalne wydanie jego wierszy. Kaczmarski, uznawany za jednego z największych bardów polskiej piosenki poetyckiej, wciąż zachwyca swoim mocnym głosem, genialnymi tekstami i ekspresyjnym wykonaniem, które porywa kolejne pokolenia. "Między nami" to najpełniejsze wydanie poezji Kaczmarskiego, która, zgodnie z jego przekonaniami, nie służy ułatwianiu życia, ale otwiera nam oczy na różne aspekty istnienia. Twórczość Jacka Kaczmarskiego poznałem stosunkowo późno, jakiś czas po skończeniu szkoły średniej. Pochłonęła mnie jednak bez reszty, wgłębiałem się w coraz to nowe aspekty życiorysu (nierzadko kontrowersyjne zresztą) Kaczmarskiego i odkrywałem wciąż nowe wiersze i piosenki. Z miejsca stał się moim ulubionym, obok Kazika, twórcą. Więc możecie się tylko domyślać, jak się ucieszyłem, gdy dostałem na urodziny to tomiszcze xD To już czwarte wydanie takiej antologii, nie jest to jednak proste wznowienie. Redaktor rozpoczął nad nią prace ponad 30 lat temu, z początku przepisując na maszynie teksty z podziemnie wydawanych śpiewników, czy ze słuchu z nagrań Radia Wolna Europa. Poprzednie wydania, z powodu różnych zaniedbań wychodziły w stanie niekoniecznie poprawnym. W tym kształcie jest najstaranniej uzupełnione, poprawione i zredagowane. Udało się też dotrzeć do niepublikowanych wcześniej utworów Kaczmarskiego. Więc dla wielbicieli artysty to prawdziwa gratka.

Czasami będąc w Biblioteka.Kraków w ręce wpadnie ci nietypowa książka, o której istnieniu nie miałeś pojęcia. Tak było w przypadku bardzo krótkiego dzieła Lu Xun pt. „Prawdziwa historia A Q”. Pozornie nowela ta liczy sobie według numeracji 189 stron. W rzeczywistości jest ona o połowę krótsza. Wydawnictwo Akademickie Dialog w swojej serii: "Czytanki Orientalne" zastosowało ciekawy zabieg wydając książki w dwu-językach. Po lewej mamy oryginalny tekst, w tym przypadku w języku chińskim (zapewne mandaryńskim),po prawej tłumaczenie na język polski dokonane przez Katarzynę Sarek. Sama nowela jest dosyć przewrotna, satyryczna i miejscami zawarty w niej ironiczny humor dziś byłby już nie do zaakceptowania. Wedle daty zawartej na końcu tekstu powstała w grudniu 1921 r. Dla Chin był to jeden z najtrudniejszych okresów w XX wieku. Krajem targała wojna domowa, Warlordowie, Kuomintang i komuniści rozszarpywali dla siebie kawałki terytorium i zasoby, przemarsze wojsk, rabunki, inflacja, głód i choroby prześladowały cywili, panoszyły się obce mocarstwa, nad Amurem powstawał Związek Radziecki a Japonia czaiła się u wrót by z ogólnego chaosu wykroić sobie swój kawałek chińskiego tortu. W tych warunkach Lu Xun opisuje losy tytułowego A Q, przewrotnego antybohatera. Kreśli ni to jego biografię, ni to portret, ni to szkic osoby, będącej krzywym zwierciadłem ówczesnych Chin i Chińczyków. A Q jest wioskowym głupkiem, człowiekiem imającym się wszelkich prac dorywczych, śpiącym kątem w świątyni. Był równocześnie „wiecznie zadowolony: to być może kolejny dowód na moralną wyższość kultury chińskiej nad resztą świata”, jak informuje nas już opis na końcu książki, będący wyimkiem z tekstu. Jest to jednak cytat doskonale podsumowujący i A Q i cały tekst parodiujący ówczesne Chiny. Pogardzane, wyszydzane, kompletnie bezsilne i będące w nieustającej klęsce, ale potrafiące w swej dialektycznej logice przedzierzgnąć to w moralne zwycięstwo i w efekcie niczym diabeł, który im więcej zła czyni tym więcej dobra z tego wychodzi tak tu im więcej klęsk i katastrof tym większe sukcesy! A Q ponosi nieustające pasmo klęsk, musi pozbywać się resztek swego dobytku by przeżyć a i tak przegrywa go w kasynie lub przepija. Idiotyczna próba nawiązania relacji intymnych z pewną służką doprowadza go do wygnania ze wsi właściwie jako podejrzanego o nastawania na cześć niewieścią. W efekcie trafia on do miasta, gdzie staje się złodziejem. Po nieudanym rabunku ucieka z częścią łupu z powrotem do wsi, gdzie paradoksalnie jego pozycja urasta. Złodziej zaczyna cieszyć się szacunkiem aż do momentu rewolucji. Nadzieje na zostanie rewolucjonistą upadają, kiedy część starych elit przedzierzga się w nie. A A Q staje się kozłem ofiarnym rewolucji. Rewolucjoniści okradłszy lokalnego bogacza nie dzielą się z A Q łupem, ale za ich czyn to on odpowiedział, zostając rozstrzelanym przez trybunał rewolucyjny. Podsumowując jest to niewielka, ciekawa książka, w której możemy się pośmiać, posmucić, utożsamić lub pogardzać tytułowym A Q, który był tak nieznaczący, że nawet nie zapamiętano jego personaliów poza inicjałami. Też domniemanymi. Można w nim zobaczyć zwykłego człowieka, rzuconego w wir wielkich wydarzeń, który próbuje przeżyć kolejny dzień zachowując przy tym choć resztki stabilności psychicznej. Z drugiej strony opis relacji i kobiet w tej książce, mimo że jest to dosyć już wiekowa satyra, jest urągający.

Artur Andrus wyrósł nam na narodowego satyryka. Dowcipny, cięty język, a przy tym nienaganna elegancja. W zasadzie chciałoby się zbierać od niego cięgi. Odkładam jego książkę na półkę, by mieć ją zawsze pod ręką, gdy złapie mnie chandra albo inna przypadłość. Jest skuteczniejsza w działaniu niż cała fiolka antydepresantów z apteki :)

Trudno mi jednoznacznie ocenić tę książkę, bo słuchałam jej w formie audiobooka. Dzięki temu miałam okazję usłyszeć, jak autorzy sami czytają swoje teksty i dodają do nich sporo humoru, a lektor odpowiednio podkreślał poważniejsze fragmenty. To sprawiło, że odbiór książki był dla mnie naprawdę zachwycający. Gdybym jednak miała oceniać sam tekst, bez tego dodatkowego elementu, pewnie uznałabym ją za przeciętną książkę o humorze. Dlatego polecam sięgnąć po audiobooka i pozwolić sobie na trochę uśmiechu podczas słuchania tych rozmów.