Piękna i Bestia

"Kopciuszek" autorstwa Charlesa Perraulta to jedna z najbardziej znanych wersji tej baśni na świecie. Francuski pisarz stworzył opowieść, która od wieków fascynuje czytelników w każdym wieku. Perrault nadał bajce wyjątkowy francuski szyk. Opisy strojów, balów i pałaców są pełne elegancji i wyrafinowania. Wróżka, która pomaga Kopciuszkowi, dodaje bajce elementu magii. Przemiana z dziewczyny w księżniczkę jest niezwykle efektowna i podkreśla motyw przemiany. Perrault wplata w swoją opowieść morał o tym, że dobro zawsze zwycięża, a cierpliwość i wytrwałość są nagradzane. Choć bajka jest skierowana przede wszystkim do dzieci, zawiera też subtelne przesłania społeczne. Kopciuszek symbolizuje osoby pokrzywdzone przez los, które mimo wszystko odnajdują szczęście. Tematy poruszane w bajce, takie jak miłość, zazdrość, dobro i zło, są uniwersalne i odnajdujemy je w każdej kulturze. Klasyczny happy end, w którym dobro zwycięża, sprawia, że bajka jest pełna nadziei i optymizmu. Perrault używa pięknego i poetyckiego języka, który sprawia, że czytanie tej bajki jest prawdziwą przyjemnością.

To pierwszy raz, kiedy czytałam tę bajkę. Miałam nadzieję poznać Królową Śniegu, która pojawia się w popkulturze, a tymczasem była prawie nieobecna, co trochę mnie rozczarowało. Miała tylko swoje triumfalne wejście, po czym praktycznie zniknęła. Mimo że opowiadanie jest krótkie, zaledwie kilkadziesiąt stron, fabuła jest pełna przygód, z mini-historiami splecionymi ze sobą, które, przyznam, nie wciągnęły mnie ze względu na swoją prostotę. Krótko mówiąc, nie jestem właściwym odbiorcą. To, co szczególnie doceniłam, to nieposkromniona wyobraźnia autora i sposób, w jaki tak delikatnie wplótł motywy religijne. Poruszane tematy bowiem krążą wokół duchowego wznoszenia się, wykraczania poza własne ego ku miłości bliźniego. Jeśli chodzi o ilustracje, miałam te autorstwa Edmunda Dulaca, które przyciągają wzrok swoim eleganckim i misternym pięknem. Jednak nie wydawały mi się naprawdę baśniowe i trochę nie pasowały do fabuły. W każdym razie, ostatecznie pozostawiła we mnie ciepło w sercu, a nie tylko estetyczno-wyobrażeniowe doznania.

pierwsze wrażenia zaraz po zakupie: - wydanie całościowo to bajka (stąd całościowo ocena pozytywna) Na minus: Made in China? Why? Na początek poszła "Królowa Śniegu" i powiem, że "Janek i Marysia" mnie wybijały z lektury. Zobaczę jak będzie dalej, chętnie sięgnąłbym po resztę z serii ale rozpęd w zakupie chwilowo wytracił impet

Zawsze ze wzruszeniem sięgam po tę stareńką, rozsypującą się w rękach książkę (Wydanie: Książka i Wiedza 1951 rok!) z dedykacją od św. Mikołaja dla mojego taty... i właśnie dlatego nigdy nie kupiłam późniejszego wydania. Ta zresztą, poza felerem w postaci luźnych kartek ma wszystkie zalety, które powinna mieć książka dla dzieci. Duży format (wszystkie późniejsze były już mniejsze) i, przede wszystkim, artystyczne ilustracje Jana Szancera. To właśnie dla nich , a nie dla samej (sympatycznej i pięknej, muszę to przyznać) opowieści o małej Klarze, niedobrym Ojcu Chrzestnym, poczciwym Dziadku do Orzechów, obrzydliwej Mysibabie i jej ohydnym siedmiogłowym synu czy niewdzięcznej księżniczce Pirlipacie – co kilka lat, z najwyższej półki w mojej biblioteczce, ściągam to cudeńko...

Krótka historyjka, którą pewnie pamiętacie ze szkoły. Rybak złowił zlotą rybkę, ale wypuścił ją z powrotem do morza, niczego nie żądając w zamian. Jednak jego zachłanna żona bardzo się zezłościła na męża. Wysłała go nad morze i zażądała przynajmniej nowego koryta. Potem zapragnęła domu. Wiele jej życzeń spełniła zlota rybka. Ale zachłanność nie popłaca. Baba została ukarana. Piękna jest ta historia. Napisana świetnym literackim językiem, wierszowana. Pięknie brzmi czytana na głos. Zastanawia mnie nieporadność staruszka. Jak wytrzymał z taką babą trzydzieści lat? Ta bajeczka pokazuje dużo prawdy o ludziach i ich charakterach. W opowieści na uwagę zasługuje też rola przyrody. Na początku morze jest spokojne, a pogoda piękna. W miarę rozwoju fabuły natura się zmienia, tak jakby przeżywała emocje razem z rybką, babą i staruszkiem. Polecam. Na przykład do głośnego czytania dzieciom na dobranoc. Spodoba im się ta historia.

"Roszpunka" braci Grimm to klasyczna baśń, która od pokoleń fascynuje dzieci i dorosłych. To opowieść o dziewczynie o niezwykle długich włosach, uwięzionej w wieży przez złą czarownicę. "Roszpunka" to klasyczna baśń, która zachwyca swoją prostotą i głębią. To opowieść o sile miłości, która potrafi pokonać nawet największe przeciwności losu. Mimo pewnych mrocznych elementów, baśń pozostawia w sercu czytelnika nadzieję i wiarę w dobro.

Była piękna – przez chwilę. Świat, o którym marzyła, okazał się zbyt powierzchowny, 𝓏ł𝓊𝒹𝓃𝓎. Mała choinka marzy o podróży i zazdrości innym ścinanym drzewom, zamiast cieszyć się życiem w lesie. W końcu trafia do domu ludzi na Boże Narodzenie, po tym liczy na coś jeszcze wspanialszego, ale zostaje schowana do ciemnej piwnicy i powoli usycha. Stoi oparta o ścianę w zupełnej ciemności i samotności. Czasami słuchają jej myszy i szczury, lecz ta wiedziona złudnymi wizjami, opowiadała im w kółko nierealistyczne bajki zasłyszane od ludzi. 𝔾𝕣𝕪𝕫𝕠𝕟𝕚𝕖 𝕓𝕪ł𝕪 𝕣𝕖𝕒𝕝𝕚𝕤𝕥𝕒𝕞𝕚 i chciały posłuchać czegoś o jedzeniu. Nie czegoś kompletnie odległego, więc opuściły ją. Po kilku miesiącach zostaje spalona. Andersen mógł wyrazić, jak to wielkie nadzieje pokładał w podróży do Helsingør, a jak wielkim rozczarowaniem i wielkim smutkiem się to dla niego okazało. Z utęsknieniem wypatrywał wyjazdów poza Helsingør, a inni ludzie nie rozumieli jego przygnębienia: (fragment z mojej pracy zaliczeniowej o twórczości Hansa Christiana Andersena) 6/10

Wzruszająca, angażująca emocje, momentami smutna i gorzka, ale i napawająca radością leśnej wolności i sielanki opowieść. Stawia trudne pytania prowadzące do złożonych odpowiedzi. Autor w interesujący sposób zinterpretował behawior i dokonał personifikacji zwierząt tak, że stają się one nam bliższe i przewyższające nasz gatunek pod względem moralności.

"Śpiąca Królewna" Charlesa Perraulta to klasyczna baśń, która od wieków zachwyca dzieci i dorosłych na całym świecie. Opowieść koncentruje się na losach królewny, która w wyniku klątwy rzuconej przez złą wróżkę zapada w stuletni sen. Dopiero pocałunek księcia przywraca ją do życia, a miłość triumfuje nad złem. Baśń jest pełna magicznych elementów, tajemniczości i morałów, które uczą o sile dobra i miłości. „Śpiąca Królewna” to dzieło literatury dziecięcej, które zachwyca pięknym językiem, bogatą wyobraźnią i uniwersalnym przesłaniem. Baśń ta jest wspaniałym przykładem tego, że dobro zawsze zwycięża.

Jak chyba wszystkie baśnie Andersena i ta łapie czytelnika za serce. Miałam ochotę krzyknąć, zrobić cokolwiek by przerwać nieszczęścia, które spotykały naszego dzielnego ołowianego żołnierza. A tak naprawdę nie jest to oczywiście baśń o ołowianej zabawce i papierowej panience, ale o ludziach. Ci dobrzy i dzielni często są pogardzani... możemy tylko mieć nadzieję, że pozostanie po nich chociaż wspomnienie, chociaż baśń. 7/10

Krótkie, ciekawie napisane i nagrane legendy o Popiele, Warsie i Sawie, Złotej Kaczce i różnych innych dziwnych stworach bądź królach. Dobrze, że zostały zebrane w jeden zbiór i dzieci mają okazję je poznać. To cenna skarbnica wiedzy na temat naszej kultury.

Książka napisana w 1911 r. Wcześniej, bo w 1904 r. autor stworzył sztukę teatralną, która odniosła ogromny sukces i została podstawą do późniejszej książki. Opowiadanie należy do najsłynniejszych bajek świata i jest kanonem literatury dziecięcej !!! Doczekała się niezliczonych adaptacji filmowych, teatralnych i musicalowych, również popularnej animacji Disneya. Ponadczasowe wartości przekazywane dzieciom: przyjaźń, odwaga, życzliwość, dokonywanie właściwych wyborów, kształtowanie kreatywności, rozwijanie wyobraźni itp. W lewacko - tęczowych bzdurkach tego nie znajdziesz. POLECAM !!!

„Czerwony Kapturek” to jedna z tych historii, które zna się zanim przeczyta się je naprawdę – obecna w dzieciństwie jako opowieść szeptana przed snem, bajka z kasety, rysunek w przedszkolu, potem odczytywana na nowo w dorosłości, gdy wraca się do niej z własnym dzieckiem. I choć mogłoby się wydawać, że ta opowieść niczym już nie zaskoczy, to właśnie ta wersja – opatrzona ilustracjami Franceski Rossi – uderza ze zdwojoną siłą, bo pod dobrze znaną narracją czai się coś znacznie głębszego. Zaczyna się niewinnie, jak zawsze – dziewczynka z czerwonym kapturem na głowie wyrusza z koszykiem przez las do chorej babci, mama ostrzega, by nie zbaczać ze ścieżki, dziecko kiwa głową, las się zaczyna. I wtedy pojawia się on – wilk. Ten wilk nie przypomina jednak śmiesznych karykatur z telewizyjnych kreskówek, nie mruga figlarnie do widza. Jest prawdziwy, niepokojący, niebezpieczny. Jego oczy patrzą inaczej, jego uśmiech nie jest ciepły, tylko cyniczny. I choć historia biegnie znanym torem, dziecko, które patrzy na te ilustracje, wie – coś tu nie gra, coś tu się wydarzy, coś, przed czym nikt nie ostrzegł. Siła tej opowieści tkwi właśnie w tym balansie pomiędzy znanym schematem a emocjonalnym ładunkiem ukrytym pod powierzchnią, bo gdy wilk przebiera się za babcię, zaczyna się prawdziwy teatr. To nie jest już tylko bajka o nieposłuszeństwie i konsekwencjach – to opowieść o zaufaniu, o złudzeniu bezpieczeństwa, o tym, jak zło potrafi się przebrać, uśmiechać i zapraszać do rozmowy. Dziecko zadaje pytania, dziwi się, protestuje – jak to możliwe, że nikt nie zauważył? Czemu Kapturek dał się oszukać? Czemu nikt nie przyszedł wcześniej? I w tym wszystkim, w tych pytaniach i emocjach, zaczyna się prawdziwa wartość tej książki, bo nie jest to opowieść zakończona banalnym morałem o posłuszeństwie, tylko wielowarstwowa lekcja empatii, czujności, odwagi i refleksji. Ilustracje nie łagodzą przekazu – wręcz przeciwnie, wzmacniają go, dodają dramaturgii i zostają w pamięci. Czerwień Kapturka wybija się na tle ciemnego lasu, jak ostrzeżenie, jak krzyk, jak ślad, który nie znika. Postacie nie są jednowymiarowe – każda mina, każdy gest opowiada osobną historię, a sam tekst, choć prosty, nie infantylizuje. Jest rytmiczny, nieprzegadany, pozwala działać wyobraźni, nie zakładając z góry, że dziecko nie zrozumie. Właśnie to podejście – powaga wobec małego czytelnika – sprawia, że książka ta działa. Uczy nie poprzez dydaktyzm, ale przez przeżycie. Moje dziecko, mimo strachu, nie uciekło, nie zamknęło książki – przeciwnie, wracało do niej, opowiadało ją po swojemu, analizowało, wchodziło w dialog. Dla mnie jako dorosłej osoby ta wersja była też zaskakująco poruszająca, bo choć zakończenie wydaje się znane – przychodzi myśliwy, wszystko wraca na miejsce – to jednak pozostaje coś więcej. Ślad. Cień. Wilk nie znika całkowicie. On zostaje. W pytaniach, w oczach postaci, w naszej pamięci. Czerwony Kapturek już nigdy nie będzie tą samą dziewczynką, bo teraz wie. Że świat potrafi być piękny, ale i groźny. Że nie każdy, kto mówi przyjaźnie, ma dobre intencje. I że czasem nie da się wrócić do domu tak samo, jak się z niego wyszło. To wszystko sprawia, że ta książka – mimo że ubrana w klasyczne szaty baśni – staje się czymś więcej niż bajką do poduszki. Jest opowieścią o dojrzewaniu, o świadomości, o granicach, o czujności. Dla dziecka – przeżyciem. Dla dorosłego – przypomnieniem. A dla obojga – początkiem ważnej rozmowy.

Jako dziecko uwielbiałam oglądać "Czarnoksiężnika z Krainy Oz" z 1939 roku, z Judy Garland w roli głównej. Aż dziw, że dopiero teraz miałam przyjemność zapoznać się z książkowym pierwowzorem. A była to prawdziwa przyjemność i wywołała u mnie wiele miłych wspomnień. Książka jest fantastycznym przeżyciem. Mamy tu grupę przyjaciół z wyboru, opowieść drogi, opowieść przygodową, baśń i trochę także powieść psychologiczną. Może dość nietypowy zestaw, ale to właśnie on sprawia, że ta historia jest tak unikalna i wciąż się ją bardzo przyjemnie czyta. Śmiem twierdzić, że mi sprawiła więcej przyjemności niż słynna Alicja.

Nie wiem ile razy czytałam, kartki latają swobodnie i żyją swoim życiem a ja zawsze będę z rozczuleniem wracać do historii "Śnieżnobiałej i Różanolicej". Jestem ciekawa "nieugrzecznionej" wersji tej baśni, ale to jak każdej braci Grimm. Zawsze będzie mi się kojarzyć z głosem mojej mamy i z błogim dzieciństwem.

Po pierwsze jest to jedna z ładniejszych baśni. Po drugie i najważniejsze kupię każdą książkę gdzie widzę ilustracje wykonane przez Joannę Concejo. To jest mistrzostwo!!! Piękna treść, super autor bo Hans Christian Andersen tworzył je tak, że każdy chciał przeczytać. Nie muszę chyba mówić o czym jest ta baśń ? 12 braci, których zła macocha przemieniła w łabędzie i ich dzielna siostra ... polecam dla dzieci

Książka od wieków stanowi baśniowe kompendium wiedzy o Oriencie, a postać Szeherezady stała się symbolem sztuki snucia opowieści !!! Początki baśni sięgają VIII - IX w, a ostateczny kształt uzyskały ok. XIV w. W Europie zostały wydane na początku XVIII w. To zbiór ludowych podań, legend i baśni z Bliskiego Wschodu, pełnych magii, dżinów, podróży i bogactwa. Posiadają niezliczone adaptacje filmowe i myślę, że każdy w ten czy w inny sposób miał z nimi do czynienia. POLECAM !!!

Książka „Jak to ze lnem było” Mari Konopnickiej to kolejny utwór przeczytany w ramach marcowego wyzwania czytelniczego. Król marzył, że jego kraj i ludzie w nim mieszkający będą zamożni. Pewien kupiec przepowiedział, że kraj i jego mieszkańcy będą bogaci, jeśli zostanie zasiane pewne ziarno na polu. Poczyniono przygotowania i czekano na rezultat. Ziarna po deszczu zaczęły kiełkować. Rosły i pole zakwitło na niebiesko, co zmartwiło króla, ale pomyślał, że to nasiona będą złote. Jego nadzieje nie zostały spełnione, więc kazał wyrwać rośliny i utopić w wodzie, zbić je kijami, a następnie wyrzucić pod lasem. Tam natknął się na nie na polowaniu i kazał ponownie obić je kijami i rzucić na pole pod palące słońce. Ludzie króla odnaleźli kupca, który sprzedał władcy nasiona i wtrącili go do lochu. Więzień namówił córkę dozorcy Rózię, by spróbowała uprząść włókna z obitych i wyschniętych łodyg. W dniu ślubu królewskiej córki kupiec uprosił, by dano mu stać przed królem, podarował królewnie utkane przez Rózię płótno i wyjaśnił królowi, że to jest obiecane przez niego złoto - len, wyjaśniając proces jego produkcji. Król uradował się i podziękował kupcowi, przepraszając za doznane krzywdy, a jego lud od tej pory chodził już zawsze dobrze ubrany. Świetna historia z jakże mądrym i aktualnym przesłaniem.

"Stoliczku, nakryj się!" to baśń braci Grimm, opowieść o magicznym stoliczku, który na życzenie serwuje pyszne potrawy, złotym osiołku i worku, z którego wyskakują kije. To zabawna i pouczająca historia, która uczy ważnych wartości i bawi do łez. Książka jest idealna do czytania w rodzinnym gronie.

Kiedyś mówiła o tej książce @madelaine.booklover dlatego z ciekawości stwierdziłam że sprawdzę 𝗢𝗽𝗶𝘀: W świecie ptaków odbywa się tv show pod tytułem "Ptaki dziwaki", w którym wspólnie wybierany jest najdziwniejszy ptak ze względu na wygląd, zachowanie lub wygląd. Niestety jest też druga mroczniejsza strona tego show. 𝗢𝗽𝗶𝗻𝗶𝗮: Na @empikgo mamy dostęp do słuchowiska z udziałem całej rodzinki @zaksiazko_wane 🥰 Ogromnie mi się podobała ich gra aktorska głosem, według mnie dobrze oddali swoje postaci np. zadziorność, głupotę, roztrzepanie. Sama historia jest mega urocza i wciągająca. Prócz postaci oraz plot twist'tu mega podobał mi się morał na końcu jest mega bliski memu sercu. Oczywiście jest tu infantylizacja, ale nie zapominajmy że jest to książeczka dla dzieci 😉 Całość trwa nie całą godzinę w audio, dlatego też nie chcę psuć wam zabawy ✌️ Ja mega się bawiła i gdybym miała dziecko to kupił bym oraz czytała wraz z nim (7/10⭐)