Dzień, w którym wybiło szambo

Przesłuchana w audio. Temat ciekawy chociaż przedstawiony nieco chaotycznie. Mimo wszystko warta uwagi.

Przesłuchana w audio. Temat ciekawy chociaż przedstawiony nieco chaotycznie. Mimo wszystko warta uwagi.

Tytuł tej książki nie owija w bawełnę – „Dzień, w którym wybiło szambo” to brutalna metafora rzeczywistości, jaką zna i przedstawia Andrzej Michorzewski, były dyrektor szpitala psychiatrycznego w Świeciu. Z jednej strony – jest to publikacja głęboko osobista, pełna złości, frustracji i rozczarowania. Z drugiej – odważna próba nagłośnienia jednego z najbardziej przemilczanych problemów polskiej opieki zdrowotnej: nadużyć i przemocy wobec osób chorych psychicznie.

Michorzewski w swojej książce nie tyle relacjonuje, co oskarża. W bezpośrednim, chwilami wręcz pamfletycznym tonie, przedstawia przykłady systemowego upodlenia pacjentów psychiatrycznych – od ignorancji i rutynowej brutalności, po przymusowe hospitalizacje bez podstawy prawnej. Używa ostrych słów i dosadnych porównań, nie szczędzi ironii, a jednocześnie nie traci z oczu człowieka – pacjenta, który w jego opowieściach staje się symbolem bezbronności w obliczu bezdusznej machiny.

To, co bezsprzecznie stanowi siłę tej książki, to jej autentyczność – autor mówi z pozycji człowieka, który był w środku tego systemu, widział i nie zapomniał. Przypomina znane medialnie przypadki (m.in. Broll, Belski),które niejako potwierdzają jego wcześniejsze ostrzeżenia. Nie sposób przejść obojętnie wobec faktów, które przywołuje. Nie sposób też nie docenić jego refleksji nad statusem społecznym osób z zaburzeniami psychicznymi – traktowanych jak „obywatele gorszej kategorii”, często bez prawa do głosu, własności czy godności.

Niestety, forma nie dorasta do treści. Książka jest chaotyczna, niespójna, z licznymi powtórzeniami, które – choć świadomie zastosowane – męczą czytelnika i osłabiają siłę argumentów. Styl balansuje między publicystyką, zapiskami z pamiętnika i emocjonalnym manifestem. Brakuje solidnych danych, statystyk, ugruntowanej analizy systemowej – tego, czego oczekiwałoby się po publikacji o tak dużym ciężarze społecznym. Dowody anegdotyczne dominują nad analizą, a elementy czarnego humoru nie zawsze trafiają w ton powagi, jaki niosą niektóre z opisanych przypadków.

Dla czytelnika spoza środowiska medycznego wiele kwestii może pozostać niedopowiedzianych lub zbyt ogólnych. Miłośnicy klarownego wykładu poczują się rozczarowani. Tym bardziej, że również warstwa edytorska pozostawia wiele do życzenia – zauważalne są błędy korektorskie i brak spójności stylistycznej.

Mimo to nie sposób odmówić tej książce znaczenia. To głos niepokorny, niepopularny i potrzebny. Głos lekarza, który miał odwagę odejść i zaprotestować – nie poprzez cichą rezygnację, lecz przez publiczne świadectwo. I choć forma momentami zawodzi, treść – niewygodna i bolesna – pozostaje aktualna. Być może właśnie ta brutalna szczerość, bez filtrów i retorycznego umiaru, sprawia, że książka wbija się w świadomość czytelnika jak drzazga.

Przyjemność 2,8/5
Styl: 2,3/5
Historia: 3,6/5

Ocena: 2,91/5
goodreads - 3/5
thestorygraph - 3/5
lubimyczytac - 5/10

Tytuł tej książki nie owija w bawełnę – „Dzień, w którym wybiło szambo” to brutalna metafora rzeczywistości, jaką zna i przedstawia Andrzej Michorzewski, były dyrektor szpitala psychiatrycznego w Świeciu. Z jednej strony – jest to publikacja głęboko osobista, pełna złości, frustracji i rozczarowania. Z drugiej – odważna próba nagłośnienia jednego z najbardziej...

Książka dość rozczarowująca.

Temat ważny i niesamowicie zaniedbany, autor w wielu kwestiach bierze na tapetę istotne kwestie, które ciągle w psychiatrii czekają na swoje rozwiązanie - ciągle godność człowieka leczonego psychiatrycznie jest naruszana, osoba stygmatyzowana jest przez społeczeństwo.

Niestety, jak na temat o tak dużym kalibrze książkę cechuje dość subiektywne podejście, swobodne potraktowanie tematu, liczne powtórzenia (o czym autor ostrzega),a także więcej anegdot aniżeli solidnych faktów.
Wydawałoby się, że tak cennemu problemowi poświęcić powinno się więcej dokładności i obiektywności i skrupulatności w opracowaniu. Tymczasem książka napisana jest raczej w sposób emocjonalny aniżeli popularyzująco - edukujący.

Książka dość rozczarowująca.

Temat ważny i niesamowicie zaniedbany, autor w wielu kwestiach bierze na tapetę istotne kwestie, które ciągle w psychiatrii czekają na swoje rozwiązanie - ciągle godność człowieka leczonego psychiatrycznie jest naruszana, osoba stygmatyzowana jest przez społeczeństwo.

Niestety, jak na temat o tak dużym kalibrze książkę cechuje dość subiektywne...

Książka warta przeczytania, autor przybliża patologie środowiska, których w inny sposób bym nie poznał (i mam też nadzieję, że nie poznam). Wzbudza złość na system i rządzących, a także współczucie pracownikom i chorym.
Książka niestety jest też nieskładna, a zarazem mnóstwo w niej powtórzeń. Wszystko to autor napisał już w przedmowie, więc czytelnik, któremu się to nie podoba (ja),jest sam sobie winny.
Uważam mimo wszystko, że w tego typu publikacjach powinno znaleźć się więcej statystyk, a mniej dowodów anegdotycznych.

Książka warta przeczytania, autor przybliża patologie środowiska, których w inny sposób bym nie poznał (i mam też nadzieję, że nie poznam). Wzbudza złość na system i rządzących, a także współczucie pracownikom i chorym.
Książka niestety jest też nieskładna, a zarazem mnóstwo w niej powtórzeń. Wszystko to autor napisał już w przedmowie, więc czytelnik, któremu się to nie...

Temat bardzo ciekawy, ale przedstawiony dość chaotycznie.

Temat bardzo ciekawy, ale przedstawiony dość chaotycznie.

Książka napisana chaotycznie i z licznymi powtórzeniami. Nie czyta się dobrze i nie przekonuje mnie autor, mówiący, że tak właśnie miało być. Jednak jest w tym wszystkim pewna wartość. Wartość wynikająca z "krzyku" bezsilności na lata zaniedbań i prób zamiecenia całej, wstydliwej psychiatrii pod przysłowiowy dywan. Znajdzie się tu również, sugestia jak to wszystko można poprawić. I może faktycznie, choć sama książka jest nie najlepiej napisana, to jej lektura może przynieść jakiś ruch w świadomości społecznej, a z pewnością jest to podstawa do tego, aby cokolwiek mogło się zmienić.

Książka napisana chaotycznie i z licznymi powtórzeniami. Nie czyta się dobrze i nie przekonuje mnie autor, mówiący, że tak właśnie miało być. Jednak jest w tym wszystkim pewna wartość. Wartość wynikająca z "krzyku" bezsilności na lata zaniedbań i prób zamiecenia całej, wstydliwej psychiatrii pod przysłowiowy dywan. Znajdzie się tu również, sugestia jak to wszystko można...

Mnóstwo ciekawych, lecz w moim odczuciu zbyt ogólnych spostrzeżeń podanych w sposób chaotyczny. Przydałoby się więcej konkretów - mi jako osobie spoza branży (ale żywo zainteresowanej tematem psychiatrii, głównie powiązanej z kryminalistyką) ciężko było złapać nawiązania.
Dodatkową krechą jest słaba korekta. Niestety.

Mnóstwo ciekawych, lecz w moim odczuciu zbyt ogólnych spostrzeżeń podanych w sposób chaotyczny. Przydałoby się więcej konkretów - mi jako osobie spoza branży (ale żywo zainteresowanej tematem psychiatrii, głównie powiązanej z kryminalistyką) ciężko było złapać nawiązania.
Dodatkową krechą jest słaba korekta. Niestety.

Świat psychiatrii... nieco schizofreniczny.
Poruszony temat jak najbardziej zasługuje na rozgłos. Bo nikt, w czasach politycznej poprawności, nie wspomina jak traktuje się ludzi w zakładach psychiatrycznych. Wszyscy "wspieramy" środowiska LGBT, mniejszości narodowe i religijne - bo to jest nagłośnione, bo to jest modne. Nikt nie wspomina ludzi, których prawa są łamane, a przecież żyjemy w świecie który walczy o poszanowanie życia ludzkiego. Tyle w nas hipokryzji...
Książka w dość dosadny, wręcz prześmiewczy sposób oddaje realia naszego państwa.
Tak żeby nie było za słodko - autor często się powtarza, a może dobrze? Może ktoś coś zrozumie - zawsze to jakiś psychologiczny aspekt wpływu.

Świat psychiatrii... nieco schizofreniczny.
Poruszony temat jak najbardziej zasługuje na rozgłos. Bo nikt, w czasach politycznej poprawności, nie wspomina jak traktuje się ludzi w zakładach psychiatrycznych. Wszyscy "wspieramy" środowiska LGBT, mniejszości narodowe i religijne - bo to jest nagłośnione, bo to jest modne. Nikt nie wspomina ludzi, których prawa są łamane, a...

Pozornie nachalnie krytyczna, "czepialska" ale.. chyba, co podkreśla sam autor, jest to jedyny sposób, by przyciągnąć uwagę publiczną do zastanowienia się nad tym tematem. I bynajmniej nie chodzi tu powtarzanie miejskich legend i schematów myślenia. i mimo dosadności, i tak jeszcze zostało trochę kwestii do poruszenia. Minus za powtarzanie do znudzenia problemów sytuacji finansowej polskiej psychiatrii

Pozornie nachalnie krytyczna, "czepialska" ale.. chyba, co podkreśla sam autor, jest to jedyny sposób, by przyciągnąć uwagę publiczną do zastanowienia się nad tym tematem. I bynajmniej nie chodzi tu powtarzanie miejskich legend i schematów myślenia. i mimo dosadności, i tak jeszcze zostało trochę kwestii do poruszenia. Minus za powtarzanie do znudzenia problemów sytuacji...

Ekstremalnie trudna do oceny.

Ekstremalnie trudna do oceny.