Zapisane w wodzie

Czy jedna sekunda może przekreślić wszystko, co o kimś wiedzieliśmy? To thriller, który nie pozwala na chwilę oddechu, a Musso po mistrzowsku odkrywa kolejne warstwy kłamstw. To bardzo dobra, gęsta historia o demonach przeszłości, która udowadnia, że każdy z nas ma swój mroczny kadr, którego nigdy nie chciałby wywołać.

Collette ukrywa się przed byłym szefem, Cher jest nastoletnią uciekinierką, a Thomas rozpaczliwie pragnie zaprzyjaźnić się z sąsiadami. Londyńską kamienicę przy Beulah Grove 23 dzielą z nimi: Irańczyk ubiegający się o azyl oraz cichy nauczyciel muzyki. Wszystkich obserwuje Vesta przed którą nic się nie ukryje. Każdy z mieszkańców domu ma swoją tajemnicę. Gdyby tak nie było, żaden z nich nie zdecydowałby się na pokój w szemranej dzielnicy Londynu, za gotówkę, bez żadnych papierów. W domu, w którym nikt nie zadaje pytań, a sąsiedzi spotykając się na schodach, uciekają wzrokiem. W miejscu, gdzie kończą ci, którzy nie mają innego wyjścia. Szóstka lokatorów zwykle unika siebie nawzajem jak ognia, ale pewnej nieznośnie gorącej nocy będą musieli zawrzeć niewygodny sojusz. Nie mają jednak pojęcia, że jedno z nich jest mordercą, który wybrał już następną ofiarę. Teraz tylko czeka na odpowiedni moment.

W pierwszych słowach odniosę się do historii dość emocjonalnej że względu iż Bohaterowie są bardzo młodymi ludzmi a także na aspekt czasu złych wydarzeń i zbiegów okoliczności .Które doprowadziły Amy w wieku 15 lat do miejsca gdzie pozostanie długie lata w stanie nieświadomości .Cudem przeżywając napaść zostawiona na pewną śmierć.Zamieszani członkowie rodziny jej chłopaka z czasów szkolnych Prawda zostaje odkryta przez upór dziennikarki jej determinacje i walki o sprawiedliwość .Prowadząc śledztwo dociera do szokujących informacji w momencie kiedy wszyscy już mają poukładane życie osobiste i zawodowe a ich ścieżki po ukończeniu szkoły się rozeszły .Pierwsza Książka Autorstwa Holly Seddon wprowadzi czytelnika w stan Melancholii oraz poczucie zagubienia .Z gatunku Dramatu psychologicznego w połączeniu z kryminalna fabuła stanowi dobrą literaturę mimo wszystko dla mnie zbyt monotonne opisy.

Książkę wzięłam ze sobą w podróż. Był to świetny wybór, rozdziały są krótkie, czyta się płynnie, historia wciąga. Simone pracuje jako dziennikarka, 18 lat temu jej córka została porwana. Niespodziewane spotkanie z Grace zmienia jej życie o 180 stopni. Dziennikarka prosi o pomoc przyjaciela, z którym próbują wytropić czy Grece to zaginiona córka Simone. Niestety dziewczyna znika, pojawiają się też rodzice innych porwanych córek. Historia trzyma w napięciu, kłamstwo, morderstwo, zaginięcie jeśli lubisz wartką akcję polecam. Chętnie poznam inne książki autorki.

Po poznaniu tetralogii „Zmierzch” („The Twilight Saga”),która narobiła sporo zamieszania w świecie, nie tylko wydawniczym, szturmem zdobywając czołowe miejsca w rankingach sprzedaży (co najmniej 160 mln sprzedanych egzemplarzy) i niemal z marszu doczekawszy się ekranizacji oraz po wielce oryginalnej powieści SF „Intruz” („The Host”) wiedziałem, że wrócę do twórczości ich autorki, czyli amerykańskiej bardzo współczesnej pisarki Stephenie Meyer (ur. 1973). Teraz, ciekaw co też Meyer znów wymyśliła, sięgnąłem, bez żadnego researchu, po „Chemika”. Wybrałem wydanie audio oficyny Edipresse Polska w interpretacji Krzysztofa Plewako-Szczerbińskiego, na podstawie tłumaczenia Ewy Nowak. Najpierw dygresja na temat tytułu. Nasz kraj jest wybitny w wymyślaniu nowych tytułów dzieł tłumaczonych z obcych języków i niemających niczego wspólnego z tytułem oryginału. Teraz więc byłem zadziwiony przegięciem innego rodzaju – tytuł „The Chemist” przetłumaczono optycznie ze stuprocentową wiernością - jako „Chemik”, co w tym wypadku, czyli protagonistki płci pięknej, jest błędem, gdyż od dawna mamy w naszym języku słowo „chemiczka” i nie jest to żaden nowomodny feminatyw. Jak zwykle Zulu-Gula. Główna bohaterka jest chemiczką, ale szczególnego rodzaju. Wybitny naukowiec, zarazem teoretyk i praktyk, specjalizuje się w… torturowaniu ludzi. Właściwie w momencie rozpoczęcia opowieści już czas przeszły, specjalizowała się, pracując dla rządu, ale po śmierci swego szefa i obawiając się o własne życie, stała się ciągłą uciekinierką. Do czasu… Co i jak, nie będę jak zwykle zdradzał. Spojlerowanie to zbrodnia na przyszłych czytelnikach, lecz w przypadku sensacji, kryminałów i innych gatunków zaliczanych przez Anglosasów do kategorii MYSTERY jest szczególnie godna potępienia. Fabuła w zarysie przypomina klasyczny już schemat Jasona Bourne’a, jednak w autorskiej, dość oryginalnej wariacji wzbogaconej o rozbudowany wątek miłosny. No właśnie – chyba najczęściej podnoszony zarzut wobec „Chemika” to infantylność wątku romansowego. Absolutnie się z tym nie zgadzam. Widać tu pewną nieuczciwość drzemiącą w umysłach wielu recenzentów i recenzentek. Fakt, teksty miłosnych dialogów w sytuacjach zagrożenia chyba jednak w kilku momentach są przesłodzone i za długie, ale… „Romeo i Julia” pokazuje ten sam infantylny pierwszy etap niejednej wielkiej miłości zwany zauroczeniem lub z angielska puppy love, a mimo tego R&J są uznawani za ponadczasowe arcydzieło. Jak to jest, że gdy coś zostało przez autorytety uznane za mistrzowskie, to nie jest infantylne, ale u kogo innego to samo już jest? Podświadoma zazdrość tych, którzy nigdy czegoś podobnego nie przeżyli, a być może nawet nie są sobie w stanie tego wyobrazić? Współczuć pozostaje… Jeśli już jesteśmy przy uczuciach, to jednym z najbardziej poruszających wątków jest świetny motyw z psami, dla mnie bardziej rozczulający niż te wszystkie sercowe rozterki międzyludzkie powielane w literaturze aż do bólu. W dodatku z ekstra plusikiem za sposób, w jaki Meyer pisze o swoim własnym czworonogu w posłowiu. Jeśli chodzi o aspekty fabuły i akcji spod znaku szpiegów oraz innych tajnych służb, to w kilku miejscach widać, że autorka jest cywilem. Nie zna na przykład żadnych tricków do zapamiętywania nieoczywistych haseł i wyraźnie widać niedocenianie snu, który przecież jest być może najważniejszym elementem kondycji wojownika. Mimo wszystko czyta się to świetnie, nie gorzej niż najlepsze dzieła w kanonie. Logika, konsekwencja, dobra dynamika. Wielu z nas wydaje się, że sytuacje zagrożenia życia, bycia inwigilowanym i tym podobne, nie zdarzają się w naszym, cywilnym życiu. To ułuda. Większość z nas żyje w umysłowym matrixie. Jesteśmy inwigilowani, ale póki nie wpływa to nasze życie, udajemy, że tego nie ma. Myślimy, że takie rzeczy (nagła i niespodziewana śmierć) zdarzają się tylko w powieściach. Tymczasem w Europie w grupie wiekowej 5-29 tylko jedna z odmian nagłej śmierci, wypadki drogowe, jest główną przyczyną zgonów, a są i inne. Zgony naturalne, cokolwiek to znaczy, praktycznie się w tej statystyce nie liczą. Z wiekiem zwiększa się liczba zgonów od chorób, ale nie zmniejsza liczba zejść gwałtownych, w tym zabójstw. Oczywiście, prawdopodobieństwo zabójstwa Kowalskiego jest niewielkie, ale nie jest zerowe i gwałtownie rośnie, gdy Kowalski zbliży się, świadomie lub nie, do polityki, służb lub przestępczości. Od razu mało prawdopodobne staje się znacznie bardziej realne, o czym przekonać się może każdy uważny czytelnik literatury faktu, jak na przykład dzieła Moniki Góry „Człowiek, który wiedział za dużo. Dlaczego zginęli Jaroszewiczowie”, o którym wkrótce, lub uważny czytelnik wiadomości kojarzący zadziwiająco wysoką śmiertelność wśród naszych elit w następstwie wypadków, samobójstw, itp. Warto też wspomnieć o najnowszych ustaleniach w sprawie życiorysu Hemingwaya, które każą się zastanowić, czy nienormalni są wietrzący wszędzie układy, śledzenie i spiski, czy też wręcz odwrotnie – oni są normalni, a stado jest ślepe. No, ale znów zabrnąłem w dygresje i refleksje, co prawda wywołane powieścią, ale jednak dość subiektywne. Wracając do meritum, trzeba poruszyć sprawę tłumaczenia i redakcji tekstu. Zasadniczo jest bardzo dobrze, lecz warsztat stylistyczny tłumaczki doprasza się korekty, której wyraźnie brak. Liczne powtórzenia momentami rażą; nawet tak trywialne słowa jak dłonie jakoś nie mogą się doczekać synonimów. Nie pasuje mi też i brzmi wręcz boleśnie w audiobooku ciągle używane „skomlić”. Podobno to forma poprawna, lecz mało używana i konsekwentne trzymanie się jej wręcz mnie bolało. Już kilka razy pisałem Wam, że coraz częściej widzę wyraźnie wyartykułowaną w książce Paula Masona „Skąd ten bunt” rosnącą przepaść między władzą (politykami i wszystkimi osobami na stanowiskach najwyższego szczebla),a zwykłymi ludźmi, czyli społeczeństwem. Na ekranie ostatnio uderzyła mnie ewolucja w wizerunku władz w serialu „Seal Team” od początkowej akceptacji i wiary, do kompletnie odwrotnych odczuć w ostatnim sezonie. I w „Chemiku” też widać, że nie tylko u nas przepaść między władzą a społeczeństwem stale się powiększa. Puentą tego wątku jest niby nic nieznaczący, ale jakże symptomatyczny dialog: „ - Alex, jesteś republikanką czy demokratką? – Pesymistką.” Ta tendencja raczej nie wróży dobrze na przyszłość. Na koniec jeszcze warto się odnieść do osnowy tej książki, czyli pomysłu wykorzystania różnorodnych związków chemicznych do „specjalnych metod przesłuchań”. Na pewno jest to interesująca propozycja, gdyż przy odpowiedniej wiedzy niesie dużo mniejsze ryzyko bezowocnej „utraty obiektu” w wyniku przesłuchania niż metody tradycyjne, czyli mniej lub bardziej wyrafinowana przemoc, i jednocześnie jest szybsza niż najczęściej obecnie stosowane nieopresyjne metody (jak deprywacja sensoryczna),czy inne metody stojące na pograniczu, w mniejszym lub większym stopniu obarczone wadami obu. Większość z nas nie zdaje sobie sprawy z potęgi i rozwoju chemii, więc warto przypomnieć, co ujawniono dopiero stosunkowo niedawno, że II wojna światowa była nie tylko wyścigiem techniki i technologii bojowej, lecz także nauki, w tym chemii. A w tej ostatniej wyścigiem dopalaczy i narkotyków. Kto czytał o zestawie, który zabierali ze sobą na lot piloci Stukasów, a który przypominał skrzyneczkę z miksturami Merlina, ten wie o czym mówię. II wojna skończyła się niemal wiek temu, a w chemii to całe epoki. Kto wie, co naprawdę jeszcze jest dziś niemożliwe… Z drugiej strony podobno najlepszy przesłuchujący w III Rzeszy, który miał najlepsze statystyki, nigdy nie stosował przemocy ani nawet niefizycznej opresji. Tylko ilu może być takich geniuszy? To były takie wstawki przybliżające interesujące tematy na których zbudowano powieść, która poza tym jest dość klasyczna w swym, czyli Bourne’owym kanonie. No, poza ciążeniem ku miłosnemu dziełu Szekspira. Wciąga, świetnie relaksuje. Niby tylko czytadło, ale świetnie napisane i wcale niegłupie. Skoro zaś komiks już od wieków uznawany jest za sztukę, to może najwyższy czas oddać sprawiedliwość gatunkom stereotypowo nie zaliczanym do wielkiej literatury i nie ograniczać się w docenianiu tylko do dzieł trudnych w odbiorze, poważnych, głębokich, pełnych wałkowanych od wieków rozterek i literackiego onanizmu. Jeśli coś, jak „Chemik”, napisane w lekkiej formie, jest świetne, to zdecydowanie i gorąco polecam. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

W życiu szczęśliwego małżeństwa Jolene i Dariusa Averych, mieszkających w domu na przedmieściach wraz z kilkuletnią córeczką pojawia się tajemnicza sąsiadka Fig. Początkowa sympatia i podziw jaki Fig okazuje Jolene z czasem przeradza się w obsesyjne naśladownictwo i zmierzające w niepokojącym kierunku manipulacje. I tu autorka zamiast klasycznie poprowadzonej akcji o psychopatycznej naśladowczyni serwuje czytelnikom niespodziankę. Każdy z bohaterów skrywa niepokojące tajemnicę, niektórzy wiedzą więcej niż się spodziewamy, a wiele ich zachowań to misternie przygotowane przedstawienie. Lekturę tego dobrze zapowiadającego się thrillera, z intrygującymi bohaterami i ciekawym twistem, zakończyłam jednak z mieszanymi uczuciami. Misterna, w iągająca początkowo intryga w kolejnych częściach zanika pozostawiając czytelnika z pewnym niedosytem i zbyt szerokim polem na domysły.

Klasyczny kryminał w dobrym tego słowa znaczeniu. Z domieszką thrillera, która sprawia, że w głowie może się zakręcić. Nie ma tu wielu postaci, grono osób jest zawężone prawie do minimum, co może wytwarzać klimat nieco klaustrofobiczny. Jednak w tym patencie jest metoda. Metoda na dobre i wciągające czytadło.

Bardzo trudno ocenić tę książkę, bo określana jest mianem thrillera, a chyba należałoby ją przypisać bardziej do fantasy. Historia wciągająca i trzymająca w napięciu, z początku rzeczywiście thriller, który zaskakuje zakończeniem. Ale nie jest to w moim odczuciu pozytywne zaskoczenie, bo miałam wrażenie, że próba zaszokowania czytelnika poprowadziła autorkę drogą na skróty. Pod tym względem jednak rozczarowanie.

Książka trzyma w napięciu, dobrze miesza tropy i zaskakuje zakończeniem. Szybko się czyta i trudno ją odłożyć aczkolwiek rozwiązania tej wielowątkowej fabuły zaczynają się gdzieś od połowy książki i ciągną w nieskończoność. Ale warto, nie jest to oklepana historia jakich wiele.

Wbrew tytułowi nie jest to książka typu romans ani poradnik jak wieść idealne życie. To książka opowiadające losy dwóch kobiet: jednej mężatki krzywdzonemu przez męża i drugiej obsesyjnie śledzącą losy drugiej rodziny. Książka sprawia wrażenie nudnej. Miejscami może zniechęcać, ale warto ją przeczytać. Książka pokazuje nam prawdę o rodzinie i osobie, która chce być blisko innej rodziny ponieważ "coś w tej rodzinie należy do niej". To również opowieść o zdradzie i chorobie psychicznej. Polecam

„Wszędzie ją widzę” – tak brzmi pierwsze zdanie w książce „Siostry” autorstwa Claire Douglas. ---------- Zdarza mi się trafić na książki, które się czyta. I na takie, które niespiesznie acz konsekwentnie wpełzają pod skórę. Skóra. Zimny strach. Strata. Od pierwszych stron tej powieści odczuwałem ciężar straty. Intensywny. Niemal fizyczny. Straty, która nie krzyczała, lecz szeptała, myliła tropy, zniekształcała rzeczywistość. ---------- W moich dłoniach znalazła się historia po mistrzowsku zapisana na kartach tej książki. Autorka bawiła się mną. Każdy gest, każde spojrzenie, każde nie wypowiedziane słowo nabierało znaczenia. Wyczuwalne napięcie narastało powoli, doprowadzając mój umysł do rozpadu na miliony kawałków. ---------- Zbyt wolne tempo i szczegółowe opisy - dla niektórych z Was mogą to być minusy tej opowieści. Dla mnie jednak były czymś co odebrałem dobrze. Dzięki temu czułem się mocno zaangażowany, całym sobą odczuwałem atmosferę i rozterki bohaterów. ---------- Ta książka to historia żałoby, która nie koi, lecz drąży; poczucia winy, które nie pozwala oddychać; obsesji rodzącej się tam, gdzie kończy się pewność siebie. To opowieść o stopniowym osuwaniu się w czeluści ciemności, gdzie rzeczywistość traci ostre kontury, a grunt pod stopami kruszy się niemal niezauważalnie. To thriller psychologiczny gęsty od mroku i niepokoju, boleśnie ludzki w swoich lękach i słabościach, który nie tylko wchodzi głęboko do umysłu, ale zapuszcza w nim korzenie i długo nie pozwala o sobie zapomnieć.

Książkę czytało się dość szybko ,forma bardzo wygodna do czytania większości rozdziałów było krótka co było dużym plusem .Fabuła przyjemna ,nie spodziewałam się tego co się wydarzyło .Jeśli szuka ktoś czegoś szybkiego i przyjemnego do przeczytania w kilka dni to polecam .

Trochę jestem zaskoczona, ale mnie się podobała. Nie była to powieść wysokich lotów, jednak momentami utrzymywała przyzwoity poziom. Rzeczywistość osadzona w USA, szalone młode dziewczyny i tajemnice rodzinne. To wszystko doprowadziło do tragedii, którą Nicolette stara się poznać bliżej i wyjaśnić dziesięć lat później. Tak też mamy przedstawioną historię - na przemian przeszłość i teraźniejszość. Jednak autorka zastosowała tutaj jeszcze jedno ciekawe zagranie, mianowicie chronologia biegła wstecz, od końca. Zastanawiałam się niejednokrotnie nad istnieniem takich powieści. Wypadło to bardzo interesująco, bardziej mieszając w głowie i opóźniając połapanie się w wydarzeniach. Cała historia jest mroczna i zaskakująca. Zdarzały się brutalne sceny w miarę postępowania wydarzeń w życiu Corinne i Nico sprzed lat. Element teraźniejszości również był dość dobrze napisany, podobało mi się dodanie wątku ojca z demencją - swoją drogą nie jestem do końca pewna co do prawdziwości jego choroby. Postać Corinne była intrygująca. Trudna, głośna, impulsywna nastolatka, jednak jej charakter ukształtowały przejścia w rodzinie z przemocą domową. Cóż więcej mówić, jeśli ktoś nie wymaga wiele, polecam czytać. Na pewno znajdziecie jakieś dobre strony. Pozdrawiam:)

Czyta się szybko i to jest zdecydowanie największy plus tej książki. Fabuła jest taka sobie, ani zła, ani dobra. Podobało mi się, że historia opisywana jest z perspektywy starszej siostry oraz to, jak zmienia się jej podejście do poszczególnych osób, zwłaszcza ojca i sióstr, wraz z biegiem opowieści. Zakończenie było dobre, choć nie powiem, zirytowało mnie, liczyłam na stuprocentową prawdę. Z drugiej strony, paradoksalnie, przez to zyskało na wartości.

Mem z rysowanym koniem. Końcówka naprędce. Emma jest bardzo ciekawą postacią i jej problemy, osobowość i działania naprawdę mnie zainteresowały. Niestety nie jest ważna, bo jest tą przegraną, cóż w końcu kawał z niej ziółka. A ja tam uważam że jest najciekawszą osobą ze wszystkich które postawiły nogę w minimalistycznym mieszkaniu. Odczuwam też coś w rodzaju niechęci do osób uporządkowanych i minimalistycznego uważnego stylu życia, czy musi zaraz wpadać w obsesyjność? Nie sądzę. Ale tak jest lepiej dla fabuły. Uwaga - sceny znęcania się nad zwierzętami :(

Jakiś czas temu w końcu sięgnęłam po dość popularną książkę B.A. Paris - „Za zamkniętymi drzwiami”. Jest to thriller psychologiczny, który skupia się na pozorach, przerażającej kontroli i tym, co potrafi dziać się za idealnie zamkniętymi drzwiami🤫. Jeszcze przed rozpoczęciem lektury miałam pewne przypuszczenia co do kierunku fabuły, ale nie zmieniło to faktu, że książka i tak wywołała we mnie sporo napięcia i silnych emocji. Być może dlatego, że momentami przywoływała skojarzenia z filmem „Dom dobry” Smarzowskiego 🙈 (dla tych co nie oglądali - polecam osobom o mocnych nerwach). Albo dlatego, że podobne historie mają miejsce w świecie rzeczywistym. Historia Paris trzyma w napięciu do samego końca. Co więcej, porusza bardzo ciężki temat przemocy, o której świat zewnętrzny nie ma pojęcia. Towarzyszenie bohaterce w jej bezradności było dla mnie momentami frustrujące i trudne, jednak trzeba przyznać, że w rzeczywistości bardzo ciężko jest się oprzeć dobrej manipulacji… Nie ukrywam, że jeszcze jakiś czas po przeczytaniu czułam ciężkość emocjonalną tej książki😅 ale też myślę, że jej tematyka jest bardzo ważna dla naszej aktualnej rzeczywistości❣️

Początkowo ta książka bardzo mnie nudziła. Przejeżdżałam wzrokiem po kartkach starając się wyłapać to co najważniejsze chcąc iść dalej. Później zaczął mnie intrygować, spodobała mi się. Niestety mam wrażenie, że nie zrozumiałam zakończenia i nie do końca wiem kto finalnie był winny. Jednak mimo to ta historia wraca do mnie chociaż już minęło trochę czasu od jej skończenia. 6,5⭐

Mocna szóstka, bo dobrze się czytało, a właściwie trudno było się oderwać. Opowieść inspirowana zniknięciem Madeline McCann - splot wydarzeń na początku bardzo podobny. Przyzwoita narracja, dość ciekawi bohaterowie. Zwróciłam uwagę na wyjątkowo autentyczne dialogi matki ze zbuntowaną 20-letnią córką - mam w domu dwie nastolatki ;) Autorka chyba też ma córkę... Zakończenie trochę, odrobinę odrealnione, ale jednak lektura trzymała w napięciu prawie do samego końca. Jestem dosyć wybredna jeśli chodzi o kryminały, w zasadzie nie przepadam za nimi... a tutaj, proszę, usatysfakcjonowała mnie ta pozycja i mogę polecić.

Dobre ale daleko odbiegające od entuzjastycznych opinii. W rzeczy samej opis sali sądowej i procesu jest wykonany mistrzowsko, z detalami nie tylko sali sądowej ale i wrażeń głównej bohaterki jak się czuje zajmując poszczególne miejsca. Natomiast akcja sama w sobie jest dziecięco tkliwa i naiwa od początku do końca, bohaterowie do przejrzenia od początku i w sumie nic nie zaskakuje. Taki amerykański kicz dla gawiedzi. to tylko moja opinia.

Myślałam, że to będzie po prostu historia zgwałconej kobiety i jej powrotu do życia po traumatycznym przeżyciu, a jednak to coś więcej. Główna bohaterka – ofiara gwałtu, do tego uwikłana w romans z żonatym mężczyzną, docieka, kto jest gwałcicielem, a w dość obszerne opisy jej emocji i fobii jest wpleciona intryga. Całość uwieńczona jest dość zaskakującym zakończeniem.