Marie jego życia

Dziwne życie uczuciowe miał pokrzepiacz polskich serc, a jaki charakter! Rozchwiany, drażliwy, koślawy, bubkowaty i tak nieprzystojnie skoncentrowany na sobie oraz na swych – jedynych słusznych, prawda – opiniach i przemyśleniach, że aż dziw bierze, iż tak „bujnie” (choć nie zawsze po swojej myśli) poczynał sobie z paniami.

Z drugiej strony… Czasy były inne, pozycja kobiet, mimo raczkujących powoli zmian – właściwie żadna; a międzynarodowa sława, posłuch, uznanie, odpowiedni status społeczny jak dziś, tak i kiedyś potrafiły skutecznie przytłumić – czy to na potrzeby chwili, czy też na potrzeby wspólnego życia – najgorsze przywary mężczyzny.

Wszelako śmiem twierdzić, że Henio-światowiec (choć sam wielokrotnie był zniewolony czystą siłą młodości i urody swych wybranek) każdą ze swych Marii wykończył na swój sposób. Jego samego zaś wykańczała w kontekście tych związków jedynie niekompatybilność marzeń z rzeczywistością. Resztę traktował jak szum w tle, nie jako coś godnego szczególnej atencji.

Pięknie pisał ten Henio, pięknie przeżywał, ale – moim zdaniem – w środku był lodowaty, skostniały i niezdolny do żadnego porywu serca.

Nie przypisywałabym też większego, a właściwie żadnego znaczenia faktowi, że wybierał/trafiał na same Marie. W XIX i na początku XX wieku było to najpopularniejsze żeńskie imię, więc w tym nie dopatrywałabym się żadnej magii i w ogóle nie poświęcałabym temu zagadnieniu czasu.

Godnym uwagi, choć zarazem czymś nad wyraz nieprzyjemnym, wydaje mi się natomiast skłonność Sienkiewicza do młodszych, dużo młodszych dziewcząt, co w sumie doskonale pasuje do schematu: niedojrzały czy może lepiej: zatwardziały emocjonalnie, nieskory do żadnych kompromisów i ustępstw, żądny podziwu mężczyzna oraz młodziutka, łatwa „do ułożenia” zdobycz. Z całym bowiem szacunkiem do tych kobiet, do ich „pobocznych” zajęć i ambicji; każda (oprócz Liliowej Marii, skandalistki z upiorną mamusią, która utarła nosa staruszkowi) z nich nieomal bałwochwalczo, choć z różnych powodów, podziwiała Sienkiewicza; służyła mu dosłownie całą sobą, pomagała w pracy, pielęgnowała, zachęcała do pisania, znosiła marudzenia oraz przymykała oczy na dziwactwa i malkontenctwa.

Do dupy z takim wieszczem. ;)

Dziwne życie uczuciowe miał pokrzepiacz polskich serc, a jaki charakter! Rozchwiany, drażliwy, koślawy, bubkowaty i tak nieprzystojnie skoncentrowany na sobie oraz na swych – jedynych słusznych, prawda – opiniach i przemyśleniach, że aż dziw bierze, iż tak „bujnie” (choć nie zawsze po swojej myśli) poczynał sobie z paniami.

Z drugiej strony… Czasy były inne, pozycja...

Usłyszałam kiedyś, że Sienkiewicz miał pięć żon i wszystkie miały na imię Maria.
Jak się okazało - była to błędną informacja. Kobiet faktycznie było pięć- trzy żony i dwie narzeczone.
Zgadza się natomiast to ,że wszystkie były Marie.

Nic nie ominęło w życiu Sienkiewicza.
Był odrzucony , ale i sam porzucił.
Pierwsza panna-niedoszła żona- nosiła żałobę po utraconej miłości przez ponad 40 lat!!!

Żonaty 3 razy,
raz owdowiały,
raz z oficjalnym unieważnieniem małżeństwa. Związek nie wytrzymał próby czasu i już z miesiąca miodowego każda ze stron wróciła osobno. HS sam sobie był winny.
Panienka była młodsza od niego o prawie 30 lat, wychowana w puchu i niegotowa do założenia rodziny.

Ojciec dwójki dzieci.

Pierwsza teściowa trafiła się mądra i rozsądna (wychowała dwójkę jego dzieci po śmierci swojej młodej córki). Druga teściowa- baba z piekła rodem.

Kto by pomyślał, że ten znany przez nas z fotografii- stateczny, poważny laureat nagrody Nobla miał tak barwne życie uczuciowe?!

Lektura ciekawa, ale czytało mi się ją momentami w bólach.
Z całym szacunkiem do Autorki- miałam wrażenie, że w swoich archiwalnych poszukiwaniach BW chcę się dokopać do ery dinozaurów.
Do strony ok 50. autorka rozpisuje się o dziesiątkach ciotek, wujków, kuzynów itd. Nie sposób nadążyć, kto jest bratem kogo.
Te pierwsze strony są przytłaczające.
Wydaje mi się, że nie zawsze pisać wszystko- to znaczy pisać dobrze. Tym sposobem można czytelnika zamęczyć (i zniechęcić).
Akapity, fragmenty, a czasami całe strony zupełnie nie przystawały do tematu książki. Takie jest moje zdanie.
Zawiódł mnie bardzo rozdział o pierwszej żonie HS. Początkowo autorka w drobiazgach rozpisuje się o ich wspólnym życiu. Po czym-rozdział urywa się nagle, jak gdyby wydawcy zabrakło papieru.
Brak w tym jakiejś konsekwencji.

Mimo interesującego tematu -potrzeba cierpliwości i dużej determinacji by przebrnąć przez niektóre fragmenty książki.
Stąd moja ocena 6/10.

Usłyszałam kiedyś, że Sienkiewicz miał pięć żon i wszystkie miały na imię Maria.
Jak się okazało - była to błędną informacja. Kobiet faktycznie było pięć- trzy żony i dwie narzeczone.
Zgadza się natomiast to ,że wszystkie były Marie.

Nic nie ominęło w życiu Sienkiewicza.
Był odrzucony , ale i sam porzucił.
Pierwsza panna-niedoszła żona- nosiła żałobę po utraconej miłości...

Bardzo ciekawa książka, zapoznaje nas z kobietami, które zaistniały w życiu Sienkiewicza. Można by pomyśleć, że w czasach Sienkiewicza istniały same Marie, bo aż pięć kobiet o tym imieniu kochało tego powieściopisarza, a trzy z nich było jego żonami. Czytając książkę p. Wachowicz odnosi się wrażenie, że Sienkiewicz nie był jakimś flirciarzem, oczekiwał od kobiety trwałego związku, ciepła i bezpieczeństwa, sam będąc czułym i wrażliwym mężem. Można powiedzieć, że ten autor nowel, powieści historycznych i obyczajowych, w których tworzył postacie pięknych kochanków, sam nie miał szczęścia w miłości, kobiety go kochały, ale jego związki (oprócz ostatniego małżeństwa) nie były długotrwałe z różnych powodów.
Sienkiewicz to osoba ciepła, o czułym sercu, marząca o miłości.
„W tym morzu zła, głupstw, niepewności i zwątpień,...jedna rzecz jest warta życia, niewątpliwa, mocna jak śmierć – to miłość.”

Bardzo ciekawa książka, zapoznaje nas z kobietami, które zaistniały w życiu Sienkiewicza. Można by pomyśleć, że w czasach Sienkiewicza istniały same Marie, bo aż pięć kobiet o tym imieniu kochało tego powieściopisarza, a trzy z nich było jego żonami. Czytając książkę p. Wachowicz odnosi się wrażenie, że Sienkiewicz nie był jakimś flirciarzem, oczekiwał od kobiety trwałego...

Czytałam tę książkę z 15 lat temu i tak zapadła mi w pamięć że wróciłam do niej teraz po latach.

Czytałam tę książkę z 15 lat temu i tak zapadła mi w pamięć że wróciłam do niej teraz po latach.

Jak zawsze Barbara Wachowicz wnikliwie, dokładnie, ciekawie! Piękny język,ogromna szczegółowość wiadomości,a do tego okraszone anegdotą.Uczta dla miłośników biografii.

Jak zawsze Barbara Wachowicz wnikliwie, dokładnie, ciekawie! Piękny język,ogromna szczegółowość wiadomości,a do tego okraszone anegdotą.Uczta dla miłośników biografii.

Jakże inaczej czyta się Trylogię i inne książki Sienkiewicza, gdy zna się biografię autora. Nie wiem, czy jakikolwiek autor jest w stanie oderwać swych literackich bohaterów od swojego własnego życia. Nie może się oprzeć pokusie, by elementy świata, w którym żyje, w taki czy inny sposób znalazły się na kartach książki. Zatem kiedy przeczytamy książkę Barbary Wachowicz trochę inaczej patrzymy na Kmicica, Wołodyjowskiego, czy Basieńkę. Im bardziej bohater przystaje do rzeczywistości, tym jest prawdziwszy, mniej papierowy, nierealny.
A może należy zadać sobie pytanie, co dla mnie ważne jest w książkach? Co ja chcę z niej wyłuskać?

Jakże inaczej czyta się Trylogię i inne książki Sienkiewicza, gdy zna się biografię autora. Nie wiem, czy jakikolwiek autor jest w stanie oderwać swych literackich bohaterów od swojego własnego życia. Nie może się oprzeć pokusie, by elementy świata, w którym żyje, w taki czy inny sposób znalazły się na kartach książki. Zatem kiedy przeczytamy książkę Barbary Wachowicz...

Świetne i starannie wydane czytadło na temat bujnego życia miłosnego jednego z moich ulubionych autorów.

Tak się fajnie zdarzyło, że każda dziewczyna naszego wieszcza miała na imię Maria.

Po przeczytaniu tej książki w dość młodym wieku uderzyło mnie jakim tytanem pracy był Sienkiewicz. Dotarło wtedy do mnie, że bez ciężkiej pracy niczego w życiu nie osiągniesz. Talent talentem ale Sienkiewiczowi nic nie przyszło łatwo.

Polecam. Dobrze się czyta a całość jest bardzo pouczająca.

Świetne i starannie wydane czytadło na temat bujnego życia miłosnego jednego z moich ulubionych autorów.

Tak się fajnie zdarzyło, że każda dziewczyna naszego wieszcza miała na imię Maria.

Po przeczytaniu tej książki w dość młodym wieku uderzyło mnie jakim tytanem pracy był Sienkiewicz. Dotarło wtedy do mnie, że bez ciężkiej pracy niczego w życiu nie osiągniesz. Talent...

Druga pozycja pani Wachowicz, jaka wzięłam do ręki i niestety... nie po drodze nam. Nie bardzo odpowiada mi styl , jakim pisze. Może kiedyś...

Druga pozycja pani Wachowicz, jaka wzięłam do ręki i niestety... nie po drodze nam. Nie bardzo odpowiada mi styl , jakim pisze. Może kiedyś...

Dziękuję mojej Polonistce, która polecała nam książki Barbary Wachowicz jako lektury uzupełniające.

Dziękuję mojej Polonistce, która polecała nam książki Barbary Wachowicz jako lektury uzupełniające.

Polecam wszystkim romantykom jak i tym którzy chcą zobaczyć jak kochał Pan Henryk. Książka potrafi przenieść w jego czasy, pokazać jego naturę, charakter, uczuciowość. Poprzez liczne fragmenty listów wreszcie zobaczyłam Henryka zakochanego, wrażliwego, zabawnego, ale bywa że i wściekłego, rozczarowanego. Śmiałam się i płakałam przy niej. Ubolewałam nad tym, że choć książka pokaźna tak szybko się skończyła.

Polecam wszystkim romantykom jak i tym którzy chcą zobaczyć jak kochał Pan Henryk. Książka potrafi przenieść w jego czasy, pokazać jego naturę, charakter, uczuciowość. Poprzez liczne fragmenty listów wreszcie zobaczyłam Henryka zakochanego, wrażliwego, zabawnego, ale bywa że i wściekłego, rozczarowanego. Śmiałam się i płakałam przy niej. Ubolewałam nad tym, że choć książka...