Popioły zwycięstwa

Poza "Placówką Basilisk" jest to jedyny tom, który w polskim tłumaczeniu nie posiada "Honor" w tytule. Jest to niezwykły zbieg okoliczności, gdyż Honor Harrington nie do końca jest pierwszoplanową bohaterką tej powieści. A raczej jest jedną z kilku "półtora-planowych" postaci, gdyż w tym tomie jej obecności jest wyraźnie mniej, za to inni bohaterowie nabierają na znaczeniu. Nie jest to koniecznie wada, zwłaszcza iż tempo wszystkich wątków, a tych jak zwykle jest wiele, jest równe i właściwe. Choć rozumiem, iż niektórych czytelników polityka, spiski i zamachy mogą nie pasjonować w tym samym stopniu, co bitwy kosmiczne. Mnie takie proporcje odpowiadają, więc tego akurat elementu nie traktuję jako słabości.
Książka mimo wszystko jest nieco przegadana, pewnym wątkom poświęca się nieco zbyt dużo uwagi, ale innym z kolei za mało. Ale to niestety jest normą od kilku tomów.

Główni antagoniści u Davida Webera zawsze są kompetentni i stanowią poważne zagrożenie dla głównej bohaterki i jej sojuszników, co się wielce chwali. Niestety występują też postacie, zwykle drugoplanowe, które są wręcz karykaturalnie niekompetentne i które awansowały wysoko ponad swe umiejętności. Najlepszymi przykładami są pan Houseman i Pavel Young, ale podobnych postaci jest mnóstwo. Dla mnie jest to odrobinę irytujący element tej serii, ale był do przełknięcia... aż do tego tomu. Tutaj nie tylko pod koniec nastąpiła kondensacja takich postaci, to na dodatek połączone było to z, dość tanim, motywem szoku. Nie aż tak złym, jak u George'a Martina, ale strasznie przewidywalnym. Wszystko to sprawia wrażenie napisanego tylko po to, żeby można było stworzyć kilka kolejnych tomów. Z tego też powodu końcówką jestem mocno zawiedziony.

Na boku - na okładce tego tomu Honor ma przepaskę na oku, mimo iż w tej części posiada już protezę oka. Na poprzedniej okładce miała obydwoje oczu, mimo iż przez całą książkę pół twarzy miała sparaliżowane. Niestety okładki wydają się być komponowane losowo i rzadko odzwierciedlają treść powieści. Nawet okładka z Michaelem Jacksonem była niepoprawna, gdyż postać strzelała z wyprostowanej ręki, a nie z biodra jak w książce. To na szczęście nie odbiera przyjemności z czytania. :-)

Poza "Placówką Basilisk" jest to jedyny tom, który w polskim tłumaczeniu nie posiada "Honor" w tytule. Jest to niezwykły zbieg okoliczności, gdyż Honor Harrington nie do końca jest pierwszoplanową bohaterką tej powieści. A raczej jest jedną z kilku "półtora-planowych" postaci, gdyż w tym tomie jej obecności jest wyraźnie mniej, za to inni bohaterowie nabierają na znaczeniu....

Początek dawał radę, wskrzeszona Honor słyszała ohy i ahy od swojego kółka idolów, pojawiły się śmieszne wstawki (pomnik) i niestety po tym zaczyna się przerażająca nuda. Mamy politykę, która jest absolutnie nijaka i została napisana tylko po to, by wydać jeszcze kilka książek. Mamy ucięcie wielu wątków w sposób urągający inteligencji czytelnika, niektóre są wspomniane kilkoma zdaniami albo stronami. Postaci, które miały umrzeć, machały wielką czerwoną flagą, by ukazać, że moment śmierci nadchodzi. Bitwy kosmiczne, które zawsze były mocną stroną autora, w tej książce zostały spłycone i każda jest upchnięta na maksymalnie kilku stronach. A rewolucja, co pożera rewolucję, która pożera rewolucję, kiedy pożera rewolucję zrobiła się już abstrakcyjnie głupia. Nuży mnie też fakt, że tak naprawdę posiadając jeden okręt, można władać całą planetą, nie ma dział orbitalnych na ziemi, tarcz ochronnych nad miastami, dział przeciwlotniczych (desantowych) itd. Wystarczy minuta roboty, by żołnierz mający ambicję przejął planetę na własność. Trudno jest Mi polecić tę książke komukolwiek kto przeczytał poprzednią część, bo może doznać ciężkiego szoku z powodu spadku jakości.

Początek dawał radę, wskrzeszona Honor słyszała ohy i ahy od swojego kółka idolów, pojawiły się śmieszne wstawki (pomnik) i niestety po tym zaczyna się przerażająca nuda. Mamy politykę, która jest absolutnie nijaka i została napisana tylko po to, by wydać jeszcze kilka książek. Mamy ucięcie wielu wątków w sposób urągający inteligencji czytelnika, niektóre są wspomniane...

Powtarzałam sobie, by po całkiem niezłym poprzednim tomie nie tykać dalszych nawet kijem przez szmatę, bo lepiej nie będzie...
Wytrzymałam 10 rozdziałów i stwierdziłam, że porzucam serię. Koniec. Czas wprowadzić zdrowy nawyk odkładania książki, gdy nie spodoba mi się pierwsze 100 stron, bo mi naprawdę szkoda życia na czytanie miernot polegających na zachwycaniu się, jaki to główny bohater bądź bohaterka nie są cudowni, wspaniali, a każdy, co ich nie lubi, to gupek, łańza czy inny patafian (pisownia zamierzona).
A LC powinno wprowadzić obok głównych półek "Przeczytane", "Teraz czytam" i "Chcę przeczytać" także opcję "Porzucone w trakcie" (albo "Nie szło zdzierżyć").

Powtarzałam sobie, by po całkiem niezłym poprzednim tomie nie tykać dalszych nawet kijem przez szmatę, bo lepiej nie będzie...
Wytrzymałam 10 rozdziałów i stwierdziłam, że porzucam serię. Koniec. Czas wprowadzić zdrowy nawyk odkładania książki, gdy nie spodoba mi się pierwsze 100 stron, bo mi naprawdę szkoda życia na czytanie miernot polegających na zachwycaniu się, jaki to...

Jak dotąd zdecydowanie najnudniejsza książka cyklu. Akcji jest mizernie mało. Lanie wody autora na temat polityki, spisków, przemyśleń na temat tych samych spraw z perspektywy kolejnych bohaterów nie ma końca (ok. 80% książki). Biorąc na przykład wątek z akademii - brak nowej akcji i fabuły, cały czas tylko omawiane są poprzednie sukcesy militarne, czyli powtórka już znanych informacji i odgrzewanie kotleta. Kiedy dochodzi już do ciekawego punktu kulminacyjnego, akcja albo zostaje rozwiązana w przeciągu kilku stron albo pobieżnie zreferowana w formie przeszłej. Między innymi w ogóle nie opisano odznaczenia Harkness'a, tylko pojawił się już po fakcie dokonanym po tym jak Honor odmówiła, realizacja spisku McQueen została opisana pobieżnie w formie przeszłej, a po wręcz co najmniej dwóch książkach wstępu i przygotowań to bitwy o Barnett to śmiech na sali. Jedyny plus to pociągniecie do przodu wątku z treecatami, jako że jest to jedyna obca rasa w uniwersum nie licząc mało ważnych mieszkańców Medusy.
Książka jakby pisana na siłę, żeby zmieścić się w terminie i kontynuować serie. Ogólnie rzecz biorąc zmierza ona ku politycznemu dramatowi i coraz dalej odchodzi od klasyki militarystycznego Sci-Fi.

Jak dotąd zdecydowanie najnudniejsza książka cyklu. Akcji jest mizernie mało. Lanie wody autora na temat polityki, spisków, przemyśleń na temat tych samych spraw z perspektywy kolejnych bohaterów nie ma końca (ok. 80% książki). Biorąc na przykład wątek z akademii - brak nowej akcji i fabuły, cały czas tylko omawiane są poprzednie sukcesy militarne, czyli powtórka już...

Jestem po lekturze setu liczącego 13 tomów. Zatem należy się krótkie podsumowanie.
Szacunek Panie Weber! Czytając cykl miałem wrażenie że zostałem przeniesiony w czasie z okresu wojen napoleońskich i przygód Horatio Hornblowera autorstwa C.S. Forestera do dalekiej przyszłości.
Niezłe tempo akcji.
Ku mojemu zaskoczeniu młócka i rąbanka wśród efektownych eksplozji laserów i reaktorów stanowi chyba mniej niż 1/4 zawartości cyklu za to pozostałe wątki prywatne i polityczne są całkiem ciekawe i wcale nie nużą.
Ruszam na poszukiwania 14 tomu.

Jestem po lekturze setu liczącego 13 tomów. Zatem należy się krótkie podsumowanie.
Szacunek Panie Weber! Czytając cykl miałem wrażenie że zostałem przeniesiony w czasie z okresu wojen napoleońskich i przygód Horatio Hornblowera autorstwa C.S. Forestera do dalekiej przyszłości.
Niezłe tempo akcji.
Ku mojemu zaskoczeniu młócka i rąbanka wśród efektownych eksplozji laserów i...

Wróciłem do tego cyklu po latach. I okazało się, że te książkę już czytałem i dlatego, że mnie tak znudziła musiałem sobie zrobić przerwę od wojny Królestwa Manticore z Ludową Republiką. Pierwsza część tomu 9 - to liczne powitania po niespodziewanym powrocie zza światów wielkiej Honor. Potem dłużyzny, dłużyzny i dłużyzny. Dopiero pod koniec książki akcja zaczyna przyspieszać i wreszcie chce się czytać. Mam nadzieję, że kolejny tom będzie już na odpowiednim poziomie.

Wróciłem do tego cyklu po latach. I okazało się, że te książkę już czytałem i dlatego, że mnie tak znudziła musiałem sobie zrobić przerwę od wojny Królestwa Manticore z Ludową Republiką. Pierwsza część tomu 9 - to liczne powitania po niespodziewanym powrocie zza światów wielkiej Honor. Potem dłużyzny, dłużyzny i dłużyzny. Dopiero pod koniec książki akcja zaczyna...

Prawdopodobnie najlepsza część cyklu. Wreszcie dużo akcji, brutalnej polityki i wojny - by uniknąć nadmiernych spoilerów wspomnę, że uświadczymy bardzo licznych bitew, zamachów stanu i nie tylko, a to wszystko opisane wciągająco i wiarygodnie. Jedyną wadą jest czasem omijanie wydarzeń - na przykład dzieje się bardzo ważne wydarzenie A, ale Weber nie opisuje jego przebiegu, czy też choćby jakiś jego fragmentów w czasie rzeczywistym, a od razu przechodzi do przyszłości i suchym tonem opisuje nam jego skutki i przebieg. Szkoda, bo nieco bardziej liniowa, konwencjonalna narracja z większą ilością akcji na pewno by się mocno przysłużyła.

Prawdopodobnie najlepsza część cyklu. Wreszcie dużo akcji, brutalnej polityki i wojny - by uniknąć nadmiernych spoilerów wspomnę, że uświadczymy bardzo licznych bitew, zamachów stanu i nie tylko, a to wszystko opisane wciągająco i wiarygodnie. Jedyną wadą jest czasem omijanie wydarzeń - na przykład dzieje się bardzo ważne wydarzenie A, ale Weber nie opisuje jego przebiegu,...

Podobnie jak poprzednie - rewelacja;)
Swietnie wykreowane universum z mnogoscia swiatow, roznych opcji politycznych. Ciekawie przedstawione bitwy w kosmosie.

Z wad to momentami dosc przydlugie opisy i dialogi,

Podobnie jak poprzednie - rewelacja;)
Swietnie wykreowane universum z mnogoscia swiatow, roznych opcji politycznych. Ciekawie przedstawione bitwy w kosmosie.

Z wad to momentami dosc przydlugie opisy i dialogi,

Mało akcji, dużo polityki, bardzo dużo wewnętrznych rozterek głównej bohaterki. W moim odczuciu bardzo się ciągnie ta część + każdy kto jest przeciwnikiem Honor jest tak zły, głupi, itd. że aż zęby bolą. No ale przeczytać trzeba, żeby wiedzieć co dalej. Żeby było jasne, nie czyta się tego tomu jak za karę, ale wg mnie są lepsze.

Mało akcji, dużo polityki, bardzo dużo wewnętrznych rozterek głównej bohaterki. W moim odczuciu bardzo się ciągnie ta część + każdy kto jest przeciwnikiem Honor jest tak zły, głupi, itd. że aż zęby bolą. No ale przeczytać trzeba, żeby wiedzieć co dalej. Żeby było jasne, nie czyta się tego tomu jak za karę, ale wg mnie są lepsze.

Jedna z moich ulubionych części cyklu.Uwielbiam do niej wracać, zwłaszcza do rozmowy Honor z Mike Henke o sposobach honorowania cudem zmartwychwstałej bohaterki

Jedna z moich ulubionych części cyklu.Uwielbiam do niej wracać, zwłaszcza do rozmowy Honor z Mike Henke o sposobach honorowania cudem zmartwychwstałej bohaterki