Biały Orzeł #9: Królestwo Strachu.

Taka historia na raz.

Taka historia na raz.

Ten odcinek nareszcie odsłania część tajemnic, ale nie głównego bohatera, lecz Syrenki, jednej z drugoplanowych postaci. Powraca tutaj wątek z początków serii – w tunelach warszawskiego metra zaczynają znikać ludzie, więc Biały Orzeł w towarzystwie pięknej bohaterki postanawiają zbadać sprawę. Podobało mi się wyjaśnienie pochodzenia Syrenki – taka lekko przerobiona wersja warszawskiej legendy miejskiej, chociaż dalej nie tłumaczy czemu chodzi w aż śmiesznie skąpym kostiumie. Również antagonista okazał się wcale nie tak płaską postacią jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. – także wykorzystano tu pewną legendę. W końcu też poznaliśmy odpowiedź na zagadkę z jednego z poprzednich zeszytów – dobrze, że autorzy zupełnie nie porzucili tego wątku. Nie przypadło mi za to do gustu za to nachalne nawiązanie do „Władcy pierścieni” w końcówce – można było to sobie darować. Lekturę psują rysunki wyglądające jakby były tworzone na kolanie – przez co ani Syrenka nie wygląda specjalnie atrakcyjnie, ani przeciwnik nie jest naprawdę przerażający. Kolejny przeciętniak, który do mnie jakoś przemawia.

Ten odcinek nareszcie odsłania część tajemnic, ale nie głównego bohatera, lecz Syrenki, jednej z drugoplanowych postaci. Powraca tutaj wątek z początków serii – w tunelach warszawskiego metra zaczynają znikać ludzie, więc Biały Orzeł w towarzystwie pięknej bohaterki postanawiają zbadać sprawę. Podobało mi się wyjaśnienie pochodzenia Syrenki – taka lekko przerobiona wersja...