Noc kapłanów

Ciekawa książka. Przeczytałam ją jednym tchem, a leżała u mnie na półce dosyć długo. Podobało mi się zakończenie. Główny bohater też fajny, choć czasem odnosiłam wrażenie, że jest trochę za bardzo podkoloryzowany. To taki typ superbohatera, który nie boi się gangusów i na własne życzenie pakuje się w kłopoty, aby na końcu wygrać ze złem. Brakowało mi w nim takich ludzkich odruchów, jak np. wyrzuty sumienia. Ale ogólnie oceniam na plus. Podobała mi się.

Książka jest ciekawa, ale nie czytałam jej z zapartym tchem. Czegoś mi zabrakło. Pomysł na fabułę mi się spodobał, wzruszyłam się, ale przez większość książki byłam raczej obojętna. Chciałam ją dokończyć, ale nie śledziłam z zapartym tchem losów bohaterów. Początek i środek były wielce obiecujące, ale im dalej tym coraz bardziej mnie... nudziło. Czekałam po prostu aż się to wszystko skończy, za dużo niesamowitych przygód wplecionych w fabułę, które sprawiały wrażenie niewiarygodnych. Cóż, nie wszyscy mają talent do opowiadania bajek. Za dużo kombinowania, za dużo przedłużania fabuły. I nie wiem co sądzić o tych nadprzyrodzonych motywach, tego się nie spodziewałam.. albo może inaczej, spodziewałam się, że jak już coś takiego tu będzie to zostanie to przedstawiony w trochę inny sposób. Pod tym względem bardziej wiarygodne są młodzieżowe paranormal romanse. Cóż ten wątek nie przeszkadza, ale spokojnie fabuła mogłaby się spokojnie obejść bez tego. Plus za ciekawie dodane opisy Watykanu i innych miejsc oraz drobne wątki historyczne. Zastanawiam się jednak ile w tę powieść włożono serca a ile chęci na zarobek. Nie jest to zła książka, nie zaliczam jej do złych czy nieudanych. To książka z tych, które zapewniają dobrą rozrywkę. Raczej było to coś czego się mniej więcej spodziewałam, właśnie takiej fabuły, ale jednocześnie mnie delikatnie rozczarowała, bo jednak sądziłam, że będzie to coś więcej. Jest to mimo wszystko piękna historia, która mnie wzruszyła. I sama właśnie opowieść mi się podobała, ale wykonanie już odrobinę mniej.

Bardzo mi się podobała. Szybko się czyta jeden wieczór i książka przeczytana. Polecam :) Choć nie nastawiajcie się proszę, że to taka ambitna książka. Temat fajny, tylko wszystko naszej bohaterce wychodzi i troszkę jest to takie banalne i dość mało realne, ale fajnie się czyta i polubiłam Małgosię :)

Patryk Skalferin po nieudanej próbie samobójczej stara się poskładać swój świat od nowa i wrócić do pracy w policji. Jego osoba nie budzi jednak zaufania wśród przełozonych. Patryk jest zmuszony podejmować się rozwiązywania spraw, których nikt inny nie chciał. Błachych i słabo rokujących. Tak właśnie trafił do mieszkania Anny, emerytowanej nauczycielki, której sąsiadka prawdopodobnie zaginęła. Staruszka zyskuje sympatię Skalferina, a gdy w mieszkaniu sąsiadki zjawia się młoda dziewczyna, postanawia pójść i dyskretnie ją wypytać czym angażuje się w śledztwo. Tak poznają Sonię, która podaje się za wnuczkę zaginionej kobiety. Jednak jej zachowanie nie budzi zaufania Skalferina. Komisarz wysyła młodego policjanta w ślad za dziewczyną, co jednak kończy się tragicznie. Sonia znika im z pola widzenia, ginie policjant a z każdym kolejnym wątkiem z pozoru błacha sprawa staje się coraz bardziej tajemnicza. Czy Patryk Skalferin będzie w stanie ja wyjaśnić? Jak daleko w przeszłość prowadzą tropy? A może trzeba ich szukać w przyszłości? "Niepamięć" to ktyminał owiany nimbem tajemniczości. Tu za narratora robi nieboszczyk, seniorka ściga zloczyńców, a młoda dziewczyna w jednej chwili staje się siedemdziesięcioletnią staruszką. Nic nie jest do końca oczywiste, a tajemnica u swej podstawy ma zbrodnie hitlerowskie z czasów wojny. I choć czytało się to bardzo dobrze to zostało we mnie przekonanie, że autor ździebko przesadził z nadnaturalnymi mocami bohaterów. Jednak to tylko moja ocena i proszę się nie sugerować. Czy warto więc sięgnąć po "Niepamięć" ? Zdecydowanie tak!!

Książka nie najgorsza, ale jakoś czegoś mi w niej brak. Początkowa akcja wciąga, kobieta, która straciła twarz odzyskuje ją za sprawą męża lekarza, który pozyskał twarz od innej osoby. Dlaczego i do czego to doprowadzi. Co ze wszystkim wspólnego ma gangster.

Bardzo zainteresował mnie wątek "polskiego trójkąta bermudzkiego, w którym to obszarze, co jakiś czas znikają ludzie. Lubię takie tajemnicze motywy w książkach. Oczywiście jak w poprzednich częściach agentka Ultra oraz dziennikarz Kniewicz tworzą zgrany duet.

Zaczynamy,pisać opinię.Bo jest powód,by napisać dobrze o książce.Która mi się,podobała.I to bardzo mocno. Już dawno chciałem przeczytać i muszę przyznać.Że troszkę się o niej zapomniałem. Aż,znalazłem na półce w bibliotece.I od razu wypożyczyłem. Czytam,ja sobie czytam.I widzę,jak Zalewski fajnie opisuje Abraham w Nebrasce. On tak ma,mieszka w Kwidzynie a piszę o Ameryce.A co,nie wolno ? Wolno,wolno. Bo,historia małego miasteczka jest bardzo szokująca.I ja tak,uważam.Bo ludzi,o których wydawało.By się nam,są blisko nas i wiem o nich wszystko.Robią złe rzeczy,biją swe żony. Ale główna fabuła to porwania dzieci. Oj,tu grubo napisał.Zalewski oj,grubo.A ja przecież lubię takie historie. Więc z przyjemnością czytałem i było mi miło.Poznać historię Małego Miasteczka.Bo czy,naprawdę znany e 100 % naszych sąsiadów.

Okładka od czapy. Historyjka naiwna jak wszystkie takie, ale napisana fajnie. Dla mnie o wiele lepiej niż wypociny Dana Browna. Stawia sobie pytania o granice nauki, manipulowania ludzkim DNA. Tyle wrzasku o in vitro... Może lepiej pewne sprawy zostawić naturze i Bogu, jeśli ktoś wierzy. Co z klonowaniem? Jak daleko zajdziemy w tej produkcji ludzi? Czyta się błyskawicznie. Polecam.

"Izolacja" to dość nietypowy thriller medyczny, który thrillerem jest tylko na początku a później przeradza się w książkę sensacyjną. Wszystko zaczyna się od trzech kobiet zarażonych dziwnym, nieznanym wirusem. Do zbadania tej sprawy zostaje wyznaczony młody pracownik agencji odpowiedzialnej za bioterroryzm i zapobieganie rozprzestrzenianiu się groźnych wirusów. Doktor Nathaniel McCormick ma przed sobą trudne zadanie, gdyż musi zbadać zwyczaje zarażonych kobiet, które były mieszkankami domów opieki nad niepełnosprawnymi umysłowo. Dość szybko jednak wpada na trop nosiciela, niestety sprawa komplikuje się, gdy zostaje on brutalnie zamordowany. Nathaniel zaryzykuje swoją karierą i życiem, by rozwikłać tę sprawę, zwłaszcza, gdy zacznie się ona robić dla niego bardziej osobista. Joshua Spanogle może nie stworzył książki idealnej, bo do kilku rzeczy można by się przyczepić, jednak wygrał tutaj kreacją głównego bohatera, gdyż Nathaniela zwyczajnie nie da się nie lubić. Uparty doktor ponad wszystko stawia prawdę i rozwikłanie zagadki, która może uratować ludzkie życia. Niejednokrotnie jego kariera zawisa na włosku, wokół niego pojawia się coraz więcej wrogów, lecz on brnie do przodu, chociaż im dalej, tym więcej ma wątpliwości. Powieść przekonała mnie do siebie ogromną dawką dobrego humoru, którą epatuje główny bohater. Ironiczny, bezwzględny wobec swoich słabości, niejednokrotnie rozbroił mnie swoimi tekstami. Akcji też nie mogę nic zarzucić, gdyż od pewnego momentu jest równa i dynamiczna. Początek może się niektórym lekko wlec, gdyż następuje wprowadzenie do wydarzeń, zapoznanie z terminologią medyczną i prezentacja bohaterów. Im dalej, tym lepiej. Robi się dość krwawo i niebezpiecznie, ciężko wyczuć jak zachowają się dane postaci. "Izolacja" zwodzi przede wszystkim tytułem. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego a mianowicie powieści toczącej się na terenie jakiegoś szpitala, w którym poddani izolacji pacjenci mają jakieś koszmarne przeżycia. Dostałam natomiast powieść prawie całkowicie sensacyjną, z lekką domieszką thrillera medycznego, gdzie izolacja występuje jedynie na początku i nie ma w niej nic nadzwyczajnego. Nie uważam mimo to, iż książka zawodzi. Bynajmniej, bawiłam się całkiem dobrze, odpowiadał mi podział na krótkie rozdziały, bawił swoimi tekstami Nathaniel a tempo akcji sprawiało, że strony szybko mi uciekały. Większa część "Izolacji" ma narrację pierwszoosobową, dzięki czemu bardzo dobrze poznajemy sposób myślenia zabawnego doktora. Książka może nie szałowa ale całkiem niezła i zdecydowanie różniąca się od innych thrillerów medycznych.

Książka prosto napisana. Bohaterowie nie są zbytnio rozwinięci, przez ponad 500 stron można wykreować dużo lepszych. Fabuła nie jest niczym szczególnym, ciągle ma sie wrażenie, że jest to znajome, nie ma co liczyć na zwroty akcji. Jednakże książkę czyta się bardzo dobrze. Idealna pozycja na wieczory, gdy chcemy sięgnąć po coś lekkiego. W zależności od czytelnika może skłaniać do refleksji, w związku z poruszanym tematem wszechobecnej inwigililacji.

Drugą powieść kryminalną tego pisarza mogę śmiało nazwać kontynuacją losów Adama Bukowskiego, głównego bohatera Pismaka, chociaż każdą z nich mogłabym czytać bez zachowania kolejności, ponieważ opowiadają o dwóch różnych morderstwach. Jednak wejście po raz drugi w środowisko, w którym żył i pracował niepokorny dziennikarz, było dla mnie zdecydowanie łatwiejsze. Przypominało powitanie starych, dobrych znajomych. Mimo to, autor nie zapomniał o czytelnikach, którzy mogli zacząć czytanie od właśnie tego tytułu. To specjalnie dla nich wplótł w treść krótkie przypomnienia o genezie powiązań między bohaterami i retrospekcje z ich przeszłości. Tym razem Bukowski wplątał się na własne życzenie, swoim zbyt niepokornym reportażem, w morderstwo znanej anarchistki. Bezkompromisowej działaczki walczącej z brudem w polskiej polityce, szukającej lekarstwa "na polski burdel, na rozkradanie narodowego majątku, , na korupcję, bezrobocie, na pijanych kierowców i żebrzących meneli". Jak się okazało później, również koleżanki córki Bukowskiego – Agnieszki. Rozpoczęła się gra o najwyższą stawkę. Dla jednych o duże pieniądze, wpływy i władzę, dla innych o realizację własnych ambicji i planów zawodowych, gdzie policja ma "sukces, nadkomisarz Fulara nagrodę, a sierżant sztabowa Kuc awans", a dla Bukowskiego o życie nie tylko swoje, ale i córki. Gra, którą każdy uczestnik rozgrywał według własnych znaczonych kart, na własnych, indywidualnych, różnie pojmowanych zasadach, opartych na odmiennych systemach wartości. Stwarzało to nieprzewidywalność jej rozwoju i wyścig z czasem, z dostępem do informacji, do świadków, do sedna rozwiązywanej zagadki i wreszcie do samych rozgrywających. Często tajemniczych, ujawnianych nawet dopiero pod koniec powieści. Również otrzymywane odpowiedzi na postawione na początku pytania, też nie okazywały się proste. Nie mogły być, bo świat polityki i biznesu taki nie był. I właśnie dlatego, gdybym miała określić w kilku słowach tę powieść, użyłabym – nieprzewidywalna i skomplikowana. Oprócz tego, dodałabym jeszcze dwa. Pierwszym byłoby słowo precyzyjność, oddające oszczędny styl wyrażający maksimum treści w minimum słowach. Krótkie i bardzo krótkie zdania w opisach rozgrywanych sytuacji. Encyklopedyczną wręcz charakterystykę bohaterów, ich przeszłości czy wzajemnych powiązań. Rzeczowe dialogi, choć bardzo enigmatyczne, zmuszające mnie do myślenia, kojarzenia faktów, stałego analizowania i wyciągania wniosków, ciągłego domyślania się. Pisarz nie pozwalał mi na jakikolwiek odpoczynek. Czułam poganiające mnie polecenie – myśl, myśl, myśl dziewczyno! I jeśli ktoś mi jeszcze raz powie, że kryminał odpręża, to podsunę mu ten tytuł! A drugim byłoby słowo hermetyczność ograniczające tematykę do polskich problemów społecznych, tak charakterystyczną dla twórczości pisarza. W tym przypadku narkobiznesu i jego powiązań ze światem polityki (chociaż nie były one jedyne),nawiązującą do niedawno znowelizowanej ustawy antynarkotykowej. Zawierającą cały wachlarz niuansów ukrytych w dialogach. A które może docenić czytelnik znający historię Polski. Do głośnych wydarzeń z pierwszych stron mediów, skojarzy odbiorca śledzący na bieżąco świat polskiej polityki. Ten dodatkowy atut, wyszukiwania takich właśnie „rebusów”, sprawił mi ogromną przyjemność w odkrywaniu kolejnego skojarzenia poszerzającego wymiar treści. Dzięki temu czytanie przypominało spotkanie dwóch Polaków, dobrze znających realia swojego kraju, rozumiejących się w pół zdania, po jednym słowie-haśle. Bez tego, czytanie tej powieści kryminalnej przypominałoby jedzenie nieposolonych ziemniaków. Też smaczne, ale… I na koniec pozwolę sobie sparafrazować słowa jednego z bohaterów powieści, Horoszki, które mogłyby być mottem powieści kryminalnych tego pisarza: Nie bądź naiwny czytelniku. Jak chcesz mieć precyzyjne rozwiązanie zagadki, kup sobie "Dziesięciu małych Murzynków" albo inne nieśmiertelne dzieło pani Christie. U Harnego tak nie ma! http://naostrzuksiazki.pl/

Dziesięcioro zupełnie różnych, pochodzących z różnych warstw społecznych kandydatów dostaje się do nowego telewizyjnego show. Mają na tym sporo zarobić, a jedyne, czego się od nich oczekuje, to ujawnienie na wizji swojego najstraszniejszego sekretu. Jeden z bohaterów, Tom, nie ma ochoty występować w „Oku Kaina”, jednak jest do tego zmuszony, aby utrzymać ojca w domu spokojnej starości. W drodze do Las Vegas autobus wraz z uczestnikami programu zostaje porwany. Wszyscy zostają odurzeni i budzą się na odludziu obok wraku autobusu. Psychopatyczny morderca eliminuje ich powoli, ale skutecznie… ale dlaczego? Dopiero po długim czasie Tom rozpoznaje porywacza, którym jest jego przyjaciel z dzieciństwa, Seth. Trzymająca w napięciu, świetnie poprowadzona, sprawnie napisana powieść sensacyjna z zaskakującym finałem. Czytałam z prawdziwą przyjemnością.

Bardzo wciągający kryminał, opowiedziany z punktów widzenia wszystkich, biorących w akcji osób. Jak dla mnie trochę zbyt ociekający perwersją. Niektóre sceny mocno niesmaczne - Ewa Ostrowska wszystko bardzo plastycznie opisuje, co niestety pozostaje w głowie, mimo że chciałby się to stamtąd wyrzucić. No i nie do końca przekonuje mnie to skorumpowanie miasteczka. Wolę jednak wierzyć, że jednak prawo wygrywa.

Imponujące, jak autor to wszystko sobie obmyślił. Sama bym się pogubiła - dobrze, że wszystko spisane. Czytając ma się wrażenie, że treścią przypomina współczesne filmy/seriale o agentach. Fabuła typowo filmowa. Już po pierwszej części książki byłam zaciekawiona o co w tym wszystkim chodzi i jak to się skończy. Ciekawa lektura, przyjemnie się czyta, bardzo "filmowa" - co jest dużą zaletą. :)

Fascynująca książka. Słuchałam jak zahipnotyzowana. Lektor Roch Siemianowski jak zwykle świetny. Jaki fantastyczny język! Tłumacze (Grzegorzewscy) uchwycili i zachowali magię języka Ellory’ego. Historia Josepha Vaughana – od wczesnych lat do końca – urzeka, chociaż i przytłacza ciężarem. Historia życia z czarną nicią, co się przędzie… Kto jest tym nieuchwytnym mordercą, zboczeńcem, zwyrodnialcem? Myślimy nad tym razem z Josephem i wydaje nam się, że wcześniej niż on domyślamy się, kto to. Temat intrygujący, opisy sugestywne, język piękny i oddający nastroje…

Bardzo dobra treść zawarta w powieści. Sam książka trzyma w napięciu do ostatniej kartki. Zawarte informacje , jakie autor zawarł , są dosyć ciekawym faktem , którego nie poznasz w ogólne dostępnych przekazach informacji. Warto zanurzyć się w otchłań Srebra, która pociągnie Cię do samego końca.

Raczej nie czytam kryminałów, ale to książka z kategorii kryminał/sensacja/thriller. Można powiedzieć, że też western. Bohaterem jest chłopiec, który dorasta wraz z rozwojem fabuły. W dzieciństwie był świadkiem morderstwa swojej matki. To traumatyczne przeżycie sprawiło, że w dorosłym życiu chciał zemścić się na mordercach. Mordował scyzorykiem. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby reszta zbirów nie dysponowała pistoletami. Wyglądało to trochę jak w serialu "Drużyna A", że główni bohaterowie nawet nie zostali draśnięci, a reszta leżała sztywna XD Jerry przypominał mi też Robin Hooda, bo jak ktoś mu podpadł, to go mordował, a przyjaciołom uchyliłby nieba. Brakowało mi trochę właśnie tej śmierci dobrych osób z jego otoczenia, bo było aż za pięknie. Wygrywali wszystkie potyczki, gromada przeciwników leżała martwa, a oni we trzech czy dwóch przeżyli to bez szwanku (powiedzmy). Dochodzi też kwestia seksualności. Jerry jest przecież młodziutki, hormony w nim buzują, a on, co prawda, spojrzał na Betty, ale nie w taki sposób, jak "zdrowy" chłopak. Pomimo, że kochał tę swoją Lucy, może tak mu to weszło na psychę, ok, ale brakowało mi jakiejś takiej słabości do kobiet. A Lucy chyba i tak miała problem z "tymi sprawami" po postrzeleniu? Czekałam do końca na jakieś zaskakujące zakończenie, jakąś śmierć, nawet myślałam, że w tej strzelaninie Jerry zginie. To by było przykre, gdyby stracił życie, bo chciał odbić babę, o którą wcześniej nie umiał zawalczyć. To by było jako jego zgubna słabość, jakiś błąd. Ale nie. Wszystko skończyło się dobrze, sielanka, kurde, ja rozumiem, że może się w życiu dobrze układać, ale bez przesady. Ten zjazd ze skałek i wypadek mnie nie usatysfakcjonował, bo był trochę jak głupota. Któryś z recenzentów wytknął krótkie, proste zdania. Takie redaktorzy zalecają i w sumie zaleca się takie w ogóle. Ja osobiście uwielbiam układać długie zdania, ale przy poprawkach przy mojej opowieści redaktorka zwracała mi uwagę, żebym pisała prościej...

Ciekawy pomysł na fabułę. Bardzo dużo wątków i postaci, jednak wiele pojawia się tylko raz. Nie występuje w tej książce jakiś specjalnie trudny język, jakby mogła wskazywać na to tematyka, faktycznie pojawia się czasami specjalistyczne słownictwo ale nie jest bardzo skomplikowane. Na początku trochę mnie nudziła, jednak potem się rozkręca i już chce się wiedzieć o co chodzi, a w 2/3 książki akcja już jest bardzo rozkręcona, łączą się fakty i powoli wszystko się wyjaśnia.

Z reguły nie czytam książek z brzydkimi okładkami a ta jest wręcz ohydna! Patrzyła na mnie jednak z półki biblioteki w taki sposób, że postanowiłam dać jej szansę - i dobrze! Świetna opowieść (gdzieś wyczytałam ze inspirowana prawdziwymi wydarzeniami?)o z pozoru normalnym związku do którego zaczyna wdzierać się zazdrość. Z początku wszystko wygląda normalnie, bo któż z nas nie był nigdy zazdrosny, powoli jednak wszystko niepostrzeżenie zamienia się w piekło, by skończyć .. no właśnie tak jak się skończyło. Powieść mną wstrząsnęła gdy przypomniałam sobie ilu ludzi podobnych do tytułowego "zazdrośnika" spotykamy w swoim życiu, ilu z nich zmądrzeje a ilu popadnie w paranoje zamieniając najbliższym życie w koszmar.

Bałam się wejść w tę powieść. Z dwóch powodów, które były jednocześnie przewrotnymi motywami jej chęci przeczytania. Po pierwsze znałam możliwości autorki. Zarówno te warsztatowo-literackie, jak i posiadaną wiedzę socjologiczno-psychologiczną zdobytą na studiach. Kiedyś, z kilkanaście lat temu, samodzielnie odkryłam jej twórczość bez wcześniejszej wiedzy o niej, poleceń i namów znajomych czy choćby jakiejś reklamy. Byłam pod tak ogromnym wrażeniem przeczytanego wówczas "Owocu żywota twego", że na jednym z forów poświęconych dyskusjom o książkach, wymieniłam autorkę jako jedną z najbardziej niedocenionych polskich pisarek, o której się nie mówi, nie słyszy, nie wspomina i nie dyskutuje nad jej twórczością. Przynajmniej ja mam takie wrażenie. A przecież w swoim dorobku ma kilkadziesiąt książek. Być może bardziej znana jest jako pisarka dla dzieci niż dla dorosłych. Dla mnie była mistrzem w tworzeniu psychospołecznych obrazów małych, zamkniętych społeczności, tak sugestywnych i obrazowych, że książka, którą czytałam, dla mnie namacalnie ociekała ludzkim jadem. A tutaj powieść, jak ostrzegał napis na odwrocie, miała być dodatkowo thrillerem! I to był mój drugi powód do obawy. Lęku, że moja tak podziwiana do tej pory pisarka powieści społeczno-obyczajowych, spłyci swoje możliwości do gatunku o funkcji czysto rozrywkowej. Miałam więc solidne powody do obaw! Ale zaczerpnęłam porządny haust powietrza i zanurzyłam się w jej wykreowany świat miasteczka Nevada, gdzieś w stanie Iowa. Małego, spokojnego, sennego, bezpiecznego, w którym wszyscy mieszkańcy bardzo dobrze znają pozostałych, wiedząc o nich wszystko. Gdzie piastowane funkcje należą do kogoś z rodziny lub do rodziny sąsiada, z którym razem urządza się rodzinny grill. Gdzie "wszyscy, łącznie z okolicznymi farmerami, hodującymi bydło lub uprawiającymi kukurydzę czy soję, są w większym lub mniejszym stopniu ze sobą spowinowaceni lub zaprzyjaźnieni". Z podwórkami o niskich płotach budowanych bez obawy, że ktoś może kogoś okraść. Z niezamykanymi drzwiami samochodu czy domu, bez lęku o ewentualne włamanie. Gdzie ojciec może w spokoju poczytać gazetę, pilnując dziecka bezpiecznie bawiącego się w piaskownicy przed własnym domem, spod którego… znika! A kilka dni później jego matka odnajduje w tym samym miejscu skalp synka. Precyzyjnie zdjęty z czaszki nie post mortem. To jedno, makabryczne wydarzenie nie tylko wstrząsnęło całą społecznością Nevady, nie tylko zachwiało dotychczasowym poczuciem bezpieczeństwa, ale i zapoczątkowało proces dekamuflażu poszczególnych jej członków. Powoli wraz z miejscowym szeryfem Haigem, któremu do tego szokującego wydarzenia tylko wydawało się, że zna swoje miasto, stanowym detektywem Petersem i psycholożką Jennifer, w poszukiwaniu porywacza i mordercy, zaczęłam odkrywać przerażające tajemnice sypialni udanych małżeństw. Wnikać w niedostępne, mroczne zakamarki umysłu powszechnie znanych i szanowanych obywateli. Poznawać ukrywane i spychane w podświadomość okrutne wydarzenia będące udziałem obecnie szczęśliwych i spełnionych kobiet. Przyglądać się nałogom, ukrywanym wieczorami za kuchenną zasłonką przez ludzi sukcesu. Odsłaniać bolesną przeszłość osób lubianych i wzbudzających zaufanie. Na moich oczach portret uśmiechniętego i zadowolonego z życia społeczeństwa, zaczął się zmieniać w przerażający przypadek kliniczny, w którym główną rolę w jego funkcjonowaniu odgrywały najniższe instynkty ludzkie, zmieniające jego członków w psychopatyczne potwory i ich okaleczone fizycznie i psychicznie ofiary. I im dalej posuwałam się drobnymi krokami odkrywającymi kolejną tajemnicę w poszukiwaniu porywacza, tym mroczniejszy otaczał mnie klimat wydarzeń, tym gęstsza i bardziej duszna stawała się otaczająca mnie i bohaterów wiodących atmosfera przesiąknięta lękiem, strachem, zagrożeniem i niepewnością kto jest kim, tym groźniejsi wydawali mi się sympatyczni i mili bohaterowie i tym trudniej, mimo wszystko, było mi oderwać się od poznania do końca całej tajemnicy Nevady. Śledzenie maestrii tworzenia i podtrzymywania kamuflażu przez ludzi fascynowało mnie, ale jednocześnie niepokoiło, pozostawiając we mnie lęk i uczulenie na pewne jego symptomy postrzegane we własnym środowisku, w którym żyję na co dzień. Patrzę na nie i zastanawiam się, co tak naprawdę kryje się pod tym kamuflażem w blasku dnia, pod uśmiechem szanowanych osób, pod życzliwym słowem ludzi znaczących, pod miłym „dzień dobry” sąsiadów i pod czujnym okiem kamer programu Bezpieczne miasto? Mistrzowsko zakamuflowana książka! Od początku czułam, że powieści autorki należy się bać. Bez względu na gatunek, jaki sobie obierze do opowiedzenia o psychice ludzkiej, potrafi skutecznie przerazić, otwierając oczy na to, co niewidoczne. Pod pozorem dobrej rozrywki, przeniosła koszmar do mojej rzeczywistości. I to jest dopiero przerażające! http://naostrzuksiazki.pl/ http://naostrzuksiazki.pl/