Trzydziesta siódma godzina

Babski kryminał

Nie, od razu uprzedzam, że nie będzie żadnej krytyki negatywnej, że niby jak babskie to do niczego. Wiem, że wielu czytelników uważa tzw. literaturę kobieca za coś mniej wartościowego. Tym razem tak nie będzie. Chociaż na coś takiego się zapowiadało….
Książka baby czyli Jodi Campton „Trzydziesta ósma godzina” tylna okładka zapowiada jako rasowy kryminał. Kobieta i rasowy kryminał? Czemu tak…. Czemu nie… Bohaterka to też baba czyli detektyw Sara Pribek, jest również narratorem. Takie dwa w jednym. Jej najlepsza przyjaciółka policjantką jest również. Jedyny znaczący facet w powieści to mąż Sary – Shiloh. Ale długo na stronicach go nie ma, bo ginie. Znaczy się nie umiera, ale ślad po nim ginie. Oczywiście żona go poszukuje jako żona i jako policjantka.
Treść powieści wydaje się być zatem bardzo banalna. Ale… i owych „ale” w sensie pozytywnym jest moim zdaniem bardzo dużo. Ubrać banalną treść w ciekawy strój to już jest sztuka. A taką tu właśnie mamy.
Po pierwsze – narratorka. Opowiada całą historię z własnego punktu widzenia, jak na narratora w pierwszej osobie przystało. Jest jak wiadomo babą i czyni to z babskiego punktu widzenia. Męża kocha, co czyni jej opowieść jeszcze bardziej subiektywną. Z babskiego punktu widzenia wszystko jest nieco inne. Oczywiście są chwile, kiedy Sara zachowuje się jak rasowa policjantka, bo fachowcem w swej dziedzinie jest. Połączenie obu „funkcji” daje mieszankę, może nie wybuchową, ale na pewno interesującą.
Po drugie – rzeczywistość przedstawiona (to taki termin szkolny, wszak belfrem się było). Książka zawiera wiele elementów powieści obyczajowej. Nasza bohaterka trafia w różne środowiska, rozmawia z różnymi ludźmi. Tu świat nie jest ani biały, ani czarny, ot tak jak w życiu – najczęściej szary. Ma on swoje tajemnice, nierozwiązane zagadki, które kryminałem nie pachną, a jednak mają wielki wpływ na życie całych rodzin.
I po trzecie – połączenie różnych gatunków tematycznych. Wiadomo, kryminał to opowieść, w której musi być trup. Wiadomo, powieść obyczajowa – pozornie zwyczajne życie. Ale mamy również gatunek sensacyjny – dużo się dzieje, nie zawsze musi być umarły. I oczywiście thriller - jest strasznie. Książka Jodi łączy wszystkie owe gatunki, co czyni ją w miarę atrakcyjną. Można się od niej oderwać i wrócić do czytania następnego dnia. Nie czyni czytelnika niewolnikiem. Jest jednak na tyle ciekawa, że trzeba ją dokończyć, bez narzekania na treść.
„Trzydziesta….” jest pierwszą powieścią pani Compton. Debiut jak najbardziej udany. Jeśli wpadną mi w ręce kolejne jest książki, na pewno przeczytam.

Babski kryminał

Nie, od razu uprzedzam, że nie będzie żadnej krytyki negatywnej, że niby jak babskie to do niczego. Wiem, że wielu czytelników uważa tzw. literaturę kobieca za coś mniej wartościowego. Tym razem tak nie będzie. Chociaż na coś takiego się zapowiadało….
Książka baby czyli Jodi Campton „Trzydziesta ósma godzina” tylna okładka zapowiada jako rasowy kryminał....

Przeleżała na półce kilka lat i w końcu nadeszła pora na jej przeczytanie i teraz zadaję sobie pytanie czemu tak długo?
Dobra i wciągająca fabuła. Wątki z przeszłości dobrze przeplatane z teraźniejszością. Zakończenie zaskakujące, nic niewskazywało na taki obrót sytuacji. Polecam.

Przeleżała na półce kilka lat i w końcu nadeszła pora na jej przeczytanie i teraz zadaję sobie pytanie czemu tak długo?
Dobra i wciągająca fabuła. Wątki z przeszłości dobrze przeplatane z teraźniejszością. Zakończenie zaskakujące, nic niewskazywało na taki obrót sytuacji. Polecam.

treść bez większych sensacji, obyczajowa z zaginięciem męża bohaterki w tle , zaskakujące zakończenie.

treść bez większych sensacji, obyczajowa z zaginięciem męża bohaterki w tle , zaskakujące zakończenie.

Nie jestem znawcą gatunku ale osobiście podobała mi się ta książka. Dobrze mi się czytało. Zdarzały się chaotyczne momenty ale ogólnie oceniam ją pozytywnie.

Nie jestem znawcą gatunku ale osobiście podobała mi się ta książka. Dobrze mi się czytało. Zdarzały się chaotyczne momenty ale ogólnie oceniam ją pozytywnie.

"Trzydziesta siódma godzina" jest książką ciekawą, wciągającą choć nie tak bardzo porywającą. Ale czyta się naprawdę szybko, z zainteresowaniem. Dzieje się naprawdę dużo, ale nie znajdziemy tutaj jakiś szybkich akcji, jest to raczej spokojna powieść z dużą dozą kryminału. Autorka obrazuje pracę policji, głównie jak to wygląda w sprawach osób zaginionych, poprzez główną bohaterkę oraz jej przyjaciółkę, które razem pracowały. Jest to zarazem opowieść o przyjaźni, miłości i wielkiej stracie, której ciąg przyczynowo-skutkowy prowadzi do tragegii jednocześnie pokazując czytelnikom obraz psychologiczny postaci, zachowania ludzkie w obliczu niemiłych wydarzeń. Dobrze skonstruowana fabuła, zaskakuje poprzez niespodziewany rozwój wydarzeń. Mi się naprawdę ta książka podobała, choć nie mogę powiedzieć, że jest jakaś wybitna. Po prostu dobra opowieść, warta przeczytania.

"Trzydziesta siódma godzina" jest książką ciekawą, wciągającą choć nie tak bardzo porywającą. Ale czyta się naprawdę szybko, z zainteresowaniem. Dzieje się naprawdę dużo, ale nie znajdziemy tutaj jakiś szybkich akcji, jest to raczej spokojna powieść z dużą dozą kryminału. Autorka obrazuje pracę policji, głównie jak to wygląda w sprawach osób zaginionych, poprzez główną...

Książka dobra, ale tylko dobra. Po interesującym początku następuje chwila rozluźnienia, a po chwili akcja nabiera tempa, gdy bierzemy udział w dochodzeniu wraz z główną bohaterką, która co chwilę przypomina nam o szczegółach z jej wcześniejszego życia. Jest to dość interesujące, ale nie wciąga aż tak, jakbym sobie tego życzył. Pod koniec książki kilka sytuacji jest zaskakujących, ale sam finał mnie rozczarował. Może spodziewałem się więcej kryminalnych i bardziej nagłych sytuacji i przebiegu wydarzeń. Wydaje mi się, że historia mogła być lepiej napisana, aczkolwiek nie nudziłem się podczas lektury.

Książka dobra, ale tylko dobra. Po interesującym początku następuje chwila rozluźnienia, a po chwili akcja nabiera tempa, gdy bierzemy udział w dochodzeniu wraz z główną bohaterką, która co chwilę przypomina nam o szczegółach z jej wcześniejszego życia. Jest to dość interesujące, ale nie wciąga aż tak, jakbym sobie tego życzył. Pod koniec książki kilka sytuacji jest...

Bardzo dobrze skrojona i skonstruowana powieść. Ni to kryminał, ni to thriller, ni to sensacja. Ogólnie mówiąc, ciekawa i wciągająca historia pewnego małżeństwa, przynajmniej ja to tak odebrałem. Sporo jest na drugim planie opisów stosunków rodzinnych (a właściwie ich zaniku i braku uczuć pomiędzy rodzeństwem).
Ciekawa, naprawdę ciekawa. Polecam.

Bardzo dobrze skrojona i skonstruowana powieść. Ni to kryminał, ni to thriller, ni to sensacja. Ogólnie mówiąc, ciekawa i wciągająca historia pewnego małżeństwa, przynajmniej ja to tak odebrałem. Sporo jest na drugim planie opisów stosunków rodzinnych (a właściwie ich zaniku i braku uczuć pomiędzy rodzeństwem).
Ciekawa, naprawdę ciekawa. Polecam.

Co za nudy. Książka ma 300 stron, a dopiero po przeczytaniu - raczej przemęczeniu 200 - zaczęło się coś (powiedzmy) interesującego. Dla mnie to nie kryminał, raczej powieść obyczajowa. Bohaterowie nijacy, zero napięcia, zero akcji. Nie rozumiem opisu z tyłu książki "(...) mistrzowsko skonstruowany kryminał". Zakończenie nie wyjaśnia pewnych spraw, zupełnie jakby miała powstać "Trzydziesta siódma godzina II", a to już na pewno byłoby dno. Nie wiem też, co ma tytuł do całości książki. Według mojej opinii to raczej szkoda czasu, jeśli ktoś tak jak ja, nastawia się, że zaczyna czytać kryminał.

Co za nudy. Książka ma 300 stron, a dopiero po przeczytaniu - raczej przemęczeniu 200 - zaczęło się coś (powiedzmy) interesującego. Dla mnie to nie kryminał, raczej powieść obyczajowa. Bohaterowie nijacy, zero napięcia, zero akcji. Nie rozumiem opisu z tyłu książki "(...) mistrzowsko skonstruowany kryminał". Zakończenie nie wyjaśnia pewnych spraw, zupełnie jakby miała...

denerwował mnie sposób narracji, poza tym spodziewałam się czegoś bardziej powalającego ("jej najgorsze obawy okażą się mniej bolesne niż czyhająca na nią rzeczywistość"),bo prawdy domyśliłam się szybko

denerwował mnie sposób narracji, poza tym spodziewałam się czegoś bardziej powalającego ("jej najgorsze obawy okażą się mniej bolesne niż czyhająca na nią rzeczywistość"),bo prawdy domyśliłam się szybko

Całkiem przyjemnie się czyta, jednak bohaterowie denerwują dziwnym zachowaniem - jeden rzuca się na grzechotnika i skręca mu kark, drugi sypia z własną siostrą, trzeci zamiast pocieszyć przyjaciółkę, twierdzi, że zaginiony leży na dnie rzeki. Trochę to niepoważne, a jednak książka ma swoje "to coś", jakiś klimat, budzi zaiteresowanie, jak to wszystko się zakończy...

Całkiem przyjemnie się czyta, jednak bohaterowie denerwują dziwnym zachowaniem - jeden rzuca się na grzechotnika i skręca mu kark, drugi sypia z własną siostrą, trzeci zamiast pocieszyć przyjaciółkę, twierdzi, że zaginiony leży na dnie rzeki. Trochę to niepoważne, a jednak książka ma swoje "to coś", jakiś klimat, budzi zaiteresowanie, jak to wszystko się zakończy...