Odrobina ludzkich uczuć

Szybko się czyta i trzyma w napięciu. Poruszony ważny temat- gwałtu i jego wpływu na psychikę. Wolałabym bardziej poznać historię Geoffreya, jego przeszłość i może lepszą przyszłość. Najbardziej przeraziło mnie, że ludzie uznali go za dziwaka i z poczuciem ulgi pozbyli się go ze społeczności. Nikt nie próbował dociec przyczyn tej inności i pomóc. Człowiek wykazujący zachowania związane z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, jest odrzucany przez innych, co skutkuje jeszcze większym niedostosowaniem społecznym. Mamy więc stygmatyzację i samospełniające się proroctwo.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Powieści nie nazwałbym kryminałem, to raczej thriller. Nie przekonuje mnie zapożyczenie tytułu od znanej bajki. Treść... no w dużej mierze obyczajówka zahaczająca o operowość mydlaną (niemal cudowne obudzenie się z wieloletniej śpiączki, to odnalezienie utraconej córki...).

Kryminał prawie doskonały. Nie z akcją obłędnie i nieprawdopodobnie zakręconą, a głupawą trochę, jak to w filmach akcji bywa, lecz ze starannie skonstruowaną narracją, świetnym literackim językiem. I zaskakującym zakończeniem. Gdy, jak w dobrze prowadzonym thrillerze, jedna sekunda, jedno zdanie przewraca dotychczasowe przekonanie czytelnika, że już wszystko odgadł i wszystko jest jasne. A to przecież w powieściach kryminalnych główna zaleta. Oczywiście, dla miłośników książek jak komiksy powieść Laury Lippman może wydać się nudna, bo trup nie pada co sekundę i intryga nie jest wyłożona jak kość psu na talerzu - łopatologicznie, prosto, ze zdaniami nieskomplikowanymi i opowieścią banalnie oczywistą i psychologicznie wyssaną z palca. Lecz dla tych, ktorzy widzą w powieściach kryminalnych także literaturę, "Co wiedzą zmarli" nie będzie rozczarowaniem.

"Podszepty diabła" po raz pierwszy czytałam mniej więcej 12-13 lat temu, więc teraz, sięgając po nią ponownie, czułam się, jakbym czytała tę książkę pierwszy raz ;) Zupełnie nic z niej nie pamiętałam. Osobiście traktuje "Podszepty diabła" jako pierwszy tom cyklu, ponieważ druga książka autora, "Piekielny chłód" ma tego samego głównego bohatera. Książka wciąga od samego początku, fabuła jest ciekawa a sama kryminalna intryga bardzo dobra. Pomimo tego, że przeczytałam mnóstwo kryminałów nie udało mi się do końca domyśleć rozwiązania. Coś tam przypuszczałam, coś ze sobą powiązałam ale ostatecznie to sam autor musiał mi wszystko wyjaśnić. Książka mi się podobała, jest to taki lekki i przyjemny kryminał, w sam raz na weekend. Jak tylko wrócę z ferii odświeżę sobie drugą książkę autora.

Na końcu nie bardzo wiedziałem czemu morderca mści się, za nieswoje ""(?) winy. No i dlaczego musiał zorganizować swój odwet w tak spektakularny sposób, budując scenę zbrodni z takim rozmachem, zaangażowaniem środków, własnego udziału tak intensywnego - to , jakby chciał pokazać swoją niezwykłą sprawność. Ale konstrukcja opowieści całkiem nieźle trzyma do końca...

Po tej książce spodziewałam się jednak trochę czegoś innego . Myślałam że słynna Sherry Moore będzie kimś kto pomaga policji w rozwiązaniu spraw wobec których wszystkie inne dostępne środki okazały się niewystarczające . Jednym zdaniem mówiąc , spraw beznadziejnych . Rzeczywiście tak się dzieje , z tym że Sherry pomaga przy jednej sprawie za to dość rozległej , obejmującej wiele osób i wiele lat . Natomiast inne sprawy z jej udziałem są tylko wzmiankowane . Wracając do powieści '' 18 sekund '' George'a D. Shumana należało by przybliżyć postać Sherry , mimo że wbrew opisowi , nie jest to postać główna , to jednak jej dokonania na potrzeby śledztwa są specyficzne i nad wyraz przydatne . Panna Moore jest osobą niewidomą . Nie urodziła się taka , jej ślepota została spowodowana pewnego rodzaju wypadkiem który miał miejsce kiedy dziewczynka miała kilka lat . Jednak , jak można mniemać w zamian utraty wzroku Sherry zyskała pewien niewiarygodny wprost dar . Potrafi , wziąwszy nieboszczyka za dłoń , '' zobaczyć '' to co on widział przez ostatnie osiemnaście sekund swego życia . Dokładnie tak jak by patrzyła jego oczami . W książce precyzyjnie jest opisane jak to się stało że kobieta zyskała po wypadku takie '' umiejętności '' oraz to w jaki sposób się w ogóle o nich dowiedziała , w końcu nie codziennie trzyma się za dłoń trupa . Sherry jest sierotą , wychowała się w sierocińcu . Nie zna swojej rodziny i w życiu dorosłym też rodziny nie założyła . Mieszka sama i żyje sama , posiadając jedynie kilku za to bardzo wiernych przyjaciół . Sprawa przy której niewidoma obecnie pomaga jest mocno zagmatwana . Oto z premedytacją zabita strzałami z pistoletu zostaje kierowniczka luksusowego butiku z ciuchami . Przykładna pracownica , wspaniała żona i kochająca matka swoim dzieciom . Zdająca się nie mieć żadnych wrogów . Kto więc i dlaczego coś takiego zrobił ? W miarę postępowania śledztwa okazuje się że kilka dni wcześniej zginął ojciec owej kierowniczki . Ot , zwykły wypadek , staruszek spadł ze schodów w domu opieki . Ale czy rzeczywiście był to wypadek . Czy może planowane działanie jakiegoś psychola ? Okazuje się że jednak psychol i to taki który nie ma już nic do stracenia , gdyż ma raka z przerzutami i długo nie pożyje . Ale dlaczego zabija właśnie te osoby ? Czy coś mu zawiniły ? czy w ogóle się znają ? Pytań jest bardzo wiele , śledztwo rozciągnięte na kilka miejsc i wiele ludzi . Książka bardzo mi się podobała mimo że to nie do końca było to czego się spodziewałam , a jeszcze większe mam uznanie , gdyż jak czytam , jest to debiut . Moim zdaniem , bardzo dobry . Niczego tu nie ma ani za mało ani za dużo . Wątki obyczajowe dotyczące na przykład śledczych , czy panny Sherry Moore ciekawe i wciągające , lecz nienachalne i w odpowiedniej ilości . Książka wydana w 2008 roku , szkoda że w Polsce niczego więcej po polsku przeczytać nie można , z tego co piszą na innych stronach w serii z Sherry Moore powstały jeszcze trzy powieści . Ogólnie książkę polecam , jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam .

Rachel Beckett spędza dwanaście lat w więzieniu za zamordowanie własnego męża. Od początku postawienia zarzutów nie przyznaje się do winy, jednak wszystkie poszlaki wskazują właśnie na nią. Podczas odsiadywania wyroku układa plan, który ma pogrążyć prawdziwego sprawcę. Czy się powiedzie? Miała bardzo dużo czasu, by dopracować każdy szczegół.... Jest to jedna z lepszych powieści kryminalnych, jakie miałam okazję ostatnio przeczytać. Julie Parson łączy w niej wiele wątków, które wydają się w ogóle nie związane z główną historią, na końcu jednak okazuje się, że każdy był elementem skomplikowanej układanki.

Niebanalny i wyróżniający się eleganckim językiem suspens koncentrujący się na losach dwóch sióstr bliźniaczek, które pomimo trudnej wzajemnej relacji łączy szczególna telepatyczna więź. Po brutalnym zabiciu Mariny tajemniczy stalker o morderczych zapędach bierze na celownik jej siostrę, Susanah. Prześladowana kobieta musi odkryć motywy działania i tożsamość czającego się w mroku i coraz bardziej osaczającego ją mordercy, zanim ten zrealizuje swój krwawy plan także wobec niej. Klucz do zagadki, jak to często bywa, tkwi w odleglej przeszłości i, aby go odnaleźć, Susanah będzie musiała cofnąć się do czasów dzieciństwa. Jej samotne śledztwo ujawni nie tylko przerażającą historię wieloletniej obsesji, lecz także nieodkrytą, bezkarną zbrodnię z przeszłości.

Główny bohater Benedikt Devlin to dowcipny, niezbyt przepadający za alkoholem inspektor, któremu życie dało nieźle w kość. Niedawno przez jego pracoholizm prawie stracił rodzinę, a teraz przez nabór na nadinspektora znów się od niej oddala. Trudno powiedzieć, żeby miał w życiu szczęście. Nic nie idzie po jego myśli, ucieka jeden zbrodniarz, ginie drugi zbrodniarz, wkradziono leki na raka piersi i jeszcze dochodzi do tego wielki, porywający nastolatki facet. Żeby jeszcze tego było mało, organizm Bena zaczyna wariować. Co jakiś czas ma ataki spowodowane nadmiarem adrenaliny i nie może zasnąć. Jest na skraju wytrzymałości, ale mimo tego czuje, że musi odnaleźć mordercę z Alei Szubienic. Jest zdeterminowany, dzięki czemu, pomimo przeciwności, śledztwo posuwa się na przód. Akcja jest dynamiczna, a język prosty. Każdy bohater jest inny i m dłużej czytamy tym trudniej określić, kto jest dobry a kto zły. Każdy ma coś na sumieniu. Książkę czyta się szybko, góra 2 dni. Fabuła jest przemyślana, nieraz autor zaskakiwał mnie swoimi pomysłami, a ciekawe i nieprzewidywalne zakończenie jest dodatkowym plusem. Minusem jest to, że szybko zapomina się o losach bohaterów. Książkę czytałam dość dawno, dlatego musiałam sobie przekartkować i trochę poprzypominać. Po prostu po dołożeniu na półkę nie zostaje nam po niej żaden ślad. Nie jest to wybitne dzieło, ale też nie zła książka. Można ją nazwać mianem przeciętnej, na jeden, góra dwa wieczory. Książka jest po prostu ciekawym i wciągającym czytadłem na rozluźnienie. Polecam miłośnikom kryminałów. Myślę, że przypadnie Wam do gustu, ale nie spodziewajcie się po niej zbyt wiele.

Morderstwa brutalnie zgwałconych kobiet łączy tekst pierwszej zwrotki piosenki. Za kratkami siedzi morderca który wyjawia prowadzącemu śledztwo że nie działa sam. Nagle zaczynają ginąć ludzie według drugiej zwrotki piosenki związani z dawno zamkniętą sprawą. Co łączy te zbrodnie?

To książka na którą trafiłam całkiem przypadkiem, gdzieś w markecie za grosze. Po przeczytaniu poniższego opisu wydawcy, uznałam, że może nie będzie taka głupia 😅. Przeczytałam ją już bardzo dawno temu, ale pamiętam, że super się czytało. Ciekawa postać Jenny Cooper i jej śledztwo w sprawie rzekomego samobójstwa nastolatków. Ostatnio pojawił się serial nagrany na podstawie tej książki. Powiem Wam, że oglądałam może kilka odcinków i nie mogłam przez niego przebnąć. Jakoś serial mi nie podszedł, a książka już tak. Polecam 😊 Depresja, ataki paniki, środki uspokajające łykane garściami – to codzienność Jenny Cooper. Niecodzienna – zdawałoby się – dla prawniczki, która obejmuje stanowisko koronera bristolskiego dystryktu. Jenny liczy na dobrą pensję i święty spokój, by dojść do siebie po rozwodzie i załamaniu nerwowym. Ale już pierwszego dnia natrafia w aktach na sprawę tragicznych śmierci w miejscowym więzieniu dla młodocianych. Przyczyny zgonu chłopca, który popełnił samobójstwo, i piętnastoletniej narkomanki, która przedawkowała heroinę, nie wydają się tak oczywiste, jak stwierdził poprzedni koroner. Jenny wznawia dochodzenie i natrafia na mur milczenia. Ktoś nie chce, by dotarła do prawdy – i pogrzebanych dowodów zbrodni… I zrobi wszystko, by ją przed tym powstrzymać. (Opis wydawcy)

Gdyby ktoś liczył na powieść typowo sensacyjną z wartką akcją, to szczerze by się zawiódł. Dlatego może czytałam dużo niepochlebnych opinii na temat tej książki. Ja jednak mam inne zdanie. Autor w swojej powieści obala mity związane z pojęciem wolności głoszonej według amerykańskich mediów. Być może jest to aktualne w dużych aglomeracjach, ale nie w takiej mieścinie jak Aurelius. Mieszkańcy wiodą spokojne życie, mają ukształtowany światopogląd i trzymają się niego. Ich świat jest bezpieczny, zrozumiały i przewidywalny. Wszystko się zmienia, gdy w tajemniczych okolicznościach znikają trzy dziewczynki. A gdy okazuje się, że najpewniej porywaczem jest jeden z mieszkańców, mieszkańcy ukazują swoje prawdziwe oblicze. Okazuje się, że są pełni uprzedzeń, z podejrzliwością odnoszą się do nowych mieszkańców. Podejrzany jest każdy, który nie mieści się w ich ciasnych schematach, czyli ma inny kolor skóry, jest innego wyznania, nie integruje się za bardzo z resztą społeczeństwa. Największe oburzenie wywołuje jednak fakt, że ktoś może poddawać w wątpliwość istotę głoszonych zasad i norm panującego systemu. Kto zadaje pytania jest podejrzany. Po każdym porwaniu nasilająca się histeria powoduje, że ludzie skłonni są do samosądów na podstawie jakichś bzdurnych podejrzeń, usprawiedliwiają przemoc, a nawet zbrodnię. Pośrednio za to winę ponosi system edukacyjny oparty na dostarczaniu uczniom wiedzy wybiórczej, schematycznej, która w ogóle nie uczy samodzielnego myślenia i poszukiwania prawdy. Autor z ironią podchodzi do zachowań i postaw bohaterów. Niektórzy czytelnicy zarzucali autorowi rozwlekłość i to, że poświęcił za dużo miejsca na opis postaci niezwiązanych z akcją. Uważam, że to jednak stanowi o wartości tej powieści. Myślę, że autorowi bardziej zależało na pokazaniu tego, co kryje się pod "taflą", co jest ukryte pod powierzchnią. Nie zmniejsza to w żadnym stopniu dramatyzmu książki, chociaż nie ma szczegółowego opisu zbrodni. Było to zbędne, bo przerażające jest to, że każdy może stwarzać pozory przyzwoitego człowieka, prawidłowo funkcjonować, a okazać się potworem.

Fajnie się czyta tą książkę, bo chcesz dążyć do tego, co się stało, że mordowane są kobiety pozornie ze sobą zupełnie nie powiązane.. I powiem szczerze, że zakończenie zupełnie mnie nie zaskoczyło (chyba za dużo czytam ostatnio pozycji w tej tematyce 😏),ale czytało się przyjemnie. Ciekawe natomiast jest to, że raz czytasz z perspektywy ofiary, raz z perspektywy mordercy, a raz nadkomisarza prowadzącego śledztwo.. Tutaj te przeskoki są bardzo na miejscu i nawet naturalne.

Babski kryminał Nie, od razu uprzedzam, że nie będzie żadnej krytyki negatywnej, że niby jak babskie to do niczego. Wiem, że wielu czytelników uważa tzw. literaturę kobieca za coś mniej wartościowego. Tym razem tak nie będzie. Chociaż na coś takiego się zapowiadało…. Książka baby czyli Jodi Campton „Trzydziesta ósma godzina” tylna okładka zapowiada jako rasowy kryminał. Kobieta i rasowy kryminał? Czemu tak…. Czemu nie… Bohaterka to też baba czyli detektyw Sara Pribek, jest również narratorem. Takie dwa w jednym. Jej najlepsza przyjaciółka policjantką jest również. Jedyny znaczący facet w powieści to mąż Sary – Shiloh. Ale długo na stronicach go nie ma, bo ginie. Znaczy się nie umiera, ale ślad po nim ginie. Oczywiście żona go poszukuje jako żona i jako policjantka. Treść powieści wydaje się być zatem bardzo banalna. Ale… i owych „ale” w sensie pozytywnym jest moim zdaniem bardzo dużo. Ubrać banalną treść w ciekawy strój to już jest sztuka. A taką tu właśnie mamy. Po pierwsze – narratorka. Opowiada całą historię z własnego punktu widzenia, jak na narratora w pierwszej osobie przystało. Jest jak wiadomo babą i czyni to z babskiego punktu widzenia. Męża kocha, co czyni jej opowieść jeszcze bardziej subiektywną. Z babskiego punktu widzenia wszystko jest nieco inne. Oczywiście są chwile, kiedy Sara zachowuje się jak rasowa policjantka, bo fachowcem w swej dziedzinie jest. Połączenie obu „funkcji” daje mieszankę, może nie wybuchową, ale na pewno interesującą. Po drugie – rzeczywistość przedstawiona (to taki termin szkolny, wszak belfrem się było). Książka zawiera wiele elementów powieści obyczajowej. Nasza bohaterka trafia w różne środowiska, rozmawia z różnymi ludźmi. Tu świat nie jest ani biały, ani czarny, ot tak jak w życiu – najczęściej szary. Ma on swoje tajemnice, nierozwiązane zagadki, które kryminałem nie pachną, a jednak mają wielki wpływ na życie całych rodzin. I po trzecie – połączenie różnych gatunków tematycznych. Wiadomo, kryminał to opowieść, w której musi być trup. Wiadomo, powieść obyczajowa – pozornie zwyczajne życie. Ale mamy również gatunek sensacyjny – dużo się dzieje, nie zawsze musi być umarły. I oczywiście thriller - jest strasznie. Książka Jodi łączy wszystkie owe gatunki, co czyni ją w miarę atrakcyjną. Można się od niej oderwać i wrócić do czytania następnego dnia. Nie czyni czytelnika niewolnikiem. Jest jednak na tyle ciekawa, że trzeba ją dokończyć, bez narzekania na treść. „Trzydziesta….” jest pierwszą powieścią pani Compton. Debiut jak najbardziej udany. Jeśli wpadną mi w ręce kolejne jest książki, na pewno przeczytam.

Zaskakująca i trzymająca w napięciu, to są przymioty, które zdecydowanie określają tę książkę. Poza tymi oczywistymi dodałabym jeszcze niepokojąca, mroczna, szokująca, obrzydliwa (?). "Przyjemna" pozycja dla fanów gatunku typu thriller gdzie człowiek jest największym złem jakie może cię spotkać, a umysł najgorszym mącicielem. Czyta się szybko, jednak powieść w głowie pozostaje na długo.

Thriller psychologiczny Julie Parsons: "Mary Mary" to historia rozgrywająca się w Nowej Zelandii do której przeprowadziła się główna bohaterka Margaret Mitchell wraz ze swoją córką Mary. Dwudziestoletnia Mary ginie beż śladu, a ze sprawą jej zagadkowego zaginięcia mierzy się inspektor McLouglin. Wkrótce okazuje się, że dziewczyna została zamordowana, a przed śmiercią była okrutnie torturowana. Śledczy szybko trafia na ślad sprawcy, ale okazuje się, że morderca jest zawsze o krok przed nim. Nie na długo udaje się mu zaspokoić swój chory umysł. Wkrótce jego celem będzie zamienienie życia Margaret w piekło... Ksiażka nie była taka najgorsza ale też i nie powaliła na kolana. Czegoś tu brakowało.

Książkę czyta się bardo szybko, akcja toczy się jakby w pośpiechu, tak że czytelnik na pewno nie zdąży sie nudzić. Dużo się dzieje, splątane na pozór odległe losy bohaterów i wydarzenia naprzemiennie są opisywane. Kryminał dobry, człowiek ma ochotę dowiedzieć się jak to wszystko się skończy, chce rozwiązać zagadkę a ta wychodzi całkowicie na jaw dopiero na ostatnich stronach książki. Mroczne aspekty, szaleństwo wplecione w psychikę i zachowania bohaterów a także motywy odrażające sprawiają, że książka jest naprawdę ciekawa.

W trakcie lektury dopadł mnie jakiś kryzys i dlatego tak długo nam zeszło. Naprawdę świetny thriller ❤. Montanari wydaje się być godnym następcą mojej ukochanej Link. Ogarnęłam, że tylko dwie jego pozycje zostały przetłumaczone na polski; chyba pora podszkolić się w języku Szekspira...

Daniel Clark pracuje w FBI jako specjalista od portretów psychologicznych. Prowadzi śledztwo w sprawie seryjnego mordercy mającego na swoim koncie już kilkanaście ofiar. Śledztwo jest trudne, trwa bardzo długo, a ofiar przybywa. W trakcie dochodzi do wypadku, w którym Daniel przeżywa śmierć kliniczna, a po powrocie do żywych jest pewny, że widział twarz mordercy. Daniel jest gotów zrobić wszystko, nawet przeżyć swoją śmierć jeszcze raz, żeby go złapać ... Powiedzieć, że polecam tą książkę to za mało. Postać głównego bohatera mocno intrygowała mnie przez cały czas czytania. Nie było zbędnych opisów, dodatkowych zapychaczy, co dało książce wielki plus. Zdecydowanie polecam. Po prostu przeczytajcie 🥰☺️