Meduza

Jak wiele osób, do których trafiła ta książka, mam zielone pojęcie o szachach hehe. W sumie, liczyłam po cichutku na to, że coś mi się pojaśniło. Jedyne co, to po lekturze szachy stały się dla mnie bardziej misterne i niesamowite (ale nadal nie umiem w nie grać). Nietypowy bohaterowie, w fabule jest praktycznie wszystko, a do tego pachnie XVIII wiekiem. Taki lepszy Sienkiewicz w połączeniu z Poem rzekłabym. Polecanko ;3

W jakiś dziwny sposób ta książka mnie urzekła . Nie wiem do końca jak to się stało . W końcu nie jedną już przeczytałam pozycję o ludzkim nieszczęściu , ułomnościach , czy nawet wojnie . Powinnam być już '' odporna '' na urzeknięcie , jednak dałam się porwać , zagarnąć i zaczarować . Historia w tej debiutanckiej książce opowiada o Grani . Kiedy ją poznajemy , jest małą dziewczynką , rudą pięciolatką która w wyniku powikłań po szkarlatynie całkowicie traci słuch . Jej matka nie chce się z tym pogodzić , uważa że dziewczynka może iść do normalnej szkoły dla dzieci słyszących . Każe Grani uczyć się czytać z ust . Ale jak czytać komuś z ust , kiedy stoi tyłem ? Jak na przykład nauczycielka odwrócona przodem do tablicy , a tyłem do klasy . Mimo tego że Grania naprawdę stara się sobie radzić , pewnych rzeczy jako głucha nie da rady '' przeskoczyć '' . Matka mimo wszystko wciąż próbuje , wozi ją po lekarzach , każdy z nich twierdzi że Grania już nigdy nie będzie słyszeć . Matka w końcu się poddaje i z opóźnieniem ale jednak , posyła córkę do szkoły dla głuchych . Rodzice kochają dziewczynkę , ale najlepszy kontakt Grania ma z babcią Mamo . Stara Irlandka swoje już w życiu przeszła i to ona właściwie uczy Granię świata głuchych . Uczy jak się porozumiewać znakami i tak zwanym '' miganiem '' . Opowiada jej spokojnie i cierpliwie jak szumi deszcz o szyby , czy jak szeleszczą liście jesienią w parku . To co dla nas słyszących jest normalne , dla głuchych takie nie jest i jak się okazuje nie jest to proste , opisać dźwięki jakie wydaje coś czego nie można usłyszeć . Albo znaczenie słów wypowiadanych w formie przenośni . Zdanie rozebrane na części i z poprzestawianymi słowami zyskuje całkiem nowe znaczenie , czasami zupełnie nieadekwatne do tego co chcielibyśmy powiedzieć . Ale Grania jest bystra i sumienna . Uczy się pilnie , jest wzorową uczennicą w swojej szkole dla głuchych . Mieszka w internacie i do domu przyjeżdża raz na rok . Rodzina też jej nie odwiedza bo nie mają kiedy . Wciąż brakuje im czasu . Rodzice prowadzą hotel , a tam przecież wciąż jest coś do zrobienia . Czas płynie , z dziewczynki robi się śliczna płomiennowłosa młoda kobieta . Nic więc dziwnego że młody sanitariusz Jim nie może oderwać od Grani oczu i nic sobie nie robiąc z jej głuchoty , niebawem prosi ją o rękę . Młodzi biorą ślub . Niestety , nie dane jest im zaznać szczęścia i spokoju . Jest rok 1914 , wybucha pierwsza wojna światowa i Jim musi wziąć w niej udział . Zaciąga się do wojska i wkrótce znajduje się w Europie w samym środku okropnej wojny . My czytelnicy tez nie zostajemy oszczędzeni od wrażeń jakie przeżywa Jim na wojnie i o których pisze w listach do domu do żony . Pomimo cenzury , dowiadujemy się wraz z Granią o straszliwych okaleczeniach , o głodzie , wszach , zimnie i całym tym szaleństwie jakie niesie ze sobą każda wojna . Wojna która zdaje się nie mieć końca . Do miasta w którym mieszka Grania z rodziną dochodzą też wieści i o innych młodych mężczyznach którzy wyruszyli razem z Jimem . Wracają pokaleczeni nie tylko fizycznie , ale i psychicznie , czasami nie wracają wcale...Czy Jim wróci do swojej kochanej ? Obiecał jej że tak , ale wojna potrafi weryfikować wszystkie obietnice . Czy Grania zazna jeszcze szczęścia u boku ukochanego ? To bardzo dobra książka . Bardzo udany debiut , który mnie bardzo wzruszył . Mimo wszystkiego złego co dzieje się w tej opowieści , nie ma w niej moralizatorstwa . Ględzenia i rozczulania się , lamentów i zawodzenia . Chociaż nie jeden byłby ku temu powód . Nie ma tandetnego wyciskania łez , którego tak nie lubię . Cała powieść jest niczym dokumentalna relacja . Możemy się nawet dowiedzieć jak wyglądały paczki wysyłane przez instytucje humanitarne żołnierzom na front , dokładnie co do sztuki , co było tam wkładane . Jest też trochę i '' suchych '' liczb , statystyk i różnych wyliczeń i zestawień . Mimo tego że książka wydaje się być pisana w '' zimnym '' stylu , bez rozczulania i rozmemłania tak charakterystycznego dla podrzędnego wyciskacza łez , mnie wzruszyła . Chociaż dalibóg nie bardzo wiem jak jej się to udało , gdyż naprawdę nie wzruszam się łatwo i szybko .

Jest dobra, ale moglaby byc lepsza. Miala swoje wzloty i upadki, jesli chodzi o bycie wciagajaca, ale poczatek i ksiazka mniej wiecej od polowy, to mieszkanka dobrej przygodowki z duzym vibem ksiazek Dana Browna (motyw Watykanu i smierci Jezusa). Niestety kilka watkow zostalo (przynajmniej dla mnie) niejasnych, splyconych albo urwanych (jak ten z bratem glownego bohatera czy Sanemem). Fajny pomysl. Oceniam tez jako fan motywu podrozy w czasie. Widze pewna inspiracje serialem Lost.

Choć pierwsze strony były dla mnie trudne do przyswojenia ze względu na charakterystyczny język (przyznam, że tłumacz świetnie go oddał),to z każdym kolejnym rozdziałem książka wciągała mnie coraz mocniej. A zakończenie było naprawdę rewelacyjne! W związku z faktem, że jednym z bohaterów Rose uczynił Edgara Allana Poego, wielokrotnie nawiązywał do jego twórczości oraz naśladował charakterystyczny dla pisarza język. To - a zwłaszcza ów język - nadał kryminałowi charakteru. Plus również za postać starego detektywa - ni to Poirot, ni Holmes, ni Columbo :) Wzbudzał moją sympatię.

Rodzina Gardnerów (Linda i Scott, orazz ich dzieci- Ruby i Brandon),są normalną rodziną. Kiedy okazuje się, że syn ma kłopoty w szkole, zatrudniają korepetytora, Juliana Sawyera, który staje się członkiem ich rodziny. Czy to jest przypadkiem, czy Julian ma w tym jakiś cel? Okazuje się, że jest on psychopatą, który przejął osobowość, imię i nazwisko od ojca... Super książka. Świetna wręcz. Polecam bardzo!

No w końcu udało mi się ją doczytać, ale wchodziła mi strasznie ciężko jakoś - zaczęłam ją czytać jeszcze w lutym i kompletnie mi nie szło. Zrobiłam parodniową pauzę kiedy mi zostało jakieś 30 stron do końca, i musiałam się dosłownie zmusić żeby ją doczytać, bo tak zostawiać książkę przeczytaną w 90% to aż głupio. Niby powinna mi dobrze wchodzić, bo w sumie ciekawy temat i ciekawi bohaterowie, ale chyba nie nadajemy na tych samych falach. I dałabym jej spokojnie 7/10, gdyby w mniej więcej 2/3 książki nie został wprowadzony wątek romantyczny, borze tucholski, jest wepchnięty na siłę i kompletnie niepotrzebny.

Ta pozycja trochę mnie rozczarowała. Spodziewałam się tajemnicy, poszukiwania skarbów i wartkiej akcji w stylu Browna a tymczasem.... Książkę ciężko się czyta, szczególnie tym co nie mają choćby podstawowej wiedzy o wojennych działaniach starożytnych i średniowiecznych ludów. Mnogość faktów i odnośników do tamtych historycznych wydarzeń potrafi przytłoczyć i zniechęcić do dalszej lektury. Krucjaty i religijne przepychanki sredniowiecznego Rzymu i "barbarzyńskiego" papieża opisane są w nieprzystępny dla laika sposób. To na co czeka czytelnik i czym zachęciło wydawnictwo w notce na okładce pojawia się tak naprawdę dopiero na kilku ostatnich stronach. Mamy szczęk oręża, spisek, szaleństwo i nieprawdopodobne zakończenie. Książka jest ciekawa, ale na minus działa to, że jej najbardziej interesujące elementy - jak zagadkowe morderstwa czy odkrycie ciała papieżycy Joanny nie zostały tu należycie rozwinięte. Autor wręcz zepchnął je na drugi lub nawet trzeci plan skupiając się zbytnio nad ustrojem Rzymu i jego architektoniczną ruiną. Jest to zdecydowanie lektura dla wytrwałych i cierpliwych, a także dla tych, którzy lubią pogłębiać wiedzę i w trakcie czytania poszukiwać wyjaśnień w innych źródłach.

Powiedziałbym, że jest to dosyć typowy Abrahams: zostało tu pożenionych kilka pomysłów, z których każdy mógłby się znaleźć w filmie sensacyjnym klasy B, i choć historia jako całość jest kompletnie niewiarygodna, to jak zwykle u tego autora nie można się od niej oderwać. Na minus można zaliczyć fakt, że jest jednak zbyt podobna do innych, lepszych powieści PA. Głowna bohaterka, Jessie Shapiro jest bliźniaczo podobna np. do Rachel Monette. Mimo wszystko jest to mocna, interesująca powieść, szkoda tylko że pomysły nie doczekały się lepszej realizacji.

Lubicie książki sensacyjno-przygodowe ? Też pytanie :-) pewnie, że tak. No, to mam dla Was coś naprawdę świetnego. Oto książka, może i mało ambitna, może jak dla mnie za krótka. Lecz tu liczy się treść, nie grubość kart. Ed Strachan, o mało by nie wypił tego drinka, z rąk pewniej damy. I dobrze, że tego nie zrobił, bo mogło to się dla niego marnie skończyć. A tak udał się, do Malezji i tam przeżył,pewną przygodę. Poszukiwanie, pewnego skarbu. Ale, sorry więcej nie napiszę. Książka urzekła mnie, niesamowitą atmosferą. Piękne wyspy, przemytnicy.Japońska mafia. I opisy przyrody: rekiny, gibony,warany. Polecam, fanów i fanek takich lekkich książek. Dużo się tam dzieje i można się rozerwać.

W jednym tomie autorka zdołała zabrać nas w niezwykłą podróż.W przeszłość .W czasy Wikingów.Poznajemy ich wierzenia i czym być może kierowali się w życiu.Czy ich życie było łatwe? Czy znali pojęcie głodu? Strachu? Pełen podziw dla autorki że udało jej się w jednym tomie powieści tak wiele zawrzeć pięknych przesłań.Czy odważycie się wraz z Candamirem ,Haconem czy Austinem odkrywać nowe lądy? Gorąco polecam!

Po tytule tej książki nie wiedziałam czego mam się spodziewać, a jednak lektura pozytywnie mnie zaskoczyła. Na pewno warto ją przeczytać. Powieść jest bardzo interesująca i ciekawa, dawno nie czytałam tak aprobującej książki. Od strony technicznej mogę powiedzieć, że akcja toczy się szybko, czyta się również szybko, przyjemnie i łatwo, nie ma zbędnych opisów i wywodów na nie potrzebne tematy, historia nie ciągnie się w nieskończoność, to jest chyba największym plusem. Cała opisana przygoda Jamesa Bonda jest dobrze przemyślana, logiczna, nie ma jakiś niewyjaśnionych wątków, a wszystkie wątki łącza się w całość, nic mi w tej książce nie brakuje. Książka składa się z trzydziestu rozdziałów, bardzo uroczo zatytułowanych. Akcja toczy się w latach dwudziestych XX wieku w Anglii (w Eton) i większość na Sardynii. Książka opowiada o przygodzie młodego Jamesa Bonda, ucznia szkoły dla dzieci arystokracji angielskiej w Eton. Pływający na Morzu Śródziemnym jacht anglika sir Cathala Goodenugha zostaje napadnięty przez piratów. Piraci kradną cenną szkatułkę z brązu, będąca dziełem sztuki, która jest rodzinnym skarbem. Amy, córka Cathala rani nożem szefa piratów Zoltana Madziar, który w odwecie, opętany nienawiścią i złością karze zabić sir Cathala i całą załogę, a jacht spalić i zatopić. Amy zostaje wzięta w niewolę. Goodenugh ma jeszcze syna Marka, który podczas napadu przebywał w Anglii. Mark, tak samo jak Bond jest uczniem szkoły w Eton. Oboje są członkami tajemniczego Stowarzyszenia Ryzyka. Pewnej nocy Bond podczas nocnej ucieczki ze spotkania Stowarzyszenia Ryzyka, przez przypadek trafia do piwnicy jednego z domów w Eton, tam na ścianie zauważa namalowane podwójne MM, stertę książek łacińskich, dziwne obrazy, stół, a na nim dwa kielichy wypełnione krwią. Przed domem na dziedzińcu spotyka dwóch ludzi rozmawiających po łacinie. Bardzo zaciekawiło trzynastoletniego Bonda tajemnicze MM na ścianie i takie same MM wytatuowane na nadgarstku jednego z rozmówcy. Wzbudziło to jego zainteresowanie i zaczyna prowadzić własne śledztwo, początkowo podejrzewa, że jednym z rozmówcy jest wykładowca Łaciny w jego szkole. We wakacje James jedzie z wycieczką szkolną na Sardynię, podziwiać starożytne ruiny i prowadzić prace archeologiczne. Dziwnym trafem natrafia na trop zagadkowych liter MM i poznaje ekscentrycznego hrabiego Ugo. Książka niebywale ciekawa i godna polecenia.

Tsotsi (zbir) to główny bohater książki, chociaż poza jego historią mamy również historię beznogiego żebraka, Miriam, Izajasza i Bostona. Opowieść ma swoje 4 kluczowe punkty, które wpływają na duchową przemianę bohatera i sprawiają, że przypomina sobie swoje dzieciństwo, wymazane z pamięci: 1. zabójstwo w pociągu i zachowanie Bostona, 2. oddanie dziecka przez nieznajomą kobietę, 3. spotkanie i rozmowa z żebrakiem, 4. rozmowa z Bostonem i Izajaszem. Książka jest to ciekawą próbą pokazania przemian zachodzących w człowieku i skutków jego wyborów. Jedno wydarzenie może zmienić całe życie i odkryć w człowieku cechy, o których istnieniu nie miał pojęcia. Jedyna rzecz do jakiej mam zastrzeżenia w utworze, to styl pisania autora. Mam wrażenie, że za dużo tam porównań (tak jakby próbował porównać porównanie do innego porównania),przez co akcja traci tempo. Oraz napisanie czegoś, po czym cofanie się wstecz żeby wyjaśnić przyczyny tego co napisał. Poza tym książka jak najbardziej warta przeczytania - no i to zakończenie...

Jest to pierwsza książka tego rodzaju jaką czytałam. Myślałam, że będzie gorsza, jednak miło mnie zaskoczyła. Łatwo się ja czyta, poza tym jest bardzo zaskakująca. Nie jest nudna, rozdziały są krótkie, co jak dla mnie jest plusem, bo mogę przerwać kiedy chce, a nie lubię przerywać w środku rozdziału. Ciekawi bohaterowie i jeszcze ciekawsza ich przeszłość, trochę informacji o historii Niemiec. Jak dla mnie bardzo fajna. Myślę, że w wolnej chwili przeczytałabym ją jeszcze raz, lecz jak będę nieco starsza. Kto wie może inaczej ją zrozumiem? Polecam wszystkim :)

Dobra książka dla młodzieży, tej młodszej, jeszcze nawet w podstawówce. Ale ja stary koń też się bawiłem nieźle. Przeczytałem w dzień (duża czcionka). Mamy prostą intrygę, trochę lekkiego humoru, niezłych młodych bohaterów. Luźna książka, która dla starszych czytelników może wydać się zbyt naiwna. Dla młodzieży powinna wystarczyć na wczesne przygody książkowe (: