Zamah czyli meisterstueck i inne komiksy

oczywiście na akademicki wykład nie ma tu co liczyć. Raz, ze względu na popularną, komiksową formułę, dwa, ze względu na autorów oraz ich oczywiste, partyzanckie intencje. Acosta to polityk Voxu, Barraycoa to karlista. Obaj Katalończycy od pokoleń. Historia Katalonii jako kraju, którego sens istnienia polega na członkostwie w kulturze Hispanidad. Tożsamość Katalonii przedstawiona jest jako obrona tradycyjnych wartości przeciw rewolucyjnym nowinkom, wykształcona w cyklu kontr-rewolucyjnych wojen ( Guerra Gran, Wojna o Niepodległość, Guerra Realista, Guerra de los Agraviados, Pierwsza Wojna Karlistowska, Guerra dels Matiners i Trzecia Wojna Karlistowska). Katalanizm w wesji nacjonalistycznej przedstawiony jest jako próba zaimportowania północnych europejskich nacjonalizmów, sprzeczna z sensem katalońskiej tożsamości. Szanowny recenzent "Emjot", który twierdzi, że książka przedstawia historię Katalonii "z perspektywy Madrytu i tylko Madrytu" chyba nie miał jej w ręku. Książka jest wielkim hymnem na część katalońskich fueros, tradycyjnych odrębności ustrojowych Katalonii, bo tak obaj autorzy (a zwłaszcza Barraycoa) rozumieją wielkość Hiszpanii (w liczbie mnogiej: tych Hiszpanii, nie tej Hiszpanii): jedność w wielości. Natomiast zgadzam się z opinią, że polski wstęp ze względu na swój zelotyzm kładzie temat. Katoloński separatyzm to temat dla Polaków trudny. Z jednej strony, w Polsce przyjęło się czcić "prawo narodów do samostanowienia", a zresztą Katalończycy to przecież Polacy. Z drugiej, katalanizm ubrany jest w skrajne lewactwo (jak większość nacjonalizmów peryferyjnych, od Sinn Feinn w Irlandii po Ruch Autonomii Śląska w Polsce),a poza tym w Polsce lubi się Hiszpanię. Wydaje mi się, że obecnie w Polsce przeważa narracja anty-separatystyczna, zwłaszcza gnieźnieńskie centrum zrobiło sporo, dekonstruując katalnizm i odzierając go z szatek spontanicznego ludowego zrywu. Na książkę kogoś zaczadzonego katalanizmem (jak pani docent Mirgos w przypadku Basków) nie trafiłem.

Bardzo dobry komiks. Dobry, historyczny scenariusz, wspaniałe rysunki Huberta Czajkowskiego. Komiks nie koncentruje się tylko na wydarzeniach nocy świętego Bartłomieja, ale snuje opowieść o zakulisowych działaniach bankierów, królów i innych osobistości w XVI-wiecznej Europie. Jeżeli ktoś lubi niebanalny komiks historyczny z wspaniałymi rysunkami to polecam.

Komiks kupiony przy okazji Targów, świetna kreska Tomasza Bereźnickiego. Trzymam kciuki za jak najwięcej udanych projektów i będę śledził poczynania. Sam komiks jest przepięknie wydany i opowiada super ciekawa i mało znana hostorie rodem z XVI w. Warto zanurkować w te opowieść.

Opowieść o próbach sojuszu Kazimierza Odnowiciela i Danów (Wikingowie). Rysunki i historia lepiej opowiedziana, niż w serii komiksów o Thorgalu. Autorzy S. Zajączkowski i H. Czajkowski wspaniale oddali realia połowy XI stulecia. Czuć zapach słodu piwnego i smak pieczonego mięsa spożywanych podczas uczt. Obrazki czarno-białe są tak sugestywne, że chciałoby się bardzo szybko wskoczyć do danej sceny. I nieustraszeni posłowie polskiego księcia wśród skorych do przemocy Danów. Krew leje się strumieniami, lepiej niż w niejednym skandynawskim kryminale. A zakończenie jest jedną, wielką niespodzianką. Polecam.

Mistrz – ostatni tom wyjątkowej serii, więc wymagał troszkę odczekania i wyjątkowych okoliczności poznania. Poza tym, tym razem będzie trochę dłużej. Bo i długo trwała moja podróż – pierwszy tom przeczytałam w lutym, i choć tak naprawdę mogłam połknąć wszystkie w kilka dni, to jednak cała przyjemność zawierała się w powolnym dawkowaniu sobie kolejnych części, gdyż tu najważniejsza była sama droga, delektowanie się każdym albumem, i to każdym na różny sposób. Sam finał, wbrew tytułowi, niekoniecznie był mistrzostwem, nie był tak spektakularny, jak oczekiwałam. Nie. Tu najważniejsza była droga. Poza tym przy szybkim pochłanianiu na pewno ominęłaby mnie masa szczegółów i… no właśnie – symboli. Bo symbole to słowo klucz dla zrozumienia, że Andreasa nie da się tak do końca zrozumieć. Za każdym razem gdy wydaje się, że coś jest jasne, to nie – nie jest. Gdy wydaje się, że wiecie, co autor miał na myśli, najlepiej podyskutować z innym zapaleńcem, bo wtedy… zapalają się dodatkowe lampki, może okazać się, że można coś zupełnie inaczej interpretować, czasami pełniej, albo że można doszukać się czegoś jeszcze, albo, że czegoś nie zauważyliście. Kończąc na jakiś czas przygodę z Koziorożcem, przeglądałam wszystkie albumy, wracałam do niektórych, zachwycałam się na nowo. Czy któryś jest bardziej wyjątkowy? Na pewno moim ulubionym pozostanie "Patrick", ze względu na cudowny melancholijny klimat. Tu, w tym świecie bym się zatrzymała gdybym tylko mogła i tu, w tym świecie, bym została. Natomiast pod względem technicznym, prawie każdy album zawierał kadry, które chwytały mnie za moje metropolitarne serce – bo właśnie przewijający się motyw miasta zapadnie mi w pamięć najmocniej. Nowy Jork, wieżowce, monumentalne ujęcia, mnogość szczegółów, genialność ich dopracowania… Łał pod tym kątem to mistrzostwo architektonicznego rysunku. Do tego pojedyncze kadry – cmentarz, wnętrza laboratoriów, klimatyczne gabinety/biblioteki pełne oczywiście książek, bibelotów i operowanie kolorem, intensywność i symbolika różnych odcieni. Genialne. A Mistrz? Mistrzem okazał się mój ulubieniec… ale czy na pewno? I kim tak naprawdę jest Kozio? Co wygrało – predestynacja/fatalność czy wolna wola? Chyba bardziej niż rozwiązanie odwiecznego konfliktu interesowało Andreasa stworzenie przestrzeni do rozmyślania o tym. Budowanie nastroju, tajemniczości poprzez miejsca, ludzi i przede wszystkim symbole. Ale… myślę, że ta seria nie jest dla każdego. Jest dla zapalonych fanów i jeżeli nie poczuliście mięty do Andreasa poprzez jakiekolwiek inne jego dzieła (najlepiej poprzez Rorka),to raczej nie odnajdziecie magii w Koziorożcu. Andreasa trzeba pokochać bezwarunkowo, żeby docenić kunszt, przewrotność i jego niesamowitą wyobraźnię.

Świetny komiks, historia sprawnie opowiedziana, dynamiczne sceny walk, straszni ludzie ze spiłowanymi zębami- tak w największym skrócie można określić ten komiks. Do tego doskonała okładka, naprawdę straszy. Idąc spać odwracam ją na drugą stronę. Gorąco polecam i dziękuję za uwagę!

Bardzo rzadko sięgam po komiksy, a jeśli już to przeważnie jest to "Tytus, Romek i A'tomek". Zaintrygował mnie opis tej książki i fakt, że akcja dzieje się w Średniowieczu, a dokładnie w 1039 roku. Będący na wygnaniu książę Kazimierz wysyła dwóch zaufanych ludzi: rycerza i mnicha do pogrążonego w chaosie kraju, aby odnaleźli relikwie św. Wojciecha, a właściwie jego czaszkę, którą rzekomo podmieniono, gdy władca Czech rabował nasz kraj. Misja jest niebezpieczna o czym szybko przekonują się nasi bohaterowie. Bardzo przyjemnie spędziłam czas z tą lekturą. Polecam.

Lubię przygody Huga, Biskoto i Narcyza. Nostalgia i powrót do przeszłości. Zbiorczy komiks z ich przygodami to była pozycja obowiązkowa. Niedawno w moje ręce wpadł ten dodatek wydany jako osobny tom. Ciekawe informacje. Dodatkowe mini przygody. Nie zmienia to faktu, że jest to bezczelny skok na kasę wydawnictwa. Te wszystkie dodatki powinny być zawarte w zbiorczym wydaniu.

W recenzji pierwszej części przygód super-partyzanta narzekałem, że Kijuc psuje swoją opowieść poprzez ewidentny pospiech (owocujący niedopracowaną dramaturgią i nieczytelnością rysunków) oraz propagandowe zagrania pod skrajnie prawicową publikę. I w życiu nie spodziewałbym się, że coś się pod tym kątem zmieni. Nie, żeby autor przestał być nawiedzonym nacjonalistą, lecz, po pierwsze, zwolnił tempo pracy, po drugie - nieco zmniejszył liczbę dosadnych wtrętów ideologicznych. Rzecz w tym, że te, które pozostały, są do bólu prymitywne. "Wynaturzenie trzeba wyplenić. Inaczej rozrasta się i rozprzestrzenia" - mówi na początku komiksu Hardy. Dopasować to, mimo kontekstu, można do wszystkiego. I o to też chyba chodziło, co jest tym smutniejsze. Później zaś autor wprowadza nas do kanałów, gdzie dowiadujemy się, że armię lovecraftowskich golemów wspierających Sowietów produkuje tam pewien stary, groteskowy Żyd. Fajnie, że w innym miejscu postawiony zostaje znak równości między komunizmem a nazizmem (choć trochę łopatologicznie),tyle że takie "niuanse" nic nie zmieniają. A co poza tym? Fajne rysunki (a jednak rysować autor potrafi),świetne postaci (znowu kłania się twórcze posiłkowanie się "Hellboyem") i, mimo pewnego narracyjnego chaosu, bardzo porządna dramaturgia. Czyta się naprawdę super. Jednym tchem. Aż napisałbym Kijucowi, że jest jednak utalentowanym rzemieślnikiem, ale nie chciałbym mu przeszkadzać w kibicowaniu swoim ziomkom podpalającym tęczę czy wybijającym szyby na squatach.

Nie spodziewałem się wiele, a wiele dostałem. Idealne tempo fabuły. Wspaniała kreska, żaden panel nie jest przypadkowy czy dodany na siłę. Postacie dalekie od zero jedynkowości, co tworzy wiarygodność i pozwala dostrzec perspektywę bohaterów, niezależnie od czynów. Komiks z charakterem. Twardym, brutalnym, poważnym, ciekawym, historycznym i nieprzewidywalnym.

Świetne źródło edukacji historycznej, bardzo ciekawe ilustracje i narracja. Pomijając już całą historię obrazkową na końcu książki mamy dwadzieścia parę stron przypisów odnoszących się do terminów i wydarzeń omawianych w komiksie, przedstawianych na podstawie źródeł z książek i prac innych autorów. Jedynym irytującym minusem jest duża ilość literówek (przynajmniej w moim wydaniu) i "zjedzonych" liter. Jak na taki komiks to dość spora skarbnica wiedzy historycznej. Po tej lekturze prawdopodobnie będę się rozglądał za "Smert Lachom".

Wprowadzenie przeczytałam jednym tchem, delektując się takimi smaczkami jak ten, iż Bedu uzyskał licencjat z ekonomii na prestiżowym Uniwersytecie w Louvain po napisaniu pracy pod tytułem: "Kształtowanie się cen w sowieckim systemie socjalistycznym" ‎i zaczęłam spodziewać się po tym tomie godziwej rozrywki. I rzeczywiście, uśmiechnęłam się co najmniej kilka razy, lecz miałam nadzieję na prawdziwe eksplozje śmiechu. Cóż, tego zabrakło. Przygody są dość ciekawe, rozwiązania intryg niestandardowe, a angielska flegma zauważalna, zwłaszcza w historii pt.: „Uszkodzona pamięć”. Niestety, to wszystko zebrane razem nie sprawia, że nazwałabym tę lekturę - wspaniałą. Jest to jedynie porządny komiks, o dziwo, raczej dla starszych czytelników. Ci młodsi, obawiam się, prędzej się nim znudzą niż zaciekawią. A szkoda. Fanom powieści graficznych, polecam, zwłaszcza ze względu na ciekawy eksperyment - zmianę rysownika w trakcie trwania serii.

Zatem to już koniec cyklu. Czuję się mocno skołowany... niedosyt wyjaśnień. Andreas strasznie zamieszał. Stworzył wielowątkową i wielowymiarową (dosłownie) opowieść. Jasne, daje delikatne wskazów gdzie w tej chwili dzieje się opisywana fabuła, ale to nie zawsze wystarcza. Nie mówiąc już, że wiele kwestii zostaje kompletnie zignorowanych... kończą się nagle, urywają a dalsza sekwencja przestaje mieć (w odbiorze czytelnika) sens. Możliwe, że Andreas tworzył trochę tak jak autorzy 40 lat temu (np. Moebius czy Caza) - fabuła ma mniejsze znaczenie nad ilustrowanym światem. Sztuka sama w sobie. Ale to nie ten czas, czytelnik CHCE wiedzieć, chce znać rozwiązania... chce ZROZUMIEĆ. Ta seria to niesamowita gratka dla tych którzy lubią doszukiwać się sensu, interpretować, łączyć kropki, wracać w fabule, dyskutować... nadawać sens kiedy autor milczy. Ten album jest prawdziwą kulminacją wszystkich dziwnych splotów akcji. Coś zostaje wyjaśnione by po chwili... stać się kolejnym pytaniem. Ale dlaczego... o co chodzi? Oczywiście, że autor nawiązuje do obrazów czy ich fragmentów z poprzednich albumów (słynne kręgi Andreasa)... ale to wciąż za mało. Zostają tylko interpretacje. Czy to wystarczy? Nie, i stąd ten niedosyt. Przemiany bohaterów ich transformacje, połączenia i "śmierci"... ich wielokrotne kopie. Ach, zdarza się, że Andreas sam się troszkę gubi... no, przynajmniej raz :D To wszystko sprawia, że naprawdę trudno jest ocenić tę serię. Bo co faktycznie oceniamy? Rysunek? Fabułę? To jak odebraliśmy czy jak nam się podobało? Ta seria jest o wiele trudniejsza i bardziej pogmatwana niż Rork, Koziorożec czy Cromwell Stone... jest bliższa Cyrus i Mill ale wciąż wyjątkowa. Czy czuję się rozczarowany zakończeniem? Właściwie nie, mimo tego niedosytu. Mam swoje interpretacje, przemyślenia... takie zakończenie ma nawet sens. Jest bardzo symboliczne i nie ma definitywnego rozdziału na "dobro" czy "zło". Za to KONIEC jest bardzo definitywny i dosadny. Ale nie o to chodzi. Koniec wyjaśnia nam czym było wszystko, nawet jeśli nie wszystko ogarnęliśmy, nawet jeśli zostajemy z "dlaczego?".

Jodorowsky - w komiksie podobnie jak w filmie - dość często chyba szokuje odbiorców: nagością, wyuzdanym seksem, surrealnym okrucieństwem, bywa, że i kazirodztwem. Niekiedy też kompletnie bezsensowną przemocą i swego rodzaju kultem zła. Fabuła Juana Solo wydaje się nieco bardziej skomplikowana psychologicznie, mimo że występują w niej wszystkie te typowe dla Jodorowsky'ego elementy. Cała opinia na stronie: https://nakanapie.pl/ksiazka/juan-solo-2-cialo-i-trad-swiety-lajdak/opinia/1682733

W sumie! Krótka, szybka, dynamiczna historia osadzona w czasach amerykańskich perypetii lat 30. z bohaterami zwierzętami. Wakanda (Nowy Jork) – o tym, jak zeppelin miał krążyć od jednego do drugiego wybrzeża Stanów Zjednoczonych, ale palce w tym mieli wszyscy ci, którzy chcieli zyskać. Jak to mogło się skończyć? Główne trio bohaterów: Harry (ex pilot-kaskader),Lumpy (jego prawa ręka mechanik) oraz Betty (zasobna dziennikarka) są na tropie tego, co dzieje się naprawdę.

Świetnie opowiedziana historia dwóch braci, rozgrywająca się na tle I wojny światowej. Jak zwykle u Hugaulta pojawiają się oddane ze wszystkimi szczególami samoloty i piękne kobiety. Dla fanów lotnictwa, szczególnie z czasów pierwszej wojny pozycja obowiązowa.

Kreska jakaś taka niechlujna, ale zdecydowanie pasująca do ponurego, komunistycznego klimatu. Historia to po prostu wspomnienia autorów, którzy jako Anglicy polskiego pochodzenia przyjeżdżają do PRL-u na studia na ASP. Dużo zabawno-strasznych sytuacji, miło spędzone kilkadziesiąt minut.

Pamiętam, że kilka miesięcy temu, zanim jeszcze "Jan Hardy" wylądował w drukarni, miałem już wymyślony wstęp do niniejszego tekstu. Zaczynał się on od niesubtelnego zasugerowania potencjalnemu czytelnikowi, że Jakub Kijuc, choć teoretycznie wykonywaniem najstarszego zawodu świata się nie zajmuje, to ma z nim wiele wspólnego. Bo przecież jeszcze niedawno wystawiał on swoje prace w punkowym (czy też lewackim) lokalu "Tektura" i niemalże cały czas poświęcał awangardowemu "Konstruktowi", aby w jednej chwili - tej dokładnie, kiedy hasło "komiks patriotyczny" pokochało ONR i spółka - ukazał się on światu jako nacjonalistyczny ultra-katolik na każdym kroku wojujący ze wszystkim, co tylko kojarzyć się może z tzw. czerwoną hołotą. Więcej: http://kinomisja.blogspot.com/2013/10/jan-hardy-komiks-patriotyczny-jakub.html

Poniekąd już się przyzwyczailiśmy, że co nowy tom z przygodami Storma i Rudowłosej, to nowy scenarzysta. I nie inaczej jest w wypadku „czwórki”, która zawiera dwie opowieści: Legendę o Yggdrasilu oraz Miasto potępionych. Obie wyszły spod ręki brytyjskiego scenarzysty Kelvina Gosnella, który pchnął fabułę w zupełnie innym kierunku. Jak czytamy we wstępie tomu: „Lawrance, który dopiero co skończył dwa albumy wypełnione międzygwiezdnymi bitwami (patrz: Storm tom 3),chciał wreszcie uwolnić się od technologicznej fantastyki naukowej i skierować serię na nowe tory. Oczekiwał, że w kolejnych częściach będzie więcej fantasy niż science fiction”. Czy Gosnell spełnił oczekiwania rysownika (i redakcji „Eppo”)? Pierwsze trzy plansze albumu Legenda o Yggdrasilu odwołują się do wydarzeń, które rozegrały się w uprzednich odsłonach cyklu. Azurianie zostali pokonani, część z nich postanowiła pozostać na Ziemi i pokojowo koegzystować z ludźmi. Nasz bohater, który przewodził powstaniu, został obwołany Wodzem nowego społeczeństwa. Jednakże zaszczytna rola nie bardzo mu odpowiada, wyraźnie się w niej nie odnajduje. Dlatego podejmuje ryzykowany plan powrotu do swoich czasów: porywa statek kosmiczny i jeszcze raz wlatuje w Czerwoną Plamę w okolicach Jowisza. W niebezpiecznej podróży towarzyszy mu, oczywiście, Rudowłosa, która ukryła się w ładowni. (...) Omawiany tom potwierdza tylko wielki kunszt rysownika. Recenzując poprzednie odsłony zwracałem uwagę na biegłość artysty w odwzorowywaniu, a właściwie budowaniu od podstaw całej rzeczywistości. I nie inaczej jest w „czwórce”, gdzie musiał wykreować cały świat zamieszkały przez fantastyczne stworzenia (humanoidalne dinozaury, latające konie czy prymitywne roboty-rycerze) Warto zwrócić uwagę na ewolucję Rudowłosej. W „trójce” została odstawiona na boczny tor, a w omawianej odsłonie jest heroiną z krwii kości. W samej fabule uzyskuje znaczącą podmiotowość, dodatkowo Lawrence zaprojektował dla niej nową garderobę, a właściwie prawie całkiem ją rozebrał, pozostawiając jedynie buty i bikini. Kobieta emanuje seksapilem. Z perspektywy całego komiksu wydaje się, że decyzja, aby zaangażować na scenarzystę Kelvina Gosnella, była trafna.... - - - cały tekst można przeczytać tu: https://dybuk.wordpress.com/2017/06/06/storm-4-legenda-o-yggdrasilu-miasto-potepionych/