Historia Katalonii

Jako wielki fan komiksowej kreski Tomasza Bereźnickiego nie mogłem pominąć historyjki współtworzonej z Gabrielem Maciejewskim, a opowiadającej o zamachu na Reinharda Heydricha, protektora Czech i Moraw. Teza postawiona przez autorów jest całkowicie inna od obowiązującej narracji. Mnie przekonuje. Podobnie jak przepiękne wydanie tego komiksu w twardej oprawie. Serdecznie polecam i dziękuję za uwagę!

Komiks kupiony przy okazji Targów, świetna kreska Tomasza Bereźnickiego. Trzymam kciuki za jak najwięcej udanych projektów i będę śledził poczynania. Sam komiks jest przepięknie wydany i opowiada super ciekawa i mało znana hostorie rodem z XVI w. Warto zanurkować w te opowieść.

Bardzo dobry komiks. Dobry, historyczny scenariusz, wspaniałe rysunki Huberta Czajkowskiego. Komiks nie koncentruje się tylko na wydarzeniach nocy świętego Bartłomieja, ale snuje opowieść o zakulisowych działaniach bankierów, królów i innych osobistości w XVI-wiecznej Europie. Jeżeli ktoś lubi niebanalny komiks historyczny z wspaniałymi rysunkami to polecam.

Opowieść o próbach sojuszu Kazimierza Odnowiciela i Danów (Wikingowie). Rysunki i historia lepiej opowiedziana, niż w serii komiksów o Thorgalu. Autorzy S. Zajączkowski i H. Czajkowski wspaniale oddali realia połowy XI stulecia. Czuć zapach słodu piwnego i smak pieczonego mięsa spożywanych podczas uczt. Obrazki czarno-białe są tak sugestywne, że chciałoby się bardzo szybko wskoczyć do danej sceny. I nieustraszeni posłowie polskiego księcia wśród skorych do przemocy Danów. Krew leje się strumieniami, lepiej niż w niejednym skandynawskim kryminale. A zakończenie jest jedną, wielką niespodzianką. Polecam.

Mistrz – ostatni tom wyjątkowej serii, więc wymagał troszkę odczekania i wyjątkowych okoliczności poznania. Poza tym, tym razem będzie trochę dłużej. Bo i długo trwała moja podróż – pierwszy tom przeczytałam w lutym, i choć tak naprawdę mogłam połknąć wszystkie w kilka dni, to jednak cała przyjemność zawierała się w powolnym dawkowaniu sobie kolejnych części, gdyż tu najważniejsza była sama droga, delektowanie się każdym albumem, i to każdym na różny sposób. Sam finał, wbrew tytułowi, niekoniecznie był mistrzostwem, nie był tak spektakularny, jak oczekiwałam. Nie. Tu najważniejsza była droga. Poza tym przy szybkim pochłanianiu na pewno ominęłaby mnie masa szczegółów i… no właśnie – symboli. Bo symbole to słowo klucz dla zrozumienia, że Andreasa nie da się tak do końca zrozumieć. Za każdym razem gdy wydaje się, że coś jest jasne, to nie – nie jest. Gdy wydaje się, że wiecie, co autor miał na myśli, najlepiej podyskutować z innym zapaleńcem, bo wtedy… zapalają się dodatkowe lampki, może okazać się, że można coś zupełnie inaczej interpretować, czasami pełniej, albo że można doszukać się czegoś jeszcze, albo, że czegoś nie zauważyliście. Kończąc na jakiś czas przygodę z Koziorożcem, przeglądałam wszystkie albumy, wracałam do niektórych, zachwycałam się na nowo. Czy któryś jest bardziej wyjątkowy? Na pewno moim ulubionym pozostanie "Patrick", ze względu na cudowny melancholijny klimat. Tu, w tym świecie bym się zatrzymała gdybym tylko mogła i tu, w tym świecie, bym została. Natomiast pod względem technicznym, prawie każdy album zawierał kadry, które chwytały mnie za moje metropolitarne serce – bo właśnie przewijający się motyw miasta zapadnie mi w pamięć najmocniej. Nowy Jork, wieżowce, monumentalne ujęcia, mnogość szczegółów, genialność ich dopracowania… Łał pod tym kątem to mistrzostwo architektonicznego rysunku. Do tego pojedyncze kadry – cmentarz, wnętrza laboratoriów, klimatyczne gabinety/biblioteki pełne oczywiście książek, bibelotów i operowanie kolorem, intensywność i symbolika różnych odcieni. Genialne. A Mistrz? Mistrzem okazał się mój ulubieniec… ale czy na pewno? I kim tak naprawdę jest Kozio? Co wygrało – predestynacja/fatalność czy wolna wola? Chyba bardziej niż rozwiązanie odwiecznego konfliktu interesowało Andreasa stworzenie przestrzeni do rozmyślania o tym. Budowanie nastroju, tajemniczości poprzez miejsca, ludzi i przede wszystkim symbole. Ale… myślę, że ta seria nie jest dla każdego. Jest dla zapalonych fanów i jeżeli nie poczuliście mięty do Andreasa poprzez jakiekolwiek inne jego dzieła (najlepiej poprzez Rorka), to raczej nie odnajdziecie magii w Koziorożcu. Andreasa trzeba pokochać bezwarunkowo, żeby docenić kunszt, przewrotność i jego niesamowitą wyobraźnię.

Zupełnym przypadkiem w bibliotece natknęłam się na pięć niewielkich zeszytów komiksów z cyklu "Kapitan Szpic i...". Okładka pierwszego przyciągnęła moje oko i wiedziałam, że muszę je przeczytać. Ale to specyficzne komiksy, które nie należy ot, tak, szybko przelecieć wzrokiem. Tam każdy detal jest ważny, więc należy smakować ich oglądanie. Z pewnością więcej znaczą dla ludzi z pokolenia Z niż młodszych, bo starsi czytelnicy mogą znaleźć fajne analogie do minionych dóbr szeroko rozumianej kultury. Mnie zarówno kreska, jak i same historie mocno przypadły do gustu. Gry słowne to sam smak niekiedy nawet długich 'dymków'. Świetnie się bawiłam. Jeśli ktoś lubi dość absurdalne poczucie humoru, komiksy te powinny mu się spodobać. Kapitan Szpic, jego dawny mentor, obecnie emerytowany pułkownik Czekoladka, Porucznik Michał, który później zostaje kapitanem oraz major Waga to główni bohaterowie serii komiksów. W każdym zeszycie Szpic i porucznik mają jakąś sprawę do rozwiązania. Niby Czekoladka jest na emeryturze, jednak wciąż przewija się na kartach rysowanej historii. Niektórzy poboczni bohaterowie mają szansę otrzymać medal od Wagi. Najbardziej chyba do gustu przypadł mi zeszyt z Czarną Niechcesete, najmniej spodobał się ten z tajemnicą starej naczepy. Cieszę się, że autorzy nie poszli w ostatniej części tropem tomu czwartego tylko stworzyli kolejną opowiastkę. Szkoda, że powstało tylko pięć komiksów, bo z chęcią poczytałabym i pooglądała kolejne niesamowite przygody kapitana. To, w jaki sposób zostały przedstawione znakomicie wpasowały się w moje poczucie humoru.

Wprowadzenie przeczytałam jednym tchem, delektując się takimi smaczkami jak ten, iż Bedu uzyskał licencjat z ekonomii na prestiżowym Uniwersytecie w Louvain po napisaniu pracy pod tytułem: "Kształtowanie się cen w sowieckim systemie socjalistycznym" ‎i zaczęłam spodziewać się po tym tomie godziwej rozrywki. I rzeczywiście, uśmiechnęłam się co najmniej kilka razy, lecz miałam nadzieję na prawdziwe eksplozje śmiechu. Cóż, tego zabrakło. Przygody są dość ciekawe, rozwiązania intryg niestandardowe, a angielska flegma zauważalna, zwłaszcza w historii pt.: „Uszkodzona pamięć”. Niestety, to wszystko zebrane razem nie sprawia, że nazwałabym tę lekturę - wspaniałą. Jest to jedynie porządny komiks, o dziwo, raczej dla starszych czytelników. Ci młodsi, obawiam się, prędzej się nim znudzą niż zaciekawią. A szkoda. Fanom powieści graficznych, polecam, zwłaszcza ze względu na ciekawy eksperyment - zmianę rysownika w trakcie trwania serii.

Świetny komiks, historia sprawnie opowiedziana, dynamiczne sceny walk, straszni ludzie ze spiłowanymi zębami- tak w największym skrócie można określić ten komiks. Do tego doskonała okładka, naprawdę straszy. Idąc spać odwracam ją na drugą stronę. Gorąco polecam i dziękuję za uwagę!

Bardzo rzadko sięgam po komiksy, a jeśli już to przeważnie jest to "Tytus, Romek i A'tomek". Zaintrygował mnie opis tej książki i fakt, że akcja dzieje się w Średniowieczu, a dokładnie w 1039 roku. Będący na wygnaniu książę Kazimierz wysyła dwóch zaufanych ludzi: rycerza i mnicha do pogrążonego w chaosie kraju, aby odnaleźli relikwie św. Wojciecha, a właściwie jego czaszkę, którą rzekomo podmieniono, gdy władca Czech rabował nasz kraj. Misja jest niebezpieczna o czym szybko przekonują się nasi bohaterowie. Bardzo przyjemnie spędziłam czas z tą lekturą. Polecam.

Świetnie opowiedziana historia dwóch braci, rozgrywająca się na tle I wojny światowej. Jak zwykle u Hugaulta pojawiają się oddane ze wszystkimi szczególami samoloty i piękne kobiety. Dla fanów lotnictwa, szczególnie z czasów pierwszej wojny pozycja obowiązowa.

Nie spodziewałem się wiele, a wiele dostałem. Idealne tempo fabuły. Wspaniała kreska, żaden panel nie jest przypadkowy czy dodany na siłę. Postacie dalekie od zero jedynkowości, co tworzy wiarygodność i pozwala dostrzec perspektywę bohaterów, niezależnie od czynów. Komiks z charakterem. Twardym, brutalnym, poważnym, ciekawym, historycznym i nieprzewidywalnym.

Zazwyczaj nie podoba mi się, gdy Corto Maltese staje się jedynie tłem dla wydarzeń w komiksach o jego przygodach. A jednak w tym przypadku nie sprawia to problemu. Album "Młodość" ma dwóch głównych bohaterów - pierwszym jest młody Rasputin (kompletnie pozbawiony zarostu) oraz Jack London (tak, ten od "Białego kła"). Oś fabularna toczy się wokół tych dwóch postaci, które znajdują się na froncie wschodnim po zakończeniu działań wojennych. Gdzieś w tle majaczy postać młodego Corto Maltese'a, który jednak gdzieś ciągle przemyka, albo jest tylko wspominany. Natomiast bardzo mnie cieszy, że jednym z głównych bohaterów tej historii jest Rasputin, chyba najbardziej fascynująca postać z serii przygód o Corto Maltese. Wreszcie można poznać jego początki, jak rozwijała się jego psychotyczna natura. Dla fanów serii zdecydowanie polecam, pozostali mogą poczuć się nieco zagubieni sięgając po ten album.

Jeśli czytaliście moje poprzednie recenzje serii "Mikoszka", na pewno wiecie, że wydawane jest ono przez TRIGLAV. Jest znane na skąpieniu na dobrym papierze, niemniej komiksy drukują na nieco lepszym niż książki. Co do Autora, Marina Wiechno, jest on mężczyzną nietuzinkowym. Już sam fakt tego, że jest on... archeologiem świadczy o wartości merytorycznej Jego komiksów. Przejdźmy do treści. "Mikoszka" jest generalnie historyczną fantasy. W trzeciej, omawianej części nie mamy jednak wątków fantastycznych. Są tutaj jedynie obdarte z magii, brutalne wieki wczesnego średniowiecza. Seria świetnie oddaje rzeczywistość, a Autor korzysta z kronik oraz źródeł historycznych. Ma ogromną wiedzę nawet dotyczącą detali. Zacofanie Polaków nadal objawia się między innymi przekonaniem, że komiksy są dla dzieci. Zapewniam, że ten jest dla dorosłych. Tym razem nie zdecydowano się jednak na umieszczenie na nim kategorii wiekowej, mimo że powinna się tu znaleźć. Jest bardzo brutalnie, są żarty z (hehe) ruchanka. Kloaczny humor towarzyszący serii. Wita nas jak zwykle mapa, tym razem słowiańskich obiektów kultowych w Polsce. Niech też nie zmyli Was pozornie poważny wstęp, bo dalej jest jak najbardziej mikoszkowo. Kreska cały czas jest taka sama, specyficznie brzydka. Niemniej jak wspomniałam na początku główne walory komiksu nie są estetyczne, a naukowe, szczególnie że Autor stara się pisać dialogi staropolskim językiem co swoją drogą wychodzi mu coraz lepiej. To najlepsza stylizowana publikacja jaką czytałam do tej pory. Do tego cały komiks zawiera easter eggi dla znawców Słowiańszczyzny. W całej treści i grafice można wyłapać drobne detale, które znajdzie tylko osoba siedząca nosem w kronikach i źródłach. Tym razem fabuła zaprowadziła nas do tytułowej kąciny Świętowita, stąd początkowo trochę poważniejszy wydźwięk. Mikoszka - główny bohater stara się umknąć wojnie i szuka tam azylu. Jak pisałam wcześniej tło opowieści to kształtowanie się państwa Polan. Tutaj też polityka nas nie minie. Pechowy podrostek nigdzie nie może zagrzać miejsca, uciekając - poniekąd - przed samym znienawidzonym Mieszkiem. To, co w sumie ciekawe, to zestawienie tegoż bohatera, władcy historycznego w dwóch komiksach. Tym, którym właśnie trzymam w ręku oraz "Mieszku" Graphosa, Przemka Świszcza. Tutaj jest on iście bezwzględny, eliminuje swoich przeciwników dosłownie za wszelką cenę, w sposób "po trupach", nie ważne czyich. Cywil, dziecko, cycata Słowianka? Wszystko co się nawinie idzie pod miecz. Władca zostawia za sobą spalone grody, przeciwników nabitych na pal, chciałoby się napisać płaczące wdowy, ale te również walają się gdzieś pozbawione głowy. Nie, żebym narzekała bo wieki średnie były dziwne i karykaturalnie brutalne, ale w zestawieniu Mieszko Gaphosa wygląda wręcz na pobłażliwą ciapę. Czy w miejscu świętym Mikoszka znajdzie upragniony pokój?

W recenzji pierwszej części przygód super-partyzanta narzekałem, że Kijuc psuje swoją opowieść poprzez ewidentny pospiech (owocujący niedopracowaną dramaturgią i nieczytelnością rysunków) oraz propagandowe zagrania pod skrajnie prawicową publikę. I w życiu nie spodziewałbym się, że coś się pod tym kątem zmieni. Nie, żeby autor przestał być nawiedzonym nacjonalistą, lecz, po pierwsze, zwolnił tempo pracy, po drugie - nieco zmniejszył liczbę dosadnych wtrętów ideologicznych. Rzecz w tym, że te, które pozostały, są do bólu prymitywne. "Wynaturzenie trzeba wyplenić. Inaczej rozrasta się i rozprzestrzenia" - mówi na początku komiksu Hardy. Dopasować to, mimo kontekstu, można do wszystkiego. I o to też chyba chodziło, co jest tym smutniejsze. Później zaś autor wprowadza nas do kanałów, gdzie dowiadujemy się, że armię lovecraftowskich golemów wspierających Sowietów produkuje tam pewien stary, groteskowy Żyd. Fajnie, że w innym miejscu postawiony zostaje znak równości między komunizmem a nazizmem (choć trochę łopatologicznie), tyle że takie "niuanse" nic nie zmieniają. A co poza tym? Fajne rysunki (a jednak rysować autor potrafi), świetne postaci (znowu kłania się twórcze posiłkowanie się "Hellboyem") i, mimo pewnego narracyjnego chaosu, bardzo porządna dramaturgia. Czyta się naprawdę super. Jednym tchem. Aż napisałbym Kijucowi, że jest jednak utalentowanym rzemieślnikiem, ale nie chciałbym mu przeszkadzać w kibicowaniu swoim ziomkom podpalającym tęczę czy wybijającym szyby na squatach.

Akcja rozwija się powoli, co bardzo mi odpowiada — dzięki temu łatwiej wsiąknąć w klimat, który jest tu naprawdę intensywny i wciągający. Zdecydowanie bardzo przyjemnie spędziłem czas. Nie czytałem książkowego pierwowzoru, więc podchodziłem do tej historii na świeżo — z oczekiwaniami klimatu zbliżonego do filmów o Conanie z lat 80 i nie zawiodłem się.

Jeden z najlepszych komiksów westernowych jakie w życiu czytałem. Jest wciągająca fabuła, są wyraziste postacie, jest wartka akcja. Pozycja nie dla dzieci ze względu na dosyć brutalny charakter, ale obowiązkowa dla wszystkich dorosłych wielbicieli gatunku. Ze wszech miar polecam!

„Nocna straż” to opowieść otwierająca drugi tom. Akcja rozgrywa się w Azji Mniejszej (Kapadocji) gdzie Vasco podejmuje się misji dostarczenia panny młodej (córki cesarza bizantyjskiego) władcy osmańskiemu. Pomocy udziela im tajemniczy Francuz, przez którego jednak wplątują się w problemy. W Baronach Vasco przybywa, aby rozwiązać sprawę szantażu rodu Hohenzollernów, poznaje tam przy okazji inną słynną rodzinę bankierów Fuggerów. Zaś w „Mrokach nad Wenecją” zostaje wplątany w intrygę mającą na celu obalenie doży Marino Faliera, który chciał ukrócić wpływy arystokracji. Widać tu te same zalety, co we wcześniejszym tomie, za to mam wrażenie, że niedociągnięcia graficzne (twarzy) zostały dopracowane albo nie rzucają się już w oczy. Do tego oczywiście dołączone „rozmowy”, a w zasadzie cytaty autora o własnych inspiracjach (niektóre sam nawet odnalazłem, zanim dotarłem do dodatku).

Bardzo lubię komiksy o tematyce apokaliptycznej, moim ulubionym jest "Ygrek: Ostatni z mężczyzn", aczkolwiek sięgając po "Bug" nie miałem aż takich oczekiwań. Niemniej troszkę się zawiodłem, bowiem historia jest naprawdę ciekawa, dosadnie przedstawiająca współczesne zagrożenia płynące z nadmiernego uzależnienia społeczeństwa od cybernetyki, ale przy tym opowiedziana dość chaotycznie i na skróty. Osobiście rozpisałbym wiele wątków bardziej szczegółowo, nie skupiał się tyle na plotkach oraz nie skakał co scena na drugą stronę planety. To tylko kilka elementów, które utrudniały mi lekturę tej serii, a jednocześnie sam pomysł wciągnął mnie bez reszty. Nim przystąpię do mojego zwyczajowego marudzenia, to zaznaczę jedno - tak, chce przeczytać całą serię bo bardzo podoba mi się jej koncept. Niby to już było, ale zazwyczaj w innym wydaniu. Otóż nasz zcyfryzowany świat nawiedziła plaga, ale nie w postaci wyładowania solarnego, ataku hakerskiego czy tajemniczego wirusa. Ktoś lub coś sprawiło, że globalna sieć straciła swoje kluczowe dane. Padło wiele sieci, nanotechnologia poszła do piachu, ale nadal działają komputery, łącza analogowe czy pewne rejony sieci. Komórki również, choć wyczyszczono z nich niemal wszystko. Tutaj właśnie pojawia się element przykuwający moją uwagę. Tajemniczy bug wyczyścił twarde dyski na wszystkich urządzeniach, jednocześnie ich nie niszcząc. Jest to coś, co wydaje się być zwyczajnie niemożliwe do wykonania. Nie ma żadnych kopii zapasowych, programów i tak dalej. Wszystko wyparowało i zdaje się znalazło miejsce w mózgu pewnego kosmonauty, który wracał z wyprawy na Marsa. Niestety załoga jego statku zginęła, a on sam ma w swym ciele dziwnego obce ciało. Swoistego robaka. Komiks świetnie pokazuje chaos w społeczeństwie i na politycznej arenie, spowodowany nagłym brakiem informacji. Część elementów jest tutaj przedstawiona w prześmiewczej formie, jak choćby przywódca Północno-Wschodniej Korei, który ma kody startowe do rakiet balistycznych w sejfie cyfrowym, a kod do tego sejfu również jest w jego środku. Jednak większość relacji pomiędzy przywódcami najważniejszych mocarstw, jest pokazana dość realistycznie. Ameryka, Chiny, Rosja, Zjednoczone Kalifaty Arabskie i każdy większy gracz, chce zagarnąć dla siebie tajemniczego astronautę, nie bacząc na koszta. Do tego dochodzi labirynt kłamstw, zwany potocznie dyplomacją, jednak gdy cały świat pogrążony jest chaosie, ta bywa wyjątkowo brutalna. Dodajmy do tego mafie, ugrupowania militarne i tak dalej, a wyjdzie nam rasowy Armageddon. I tutaj pojawia się problem, bo tego zupełnie nie czuć. Podczas lektury komiksu, nie wychwyciłem atmosfery grozy, anarchii panoszącej się na ulicach miast, walki o żywność, wzmożonej liczby przestępstw, w tym najbardziej brutalnych. Brakowało mi tego wszystkiego, co było np. w "Pożodze", "Ygreku", albo książce "Sekundę za późno". Na dokładkę szło się pogubić w czasie wydarzeń. Otrzymujemy informację, że do zdarzenia doszło z 12 na 13 grudnia 2041 roku, po czym jest notka z 30 grudnia, a później to już nie wiadomo jak czas leci. Równie dobrze to co widziałem na kartach komiksu mogło wydarzyć się w 3-5 dni, albo 1-2 miesiące. Te elementy, plus skrótowe opisywanie wielu wątków politycznych, sprawiło, że lektura komiksu była dla mnie niej przyjemna, niż oczekiwałem. Z drugiej strony nadal chce wiedzieć jak cała historia się zakończy, więc na pewno przeczytam całość.

Gry słowne to domena kabaretów, ale w komiksach też często bywają. Chyba najsłynniejszym polskim twórcą komiksowym zajmującym się tym tematem jest Tadeusz Baranowski. Autor takich perełek, jak "Skąd się bierze woda sodowa", "Bezdomne wampiry po zmroku" (wydanie zbiorcze), albo "Przygody smoka Diplodoka". To właśnie jemu, a przynajmniej głównie temu twórcy, poświęcona jest seria "Kapitan Szpic" skierowana zdecydowanie do dorosłego czytelnika. Pierwszy tom był naprawdę dobry, a drugi utrzymuje poziom. Gościnnie wystąpili w nim Jacek Skrzydlewski, Sławomir Kiełbus oraz wspomniany już Tadeusz Baranowski, choć tak naprawdę rysunki wyszły spod ręki Artura Raducha, który wraz z Danielem Koziarskim majstrowali przy scenariuszu. Jeśli ktoś nie kojarzy dwóch wymienionych wyżej nazwisk, czyli Skrzydlewski oraz Kiełbus, to już spieszę z informacja, kim są. Pierwszy twórca moje kojarzyć się osobom siedzącym mocno w komiksie w latach 90-tych z takich tytułów, jak "Planeta robotów", "Kosmiczny detektyw", albo "Wyprawa na ziemię". Były to bardzo popularne komiksy dla młodzieży, które nadal mają sporo fanów. Drugi artysta ma na swoim koncie serię pasków "Gwidon" czy "Wieśmin", ale też popełnił kilka pełnoprawnych komiksów. Jeśli ktoś śledził, lub nadal to czyni, prace tych rysowników, to z pewnością szybko odnajdzie nawiązania do nich w "Czarnej Niechcesete". Zważywszy, ze sam zeszyt do długich nie należy, nie będę wam zdradzał gdzie szukać :) Tytułowa Czarna Niechcesete jest natomiast figurką, również nawiązująca w humorystyczny sposób do innego słynnego komiksu, którego autorem jest Jerzy Wróblewski. Mowa o "Figurkach z Tilos", chyba jednym z moich ulubionych komiksów z wczesnego dzieciństwa. Nasz słynny Kapitan Szpic musi się nieźle napocić, aby odszukać ową figurkę, która sprawia wszystkim tylko kłopoty. Zresztą jest dość dwuznaczna, a sceny z nią potrafią mocno rozwalić czytelnika. Oczywiście cały komiks jest przesycony dwuznacznymi scenami, choć nieraz zawiera on obrazki przeznaczone tylko dla oczu dorosłego czytelnika. Jeśli ktoś lubi tego typu ostre satyry, to nie powinien się wahać ani chwili. Seria o Kapitanie Szpicu jest dla takich osób spełnieniem najbardziej pokręconych snów. Dwuznaczna, bezkompromisowa, szydercza i przesycona absurdami. Wiadomo, nie każdy lubi taki humor, więc zapewne gors osób odbije się od tego tytułu, jak przysłowiowy groch od ściany. Z drugiej strony warto czasem podejść z dystansem do życia i sztuki, a Kapitan Szpic rewelacyjnie pokazuje, jak to uczynić. czekam zatem na kolejną sprawę dla nałogowego smakosza oranżady, który rozwiązuje zagadki skomplikowane niczym Węzeł Gordyjski.