Tajemnica zaginionego skarbu

Książka ta opowiada o niezwykle szalonej babci Laili Karlson i jej wnuczce Iris. Dziadek Iris zmarł i nie ma ona ochoty spędzać wakacji u babci. Tata uważa, że na wsi będzie jej o wiele lepiej i wiele weselej. Iris jest innego zdania i myśli, że to będą najgorsze wakacje w jej życiu. Ale wcale tak nie będzie! Przeżyją razem z babcią aż 19 przygód ( nie licząc wstępnej)! Iris jest wielbicielką liczenia i liczy wszystko np. ile płatków śniadaniowych zjadła. Do babci jadą pociągiem i gdy dojeżdżają na stację dziewczynka dostrzega coś dziwnego. Babcia przyjechała odebrać wnuczkę z peronu. Nie uwierzycie czym ! Motorem ! Ja opowiedziałam wam początek, ale zapewniam, że historie są strasznie śmieszne. Czasem nawet bałam się co będzie dalej! Iris i jej babcia były podejrzane o napad na bank, ścigała je policja, groziło im wiele lat więzienia… Wszystko jednak skończyło się dobrze. Polecam od lat 7. Więcej dziecięcych recenzji na ksiazkoteka.bloa.pl

Cieszę się, że książkę wspiera fundacja "Cała Polska czyta dzieciom", w innym przypadku nigdy bym na nią nie trafiła i po nią nie sięgnęła. A warto zapoznać dzieci z leśnymi legendami gajowego Chrobotka i jelenia Wietrznika. Furman Szejtroczek i jego koń Bułeczka też mieli niezwykłe przygody.

Nie do końca wiem do jakiej grupy wiekowej jest skierowana książka. Dla najmłodszych dzieci wydaje się trochę zbyt mroczna. Polecam jednak lekturę ponieważ pięknie pokazuje, że bohaterowie nie są tylko piękni i młodzi, ale także np. niezbyt inteligentni. Postaci nie są jednowymiarowo dobre lub złe, targają nimi różne odczucia od strachu, nienawiści do współczucia i miłości. Książka pozwala także poznać dzieciom nowe słowa, takie jak np. perfidia czy empatia. Przedstawia je w bardzo obrazowy sposób. Co do wydania książki. Nie bardzo mi się podobała okładka. Pochodzi ona z filmu, który powstał na jej podstawie. Ucieszyłam się kiedy zdjęłam obwolutę i moim oczom ukazała się dużo ładniejsza okładka. Wewnątrz książki są piękne ilustracje.

"Drodzy Przyjaciele, udajcie się ze mną w podróż po Krainie Fantazji! Czeka nas nie lada zadanie! Musimy ocalić Królową Wróżek! Żeby tego dokonać, będziemy musieli zmierzyć się z ..." Po prostu uwielbiam książki Geronima Stiltona! Cudowne obrazki, zwykłe wyrazy stają się niezwykłe. Książeczka dzięki pięknym i kolorowym obrazkom zachęca młodszych jak i starszych czytelników na wyruszenie w magiczną podróż fantazji. 320 stron przygód z drużyną fantazji. No i dodatkowo 8 różnych zapachów - wystarczy potrzeć i powąchać:) Wyprawy od królestwa do królestwa są naprawdę ciekawe:) Po tej książce zostaje ciepłe wspomnienie dzieciństwa. Polecam!:)

"Autorzy tej książki weszli w posiadanie pewnej tajemnicy i (co bardzo rzadko zdarza się posiadaczom tajemnic) postanowili podzielić się nią z każdym, kto ma na to ochotę. Tajemnica ta może wam zapewnić wielką władzę. Wprawdzie nie nad całym światem (bo po co komu władza nad całym światem),ale nad jego bardzo ważną częścią -waszym własnym życiem. Nauczy was myśleć i rozumieć, pamiętać o rzeczach ważnych, a głupstwa puszczać w niepamięć. Radzić sobie i pomagać innym, śmiać się do łez i śmiać się przez łzy.Takich tajemnic jednak nie dostaje się na tacy. Żeby poznać i zrozumieć tajemnicę 13 skrytki, trzeba najpierw przeczytać tę książkę, a potem... Sami będziecie wiedzieli, co robić potem." Wszystko zaczyna się od szukania w starym biurku po pradziadku kolejnej szufladki-skrytki. Jednak to nie znalezienie jej ale szukanie daje najwięcej frajdy. ;-) Przy okazji dzieci poznają kim jest wydawca, jak "robi się" książki...a rodzice?? robią szybką listę swoich książek z dzieciństwa przypominane przez bohaterów "13 skrytki", by do nich wrócić i to koniecznie ze swoimi dziećmi. Świetna książka, polecam!

Pan Popper jako malarz mieszkań prowadzi spokojne, żeby nie powiedzieć monotonne życie do momentu kiedy otrzymuje od admirała Drake'a przesyłkę. Wówczas to jego świat przekręca się do góry nogami. Świetna, wciągająca książka dla dzieci (i nie tylko) o przygodach z pingwinami. Dzieci zachwycone. Osobiście bardziej mi się podoba niż film.

Historia opowiadań Bolka i Lolka. Bracia lubią się dobrze bawić,ale ciągle wpadają w tarapaty. Na szczęście mają mnóstwo pomysłów i (prawie) niczego się nie boją. Hrabia Dracula, duchy w pobliskim domu,gra komputerowa zamienia się w pułapkę. Niesamowite przygody, ciągłe przekomarzanie się i nieskończona fantazja rozbawia dużych i małych. Polecam!!!

Oczarował mnie tytuł i okładka. Książka jest adresowana do dzieci, ale nie jest bajką: nie można zapobiec śmierci matki, ptaka, tygrysa. Miłość jednego ojca jest szorstka, ojciec drugiego dziecka oszukuje je. Szkoła, zarówno ze strony uczniów, jak i nauczycieli, nie jest przyjaznym miejscem. Na tle tego wszystkiego wyrasta zrozumienie, przyjaźń, chwile szczęścia, uczucia. Tygrys niesie przesłanie i trwa (nie tylko on) nadal.

Uważam, że taka książeczka niepotrzebnie została podciągnięta pod serię "Mikołajek". O wiele lepsza by była z bohaterami, którzy są zupełnie osobni, a tak chcąc nie chcąc patrzy się jednak przez pryzmat znanej "sagi". Szczególnie, że autor sam nadaje temu dziełu tytuły wskazujące na chęć dalszego eksploatowania starej i lubianej serii. Jeśli ktoś oczekuje tych kultowych żartów polegających na opisywaniu czegoś dziwnego ze świata dorosłych przez dziecko, to ich nie znajdzie zbyt wiele, może nawet nie znajdzie ich wcale. Jednak książka ta dla młodych czytelników nadaje się nawet bardziej niż "Mikołajek" Goscinny'ego, stąd oceniam na 6 zamiast 5, bo mimo wszystko rozumiem zapotrzebowanie na taką wersję słynnej postaci.

Tak szalona przygoda może się wydarzyć jedynie 35 maja. I pomyśleć, że wspólnie spędzany czas Konrada ze swoim stryjem Rabarbarem (który z pewnością pozwala na bardziej szalone przedsięwzięcia, w tym spożywanie zaskakujących przekąsek, innych niż rekomendują rodzice;) i podzielenie się przez chłopca zmartwieniem, że musi napisać wypracowanie o przygodzie na morzu popołudniowym zaowocują tak szalonym dniem ... Przygód będzie tu bez liku, duża porcja śmiechu i zaskoczenia! Audiobook z głosem Piotra Fronczewskiego też cudny! Polecam.

Zaletą książki jest to, że w prosty i przystępny sposób przedstawia ona treść naprawdę znacznych pod względem rozmiaru powieści. W ten sposób czytelnik, może zorientować się, o czym jest dana pozycja i np. podjąć decyzję, czy chciałby zmierzyć się z dziełem w oryginale. Książka jest ładnie wydana i zilustrowana. Przedstawione historie zawierają wiele wątków z życia autora, o czym można się przekonań, czytając krótką biografię Dickensa, znajdującą się na końcu książki. Opowieści są smutne, przedstawiają trudny los dziecka w XIX wieku, na szczęście kończą się najczęściej pozytywnie. Warte uwagi.

Francesca Simon to Amerykanka, która obecnie w całości poświęciła się pisaniu. Seria o Koszmarnym Karolku istnieje na polskim rynku już kilkanaście lat. Książeczka składa się z dziesięciu opowiadań, w których głównymi bohaterami są Koszmarny Karolek, Doskonały Damianek i jeszcze kilku innych znajomych. Chłopiec, jak zresztą wskazuje już jego przydomek, jest koszmarny i rodzice nie mogą nic na to poradzić. Znacznie różni się od swojego grzecznego brata, który zawsze jest doskonały. Tym razem możemy zapoznać się z przygodami Karolka na basenie, gdzie przepłoszył swoich konkurentów, czy podczas dnia sportu w szkole, którego tak nienawidził. Nie zabrakło także prezentu od babci, który nie spodobał się bohaterowi, czy dyktanda z wyrazów z trudną pisownią. Jak zwykle było zabawnie i trochę strasznie. Z przygodami Koszmarnego Karolka sama zapoznawałam się, gdy uczyłam się jeszcze w podstawówce. Pamiętam, jak chodziłam do biblioteki i wypożyczałam co raz to nowe opowieści o moim ulubionym bohaterze. Sympatia do niego nie przeszła mi przez lata i gdy trafiła się okazja postanowiłam z niej skorzystać i kupić sobie 3 książki. Na razie jestem po lekturze pierwszej z nich i mogę powiedzieć, że choć minęło tyle lat nadal lubię Karolka, choć z pewnością mniej niż te kilkanaście lat wstecz. Podczas czytania tej książki co chwilę przypominałam sobie, że większość opowiadań w niej zawartych jest mi dobrze znana jeszcze z czasów dzieciństwa. Dzięki tej pozycji mogłam znów znaleźć się w bibliotece, szkole podstawowej i na nowo zagłębiać się w historię chłopca. Czy Karol jest jednak taki koszmarny, jak go próbują przedstawić? Moim zdaniem jest po prostu przebiegły, chciałby osiągnąć sukces bez żadnego nakładu pracy. Czy jednak jest to możliwe i udało mu się to kiedykolwiek osiągnąć? Przeczytajcie sami. Styl autorki jest prosty, a książkę czyta się dość szybko i z przyjemnością. Możemy poznawać kolejne wspaniałe pomysły chłopca, który sam nie może uwierzyć w to, że wpadł na tak genialny pomysł. Lektura tych opowiadań była dla mnie przyjemnością i z pewnością sięgnę po inne książki autorki. ,,Koszmarna księga Koszmarnego Karolka” to ciekawa pozycja dla młodszych dzieci lub miłośników bohatera, którym z pewnością przypadnie do gustu. Nowi czytelnicy też powinni być usatysfakcjonowani. Moja ocena: 5/6

Bardzo ciekawa forma napisania książki. Są to listy młodego Wilczka, który wysyła je do rodziców. Podobała mi się też mapa krainy umieszczona na początku książki. Przez to możemy śledzić drogę bohatera. Historia była okej, jednak mam drobne uwagi co do języka tam użytego. Uważam, że niektóre teksty i odzywki wilka są trochę dla starszych dzieci niż 4-6 letnie.

Jak powiedziałam, tak uczyniłam. To znaczy, że odpoczywając od książek i poradników psychologicznych, sięgnęłam po coś lżejszego, ale bardzo dobrego! Tak Wam rzeknę ponownie: czytajcie książki dla dzieci - nie tylko dzieciom, ale i sobie! Ja przeniosłam się dzisiaj na ulicę Broca w Paryżu, gdzie działy się rzeczy niezwykłe i nieco absurdalne, ale jednocześnie urocze i z wartościowym przekazem w tle. Początkowo myślałam po zapowiedziach jednej z recenzentek, że będzie tu dziwniej, ale wcale tak nie było. Albo... Mój próg dziwności jest znacznie wyższy niż w przypadku niektórych osób. Tak, to może być to... Pierre Gripari stworzył niesamowite, baśniowe opowieści osadzone jednak w nieco bardziej współczesnych realiach, a towarzyszyły mu w tym, a jakże, zaprzyjaźnione dzieci paryskie. Tworząc dla najmłodszych dobrze przecież liczyć się z ich zdaniem, przy okazji ucząc tego, w jakich kierunkach podąża dziecięca wyobraźnia. A może w takie rejony, że dech zapiera, a niekiedy zaskoczenie odbiera mowę... Wracając jednak do książki, powiem, że składa się z 9 historii. Każda, jak to z baśniami bywa, kończy się morałem i skłania do refleksji. Nie brakuje tu symboli i metafor, które być może inaczej odczytają dzieci, a inaczej dorośli. Moje typy to: "Skubidu, wszystkowiedząca lalka" (dla mnie to przede wszystkim opowieść o szukaniu wyjścia w sutuacjach beznadziejnych, wynikających z ludzkiej podłości i o ufności rzeczom niewidzialnym, intuicyjnym),"Wróżka z kranu" (świetna do opowiedzenia o dobrych złego początkach i odwrotnie, ale też o oczekiwaniach rodziców względem dzieci),"Miły Diabełek" (oj, tak nasycona treścią historia, że nie wiem, od czego zacząć, ale na pewno sporo tu o tym, że środowisko nie musi mieć na człowieka tak wielkiego wpływu, jeśli znajdzie się ktoś, kto pomoże rozwinąć skrzydła, o dziecięcej krzywdzie też jest tu sporo) i "Książę Blub i syrena" (o tym, że rodzice nie zawsze mają rację). Z tą zachęta Was zostawiam! https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuje

Koszmarny Karolek to seria książek o bardzo psotliwym chłopcu. Powstała już w 1993 roku i do tej pory ukazało się naprawdę wiele książek z tej serii i chyba doliczyłam się dwudziestu pięciu. Na podstawie książeczek z cyklu powstał serial animowany pd tym samym tytułem co cała seria. Do tej pory to właśnie z ekranizowaną wersją miałam do czynienia. To książka wyjątkowa, bowiem zawiera zbiór opowiadań o Koszmarnym Karolku. W każdym opowiadaniu towarzyszą mu znane już widzom czy czytelnikom postacie z najbliższego otoczenia chłopca. Są one zabawnie skonstruowane językowo na zasadzie paronomazji (co obecne jest też w oryginale choć tam akurat imiona nie są odpowiednikami tych w przekładzie). Władcy mroku rozpoczyna rozdział Koszmarny Karolek i Mroczna Zmora na który składają się cztery opowiadania Mroczna Zmora, Zemsta szkolnej stołówki, Puszek się puszy i Dzień Matki. W tym rozdziale dowiadujemy się, że nawet najbardziej dokuczne dzieci też miewają swoje strachy i nie ma kogoś kto się "niczego nie boi". Zemsta szkolnej stołówki to ulubione opowiadanie wszystkich uczniów bez względu na klasę. Uwielbiamy czytać je z podziałem na rolę. Śmiechu jest po pachy. W tej części książki dowiemy się o tym, że zwierzaki też miewają swoje fochy a także, że nie każda mama cieszy się z okazji Dnia Matki, zwłaszcza gdy jej dziecko jest nieposłuszne i zbyt leniwe, by zrobić laurkę. Drugi rozdział nosi tytuł Koszmarny Karolek i wszechwładni władcy. Dedykowany jest raczej już starszym dzieciom, które odrobinę znają historię i geografię a także wykazują zainteresowanie faktami historycznymi. Rozdział ten przedstawia naprawdę solidną dawkę faktów przedstawiający ich dziwactwa, ciekawostki, etymologię przydomków, morderstwa wśród królów, cytaty władców, legendy czy rekordy władców. Zapewne młodsze dzieci mogą się czuć znużone. W moim przypadku rozdział ten sprawdza sie dopiero koło 6tej klasy. Trzeci rozdział nosi tytuł Koszmarny Karolek i konieczny keczup.. Zawiera również zbiór czterech opowiadań. W pierwszym Koszmarny Karolek ratuje ciasto mamy przed pożarciem przez nianię, ale po to by zjeść go samemu i zwalić winę na niewinną kobiecinkę. Karolek w tym rozdziale kręci film, ale sam montuje dialogi. Aktorzy, czyli rodzina mówią w nim to czego on sam chce, a nie to co naprawdę powiedzieli. W kolejnym opowiadaniu Karolek wielbiciel keczupu dowiaduje się, że jest zrobiony z pomidorów, więc przestaje się nim zajadać. Dowiemy się także w tym rozdziale, że opieka nad zwierzakami przynosi niesamowite korzyści. Ostatni już rozdział należy do faktów, tym razem na temat świata owadów i nosi tytuł Koszmarne Robale. W rozdziale tym przedstawiono rekordy, robacze osobliwości, ciekawe nazwy i wiele innych fantastycznych i zadziwiających faktów. Mity na temat owadów są naprawdę świetną częścią książki. Dowiadujemy się o tym, że nie prawdą jest liczenie wieku biedronki po jej kropkach, że z przeciętej dżdżownicy uzyskamy dwie, że skorki wchodzą przez ucho do mózgu. To mit, że tarantule są zabójcze dla człowieka a motyle żyją tylko jeden dzień. Jak widzicie książka przeplata się opowiadaniami i faktami, O ile fakty są świetna dawką wiedzy w pigulce zebranej z najciekawszych części świata owadów i historycznych dziejów. O tyle opowiadania są bardzo zróżnicowane. Są wśród nich takie, które bardzo mi się podobają i niesamowicie mnie bawią, ale także są takie, które w pewien sposób deprawują dzieciaki. Bo Karolek jest jaki jest. Mówi "larwo" na młodszego brata i przezywa wszystkich wokoło. Zresztą cała książka wysypana jest postaciami z przywarami: Ordynarny Olo, Chciwy Henio, Ruda Rebeka. Koszmarny Karolek nie powinien być wzorem do naśladowania, ale jego pomysły bawią dzieci i wielu chłopców ma ochotę brać z niego przykład. Karolek to postać kultowa, choć należy do książki podchodzić z dawką racjonalizmu. Ja czytam tylko wybiórcze opowiadania swoim uczniom, te które sama uznaję za stosowne. Książka pisana bardzo dużą czcionką, dość sporej objętości bo zawiera aż 416 stron, jednak przeczytanie jej zajmuje niewielką chwilę. Ot kilka krótkich seansów wieczorkiem każdego dnia (jeśli mówimy o czytaniu własnym dziecka). Opatrzona dodatkowo zabawnymi czarno-białymi ilustracjami Tony Ross.

Czarna Piękność to koń, który na początku swego życia doznaję szczęścia i miłości.Nie trwa to długo, gdyż choroba żony właściciela sprawia, że zwierzę wpada w świat lekkomyślności i okrucieństwa. Nie znaczy dla właścicieli zbyt wiele. A to co najbardziej urzekło mnie w tej klasycznej powieści to, to że jest opowiadana przez konia, któż miałby opisać własne cierpienie lepiej niż cierpiący? Każdy dzień jest gorszy ale koń nie poddaje się. Warto przeczytać. :)

Nieopodal miejsca zamieszkania Ania i Jacek odkrywają domek na drzewie, który wzbudza w nich ogromne zainteresowanie. Rodzeństwo jeszcze nie wie, że ten domek jest zaczarowany i posiada magiczne zdolności.  Jacek jest zafascynowany bogatym księgozbiorem, który wypełnia cały domek.  Chłopiec nie ma najmniejszego pojęcia, że wypowiedziane na głos życzenie, ma swoje magiczne konsekwencje. I tym sposobem, kiedy Jacek wypowiada życzenie o możliwości spotkania dinozaurów, rodzeństwo jak za pstryknięciem magicznej różdżki przenosi się do odległej przeszłości, stając oko w oko z potężnymi dinozaurami.  Co gorsza, rodzeństwo nie ma najmniejszego pojęcia, jak odkręcić to życzenie, jak zbiec dinozaurom sprzed nosa i jak bezpiecznie powrócić do domu. A ciekawość Ani i wręcz jej brawura, oraz brak perspektywicznego myślenia, ściągają na rodzeństwo kolejne tarapaty, tym sposobem oddalając je od magicznego domku. A dinozaury czyhają tuż za rogiem...